Menu

 

logoidea

Κάν’ το όπως ο Αλέξης. Του Φίλιππου Τζιμόπουλου

Έγινε και αυτό. Η Δράση στηρίζει Ποτάμι. Κάποιοι που είχαν αρχίσει να βλέπουν το Ποτάμι να αριστερίζει και τους άρεσε, τα μαζεύουν. Κάποιοι πιο φιλελέ (που είχαν αποφασίσει να το στηρίξουν), τώρα θριαμβολογούν. Το πάρτι όμως είναι για όλους αυτούς που τους αρέσει να βλέπουν παντού θεωρίες συνωμοσίας (στα όρια των ψεκασμών) και εξυπηρετούν τον διπολισμό που (και πάλι) θέλουν να μας οδηγήσουν στις κάλπες ως μοναδική λύση.

Το θέμα είναι όμως αν μπορεί να πετύχει αυτή η συνεργασία και δεν θα καταλήξουμε σε ένα όμορφο χωριό που όμορφα κάηκε. Ας δούμε λοιπόν τους δύο συγκεκριμένους χώρους (επί το ρεαλιστικότερο δεξαμενές ψήφων) που το Ποτάμι προσπαθεί να ακροβατίσσει ανάμεσά τους, με λίγα λόγια να πείσει τον ψηφοφόρο..

Φιλελεύθεροι: Εδώ υπάρχει το δούλεμα του αιώνα. Το να αυτοβαφτίζεται η ΝΔ ως “η φιλελεύθερη παράταξη” μπορεί να χαρακτηριστεί το λιγότερο αστείο. Τα ελάχιστα φιλελεύθερα στοιχεία της, ξεκινάνε και τελειώνουν στην οικογένεια Μητσοτάκη. Τέλος! Η Δράση που θα μπορούσε να ζητήσει τα πνευματικά δικαιώματα από την ΝΔ, δεν κατάφερε ποτέ να σταματήσει να ονομάζεται ως “το κόμμα του Μάνου” και έμενε πάντα στο 1% χωρίς να μπορέσει να συσπειρώσει τον χώρο. Αυτό το 1% μάλιστα μπορούσε να το μεταφέρει ως ιό και στις συνεργασίες της με τον Τζήμερο που δεν μπορούσε να σηκώσει κεφάλι. Ο τρίτος της παρέας Τζήμερος, λόγω και προσωπικής ενασχόλησής μου στην ιδρυτική ομάδα της ΔΗΞΑ, θεωρώ ότι απλά δεν μπορεί να στηρίξει αυτό το βάρος.. Και στις δύο συνεργασίες με τη Δράση είχε τον ηγεμονικό ρόλο. Όταν θα μάθει να συνεργάζεται ως στρατιώτης, εδώ είμαι να το σηζητούσουμε με καλή διάθεση.

Σοσιαλιστές: Εδώ τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα. ΠΑΣΟΚ, λίγο ΔΗΜΑΡ και το καινούργιο κόμμα του ΓΑΠ. Με λίγα λόγια όλους τους έχουμε δοκιμάσει σε καταστάσεις που το  μαχαίρι ήταν στο κόκκαλο (είτε για να φάμε είτε για να μας φάνε...) και έχουμε αποδείξεις ότι είναι περιορισμένων ικανοτήτων. Βέβαια σηκώνει και πολύ συζήτηση για το αν είναι τόσο σοσιαλιστές όσο είναι η ΝΔ φιλελεύθερη.

Γιατί όμως κάποιος, στη προκειμένη περίπτωση το Ποτάμι, να προσπαθεί να ενώσει τους δύο χώρους; Συνδέονται οι δύο αυτοί χώροι; Η απάντηση είναι πως ναι συνδέονται. Ένα γρήγορο διάβασμα στο άρθρο του Πέτρου Τατσόπουλου στην athens voice μας δίνει μια προοπτική. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το άρθρο δημοσιεύτηκε πριν την αποχώρηση του συγκεκριμένου από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Συζητήσεις βέβαια επί καθαρά θεωρητικού θα ήταν ατέρμονες και εκτός της έκτασης που επιβάλει ένα άρθρο. Τα ονόματα των φιλελευθέρων και σοσιαλιστών θεωρητικών (μαζί με τις παραπομπές στην βιβλιογραφία) που θα αναφέραμε, θα ήταν περισσότερα από το τι είπαν και τι εννοούσαν. Τα πράγματα για εμένα είναι απλά (sic). Μόνο οι φιλελεύθερες πρακτικές μπορούν να επανεκκινήσουν την ελληνική οικονομία, αλλά και σοσιαλιστικές πρακτικές να δώσουν αυτή την κοινωνική προοπτική που θα διασφαλίσει ότι δεν θα νεοφιλελευθεροποίηθούμε και θα μπορούμε να κοιτάμε τον συνάνθρωπό μας στα μάτια και όχι (μόνο) τις “αγορές”. Επί του πρακτέου θα ήθελα να δω τον Τατσόπουλο να διαφωνεί με τον Σκυλακάκη για τον κατώτατο μισθό, τον Ψαριανό να δίνει ενδυματολογικές συμβουλές στον Τζήμερο και αυτός να ζητάει την απόλυσή του (από που δεν έχει σημασία), και τον Κύρκο και τον Γραμματικάκη να είναι στην μέση και να ζωγραφίζουν τις “κόκκινες γραμμές”.

Για όσους το θεωρούν αυτό δύσκολο, ας δούνε τι έχει καταφέρει ο Τσίπρας. Τον κατηγορούμε ότι το μόνο που έχει στο βιογραφικό του, είναι ότι ήταν πρόεδρος 15μελούς. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που έχει καταφέρει, είναι να ισορροπεί τόσο ετερόκλητους ανθρώπους, προς ένα σκοπό. Συγκυρίες που βοήθησαν, προβλήματα πολυφωνίας που υπάρχουν και το τι θα καταφέρει τελικά δεν είναι εντός θέματος. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι το κατάφερε οπότε αν το θεωρείτε δύσκολο να ξαναγίνει, σκεφτείτε το.. Αν ο Θοδωράκης ή κάποιος άλλος είναι αυτός που θα μπορέσει να ισορροπήσει τους δύο χώρους μου είναι παγερά αδιάφορο. Το μόνο που έχω να του πω είναι “Κάν΄το όπως ο Αλέξης” (μόνο όμως σε αυτό ε;).

 

Φίλιππος Τζιμόπουλος

Πατέρας, φίλος, οργανωτικός, με χιούμορ και μεγάλη διάθεση αυτοσαρκασμού, που λέω την γνώμη μου για τα πάντα και δεν κάνω λάθος ποτέ. Δεν είμαι διαφορετικός από τους άλλους αλλά θέλω να κάνω την διαφορά. Ακούω πάντα την γνώμη του άλλου, αλλά στο τέλος πάντα εγώ έχω δίκιο... Α! Είμαι και μετριόφρων. 

  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr