Menu

 

logoidea

Aν υπάρχει αλήθεια, βρίσκεται σίγουρα στη μέση... Της Μαρίας Dawkinson

Αυτές τις μέρες μόνο άκουγα, έβλεπα και διάβαζα προσπαθώντας να καταλάβω τι μου συμβαίνει, τι μας συμβαίνει. Πως μετά την καταστροφική πολιτική του Τζ. Μπους και των συμμάχων του (τους χρωστάμε σχεδόν τα πάντα από όσα ακολούθησαν την 9/11), οι ελευθερίες μας που είχαμε ως απόλυτα δεδομένες άρχισαν μία-μία να εξαφανίζονται αφενός από το αστυνομικό κράτος της πρόληψης και καταστολής κι αφετέρου από το ακραίο μόρφωμα της τζιχαντιστικής βίας. Οι κάμερες άρχισαν να καταγράφουν την κάθε μας κίνηση στους δρόμους, τα σούπερ-μάρκετ, τους σταθμούς και στη συνέχεια όλα τα ιδιωτικά κτίρια, τα προσωπικά μας δεδομένα δεν παρέμειναν καθόλου προσωπικά, οι σωματικοί έλεγχοι και τα μηχανήματα ακτινών έγιναν προϋπόθεση στις μετακινήσεις μας, τα αυτονόητα των τελευταίων ανέμελων δεκαετιών παραδόθηκαν στον φόβο. Τώρα, κινδυνεύουν και τα υπόλοιπα παγιωμένα εδώ και αιώνες πνευματικής και κοινωνικής εξέλιξης, όπως η ελευθερία του λόγου και ακόμα και της σκέψης, ελέω του ‘πολιτικά ορθού’ που πιθανά να είναι συνώνυμο του φόβου και μπορεί κάλλιστα να μεταλλαχθεί σε νέα μορφή φασισμού. Η κοινωνία της πόλωσης που διαμορφώνεται δεν επιτρέπει μετριοπαθείς λογικές που συνεπάγονται από ολιστικές και αμερόληπτες αναλύσεις με επιχειρήματα και ιστορική επίγνωση. Λείπει η απαραίτητη εμπάθεια βλέπεις...

Διαβάζω πολλά άρθρα δικών μας και ξένων, από τα οποία ξεχωρίζουν κάποιοι κοινοί προβληματισμοί και θέσεις.

Κατ’ αρχάς η κοινή βάση είναι ότι οι μουσουλμάνοι του κόσμου δεν έχουν καμία σχέση με την ακρότητα της τρομοκρατίας και τις μεσαιωνικές πρακτικές των ομάδων που δραστηριοποιούνται έντονα σε Μέση Ανατολή και Αφρική, ότι το Ισλάμ είναι θρησκεία αγάπης και ειρήνης. Δεν θα το αμφισβητήσω (αν και πάντα ήθελα να καταλάβω τη θέση της γυναίκας στο Ισλάμ) γι’ αυτό και περιμένει κανείς, επίσημες φωνές της θρησκείας να καταδικάσουν αυτές τις ομάδες και τις πρακτικές τους, όπως οι επίσημες φωνές της δύσης πρέπει συνέχεια να περιθωριοποιούν και να καταδικάζουν τις πρακτικές των φασιστικών και νεοναζιστικών μορφωμάτων. Ο επικεφαλής της Χεζμπολά, Χασάν Νασράλα πάντως το τόλμησε.

Οι μουσουλμάνοι μπορεί να είναι ειρηνικοί, αλλά επειδή οι τρομοκράτες του Ισλαμικού Χαλιφάτου αυτοαποκαλούνται ως οι μοναδικοί πραγματικοί πιστοί και αποκαλούν όλους τους άλλους «άπιστους» θα πρέπει η παγκόσμια μουσουλμανική κοινότητα να διεκδικήσει τα δικά της αυτονόητα.

Είμαστε όλοι Charlie; Σαφώς όχι. Δεν είμαστε όλοι τολμηροί εκφραστές μιας προβοκατόρικης κριτικής των πάντων και δεν προκαλούμε όλοι με αυτόν τον τρόπο τα κατεστημένα, -πολιτικά και θρησκευτικά. Θα πρέπει όμως να είμαστε όλοι προστάτες των βασικών ελευθεριών που κατέκτησε η Δύση μετά την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό που είναι η ελευθερία της έκφρασης σε κάθε της μορφή και η ισότητα των πολιτών και των φύλων. Η Ευρώπη που τόσο πολύ περηφανεύεται για αυτές τις αξίες στις χώρες της, τώρα ήρθε η ώρα και πρακτικά να τις εφαρμόσει και να τις διασφαλίσει, λαμβάνοντας υπόψιν της τα μοιραία λάθη της αποικιοκρατίας και των πολέμων που εξαπέλυσε για ίδια συμφέροντά ανά τον κόσμο και απέτυχε σε βάθος χρόνου. Το διακύβευμα τώρα είναι αν θα μπορέσει να στηρίξει τις αξίες αυτές εντός των εδαφών της, χωρίς να προσπαθεί πια να ‘εκπολιτίσει’ και να ‘ελευθερώσει’ τις άλλες κοινωνίες, εκτός. Ρομαντικό; Πολύ.

Ελευθερία,  ισότητα, αδελφότητα.  Αφορούν όλους τους πολίτες. Η περιθωριοποίηση και η κατηγοριοποίηση ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας που αφορά πολλές γενιές μουσουλμάνων και κατ’ επέκταση η αδυναμία ενσωμάτωσής τους λέει στην πραγματικότητα κάτι άλλο και θέτει τις βάσεις για την έκρυθμη κατάσταση που ισχύει σήμερα και την υπόθαλψη εχθρών του ευρωπαϊκού πολιτισμού εντός των πυλών της Ευρώπης. Ως γνωστό, οι παρίες είναι πάντα αυτοί που απειλούν το σύστημα.

Η πολυπολιτισμικότητα και η ανοχή είναι μια από τις θεμελιώδεις επίσημες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γι αυτό και πρέπει η Ευρώπη πλέον να βρει τρόπο να ισορροπήσει ανάμεσα στην κοσμικότητα που την χαρακτηρίζει θεμελιωδώς και τις επιμέρους παραδόσεις των εθνικών και θρησκευτικών της κοινωνιών. Πρέπει να προσφέρει εξίσου τη δυνατότητα προσευχής σε εκκλησίες, τζαμιά, συναγωγές και βουδιστικούς ναούς και πρέπει να τους δώσει ίσες δυνατότητες (αντιμετωπίζονται πάντα ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, περισσότερο από την κοινωνία, παρά από τα εκάστοτε κράτη), για να νιώσουν ίσοι Ευρωπαίοι. Ακόμα και σήμερα η ισότητα και η αδερφοσύνη φαίνεται να έχουν άσπρο χρώμα και να είναι γένους αρσενικού.

Από την άλλη, οι νόμοι που προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, επί παραδείγματι, δεν νοείται να κάνουν τα στραβά μάτια στα εγκλήματα «τιμής», στους συμφωνημένους γάμους των ανήλικων κοριτσιών και την πολυγαμία ή το παράλληλο οικογενειακό και κληρονομικό δίκαιο, που ακόμα συμβαίνουν σε μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης. Η απαγόρευση και η θέση εκτός νόμου τρομοκρατικών κινημάτων ή ομάδων που απροκάλυπτα επιδοτούν τη βία και το διχασμό δεν μπορεί να αφορά μόνο τα ακραία κοσμικά στοιχεία, αλλά και εκείνα που κρύβονται πίσω από θρησκευτικές διδασκαλίες. Δεν μπορεί η Ευρώπη να απαγορεύει από τους πολίτες της να φορούν μάσκες και να κυκλοφορούν καλύπτοντας την ταυτότητά τους, αλλά να ανέχεται την μπούρκα, με την ίδια λογική που μια γυναίκα επισκέπτης στη Σαουδική Αραβία π.χ. πρέπει να ακολουθήσει τους κανόνες ένδυσης της χώρας, από τη στιγμή που πατά το πόδι της εκεί.

Μόνο με την απόλυτα ίση αντιμετώπιση των μειονοτήτων, αυτές οι μειονότητες θα πάψουν να αισθάνονται σαν «ειδικών αναγκών» και θα νιώσουν ισάξια μέλη της ευρωπαϊκής κοινότητας. Οι μουσουλμάνοι πολίτες της Ευρώπης που προσελκύστηκαν (εργασία) ή προωθήθηκαν για άλλους λόγους (πόλεμοι) να έρθουν και να μείνουν στην πολυπολιτισμική ήπειρο πρέπει να καταλάβουν ότι χρειάζεται να υπακούσουν τους νόμους της, να αποδεχτούν την κοσμικότητα και τις νοοτροπίες της κοινωνίας της. Ο «ελεύθερος τρόπος» πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μέρος της επιλογής τους και όχι ως πειθαναγκασμός και στέρηση ελευθερίας. Κοινώς, χρειάζεται προσαρμοστικότητα και ελαστικότητα για μια αρμονική συμβίωση από όλες τις μεριές. Δύσκολο; Φυσικά, έως και αδύνατο. Κάθε επιλογή που αφορά στην κατάρριψη της άκαμπτης λογικής των δύο μέτρων και δύο σταθμών και απαιτεί την κατανόηση και τους συμβιβασμούς εκατέρωθεν είναι δύσκολη, ακόμα και ανάμεσα στους τοίχους ενός σπιτιού, πόσο μάλλον σε μια κοινωνία εκατομμυρίων. Αυτά έπρεπε να τα είχε σκεφτεί η Δύση εδώ και καιρό.

Στα πρόσφατα γεγονότα που μας συγκλόνισαν τα θύματα ήταν δύο: η ελευθερία της έκφρασης ενός ριζοσπαστικού χιούμορ που χλευάζει το statusquo και εν γνώσει της προκαλεί, καθώς όμως και το μετριοπαθές Ισλάμ και οι μουσουλμάνοι που δεν θέλουν να συμμετέχουν σε ακρότητες, αλλά θέλουν να συμμετέχουν στην ευρωπαϊκή κοινωνία (ο αστυφύλακας στα γραφεία του CharlieHebdo και ο υπάλληλος του εβραϊκού παντοπωλείου ήταν τέτοιοι), κοινώς οι «άπιστοι» που δεν προκαλούν κανέναν.

Ίσως είμαστε όλοι «άπιστοι» τελικά, γι αυτό και πρέπει να πάψουμε να προσεταιριζόμαστε συνθήματα πόλωσης και αντίπαλα στρατόπεδα με προκάτ αντιλήψεις και μαζί να τα βρούμε κάπου στη μέση, για να καταπολεμήσουμε τα άκρα που θεριεύουν. Μπορεί να διαφέρουμε σε πολλά, αλλά ο αλληλοσεβασμός, το δικαίωμα στη διαφωνία, η ανεκτικότητα και η συνεργασία είναι απαραίτητες προϋποθέσεις επιβίωσης.

Ας αφήσουμε τον άκρατο εγωισμό μας και ας βάλουμε νερό στο κρασί μας τώρα όλοι, γιατί διαφορετικά θα έχουμε να πίνουμε μόνο ξύδι. Θέλει ωριμότητα σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο και τεράστια προσπάθεια, αλλά δυστυχώς δεν παίρνει άλλη αναβολή,  χτύπησε το ξυπνητήρι.

Όπως είπε κάπου η Ναόμι Κλάιν «είναι πάντα πιο εύκολο να κλείνεις τα μάτια στην πραγματικότητα, παρά να βλέπεις την κοσμοθεωρία σου να κατακρημνίζεται μπροστά σου»

Υ.γ. Καμία πίστη, κανένας φόβος και κανένα πάθος δε νίκησαν ποτέ. Μόνο η λογική.

Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr