Menu

 

logoidea

Ένας είναι ο εχθρός, ο ολοκληρωτισμός. Του Νίκου Γιαννή.

 
Γιατί μου φαίνεται ότι η πράξη «Μπαλτάκος – Σαμαράς» που παίζεται τις τελευταίες μέρες του έργου «Χρυσή Αυγή» που παίζεται από τον Σεπτέμβριο 2013, δεν είναι πρώτη προβολή, σαν να το έχω ξαναδεί. Μου θυμίζει μια άλλη «αδελφοκτόνο» σύγκρουση το 1983 στη Νομική Αθηνών που οδήγησε στη διαγραφή του «συναδέλφου» (τότε) Μάκη Βορίδη από τον Σύλλογο Φοιτητών Νομικής Αθηνών. Η ποινή ήταν ατιμωτική για την εποχή αφού ο σύλλογος ήταν ενιαίος, συμμετείχαν δηλαδή όλοι οι φοιτητές και μοναδική αιτία διαγραφής που προέβλεπε το καταστατικό ήταν οι φασιστικές ιδέες και δραστηριότητα και ήταν η πρώτη φορά στη μεταπολίτευση που επιβαλλόταν σε φοιτητή.
 
Το ενδιαφέρον  είναι ότι την πρόταση της διαγραφής έφερε στη Γενική Συνέλευση όχι μια εκ των αριστερών παρατάξεων αλλά η ΔΑΠ, δηλαδή η φοιτητική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας, των Ε.Αβέρωφ, Α.Σαμαρά και Β.Μιχαλολιάκου δια του τότε εκπροσώπου της Χρ. Χατζηεμμανουήλ, με τον οποίο μάλιστα ο Μ. Βορίδης δραστηριοποιείτο κατά τα προηγούμενα μαθητικά χρόνια στο Κολλέγιο Αθηνών μέσω της μαχητικής δεξιάς οργάνωσης «Ελεύθεροι Μαθητές».
 
Το 1983 βεβαίως τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα για την ελευθερία της έκφρασης και τις φιλελεύθερες ιδέες της ανοιχτής κοινωνίας, ειδικώς στα Πανεπιστήμια. Όσοι τότε κάναμε τελικώς τη ΔΑΠ πρώτη δύναμη στα Πανεπιστήμια το υπέστημεν και το γνωρίζουμε καλά. Στο αντίποδα της σημερινής ΕΛΙΑΣ, το ΠΑΣΟΚ τότε, με σημερινά μάτια πλέον, δεν είναι δύσκολο να καταταγεί στα κόμματα που δεν πίστευαν βαθειά στους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στα δικαιώματα και τις ελευθερίες της αστικής πολιτείας και του ευρωπαϊκού κράτους δικαίου και η απροκάλυπτη βία ήταν αποδεκτό αν όχι επιβεβλημένο μέσο καθημερινής πάλης, αφού η δεξιἀ επρόκειτο να μείνει στα χρονοντούλαπα της ιστορίας. Η απόπειρα να κολλήσει κανείς μια μόνον αφίσα της ΔΑΠ, έστω για λόγους συμβολικούς, σ’ έναν ωκεανό αριστερής προπαγάνδας και -αντιαισθητικής μεταξύ άλλων- κατάληψης όλων των τοίχων των πανεπιστημίων μέχρι την οροφή, εθεωρείτο μείζων πρόκληση του «δημοκρατικού αισθήματος» της ΠΑΣΠ/ΠΑΣΟΚ και των άλλων «δημοκρατικών δυνάμεων»!
 
Δεν ενδώσαμε όμως όλοι στις σειρήνες των ολοκληρωτικών θεωριών και πρακτικών. Αντιθέτως, υπερασπισθήκαμε με τεράστιο σθένος και προσωπικές θυσίες, τον κόσμο της προόδου, τις δυτικές αξίες και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Ελλάδας, στον φοιτητικό χώρο, στη νεολαία και στην κοινωνία ευρύτερα. Αυτός ο ιδεολογικός αγώνας συμπυκνωνόταν υπό το σύνθημα «Ἐνας είναι ο εχθρός ο ολοκληρωτισμός», με το οποίο συμμετείχαμε κάθε χρόνο στην πορεία του Πολυτεχνείου, υφιστάμενοι συστηματικές προκλήσεις και βία από τον αριστερό λαϊκισμό και την αριστερίστικη τρομοκρατία, ενώ υπό το ίδιο σύνθημα υφιστάμεθα τότε ανάλογες προκλήσεις και βία κατά τον εορτασμό της επετείου του Μακρυγιάννη από τους δεξιούς υπερ-πατριώτες και τους θιασώτες της φασιστικής βίας.
 
Τον Δεκέμβριο του 1983 καταγγείλαμε τις εξτρεμιστικές ομάδες των κενταύρων και των ρέιντζερς που είχαν δημιουργηθεί στην ΟΝΝΕΔ και ζητήσαμε τη διεξαγωγή του πρώτου συνεδρίου ώστε να συζητούνται και να αποφασίζονται οι ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις και να εκλέγονται τα όργανα και η ηγεσία, κάτι που κάθε άλλο παρά εθεωρείτο αυτονόητο. Όσοι ηγηθήκαμε αυτού του εσωτερικού αγώνα το πληρώσαμε με τη διαγραφή μας από την οργάνωση, όμως ο στόχος της κατάκτησης του συνεδρίου επετεύχθη με την προκήρυξη του τον Ιανουάριο του 1984 (αν και έγινε 3 χρόνια αργότερα) από τον αείμνηστο Πρόεδρο Ε.Αβέρωφ και αργότερα, τον φθινόπωρο του 1984, με την αλλαγή ηγεσίας της Ν.Δ. (Κ.Μητσοτάκης) και συνακόλουθα της ΟΝΝΕΔ (Β.Μειμαράκης). 
 
Στη Γ.Σ. της Νομικής όπου διεγράφη ο Μ.Βορίδης, καταψήφισα την πρόταση διαγραφής του, μαζί με έναν μόνον ακόμη συμφοιτητή μας, σε μια αίθουσα όπου πάνω από 1.000 άτομα παλλόταν από «δημοκρατικό και αντιφασιστικό» ενθουσιασμό, για τους εξής δύο λόγους, όπως από του βήματος και εγγράφως εξήγησα:
- οι ολοκληρωτικές ιδέες δεν καταπολεμώνται αποτελεσματικά δια του θεσμικού αποκλεισμού, αντιθέτως εκτρέφονται και οξύνονται με αυτόν τον τρόπο, καταπολεμώνται με τη δύναμη του ορθού λόγου, του επιχειρήματος, της ελευθερίας και της ανοιχτής κοινωνίας, νομικώς δε ελέγχονται αυστηρά οι ποινικώς κολάσιμες πράξεις κι επίσης
- η απόφαση για διαγραφή της άκρας δεξιάς αφού δεν συνοδεύεται από ανάλογη απόφαση διαγραφής της αναλόγου ολοκληρωτισμού άκρας αριστεράς, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για λόγους άνισης μεταχείρισης.
 
Ο Μ. Βορίδης και επισήμως στερημένος της δυνατότητας προς «νόμιμη» φοιτητική πολιτική δραστηριότητα με την απόφαση αυτή, περιθωριοποιήθηκε περαιτέρω και ανέπτυξε τα χρόνια που ακολούθησαν ιδέες και πρακτικές που δεν είναι βέβαιο ότι θα ανέπτυσσε, εφόσον παρέμενε ενταγμένος, έστω στις υπώρειες, του δημοκρατικού παιχνιδιού. Κι όταν ακόμη αργότερα επέστρεψε από τις μεταπτυχιακές του σπουδές και επιδίωξε την ενεργό ένταξη του στη «φιλελεύθερη» Νέα Δημοκρατἰα η ίδια προσέγγιση και τα ίδια περίπου άτομα, ουσιαστικά τον ώθησαν στη δημιουργία πολιτικών μορφωμάτων στην άκρη του πολιτικού φάσματος και μετά στη συμμετοχή του στο λαϊκιστικό ΛΑΟΣ, μέχρι τη σημερινή του εξέλιξη, που πιστεύω πως επιβεβαιώνει τη βασιμότητα του ισχυρισμού μου και της θέσης μου τότε.
 
Η δημοκρατία σε συνδυασμό με το κράτος δικαίου είναι ένα πολιτικό σύστημα ένταξης και όχι αποκλεισμού, πειθαναγκασμού όσων αποκλίνουν πολύ, ακόμη κι εκείνων που την αντιστρατεύονται, αυτή είναι η δύναμη της. Όπως και η κοινωνία και το σωφρονιστικό σύστημα τείνουν και ορθώς να δίνουν τακτικά ευκαιρία επανένταξης στους παραβάτες. Ειδάλλως θα έπρεπε να ταχθούμε υπέρ της θανατικής ποινής, στην οποία όμως δεν πιστεύω πως ως άνθρωποι έχουμε το φιλοσοφικό-ηθικό δικαίωμα, η οποία δεν φαίνεται να λύνει τα προβλήματα και φυσικά υπόκειται πάντοτε στο μικρό ωστόσο υπαρκτό στατιστικό λάθος. Η δημοκρατία για τη γενιά μου, τη γενιά μετά το Πολυτεχνείο, δεν είναι ούτε αναγκαίο κακό ούτε πρόσχημα, είναι ένας από τους σκοπούς της κοινωνικής συνύπαρξης και του καθενός μας ξεχωριστά, είναι στάση ζωής. Αυτό που κάνει τη ζωή, ως αδιάκοπο αγώνα επιβίωσης, ευτυχή είναι η γοητεία της αξιοπρεπούς επιβίωσης, δηλαδή όχι επιβίωση σε βάρος των άλλων κι ακόμη καλύτερα επιβίωση μαζί με τους άλλους, εν ελευθερία.
 
Κατ’ αναλογία, εφόσον καλώς ή κακώς το Σύνταγμα του 1974 δεν προέβλεψε τη θέσπιση προϋποθέσεων για την έγκριση των πολιτικών κομμάτων και μάλιστα κατ’ απαίτηση ΠΑΣΟΚ και αριστεράς, η ποινικοποίηση της Χρυσής Αυγής και όχι η δίωξη αποκλειστικώς πράξεων και προσώπων, ελέγχεται πολλαπλώς κι επίσης για την τελική αποτελεσματικότητα της. Εφόσον ο φορέας ολοκληρωτικών ιδεών αισθάνεται εν αδίκω διωκόμενος με βάση το θεσμικό πλαίσιο του δημοκρατικού κράτους δικαίου, παρότι δεν πιστεύει σε αυτό, καταρρέει οφθαλμοφανώς ο ισχυρισμός της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου στη συνείδηση του και ενισχύεται η ροπή του προς τον ολοκληρωτισμό, ριζοσπαστικοποιείται κι άλλο και νέα δεινά αναφαίνονται.
 
Το πρόβλημα είναι ακριβώς, η ποινικοποίηση μιας ολοκληρωτικής ιδεολογίας ή, στην καλύτερη περίπτωση, η εντύπωση που δημιουργείται περί αυτού, και μάλιστα κατ’ απαράδεκτη διείσδυση της εκτελεστικής εντός της δικαστικής εξουσίας και με ποταπό κίνητρο την ευκαιριακή υφαρπαγή ψήφων και ταυτοχρόνως η συνειδητή υπόθαλψη συνεργατών σε κορυφαίο κομματικό, κυβερνητικό και επιτελικό επίπεδο, οι οποίοι είναι φορείς ολοκληρωτικών κοσμοθεωρήσεων.
 
Η απάντηση στον ολοκληρωτισμό είναι η δύναμη της ανοιχτής κοινωνίας, δηλαδή ο ορθός λόγος και τα επιχειρήματα, οι κατακτήσεις της δημοκρατίας, το κεκτημένο της ελευθερίας και των δικαιωμάτων και η αδιαπραγμάτευτη ισχύς του κράτους δικαίου, έναντι όλων όμως. Γιατί η Χρυσή Αυγή προσφέρει σανίδα σωτηρίας προς το παρόν στο κατεστημένο και στον κρατισμό, άπαντες σύσσωμοι ωρύονται τώρα δίκην δημοκρατικότητας, για το τέρας που γιγαντώθηκε εξαιτίας όλων όσων έκαναν ώστε να φτάσουμε στην ανάγκη των μνημονίων. "Δίνουν τα ρέστα τους". Όμως όποιοι έσπειραν ανέμους θερίζουν θύελλες Αν δεν αλλάξει ριζικά το πολιτικό δυναμικό, αν το κράτος δεν τεθεί απτά στην υπηρεσία του πολίτη, αντί ο πολίτης να υπηρετεί και να συντηρεί τη δημόσια, σπάταλη, διεφθαρμένη ή αργόμισθη, γραφειοκρατία κι αν δεν γίνουμε επιτέλους κανονικοί Ευρωπαίοι πολίτες. Η τελευταία εξέλιξη δείχνει να δικαιώνει το τέρας κι αυτό είναι τρομακτική κατάληξη, πλήρης διαστρέβλωση, φωνάζει τώρα ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης.
 
Για τους παραπάνω λόγους, παρότι είναι απολύτως σημαντική η ανάγκη να διαφυλαχθεί η σταθερότητα ώστε να κεφαλαιοποιηθούν οι θυσίες, καθώς και να προστατευθεί ο θεσμός του Πρωθυπουργού, το ζήτημα της συνέχισης της κυβέρνησης Α. Σαμαρά, χωρίς εξηγήσεις, ανάληψη ευθύνης και κατηγορηματικές δεσμεύσεις για το μέλλον και την ανεπιφύλακτα δημοκρατική και φιλελεύθερη ταυτότητα της Ν.Δ., μου φαίνεται αξεπέραστο. Αν δεν γίνει αλλαγή Πρωθυπουργού ίσως θα ήταν ορθό να γίνει αλλαγή του Προέδρου της Ν.Δ. Εφόσον εν τοις πράγμασι το θέμα ξεπερασθεί, τότε μια πιθανή μελλοντική κυβέρνηση υπό τον ΣΥΡΙΖΑ θα νομιμοποιείται να διατηρεί εκλεκτικές συγγένειες σε κορυφαίο μάλιστα επίπεδο με ολοκληρωτικές ιδέες και παρά τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου, όπως συνέβη τη δεκαετία του ‘80.
 
Αυτό, δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε. Γιατί ο αγώνας για τη δημοκρατία και την ελευθερία είναι συνεχής και δεν επιτρέπει εφησυχασμό, όπως μας θύμισε και ο Πρόεδρος Ομπάμα πρόσφατα στις Βρυξέλλες! Δημοκρατία λοιπόν, πριν τη Νέα Δημοκρατία. Και ένας είναι ο εχθρός ο ολοκληρωτισμός
 
Νίκος Γιαννής.

 Ο Νίκος Γιαννής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έζησε για αρκετά χρόνια στο Στρασβούργο και τις Βρυξέλλες, όπου και εργάζεται σήμερα. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο Στρασβούργου και στο Αμερικανικό πολιτικό σύστημα στο Πανεπιστήμιο Λαφαγιέτ στην Πενσυλβάνια (ΗΠΑ). Είναι διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστήμιου Αθηνών.
"Ιδρυτής και Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Έκφρασης". Καθηγητής στο Τμήμα Ευρωπαϊκού Πολιτισμού στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, στην Πάτρα (2005-2010). Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΠ (2004-2005). Συντάκτης πολλών άρθρων σε πολιτικά και επιστημονικά, ελληνικά και ξένα, περιοδικά και εφημερίδες και επιμελητής έκδοσης βιβλίων και εντύπων. Τέλος, είναι συγγραφέας του βιβλίου "Τι είναι η κοινωνία πολιτών" (2002).
 
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr