Menu

 

logoidea

Προσγείωση... Tης Μαρίας Dawkinson

Ταξί στο σπίτι από το αεροδρόμιο μετά από 18 ώρες πτήσεων και αναμονής σε αεροδρόμια. Ημικρανία. Μη μου μιλάτε, είμαι. Το αυτοκίνητο έχει χαλασμένο κλιματιστικό και η μυρωδιά στο εσωτερικό του είναι μίγμα τσιγάρου, αποσμητικού χώρου και κλεισούρας. Υπομονή. Ο οδηγός αρχίζει να μιλά ακατάπαυστα για την κρίση. Είναι το τελευταίο που χρειάζομαι, με το καλημέρα σας. Tα είκοσι επόμενα λεπτά είναι μια περίληψη της προσωπικής ιστορίας του κυρίου Τάκη. Αρχικά δε θέλω να ακούσω. Μετά από τα πέντε πρώτα λεπτά όμως, ο κύριος Τάκης κερδίζει το κουρασμένο μου λογισμικό...

Είναι εξήντα. Το 2009 γύρισε στην Ελλάδα την αγαπημένη, μετά από είκοσι χρόνια αυτοεξορία στο Κονγκό. Ήταν εργολάβος μεγάλων έργων εκεί (πτυχιούχος μηχανικός από τη Σιβιτανίδειο) και υπεύθυνος για εκατό άτομα προσωπικό.  Ό,τι χρήματα έβγαζε τα έστελνε κατευθείαν στην Ελλάδα, για να μείνουν στα παιδιά του και να συντηρεί τα δύο σπίτια που του άφησαν οι δικοί του. Όταν ήρθε στην πατρίδα δεν είχε τι να κάνει μέσα στην κρίση και τον συμβούλεψαν οι φίλοι του να πάρει ταξί. Αγόρασε την άδεια για τριακόσια χιλιάδες ευρώ. Τα εκατόν πενήντα τα δανείστηκε από τράπεζα. Μετά από ένα χρόνο άνοιξε το επάγγελμα και η άδεια του πλέον έχει αξία πενήντα χιλιάδες ευρώ πλέον, ένω εκείνος αποπληρώνει ακόμα τα εκατόν πενήντα.

Πρίν δύο χρόνια έχασε το γιο του σε αυτοκινητιστικό. Δουλεύει σαν το σκύλο από τα ξημερώματα μέχρι το βράδυ, για να του μένουν καθαρά την ημέρα μόνο είκοσι ευρώ με τους φόρους που πρέπει να πληρώνει ως ελεύθερος επαγγελματίας και εκείνους που πρέπει να καταβάλλει για την ακίνητη περιουσία που κληρονόμησε, αλλά νομίζει ότι τώρα θα του πάρουν το ένα σπίτι. Παίρνει και χάπια για την πίεση, αλλά δεν πέφτει η άτιμη. Είναι αγχώδης και συνεπής, βλέπεις. Κοιτάζει γύρω του και τους συναδέλφους του που κάθονται με τις ώρες στο αεροδρόμιο και παίζουν τάβλι πίνοντας φραπέ.

Κάτι νέοι οδηγοί ταξί, λέει, χρωστάνε χιλιάδες ευρώ στα ταμεία και δεν πτοούνται καθόλου, ούτε έχουν μεγάλη όρεξη να δουλέψουν. Κάνουν μία κούρσα αεροδρόμιο- Αθήνα και μετά πάνε καφετέρια. Όλο απεργίες σκέφτονται, αλλά για λάθος αιτήματα. Δεν καταλαβαίνει τι σκέφτεται ο κόσμος και δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Δεν καταλαβαίνει τίποτα,  γενικώς. Ούτε εγώ, του είπα. Δεν είχα κάτι άλλο να προσθέσω. Το μόνο που σκέφτηκα να τον συμβουλέψω είναι ότι πρέπει να κοιτάξει την υγεία του, αλλά με αποστόμωσε ότι γι’ αυτήν φροντίζει το σύστημα...

Όταν φτάσαμε στο σπίτι, μου έδωσε την κάρτα του και με παρακάλεσε να τον καλέσω αν χρειαστεί να πάω κάπου. Είναι πόνος πια η χώρα αυτή, ημικρανία και έλκος.

Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr