Menu

 

logoidea

Nobody likes bad losers. Του Φίλιππου Τζιμόπουλου

Καταρχήν να ζητήσω συγγνώμη για τον αγγλικό τίτλο, αλλά είναι μια έκφραση που ακούω συχνά στα αγγλικά και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι αντίστοιχο στην ελληνική γλώσσα. Ή τουλάχιστον δεν μου έρχεται κάτι άλλο στο μυαλό διαβάζοντας την απόφαση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να είναι απών στην αλλαγή που αποφάσισε ο ελληνικός λαός στο μέγαρο Μαξίμου εκλέγοντας νέο ένοικο τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.

Σκέφτομαι ταινίες όπου ο σκηνοθέτης, προκειμένου να δείξει κάποια συμπάθεια στον χαμένο, τον βάζει να παραδέχεται την ήττα του. Ο ηττημένος μπαίνει μέσα στους πανηγυρισμούς, όπου ο νικητής έχει σηκωθεί στους ώμους των φίλων του, και με δάκρυα στα μάτια του δίνει συγχαρητήρια και καταφέρνει εμείς οι θεατές να δείξουμε κάποια συμπάθεια προς το πρόσωπό του. Μας κάνει ρε αδερφέ να αισθανθούμε και λίγο τύψεις για το γεγονός ότι πριν από λίγο τον θέλαμε γονατιστό και ανήμπορο να εξευτελίζετε μπροστά στο καλό, δικό μας παιδί.

Σκεφτείτε αυτό που ζούμε σαν ταινία. Ανάλογα πολιτικών ή κινηματογραφικών προτιμήσεων, θα ήταν η αρχή ή το τέλος της ταινίας. Κάποιος φίλος του ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε να ήταν το happy end, με το σενάριο να κλείνει εκεί και να υπονοεί ότι όλα πήγαν καλά. Τελευταίο πλάνο ένα ζεστό φιλί καληνύχτας από την Περιστέρα πριν κοιμηθεί για πρώτη φορά στην ζωή του ως πρωθυπουργός. Αμέσως μετά τίτλοι. "Η Ελλάδα ήταν η σπίθα για την αλλαγή πλεύσης της Ευρώπης ενάντια στην λιτότητα" με μια εικόνα του Αλέξη από τα προπύλαια. "Υπολογίζετε ότι 2 εκατ. άνθρωποι στην Ευρώπη γλίτωσαν από την φτώχεια λόγω της ψήφου των Ελλήνων" με εικόνα τον Λαφαζάνη να έχει σηκώσει τα μανίκια και να εργάζεται πυρετωδώς μεταφέροντας know-how στους Ισπανούς Podemos. Ξέρετε ποια θα ήταν η τελευταία εικόνα; Φωτογραφία με εκείνο το μωρό που κλαίει και προσπαθεί να μην το πάρει ο Σαμαράς στα χέρια του "Ο Σαμαράς δεν παρέδωσε την πρωθυπουργία ο ίδιος. Οποιαδήποτε προσπάθειά του να ασχοληθεί ξανά με την πολιτική έπεσε στο κενό. Άνοιξε πιτσαρία με το Γιώργο Παπανδρέου αλλά την κλείσανε και αυτή. Έκτοτε η τύχη του αγνοείται".

Ένας φίλος της ΝΔ θα το ήθελε διαφορετικά βέβαια το σενάριο. Το σήμερα θα ήταν η μέση της ταινίας. Ακριβώς στο σημείο που πάντα υπάρχει το πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, για να έρθει το ζουμέρο μέρος που περιμένουμε με αγωνία. Θα έδειχνε την επόμενη μέρα τον Χρύσανθο Λαζαρίδη να βλέπει τον Παπαδάκη στον Ant1 να χλευάζει την απόφαση του Σαμαρά να μην παραδώσει αυτοπροσώπως το Μαξίμου. Η ΝΔ ντροπιασμένη από την πολιτική ήττα και την παράδοση της Ελλάδας στους κομμουνιστάς, θα πήγαινε σε συνέδριο. Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης δεν θα έφευγε από το πλευρό του Αντώνη αλλά στις ιδιωτικές τους συζητήσεις θα τον συμβούλευε να ζητήσει συγγνώμη. Από την άλλη η Ντόρα θα έστρωνε την άνοδο του μικρού της αδερφού Κυριάκου στην εξουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έφτανε την χώρα ένα βήμα πριν την καταστροφή παραμονές του συνεδρίου της ΝΔ. Η Ντόρα θα μιλούσε με τον Χρύσανθο και αυτός θα καταλάβαινε ότι ο Σαμαράς ήταν καμένο χαρτί και θα άλλαζε εσωκομματικό στρατόπεδο. Ακροβατώντας ανάμεσα σε πολιτικό θρίλερ διαπραγματεύσεων και ταινία ολικής καταστροφής όπου η αστική τάξη θα είχε βγει στους δρόμου και θα έκανε πλιάτσικο στον Γερμανό για το νέο iPhone, ο Κυριάκος θα έσωζε την χώρα. Σε αυτή την περίπτωση ο Αλέξης, ως χαρακτήρας που "γράφει" στην κάμερα ως καλό παιδί, θα βοηθούσε την κατάσταση με κυβέρνηση εθνικής ενότητας όπου θα ήταν ο αντιπρόεδρος και ο Λαφαζάνης θα προσχωρούσε στον Αλαβάνο.

Όπως καταλαβαίνετε παρά το γεγονός ότι στην πρώτη περίπτωση ο Σαμαράς θα είχε έστω Β ανδρικό ρόλο ως κακός, στην φαντασίωση του Νεοδημοκράτη, αν ήταν χαμηλού κόστους η ταινία, μπορεί και να μην πλήρωναν ηθοποιό να τον υποδυθεί και απλά να “υπονοούταν” ως χαρακτήρας.

Σοβαρά τώρα δεν ξέρω που θα καταλήξει το έργο που βλέπουμε. Επειδή όμως στην Νέα Δημοκρατία τους αρέσουν οι παραδόσεις και οι συμβολισμοί, νομίζω ότι έχουν καταλάβει ότι ο Σαμαράς δεν έχει μέλλον και ψάχνουν τον επόμενο. Είναι θέμα ωρών να βγει από κάποιον η διαφήμιση της ΟΝΝΕΔ με τον Βασιλάκη τον δημόσιο υπάλληλο και το αντίστοιχο μοντάζ να δείχνει τον Αντωνάκη τον πρόεδρο να είναι κολλημένος στην καρέκλα. Αυτό θα είναι και το τέλος. Όχι τίποτα άλλο είναι και αργά πλέον για τον Καμμένο να του πει “Αντώνη… Αντώνη… Ξεκόλλα”

Φίλιππος Τζιμόπουλος

Πατέρας, φίλος, οργανωτικός, με χιούμορ και μεγάλη διάθεση αυτοσαρκασμού, που λέω την γνώμη μου για τα πάντα και δεν κάνω λάθος ποτέ. Δεν είμαι διαφορετικός από τους άλλους αλλά θέλω να κάνω την διαφορά. Ακούω πάντα την γνώμη του άλλου, αλλά στο τέλος πάντα εγώ έχω δίκιο... Α! Είμαι και μετριόφρων. 

  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr