Menu

 

logoidea

Το άδειασμα. Της Μαρίας Dawkinson

Ο καλύτερός μου φίλος, ο πιο δικός μου άνθρωπος και αποκούμπι  έφυγε από τη χώρα, για να γλυτώσει. Με την ίδια πτήση πέταξε η χαρά μου και ένα μέρος από την ταυτότητά μου που δεν τη γλύτωσε τελικά. Όνομα, επώνυμο, έτη, μέρη, αλλά χωρίς λοιπά στοιχεία. Πολλοί πριν από αυτόν την έκαναν για αλλού και η καρδιά μου σφιγγόταν κάθε φορά που αποχαιρετούσα τον καθένα, αλλά είναι τώρα που νιώθω πραγματικά ορφανή, να περιδιαβαίνω την πόλη ως φορολογούμενη κάτοικος κουφαριών.

Μέχρι σήμερα, προσπαθούσα να βάλω χανζαπλάστ σε κάθε πληγή και να την περιμένω με τον καιρό να γειάνει, γιατί είχα συνοδοιπόρο και σύμμαχο. Να που η συναισθηματική αιμορραγία είναι πλέον ολική, έρημος ερήμην. Του εύχομαι όλα τα καλά του κόσμου και ξέρω ότι θα είναι μια χαρά εκεί που πήγε, αλλά να, ένα περίεργο πράγμα, σα να γκρεμίστηκαν πάνω μου ξαφνικά όλα τα στέκια μας από βόμβα εγκατάλειψης και να επιβιώνω κάτω από ένα παχύ στρώμα λήθης που καλύπτει την  προηγούμενη μας ζωή, αυτή που μόλις χθες ήταν ολοζώντανη, πολύχρωμη και πάλλουσα. Σα να περιδιαβαίνω επιζούσα, ανάμεσα σε μη αναγνωρίσιμα κουφάρια που άλλοτε ήταν φιλόξενα σημεία αναφοράς για τη σχέση μας και ανέμελα στέκια, τρισαγαπημένα.  

Προσπερνώντας τα φαντάσματα των συναντήσεών μας κάνω αναπόφευκτα μνημόσυνο στα μέρη μας που έκλεισαν ένα-ένα, προμήνυμα της ιστορίας, της δικής μας και όλων μας. Μια το ένα καφέ, μια το άλλο εστιατόριο, λουκέτο εδώ, λουκέτο εκεί. Και εμείς, θυμάμαι, όλο να  τρέχουμε χέρι-χέρι να προλάβουμε μαζί την επόμενη καταστροφή, με νέα στέκια γιανέες πνοές επιβίωσης. Μαζί. Και να λέμε μετ’ επιφάσεως ότι όλα θα πάνε καλά όσο είμαστε παρέα. Τώρα, το χώρια είναι το νέα θέμα προς διευθέτηση. Ναι, το skype είναι μεγάλη ιστορία, θα είμαστε σε επαφή. Φαντάσου να μην είχαμε κι αυτό. Αλλά το τηλεφώνημα με το «έλα εκεί τώρα, να σου πω», το άγγιγμα, η αγκαλιά, τα μάτια, το χαμόγελο στα δέκα εκατοστά, τα χέρια τα ζεστά που σφίγγονταν θα χαστουκίζουν από εδώ και πέρα το «δεν ξέρω πότε και που» και θα ορίζουν τη νέα τάξη πραγμάτων. Κι εγώ, η εξαρτώμενη από την κοντινότητα και το χνώτο των ανθρώπων, θα πρέπει να καλωσορίσω το ‘εκ του μακρόθεν’. Απώλεια ζωής.

Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr