Menu

 

logoidea

Ο θαυμαστός κόσμος της αξιολόγησης.

Της Δέσποινας Λιμνιωτάκη.
 
Από τη γενιά της λοβιτούρας, του ρουσφετιού και της κατάχρησης, μεταφερθήκαμε σαν την Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων στον καταπληκτικό κόσμο της κριτικής (και της επικριτικής) θεώρησης των πάντων: όλα περνάνε από κόσκινο, όχι μόνο τα έργα και οι ημέρες του δημόσιου τομέα (που καλά κάνουν και περνάνε), αλλά πολύ περισσότερο οι ζωές και οι επιλογές μας. Μία είναι η λέξη-κλειδί της εποχής: αξιολόγηση.
 
Στη χώρα που έζησε δεκαετίες αναξιοκρατίας, κατά τη διάρκεια των οποίων η δεξιά χειρ δεν είχε ιδέα τι στην ευχή κάνει η αριστερή ή ποιο είναι το αντικείμενο εργασίας της, ξαφνικά πρέπει να αρχίσει το ξεχορτάριασμα. Αυτό θα ήταν ένα ιδανικό σενάριο, αν ξεκινούσε από τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους που μας βάζουν τα τεστ. Τη στιγμή που ο αξιολογητής έχει διοριστεί από το ανφαντ γκατέ της διαπλοκής με σκοπό να επιλέξει τους ομοϊδεάτες του, είναι κομματάκι δύσκολο να τσιμπήσεις μπροστά στα επιχειρήματά του για εξυγίανση.
 
Αυτά θυμήθηκα διαβάζοντας τις ενστάσεις και διαμαρτυρίες των εκπαιδευτικών μπροστά σε πιθανή αξιολόγησή τους, αλλά και τον τρόπο διορισμού προσωπικού στη νεόδμητη δημόσια τηλεόραση. Καθώς μεγαλώνω ηλικιακά και νοιώθω την ανάσα του μαυροφορεμένου καβαλάρη καυτή στο σβέρκο μου, τα πράγματα βαραίνουν μέσα μου διαφορετικά. Όταν ήμασταν μικροί τα δίναμε όλα για το πτυχίο και θαυμάζαμε τους σπουδαγμένους. Σήμερα με απασχολεί σοβαρά η ανοιχτομυαλιά. Πρέπει να σας ομολογήσω ότι έχω την εκπαίδευση ως διαδικασία περί πολλού, αλλά πρόσφατα συζητούσα με έναν καλό φίλο - καλλιτέχνη στο επάγγελμα - ο οποίος μου έλεγε ότι οι εκπαιδευτικοί συρρέουν κατά δεκάδες στα σεμινάριά του προκειμένου να συλλέξουν πιστοποιητικά: τίποτα σοβαρό, τους είναι απλώς απαραίτητα σε περίπτωση εσωτερικής  βαθμολογίας. Όχι δηλαδή ότι όλοι είναι τόσο φιλομαθείς ή τους έπιασε ο πόνος της δια βίου μάθησης, αλλά πρέπει να φτιάξουν ένα καλό «μπουκ» για να γλυτώσουν τη χαντζάρα. Ναι, έτσι μου το αποκάλεσε, η λέξη νομίζω χρησιμοποιείται στο χώρο της μόδας για τα φωτομοντέλα και άλλους αρτίστες της εικόνας. Περιττό να σας πω ότι αυτή η διαδικασία είναι έτη φωτός μακριά τόσο από την προσωπική καλλιέργεια, όσο και από την αποτίμηση αυτής.
 
Σε ένα σύστημα που σκέφτεται να εισάγει περισσότερες διακοπές στο σχολικό έτος, που επιβραβεύει τη υποτέλεια στο δάσκαλο και δεν ξεμυτά από την προδιαγεγραμμένη ύλη, που αναρωτιέται πώς θα καλύψει τα κενά στους εργαζόμενους εν μέσω ανεργίας και έχει καταργήσει το καλλιτεχνικό προσωπικό, ξεκινάμε τη μεταρρύθμιση από τις περγαμηνές. Είναι ωραίο να είσαι προσοντούχος, αλλά ακόμα ωραιότερο να έχεις ανεβασμένα ρολά. Δεν επικροτώ τον ανταρτοπόλεμο απέναντι σε ένα μέτρο που οπωσδήποτε θα ανακατέψει τη σαλάτα με τρόπο ώστε να αναδυθούν τα αρώματά της, αλλά ούτε πιστεύω ότι θα γίνει τίποτα σοβαρό όσο στους αγιασμούς οι διευθυντάδες 
επιτρέπουν και κρυφοεπικροτούν την κομματική προπαγάνδα. Η αξιολόγηση τότε γίνεται ένα πρόσχημα για να επικρατήσουν οι άρπαγες και οι δικτυωμένοι.
 
Η αξιολόγηση είναι το συκώτι του συστήματος – απολύτως αναγκαίο για την απομάκρυνση των τοξικών ουσιών και την ανανέωση του αίματος. Όταν όμως ο κόσμος θα αποβάλλει από μέσα του την οικειότητα που νοιώθει με τη νοοτροπία της λούφα και παραλλαγής, τότε θα έχουμε βάλει το σωστό λιθαράκι για την κάθαρση. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την επιλογή νέων, αυτοδημιούργητων ανθρώπων που έχουν τις ικανότητες και την οξυδέρκεια να επαναπροσδιορίσουν τη χαμένη ερμηνεία των λέξεων. Οτιδήποτε κατώτερο, θα επιτρέπει για πάντα στους επιτήδειους να μας χειραγωγούν με καρότο και μαστίγιο.
Δέσποινα Λιμνιωτάκη

Ζω και εργάζομαι στο Ηράκλειο Κρήτης.   Σπούδασα Παιδαγωγικά και Ψυχολογία και έκανα μεταπτυχιακή ειδίκευση στις διεργασίες, την πρόληψη και τη θεραπεία προβλημάτων που αφορούν σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.  ‘Εχω κάνει έρευνα πάνω στον υπαρξιακό φόβο και τη στάση που κρατούν οι άνθρωποι απέναντι σε επικείμενο θάνατο, όπως εφαρμόζονται στη διεργασία πένθους.
 
Το πρώτο μου βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίτανος, με τον τίτλο: "Ζήτημα Ζωής και Θανάτου - ο φόβος του θανάτου, η διεργασία πένθους και το κυνήγι της ευτυχίας στην καθημερινή ζωή".  
 
‘Εχω κάνει και πέντε-έξι άλλα πράγματα, αλλά το γεγονός ότι λατρεύω να γράφω και να διαβάζω είναι η κεντρική ιδέα που θα ήθελα να θυμούνται οι φίλοι.
 
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr