Menu

 

logoidea

Η βία δεν είναι σχολικό μάθημα... Του Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου.

Δώδεκα χρόνια είναι πολλά. Είναι περίπου το 1/7 του προσδόκιμου ορίου ζωής ενός ευρωπαίου πολίτη. Αλήθεια, τι μάθαμε σε αυτά τα δώδεκα χρόνια; Μας βοήθησαν στο να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι με παιδεία καί ευρύτητα πνεύματος ή ήταν απλά μία επίπονη αγγαρεία από την οποία περιμέναμε να λυτρωθούμε με το άκουσμα του κουδουνιού; Οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν πως μάλλον ήταν το δεύτερο.

   Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι από τα χειρότερα παγκοσμίως. Τα περισσότερα σχολεία πάσχουν από έλλειψη υποδομών, αξιόλογων δασκάλων καί οι μέθοδοι διδασκαλίας που εφαρμόζουν είναι από τις πλέον οπισθοδρομικές καί αναποτελεσματικές. Οι μαθητές όχι μόνο δεν μορφώνονται καί δεν καλλιεργούν τη σκέψη τους, αλλά εξαναγκάζονται σ ένα μαρτύριο στείρας καί επαναληπτικής αναπαραγωγής ''δύσπεπτων'' πληροφοριών, οι οποίες μόλις αποτυπωθούν σε μία γραπτή εξέταση ξεθωριάζουν ακαριαίως. Οι δε δάσκαλοι, συχνά μέλη μίας συνδικαλιστικής συντεχνίας, επικρίνουν ή χαντακώνουν όσους μαθητές τολμούν να εκφέρουν μία διαφορετική άποψη, ακόμη καί αν εκείνη είναι επαρκώς τεκμηριωμένη. Η ελευθερία του λόγου στηλιτεύεται διότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα θέλει να παράγει πειθήνια ''πρόβατα'', τα οποία είτε θα στελεχώσουν τον κομματικό σωλήνα είτε θα αποτελέσουν το τελευταίο γρανάζι μίας θηριώδους καί χρεωκοπημένης δημόσιας μηχανής. Οι περισσότεροι μαθητές αντιμετωπίζονται σαν μία ενιαία καί άμορφη μάζα, οι ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή θάβονται κάτω από έναν εξισωτικό οδοστρωτήρα καί οι δάσκαλοι αποποιούνται κάθε ευθύνης. Μοναδικό τους μέλημα είναι να πληρωθούν για λίγες ώρες διδασκαλίας καί να επιστρέψουν σπίτι τους, αγνοώντας πως το επάγγελμά τους αποτελεί κοινωνικό λειτούργημα μείζονος σημασίας. Ελάχιστοι ανταποκρίνονται στις υψηλές απαιτήσεις του ρόλου που καλούνται να εκπληρώσουν, ενώ ορισμένοι άξιοι μετατίθενται δυσμενώς προκειμένου να καταλάβουν τις θέσεις τους οι ανάξιοι ''βυσματούχοι''. Είναι πλείστες οι περιπτώσεις διαβλητότητας στους διορισμούς των δασκάλων.

   Όσον  αφορά στη φύση της διδασκαλίας, κανείς ή ελάχιστοι εκπαιδευτικοί μαθαίνουν στους μαθητές να σέβονται τη φύση, να μην κακοποιούν τα ζώα, να σέβονται τον συνάνθρωπό τους, να μην χλευάζουν οτιδήποτε είναι διαφορετικό από αυτούς αλλά να το αποδέχονται, να εκδηλώνουν ανοχή στους αλλόθρησκους, να μην είναι ρατσιστές, ομοφοβικοί καί στενόμυαλοι, να χρησιμοποιούν τον ορθό λόγο καί όχι τη βία στην επίλυση των διαφορών τους. Οι περισσότεροι μαθητές δεν μαθαίνουν κοινωνική αγωγή, δεν διδάσκονται πως να εμφιλοχωρούν σε κοινωνικές ομάδες, δεν εκπαιδεύονται να λειτουργούν ομαδικώς, δεν κατέχουν την παραμικρή επίγνωση της έννοιας της ευθύνης. Αντιθέτως, εξαντλούνται πνευματικώς από τις 8 το πρωί μέχρι το μεσημέρι για να ακούνε πράγματα που τις περισσότερες φορές είναι άχρηστα ή να ψάχνουν να τα βρουν καθώς μεγάλο μέρος τους χάνεται κατά την πρόσληψη λόγω της ελλείψεως μεταδοτικότητας.

   Οι προαναφερθείσες συνθήκες είναι οι πλέον κατάλληλες για να ευδοκιμήσουν άθλιες συμπεριφορές όπως είναι το bullying. Δυστυχώς, είναι από τα χειρότερες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος τόσο στην Ελλάδα όσο καί διεθνώς. Εξαπλώνεται ύπουλα καί ο φόβος των αντιποίνων από εκείνους που το υποκινούν είναι καί ο λόγος που ελάχιστα περιστατικά φθάνουν στη δημοσιότητα. Θύματά του είναι χιλιάδες μαθητές στη χώρα μας. Οι επιπτώσεις του είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες καί ποικίλουν ανάλογα με τη ψυχοσύνθεση του κάθε θύματος καί την ανάληψη πρωτοβουλίας από την οικογένειά του ή τους υπόλοιπους κοινωνικούς φορείς. Bullying είναι ο χλευασμός μίας μαθήτριας επειδή είναι λιγότερο αδύνατη από τις υπόλοιπες κοπέλες του σχολείου, bullying είναι η υβριστική συμπεριφορά ή η περιθωριοποίηση που δέχεται κάποιος επειδή έχει επιδερμίδα διαφορετικού χρώματος, ή επειδή δεν πιστεύει στο Θεό, ή επειδή έχει ακμή, ή επειδή ζεί σε μονογονεϊκή οικογένεια. Δυστυχώς, γονείς καί εκπαιδευτικοί παραμένουν αμέτοχοι θεατές. Αδιαφορούν επιδεικτικώς ή συγκαλύπτουν σοβαρά περιστατικά προκειμένου να διαφυλάξουν τα του οίκου τους. Μάλιστα, πολλοί ψήφισαν το κόμμα που έχει ως έμβλημα το bullying καί ό,τι προκύπτει από αυτό.

   Σύσσωμες η πολιτεία καί η κοινωνία πρέπει να αναλάβουν δυναμική πρωτοβουλία για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου, ενώ η αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος κρίνεται πιό επιτακτική από ποτέ. Η σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας είναι υπόθεση όλων μας

Μάριος Μπρούσκος-Στυλιανόπουλος

Γεννήθηκα το 1986 στην Αθήνα.Σπούδασα Οικονομικά στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παράλληλα εργάστηκα στο χώρο του εμπορίου .Το 2012 θέλησα  να βάλω περισσότερη τάξη στη ζωή μου..και  μπήκα στην Ακαδημία του Εμπορικού Ναυτικού Ασπροπύργου, στη Σχολή Πλοιάρχων όπου συνεχίζω τις σπουδές μου.  Μ΄ ενδιαφέρουν οι θετικές επιστήμες και ιδιαίτερα η αστροφυσική . Θα ήθελα να υπάρχει γύρω μου ένας  πιο "αρμονικός"κόσμος και γι΄αυτό ασχολούμαι με την αρχαία ελληνική γραμματεία,το γραμμικό σχέδιο και τη μουσική. Μ΄ αρέσει  να βλέπω τη ζωή  με διαφορετικό μάτι  . Τον ελεύθερό  χρόνο μου ασχολούμαι με το διάβασμα,τη γυμναστική και τις πολεμικές τέχνες. Γράφω  κείμενα γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να  εκφραστώ. 

  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr