Menu

 

logoidea

Δίπλα. Της Μαρίας Dawkinson

Μένει στην πολύ δημοφιλή γειτονιά του κέντρου, σε έναν δρόμο εξαιρετικά γραφικό και ήσυχο, με πράσινο και σχετική ησυχία, ακριβώς πίσω από το Στάδιο. Είναι ιστορικός δρόμος με καλαίσθητες μονοκατοικίες από την παλιά καλή εποχή και διακριτικά τριώροφα. Κέντρο απόκεντρο. Θα δεις κι ένα άδειο οικόπεδο με άγρια βλάστηση δίπλα σε μια εγκαταλελειμένη κλειστή με λουκέτο μονοκατοικία σχεδόν καταβροχθισμένη από τη  μωβ-ροζ βουκαμβίλια που κάποτε θα διακοσμούσε διακριτικά το σπίτι ως αναρριχητικό στην είσοδο.Τις προάλλες που βγήκε το πρωί να πάει στη δουλειά, τον πήρε μια έντονη, δυσάρεστη μυρωδιά καθώς περνούσε μπροστά από το οικόπεδο. Καμιά γάτα θα έχει ψοφήσει, σκέφτηκε.

Την άλλη μέρα, τα ίδια και χειρότερα. Η δυσοσμία έφτανε πια σχεδόν έξω από το σπίτι του. Αποφάσισε να πάρει τηλέφωνο την αστυνομία, να έρθει να διερευνήσει, γιατί υπάρχουν και τα εγκαταλελειμένα.Η αστυνομία ήρθε αμέσως, σα να έχει συνηθίσει τέτοιου είδους διερευνήσεις τον τελευταίο καιρό.Στο έρημο σπίτι, δίπλα στο οικόπεδο βρέθηκε το πτώμα άστεγου αλκοολικού, πρώην μεσοαστού, με οικογένεια, δουλειά, σπίτι και αυτοκίνητο. Είχε μπει, φαίνεται, μέσα στο ακατοίκητο και ποιος ξέρει πόσον καιρό έμεινε εκεί, μέχρι να πεθάνει από οργανικά αίτια ή ασιτία.Το σίγουρο είναι ότι πέθανε μόνος του, στο χώμα και το κρύο. Στην oδό τάδε, σε μια οικογενειακή γειτονιά πολύ ‘καθώς πρέπει’ στο κέντρο της Αθήνας, λίγα μέτρα από τα trendy φαγάδικα και τα μπαράκια που προτείνουν τα περιοδικά. Ερήμην της διασκέδασης και σε απόσταση αναπνοής, υπάρχουν ζωές που εκπνέουν. Αυτά βέβαια πλέον πρέπει να είναι ψιλά γράμματα για την αστυνομία, όπως έδειξε το πράγμα, γιατί εξάλλου  συμβαίνει συχνά στις μέρες μας. Τον κράτησαν οκτώ ώρες στο τμήμα. Οκτώ. Ώρες διαδικαστικές και επώδυνες. Επειδή ήταν εκείνος που ειδοποίησε για το πτώμα και έπρεπε να ακολουθηθεί το πρωτόκολλο σε όλο του το ανάπτυγμα.

Όταν βγήκε από την κατάθεση, βράδυ πια, εξαντλημένος, και αηδιασμένος από την κατάντια της σκατοκοινωνίας, σκέφτηκε ότι όποιος βρίσκει πλέον πτώμα στο δρόμο του, μήπως τελικά πρέπει να κάνει ότι δε βλέπει, αν δε θέλει να βγει και κερατάς και δαρμένος; Γιατί ποιος μπορεί να παρακάμψει τη γραφειοκρατεία; Κανείς. Εντατικά παθήματα αποκτήνωσης κάθε μέρα, προς ανεπίδεκτους μαθήσεως. Σφιχταγγαλιασμένα με τα εναλλασσόμενα μπαράκια, τα καινούργια φαγάδικα και τα trendy μέρη που προτείνουν όλοι όσοι ευαγγελίζονται την ανάκαμψη της οικονομίας.

 
Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr