Menu

 

logoidea

Ο βοσκός με τη Φεράρι. Tης Δέσποινας Λιμνιωτάκη

Τις προάλλες άκουσα από την τηλεόραση ότι τα ποσοστά εγκατάλειψης του σχολείου σε μικρές ηλικίες (πριν δηλαδή καν τα παιδιά τελειώσουν το Γυμνάσιο) έχει πάρει και πάλι ανησυχητικές διαστάσεις σε κάποιες επαρχίες της Κρήτης.  Συγκεκριμένα, η δημοσιογράφος έλεγε πως σε μια περιοχή είχαν καταγραφεί 90 περιστατικά εγκατάλειψης, αριθμός που ισοδυναμεί με μια μικρή κοινότητα, αν λάβεις υπόψη σου ότι το δικό μου χωριό έχει μόλις πέντε κατοίκους.  Για λόγους προστασίας και αποφυγής στοχοποίησης των περιοχών, δεν θα αναφέρω ονόματα.  Ωστόσο είναι εύκολο να βρει κανείς τα ποσοστά, διαβάζοντας την ανάλυση στοιχείων από την τελευταία απογραφή του πληθυσμού.  

Το θέμα της πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου δεν είναι απλό και σηκώνει κοινωνιολογική μελέτη.  Στην εποχή μας, η εγκατάλειψη μπορεί εύκολα να πάρει διαστάσεις μάστιγας και να πλήξει τον τοπικό πληθυσμό σε βαθμό που οι επιπτώσεις να είναι μη αναστρέψιμες για πολλές διαδοχικές γενιές.  Η εγκατάλειψη συντηρεί τον αναλφαβητισμό και την απομάκρυνση από ένα γενικότερο πλαίσιο ανάπτυξης, βασισμένο στην αξιοποίηση της γνώσης, της ενημέρωσης και της πληροφόρησης πάνω σε θέματα που θα βοηθήσουν την κοινότητα να προχωρήσει κοιτώντας το μέλλον με ασφάλεια και σιγουριά.  Συνδέεται με ένα είδος “αυτιστικής” συμπεριφοράς ή ενός κλειστού κυκλώματος που αντιστέκεται στις αλλαγές.  'Ερευνες δείχνουν ότι τέτοιες κοινότητες είναι επιρρεπείς σε συναισθηματικές δυσκολίες και κατάθλιψη, ενώ σημειώνονται κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, ατυχημάτων και ασθενειών που μειώνουν το προσδόκιμο ζωής (σχετίζονται με συγκεκριμένο λάιφσταιλ, κατανάλωση ουσιών και χρήση όπλων).  Επιπλέον, έχουμε γάμους σε μικρές ηλικίες ή πριν την ενηλικίωση (16+) και δημιουργία νέων πολυμελών οικογενειών που όμως είναι περισσότερο πιθανό να ακολουθήσουν τους ίδιους κύκλους, να δυσκολεύονται να επιβιώσουν και να οδηγούνται σε περαιτέρω προβλήματα.

'Ενας είναι ο σημαντικότερος λόγος εγκατάλειψης του σχολείου: η βοήθεια στις γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες, τα “έξτρα χέρια” που χρειάζεται συνήθως ο πατέρας.  'Η η αναζήτηση απασχόλησης στον τουριστικό τομέα, σε θέσεις που δεν χρειάζονται εξειδικευμένο προσωπικό, αντιθέτως έχουν εργοδότες που επιζητούν την πρόσληψη εργατικού δυναμικού χωρίς απαιτήσεις για να κάνει χειρωνακτικές δουλειές, όπως τη συντήρηση, τον καθαρισμό, το σερβιρισμα κ.λ.π  Πράγματι, οι αναπτυγμένες τουριστικά περιοχές συγκεντρώνουν σημαντικότατα ποσοστά μαθητικής διαρροής από την υποχρεωτική εκπαίδευση.  Αυτό συνέβαινε πάντα, πριν και κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης και δεν το προκάλεσε κανένα μνημόνιο.  Είναι ένα κράμα νοοτροπίας, παράδοσης και κακομαθησιάς. 

Και εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα.

Καταλαβαίνετε βέβαια ότι μπορεί να μιλάμε για ενίσχυση νέων αγροτών, για αγροτική επιχειρηματικότητα ή για κίνητρα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων που ασχολούνται με τη γη και τα ζώα, είναι άνθρωποι που βάζουν το κεφάλι στη γη σαν τους Ινδιάνους για να καταλάβουν πότε θα φτάσει η επόμενη καταιγίδα έτσι ώστε να προφυλαχθούν έγκαιρα: είναι δηλαδή “πρακτικοί”.  Είναι πολύ καλοί στο χωράφι και στη στάνη τους, εξαιρετικοί τυροκόμοι και ελαιοπαραγωγοί για μικρές σοδειές, αλλά μέχρι εκεί.  Δεν έχουν τις γνώσεις και δεν μπορούν να τις αποκτήσουν όσο επιμένουν να βγάζουν τα αγόρια τους από το σχολείο στην ηλικία των 15 ετών για να τους βοηθήσουν στη βοσκή των προβάτων και να παντρεύουν τα κορίτσια τους με αυτόν που θα τα πρωτοκοιτάξει (γαμπρός ή μακαρίτης).  Πέρασαν χρόνια ατέλειωτα με τις επιδοτήσεις και τα “πανωγραψίματα”: νια ήμουν και γέρασα να βλέπω βοσκούς να πηγαίνουν στη δουλειά με τη Φεράρι και υπουργούς να τους προτρέπουν (φανερότατα) να δηλώνουν περισσότερα από όσα είχαν στην κατοχή τους για να παίρνουν τα τζάμπα λεφτά της ΕΕ (άτιμη Μέρκελ) και να τα κάνουν φυσικλίκια.  'Οσο δε μερικοί αρχηγοί ονειρεύονται πανεπιστήμια λαδιού, εμείς βάζουμε τους αλλοδαπούς να μαζεύουν τις ελιές από το χωράφι, επειδή οι νέοι μας ενισχύουν τους άλλους επιχειρηματίες, τους καφετζήδες της πλατείας. 

Ποιοι θα πάνε πάλι να σπουδάσουν;  Εγώ κι εσύ που τα έχουμε κορνιζαρισμένα στον τοίχο και σκονίζονται; 

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε όλοι (όσοι τουλάχιστον επιθυμούμε τη σωτηρία της χώρας) ότι παρόλο που σήμερα το να κατέχεις μια θέση χωρίς να έχεις τα απαραίτητα προσόντα, τη γνώση ή την εξειδίκευση γι'αυτή (όπως αποδεικνύονται από τα πτυχία και τις περγαμηνές) είναι από ανήθικο και παράνομο έως επικίνδυνο, αλλά έχει ζήτηση.  Πάντα είχε.  Και το σάπιο πολιτικό σύστημα “πάτησε” ακριβώς πάνω σε αυτή τη ζήτηση προκειμένου να αποκτήσει πελάτες και εξαρτημένους από κόμματα.  Πολλά ξενοδοχεία, μπαρ και ταβέρνες προσλαμβάνουν αποκλειστικά και μόνο τέτοιο κόσμο: ελάχιστες γνώσεις, καμία απάιτηση και άρα καμία φιλοδοξία.  Πώς θα φτιάξεις τη γενιά της καινοτομίας, των εξαγωγών, του οράματος όταν ο νους  ενός πολύ σημαντικού αριθμού ανθρώπων είναι στο να διατηρήσουν το δικό τους σκληροπυρηνικό καθεστώς κατοχής και επιβολής μέσω της αμάθειας και των συγκρούσεων (πολλές περιοχές της Κρήτης είναι άβατο);  Πώς εκπαιδεύεις αυτό τον κόσμο να σκέφτεται διαφορετικά, όταν θέλεις να εκλεγείς στην Ελληνική Βουλή;  Απλούστατο, διορίζεις όσους αγροτοκαουμπόυδες μπορείς δεξιά-αριστερά και κυβερνάς το σύμπαν.  Διάβασα ότι χρειάστηκαν 9,000 ευρώ για να αγοραστούν τα πρωτοχρονιάτικα φλουριά των ημετέρων της ΠΑΣΕΓΕΣ και χαμογέλασα γνωρίζοντας πόσο σημαντικό είναι σε αρκετές περιοχές να μοιράζεις χρυσές λίρες και μοσχαροκεφαλές επί πίνακι: μετατρέπεσαι αυτομάτως σε Θεό, ήλιο καλοκαιρινό.  Στις εκλογές υπάρχουν ολόκληρα σόγια που “κρατάνε” την εξουσία στα χέρια τους.  Λένε “έχω 2,000 ψήφους έτοιμες, τι μου δίνεις;”

Κατά τα άλλα τι νέα, η κουμπάρα καλά;

'Οσες success stories νέων επιχειρηματιών και μικροεξαγωγέων έχω διαβάσει, είναι όλοι τους αστοί.  'Ενα βράδυ βγήκε ένας πραγματικός εξαγωγέας στην τηλεόραση και ωρύονταν: “ξέρετε τι σκληρή δουλειά θέλει η εξαγωγή;  Τι αγώνα, τι κόπο, τι τρέξιμο;  Το κάνετε να φαίνεται σαν να είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου, σαν να μπορούμε να αρχίσουμε αύριο αλλά δεν το κάνουμε – ε λοιπόν όχι, θέλει προετοιμασία, γνώσεις, εκπαίδευση, να τραβήξεις κουπί!”

Τον πιστεύω.  Γι'αυτό σας λέω, το πρόβλημα είναι σύνθετο.

Εύχομαι τουλάχιστον να ξεκινήσουμε από κάπου.  Όπως ο δάσκαλος του Φουρφουρά που προσάρμοσε το σχολείο στο περιβάλλον που συνάντησε όταν πρωτοπήγε και, όχι απλώς κράτησε τα παιδιά του, αλλά δημιούργησε μια πρότυπη εκπαιδευτική μονάδα.  Αν πιστεύω κάπου είναι σε αυτό: άσε τα λόγια και ξεκίνα δουλειά.

Α, και δεν θα σε σώσει κανείς.

Δέσποινα Λιμνιωτάκη

Ζω και εργάζομαι στο Ηράκλειο Κρήτης.   Σπούδασα Παιδαγωγικά και Ψυχολογία και έκανα μεταπτυχιακή ειδίκευση στις διεργασίες, την πρόληψη και τη θεραπεία προβλημάτων που αφορούν σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.  ‘Εχω κάνει έρευνα πάνω στον υπαρξιακό φόβο και τη στάση που κρατούν οι άνθρωποι απέναντι σε επικείμενο θάνατο, όπως εφαρμόζονται στη διεργασία πένθους.
 
Το πρώτο μου βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίτανος, με τον τίτλο: "Ζήτημα Ζωής και Θανάτου - ο φόβος του θανάτου, η διεργασία πένθους και το κυνήγι της ευτυχίας στην καθημερινή ζωή".  
 
‘Εχω κάνει και πέντε-έξι άλλα πράγματα, αλλά το γεγονός ότι λατρεύω να γράφω και να διαβάζω είναι η κεντρική ιδέα που θα ήθελα να θυμούνται οι φίλοι.
 
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr