Menu

 

logoidea

Κορίτσια για φίλημα. Της Μαρίας Dawkinson

Η Ιρλανδία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που επέτρεψε με δημοψήφισμα τον γάμο μεταξύ ομοφύλων. Πάρα. Πολύ. Ωραία. Θα ήταν μεγάλη πρόοδος –ειδικά για μια κοινωνία που ορίζεται από τις αρχές του καθολικισμού-  αν εν τω μεταξύ έκαναν κάτι και για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων, που όχι δημοψήφισμα υπέρ της δεν προβλέπεται, το αντίθετο θα έλεγε κάποιος: εν έτει 2013 πέρασε ψήφισμα που επιτρέπει την επέμβαση , μόνο σε περίπτωση που κινδυνεύει η ζωή της εγκύου...

Στις Κάννες, την ίδια ακριβώς στιγμή, οι γυναίκες που παρελαύνουν στο κόκκινο χαλί υποχρεούνται να φοράνε ψηλά τακούνια, κατόπιν ντιρεκτίβας εκ της διευθύνσεως. Θα το’λεγες σεξιστικό, στα όρια τoύ καλλιτεχνικού μπανιστηριού; Καθόλου! Ο λόγος που δεν υπάρχουν αντίστοιχα quota για τους άνδρες είναι απλή σύμπτωση. Οι γυναίκες αυτές με τα ψηλοτάκουνα δε, είναι γνωστό ότι πληρώνονται λιγότερο από τους συναδέλφους τους (τους άνδρες με τα φλατ) και ηλικιακά αποσύρονται πολύ νωρίτερα, γιατί δεν υπάρχουν ρόλοι γι’ αυτές, μιας και οι γυναίκες στις ταινίες πρέπει να είναι λολίτες, ποθητές και χωρίς ρυτίδες.

Η Μάγκι Γκίλενχαλ στα 37 της απερρίφθη για ρόλο επειδή δεν μπορούσε να υποδυθεί τη φιλενάδα ενός 55χρονου... Αυτά στο Χόλιγουντ. Δεν είναι καν ανάγκη να κάνουμε την αντιστοιχία στην απλή καθημερινότητα των εκατομμυρίων γυναικών που προσπαθούν να συναντήσουν τη χίμαιρα της ισότητας στο στίβο της εργασίας. Είναι σαφές ότι η μητρότητα δεν μπορεί να καταστήσει μια γυναίκα σοβαρή ανταγωνίστρια ενός άντρα.

Αλλά ας μην παραπονούμεθα, εμείς οι του αδύναμου φύλου, γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Μόλις πριν λίγες μέρες Αμερικάνος ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής αποκάλεσε δώρο τον βιασμό που συντέλεσε στη γονιμοποίηση. Στη δε Κίνα είναι σαφές ποιο έμβρυο θα έχει την καλύτερη τύχη, ας όψονται τα ποτάμια και οι χωματερές... Στην Ινδία μια από τα ίδια. Και αν τύχει να επιβιώσουν από την επιλεκτική άμβλωση, πρέπει να της ευχηθείς καλή τύχη με τόσους επίδοξους ομαδικούς βιαστές, που ως επί τω πλείστον διαφεύγουν της δικαιοσύνης που κοιμάται. Τώρα, αν τύχει και μια γυναίκα τολμήσει να απατήσει, η δικαιοσύνη ξυπνά απότομα και με πολύ άγριες διαθέσεις. Αν πάλι γλυτώσει από τη δικαιοσύνη, υπάρχουν  πάντα τα λαϊκά δικαστήρια και οι καλοθελητές λιθοβόλουςς, στο Ισλάμ όπου οι γυναίκες είναι υποδοχείς των ανδρικών ονειρώξεων, το μέσο αναπαραγωγής τους και τα αντικείμενα των συμπλεγμάτων τους, με τη δικαιολογία της ερμηνείας μιας θρησκείας.Aκόμα και σε χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, όπως το Κιργκιστάν, η Τσετσενία και το Τατζικιστάν, υπάρχει το έθιμο της απαγωγής των νυφών και του γάμου χωρίς τη συναίνεσή τους.  Δε θα πάμε καν στο τι συμβαίνει με τις γυναίκες στο ΙΣΙΣ, γιατί εκεί πλέον μιλήσουμε για κακουργήματα και ξεκάθαρα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που ο υπόλοιπος πλανήτης παρακολουθεί παθητικά.

Η γυναίκα σιγά-σιγα ξαναγυρνά στη θέση της, στην κουζίνα και στο παρασκήνιο, για να επιτελέσει τον αρχετυπικό της ρόλο, μετά τη δυτική φάση του φεμινισμού, που βόλευε πολύ για έναν αιώνα λόγωτων απαιτήσεων της παραγωγής που έφερε ο κοσμικός διαφωτισμός και η βιομηχανική επανάσταση. Η θρησκεία, το χρήμα και ο φανατισμός χαρακτηρίζουν την εποχή μας και θέλουν τις γυναίκες καταπιεσμένες μάνες, αντικείμενα του σεξ (βλ. Καρντάσιαν, Ριάνα και λοιπές) και απελπισμένα αντικείμενα του σεξ, που είτε αρνούνται να αποδεχτούν την απόρριψη, είτε προσπαθούν να ικανοποιήσουν ανδρικές φαντασιώσεις για να γίνουν αρεστές και εξωθούνται σε μπότοξ, πλαστικές, αυξητικές και άλλες φυσικές μεθόδους.

Υ.γ. Για να αποφευχθούν ηλίθια σχόλια-templates, που αναμένονται σε κείμενα που πραγματεύονται την αλήθεια και ειδικά τη γυναικεία αλήθεια, θα ήθελα να απαντήσω a priori ότι α) είμαι χορτασμένη, β) έχω κάνει δύο γάμους (ο πρώτος καλός, ο δεύτερος καλύτερος), γ) έχω τεκνοποιήσει και δ) δε φόρεσα ποτέ ταγάρι, ούτε υπήρξα ποτέ μέλος καμίας νεολαίας.

Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 
  • Επισκέπτης (Διογένης)

    Μόνιμος σύνδεσμος

    Μέρες που είναι, ας θυμηθούμε τον βασιλιά Ηρώδη που έσφαξε 14.000 βρέφη, τον ανθό και το μέλλον της χώρας του, μήπως τυχόν και κάποιο από αυτά του "φάει" την επίγεια βασιλεία. Κάπως έτσι και ο βασιλιάς άνθρωπος επιμένει να "δικαιούται" να σφάζει το δικό του παιδί ο καθένας, μήπως τυχόν και τον ξεβολέψει από την ανιαρή καθημερινότητά του. Ω τι οπισθοδρομισμός, εάν τυχόν και του αρνηθεί κανείς το δικαίωμα στη σφαγή των παιδιών του.

    Δεν βαριέσαι. Εδώ αποδεχθήκαμε ως κοινωνία, με ιδιαίτερο άγχος μάλιστα, το δικαίωμα της γυναίκας να γίνει άντρας. Να έχει ντε και καλά το δικό της εισόδημα - οποία βλασφημία αν τυχόν και ο εργοδότης ενοχλείται από τη φυσιολογική και φυσική μείωση της εργασιακής παραγωγικότητας που επιφέρει η μητρότητα και πληρώνει λιγότερο την εξ αυτού του λόγου φυσιολογικά χαμηλότερη παραγωγή εργασίας της γυναίκας.

    Έχοντας κι εγώ ο ίδιος δύο παιδιά λέω πολλές φορές στη γυναίκα μου τι ωραία που θα ήταν, αν μπορούσε αυτή να μας εξασφάλιζε επαρκές εισόδημα ώστε να καθήσω εγώ στο σπίτι, να μεγαλώσω τα παιδιά, να τους προσφέρω και να μου προσφέρουν όπως δεν γίνεται με τη "στείρα" και αγχωμένη παραγωγή εισοδήματος για τις ανάγκες τους. Να γίνω καθημερινός κοινωνός της χαράς τους και της λύπης τους. Διαμορφωτής του χαρακτήρα τους. Παρηγορητής στις στενοχώριες τους, Τιμωρός στις αταξίες τους, Συμπαίκτης στο παιχνίδι τους. Δάσκαλός τους στα εύκολα και στα δύσκολα. Δικαστής στους καβγάδες τους. Οποία απώλεια για το "ισχυρό", τάχατες, φύλο. Που ακόμη και όταν αναλάβει όλο αυτόν τον τεράστιο κόπο, σπάνια διαθέτει τη συναισθηματική επάρκεια για όλη αυτή την ανιδιοτελή αλλά τόσο απαραίτητη για την επόμενη γενιά προσφορά.

    Αλλά η γυναίκα πρέπει να είναι άντρας. Είναι καλύτερα. Είναι καλύτερο το καταναλωτικό πρότυπο, είναι καλύτερο το πρότυπο της ισχύος, είναι καλύτερο να κάνεις αυτό εξυπηρετεί τον εαυτό σου παρά αυτό που εξυπηρετεί τους γύρω σου. Το καταφέρατε. Και ακόμη γκρινιάζετε. Γιατί; Μα, διότι, όσο και να το προσπαθήσετε, το να γίνετε άντρες δεν θα είναι ποτέ αυτό που πραγματικά θέλετε.

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr