Menu

 

logoidea

Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες.Της Δέσποινας Λιμνιωτάκη

Ο μήνας της μετάδοσης των αγώνων του Μουντιάλ, είναι ίσως η μεγαλύτερη περίοδος σεξουαλικοποίησης της καθημερινότητας.  Δεκάδες μηνύματα ενάντια στο trafficking, την εκμετάλλευση ανηλίκων, τα ναρκωτικά και τη φτώχεια (θέματα πάνω στα οποία η διαδικτυακή κοινότητα ωρύεται και συγκεντρώνει υπογραφές πιστεύοντας ότι μέχρι εκεί φτάνει το χρέος της) πάνε στον κάλαθο των αχρήστων μπροστά στη θέα των ελκυστικών ρεπόρτερ του κόσμου που μεταδίδουν τους αγώνες από τα βάθη του στηθόδεσμού τους. 

Το facebook βρίθει από φωτογραφίες καλλίγραμων κοριτσιών με αθλητική περιβολή.  Τα ανέκδοτα με τις χαζές που δεν καταλαβαίνουν από ποδόσφαιρο απογειώνουν τα στερεότυπα.  Αν βάλεις τη συζήτηση γύρω από τη διοργάνωση gay pride σε Αθήνα και Θεσ/κη, το bullying εναντίον της Βεργκάρα που αναστάτωσε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την τελευταία ιστορία με τα ζαρζαβατικά, έχουμε μεταφέρει – σαν έτοιμοι από καιρό - το γραφείο στην κρεβατοκάμαρα και κάνουμε υπερωρίες.

Και όλα αυτά σε μια εποχή που οι κοινωνικές υπηρεσίες, η αστυνομία και οι πάσης φύσεως διώκτες του εγκλήματος κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την αύξηση στα ποσοστά της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων, στην παιδοφιλία και στον εξαναγκασμό γυναικών στην πορνεία.  Το γεγονός ότι οι σειρήνες του συναγερμού για τα μεγαλύτερα κοινωνικά θέματα που μαστίζουν τον πλανήτη τηρούν σιγή μπροστά στη “μεγαλοσύνη” του ποδοσφαιρικού (υπο)κόσμου, φανερώνει το μέγεθος της υποκρισίας στο οποίο είμαστε βουτηγμένοι διεθνώς.

 'Ενας κόσμος που ηθικολογεί ανελέητα απέναντι στην ειλικρίνεια των σεξουαλικών προτιμήσεων μιας μερίδας ανθρώπων, την ίδια στιγμή που αναπαράγει για την πλάκα του το πρότυπο της γυναίκας-σπερματοδοχείου ενώ ταυτόχρονα διαθέτει άποψη για το πώς οφείλει να γίνεται το σεξ μεταξύ συναινούντων ενηλίκων.  Πολίτες που διαδηλώνουν για την εξουδετέρωση-φάντασμα των χημικών της Συρίας στα ανοιχτά της Μεσογείου, αλλά αν υπονοήσεις κάτι κακό για τα παρελκόμενα της μπάλας θα σε χαρακτηρίσουν - τι άλλο; - “αγάμητη”.  Και όλοι οι πονόψυχοι του διαδικτύου που ανησυχούν για τους μετανάστες, θα ήθελα να μας πουν με στοιχεία, αν γνωρίζουν, που καταλήγουν πολλοί από αυτούς. 

Εντωμεταξύ, σύμφωνα με τους ακτιβιστές, η Βραζιλία έχει βγάλει πάνω από μισό εκατομμύριο παιδιά σε πορνεία, πολλά με τη συγκατάθεση των γονιών τους, ενώ η χώρα είναι ανερχόμενος προορισμός για σεξουαλικό τουρισμό, ξεπερνώντας το ρεκόρ προηγούμενων εποχών της Ταυλάνδης.  Εκφράζεται δε ανησυχία ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν με τη διοργάνωση εκεί των Summer Olympics το 2016.  Τι είπατε;  Απέχουμε παρασάγκας από το να γίνουμε Βραζιλία;  Ξανασκεφτείτε το.

Οι ιδέες που αναπαράγουμε μέσα από τις φωτογραφίες, τα βίντεο, τις πιπεράτες αναφορές, φτιάχνουν τον κόσμο στον οποίο θα ζήσουμε αύριο.  Θα περίμενα κάποιες ντόπιες ομάδες πολιτών (ή και πολιτικών!) να κάνουν αποσπασματικές έστω αναφορές στο θέμα – αλλά όχι. Σε μια ποδοσφαιροποιημένη κοινωνία που την ελέγχουν νονοί της νύχτας και οι βολέμένοι στα δημόσια αξιώματα αντιπροσωποί τους, πώς να σηκώσεις κεφάλι;  Οποία αφέλεια να πιστεύεις ότι στη ζωή υπάρχουν δύο μέτρα και δυο σταθμά: μπορείς να διακινείς βυζαρούδες και ταυτόχρονα να παλεύεις για ίσα δικαιώματα, εκπαίδευση και πολιτισμό ή να μιλάς για διαπολιτισμικότητα έχοντας πλήρη άγνοια της ζούγκλας των μεγαλουπόλεων. 

Και αν οι γυναίκες-εκλεγμένες αντιπρόσωποι των Ελλήνων αρέσκονται στο να βλέπουν τους εαυτούς τους να φιγουράρουν σε ρεπορτάζ εφημερίδων που έχουν τίτλους όπως “Οι ωραίες της Βουλής”, απουσιάζει εκείνος ο λόγος που θα καταρρίψει την ανισότητα για όλες και θα στρέψει το βλέμμα στην πεζή πραγματικότητα και όχι στα πρωτοσέλιδα των lifestyle περιοδικών.  Ναι, το σεξ πουλάει κι αυτό το γνωρίζουν καλά οι διακινητές των ροζ βίντεο. 

Σε μας λοιπόν δεν απομένουν παρά τα ψέμματα που λέμε στον εαυτό μας...

Δέσποινα Λιμνιωτάκη

Ζω και εργάζομαι στο Ηράκλειο Κρήτης.   Σπούδασα Παιδαγωγικά και Ψυχολογία και έκανα μεταπτυχιακή ειδίκευση στις διεργασίες, την πρόληψη και τη θεραπεία προβλημάτων που αφορούν σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.  ‘Εχω κάνει έρευνα πάνω στον υπαρξιακό φόβο και τη στάση που κρατούν οι άνθρωποι απέναντι σε επικείμενο θάνατο, όπως εφαρμόζονται στη διεργασία πένθους.
 
Το πρώτο μου βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίτανος, με τον τίτλο: "Ζήτημα Ζωής και Θανάτου - ο φόβος του θανάτου, η διεργασία πένθους και το κυνήγι της ευτυχίας στην καθημερινή ζωή".  
 
‘Εχω κάνει και πέντε-έξι άλλα πράγματα, αλλά το γεγονός ότι λατρεύω να γράφω και να διαβάζω είναι η κεντρική ιδέα που θα ήθελα να θυμούνται οι φίλοι.
 
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr