Menu

 

logoidea

Φαστ κρακ. Της Μαρίας Dawkinson

Πέφτανε οι εξωτερικοί σοβάδες καιρό τώρα από φυσική φθορά, αλλά έκανα τα στραβά μάτια. Από πέρσι όμως άρχισε η υγρασία να δημιουργεί προβλήματα και στο εσωτερικό, οπότε έσφιξα τα δόντια και αποφάσισα να φτιάξω το σπίτι που δεν μπορώ πλέον να πουλήσω - ας είναι καλά οι αντικειμενικότατες αντικειμενικές αξίες και το αναξιοπρεπές, εκτός γάμου παιδάκι τους, που μου αφήσαν έξω από την πόρτα, ο ένφια.

Ανήκω στην τάξη των ανέργων  που συνεχίζουν να μη χρωστάνε, αλλά πρέπει μόνο να πληρώνουν και επιπλέον ποτέ δε θέλουν να είναι εκπρόθεσμοι και να προκαλούν τα νομικά πλαίσια (αυτή η άχρηστη πληροφορία αφορά όλα όσα ακολουθούν).

Πήρα λοιπόν προσφορά από δύο συστημένα συνεργεία και αποφάσισα να συνεργαστώ με εκείνο που μου έδωσε τη χαμηλότερη τιμή, το οποίο τύγχανε και πιο επαγγελματικό, ανθρώπινο και συμπαθητικό. Κάναμε συμφωνία κυρίων και βγάλαμε μια μικρή άδεια για τη χρήση ικριωμάτων, καθώς και κανονική εγγραφή στο ΙΚΑ.

Έφαγα αρκετή χλεύη από διάφορους για την νομοταγή μου προσωπικότητα, αλλά την αντιπαρήλθα με λίγο κρασί και το αγόρι μου.

Η άδεια πληρώθηκε, το έργο ολοκληρώθηκε εμπρόθεσμα και απολύτως ικανοποιητικά (δίνω συστάσεις) και πληρώθηκε το ΙΚΑ της περιοχής πριν τη λήξη της διορίας. Όλα απολύτως κατά το γράμμα του νόμου. Θεώρησα ότι το θέμα ήταν λήξαν, όπως και οι εναπομείνασες οικονομίες μου.

Προχθές χτύπησε ο ταχυδρόμος (ποτέ δεν είναι για καλό όταν ο ταχυδρόμος χτυπά κουδούνι) για να μου παραδώσει συστημένο γράμμα από το ΙΚΑ. Το άνοιξα και είδα ότι χρωστάω χρήματα. Απορούσα, πήρα αμέσως τηλέφωνο και εκλήθην να περάσω από τα τοπικά γραφεία με όλα τα σχετικά χαρτιά , το οποίο και έκανα χωρίς χρονοτριβή. Εκεί η ευγενική υπάλληλος μου είπε ότι μπορεί να μου είχαν βγάλει λογαριασμό τον Αύγουστο, αλλά τα ημερομίσθια είχαν αλλάξει εντωμεταξύ και δεν είχαν ακόμα περάσει τα νέα δεδομένα από την κεντρική  μηχανογράφηση, ή κάτι παρεμφερές το οποίο δεν πολυκατάλαβα και δεν είχε καμία σημασία, εφόσον δεν ετίθετο θέμα αμφισβήτησης της οικονομικής διαφοράς. Τώρα, ο φάκελός μου είχε προωθηθεί πλέον στα κεντρικά, όπου και θα έπρεπε και να πάω για την τακτοποίηση, η οποία έχει και προσαυξήσεις. Τα κεντρικά είναι στο βαθύ κέντρο και δεν υπάρχει δυνατότητα αποπληρωμής μέσω διαδικτύου ή τραπέζης.

Τρεχάτε ποδαράκια μου. Αν εργαζόμουν θα έπρεπε να πάρω πάλι άδεια από τη δουλειά, για να τακτοποιήσω χρωστούμενα που δε χρωστούσα και να καταβάλω ποσό για το οποίο δεν ευθύνομαι ποσώς. Ευτυχώς που είμαι άνεργη και έχω χρόνο να αγωνίζομαι. Προχθές εφορία, σήμερα ΙΚΑ, μεθαύριο μις υφήλιος, ποιος ξέρει...

Την επόμενη μέρα, σειρά είχαν τα κεντρικά. Εκεί, μετά την ουρά στον αρμόδιο  υπάλληλο, κόπηκε όμορφα το μπιλιέτο για το ‘μπόνους’ και ακολούθως στήθηκα στο ταμείο για την εξόφληση. Τα όμορφα πενηντόευρα, όμορφα καίγονται. Αλλά έχω μάθει ότι ποτέ δεν πρέπει να λες «ουφ, πάει κι’ αυτό» γιατί εκείνη ακριβώς τη στιγμή είναι που περιμένει για να πάρει την πραγματική του εκδίκηση ο εγκέφαλος και εμπνευστής της ταλαιπωρίας, που σε παρακολουθεί από το κέντρο ελέγχου του μητρικού σκάφους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το στοιχείο της έκπληξης ήταν ομολογουμένως ιδιοφυές. Με το αποδεικτικά χαρτιά του κλεισίματος της υπόθεσής μου από τα κεντρικά, τώρα έπρεπε να επιστρέψω πάλι στο ΙΚΑ της περιοχής μου, από όπου και ξεκίνησα, για να τα καταθέσω εκεί. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είμαι πιόνι στο επιτραπέζιο παιχνίδι «πως να γίνεις μόνιμος τρόφιμος σε ψυχιατρείο» και ότι μόλις πήρα την εντολή ‘πίσω στην αφετηρία’...

Επιστροφή λοιπόν στις ρίζες. Εκεί κατέθεσα τα χαρτιά του κερατιάτικου ΜΕ ΠΡΟΣΑΥΞΗΣΗ και μαθαίνω το εξής: όσοι εργοδότες κάνουν εργασίες τον Αύγουστο πληρώνουν έξτρα χρήματα που πηγαίνουν στις παιδικές κατασκηνώσεις. Φρέσκος νόμος. Περσινός. Τουλάχιστον είναι για καλό σκοπό. Ας κάνουν τα παιδάκια διακοπές. Των άλλων (όπως οι παστίλιες).

THE END

Η υπερπαραγωγή ήταν πράγματι ιδιοφυής. Το ποσό θα μπορούσε να ενσωματώνεται στο ΙΚΑ όλων των εργοδοτών, όλους τους μήνες και να πληρώνεται με το λογαριασμό. Αλλά τότε δε θα είχε ούτε αεροβική γυμναστική, στρες τεστ, τεστ κοπώσεως, πλοκή και φινάλε με ανατροπή.

Καθώς γράφω αυτές τις τελευταίες γραμμές χτυπά το τηλέφωνο και ακούω ηχογραφημένο μήνυμα «έχετε επιλεγεί, για να κερδίσετε χίλια ευρώ μετρητά»....

Στα αγγλικά, αυτό λέγεται adding insult to injury (προσθέτοντας ύβρη στην κακουχία). Noμίζω ότι δεν υπάρχει κάτι εξίσου αρμόζων στη γλώσσα μας.

Εδώ τελειώνει αυτή η μικρή αδιάφορη και κοινότοπη ιστορία για κάποιους που τους άφησε παγερά αδιάφορους. Άλλοι σκέφτηκαν και την κακία «έχει ακόμα σπίτι και τολμά και μιλάει» (ακόμα, αλλά μέχρι πότε).

Το ηθικό της δίδαγμα και τα συμπεράσματα, είναι για όλους τους υπόλοιπους.

Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr