Menu

 

logoidea

Οι κακοί και οι καλοί ζητιάνοι. Της Μαρίας Dawkinson

Ζητιάνοι έχουμε γίνει όλοι. Υπάρχουμε ως κάθε λογής ζητιάνοι, αλλά χωριζόμαστε σε δύο κατηγορίες: τους καλούς και τους κακούς.

Οι κακοί ζητιάνοι.

1. Οι πολιτικοί, που ζητιανεύουν ψήφους με ανταλλαγμα την παραπλάνηση, τα ψέμματα και τα ακόμα περισσότερα ψέμματα που σερβίρονται ως υπέρτατες αήθειες, αλλά αναιρούνται ανάλγητα και αβλεπί με την πρώτη ευκαιρία. Αυτοί παίρνουν στο λαιμό τους ολόκληρες γενιές ανθρώπων που ελπίζουν απελπισμένα, αδαείς που πιστεύουν εύκολα και εαυτούληδες που βλέπουν ότι τα αληθινά ψέμματα εξυπηρετούν το βραχυπρόθεσμο, μικροσκοπικό και εγωιστικό τους συμφέρον.

2. Οι δημόσιοι φορείς που ακολουθώντας το παράδειγμα των αρχόντων ζητιανεύουν για ακομα περισσότερη κατανόηση και επιβάλλουν ακόμα περισσότερα και αδικαιολόγητα έσοδα από τους ήδη τελώντες σε ανέχεια πολίτες, επικαλούμενοι την εθνική τους υποχρέωσή τους και εκμεταλλευόμενοι ανεξάντλητη -κατά τα φαινόμενα- υπομονή τους.

3. Οι ζητιάνοι που κάνουν τη ζητιανιά επάγγελμα, ποτίζοντας μωρά –συχνά ξένα- με ηρεμιστικά για να μην κλαίνε κατά τη διάρκεια του ωραρίου τους.

4. Οι ζητιάνοι στα φανάρια, που κάνουν χειριστικά τον σταυρό τους για να εμπνεύσουν το θρησκευτικό σου συναίσθημα, ή επαιτούν επιθετικά και μετά σου πετάνε το εικοσάλεπτο στα μούτρα γιατί είναι λίγο.

5. Οι γνωστοί, που ποντάρουν στην ευαισθησία σου και την ερμηνεύουν ως αδυναμία να πεις όχι, ζητώντας κι άλλα δανεικά και αγύριστα επειδή δεν ήταν ικανοί να διαχειριστούν τον εαυτό τους και κάποτε κορόϊδευαν όλους τους εργατικούς που πήγαιναν με το σταυρό το χέρι και πέταγαν το ‘ό,τι φάμε , ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο $%&$ κώλος μας’ ως φιλοσοφία ζωής.

6. Οι εργοδότες και συνεργάτες που ζητιανεύουν κατανόηση για την αθέτηση ακόμα μιας οικονομικής υποχρέωσης που έχουν απέναντί σου –αφού φυσικά έχουν εισπράξει τους καρπούς της δικής σου παραγωγής, γνωρίζοντας καλά ότι κι εσύ βιώνεις την ίδια κρίση και έχεις την ίδια ακριβώς ανάγκη επιβίωσης.

Οι καλοί ζητιάνοι.

1. Οι ευγενικοί μετανάστες στα φανάρια που δεν έχουν άλλο τρόπο να επιβιώσουν σε μια ξένη χώρα που ξεβράστηκαν αναγκαστικά, είτε γιατί τους είπαν ότι θα βρουν δουλειά, είτε επειδή δεν είχαν άλλο τρόπο να γλυτώσουν από επικείμενο θάνατο.

2. Οι άστεγοι, που κάποτε είχαν και αξιοπρέπεια και φυσιολογικότητα, αλλά τώρα η ζωή τους πέταξε στα πεζοδρόμια και στα συσσίτια του δήμου.

(όσοι μπορούμε, να αγωράζουμε τη “Σχεδία” τους με 3 ευρώ, που προσφέρει και καλή ύλη προς ανάγνωση και χρήματα για την επιβίωσή τους).

3. Οι ζητιάνοι της ανθρώπινης επαφής. Εκείνοι που ψάχνουν σαν τον Διογένη για ανθρωπιά και ευαισθησία, ανάμεσα στο συνονθύλευμα της κατήφιας, της αγένειας και της αποξένωσης που έφερε η οικονομική καταστροφή.  Άνθρωποι άγνωστοι, που δράττοντας την παραμικρή ευκαιρία σου χαμογελάνε και σου πιάνουν την κουβέντα γιατί κάτι είδαν στα μάτια σου, κάτι έπιασαν σε μια ευγενική σου κίνηση, κάτι τους ενέπνευσε λεπτότητα και ευαισθησία. Αυτό το μοναχικό και απελπισμένο για ανθρωπιά είδος όλο και πληθαίνει τελευταία γύρω μας και παρατηρώ ότι είναι ως επι το πλείστον γυναίκες.

4. Οι παθητικοί ζητιάνοι της αγάπης. Οι δικοί μας άνθρωποι, που μπορεί και μέσα από τη σιωπή τους, ή την απόσυρσή τους να δηλώνουν την αδυναμία τους και να ουρλιάζουν σιωπηρά ‘μη με εγκαταλείπεις, τώρα που όλοι γινόμαστε στρείδια και κλεινόμαστε στους εαυτούς μας, πνιγμένοι στα δικά μας προβλήματα, γιατί έχω ακόμα περισσότερη ανάγκη από πριν για μια γλυκειά κουβέντα και τη συμπαράστασή σου’.

5. Οι ζητιάνοι της λογικής. Εκείνοι που εκλιπαρούν για ορθό λόγο και σου ζητούν να ακούσεις και να κατανοήσεις τα επιχειρήματά τους, χωρίς προκατάληψη και παρωπίδες. Που ζητιανεύουν για διάλογο άνευ λιθοβολισμού.

Μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε τους κακούς από τους καλούς. Στους καλούς χαρίζουμε. Δεν δίνουμε απλά. Ένα κέρμα, πέντε λεπτά από τη ζωή μας, μια αγκαλιά, μοιραζόμαστε μια μπύρα, έναν ήπιο δίλαογο, ένα απλο τηλεφώνημα ‘σε σκέφτομαι’. Το ‘μαζί’ είναι το μόνο που μένει όταν όλα χάνονται όλα ένα-ένα. Τους καλούς ζητιάνους τους αναγνωρίζουμε και ενωνόμαστε μαζί τους. Γιατί η ανθρωπιά, η ευγένεια, η ενσυναίσθηση και η ευαισθησία πρέπει να διασωθούν πάσει θυσία. Οι καλοί ζητιάνοι είναι οι πραγματικοί αντικαθεστωτικοί, οι αντιστασιάκοι σε εποχές κανιβαλισμού. Οι καλοί ζητιάνοι είναι εκείνοι που εκπροσωπούν αυτές τις ανθρώπινες αξίες.

Ζητιανεύουμε κι εμείς ανθρωπιά παντού και πάσει θυσία και τη χαρίζουμε αντίστοιχα όπου μπορούμε. Να γίνουμε πολλοί. Αλλιώς χαθήκαμε στα αζήτητα.

Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr