Menu

 

logoidea

Γκρεμίζοντας τον τοίχο με μιαν ανάσα κι ένα καρδιοχτύπι.

 Της  Μαριλυς Αργυροκαστρίτη.
 
O George Zisiadis (www.georgezisiadis.com) είναι ένας καλιφορνέζος καλλιτέχνης που ασχολείται με ψηφιακές εμπειρίες στον δημόσιο χώρο. Επιχειρεί  μια σύνδεση – ένωση ιδιωτικού και δημόσιου, μέσω ατομικών παρεμβάσεων σε συλλογικά περιβάλλοντα. Με λίγα λόγια δημιουργεί έργα τα οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, επεμβαίνουν στο αστικό habitat και το αλλάζουν ή επικοινωνούν μια νέα έννοια σε αυτό. 
 
Αυτό το κάνει είτε χρησιμοποιώντας κατασκευές όπως στην φωτό, όπου οι περαστικοί κρατώντας την κόκκινη καρδιά μπορούν να ακούσουν μουσική συνθεμένη στην βάση του χτύπου της καρδιάς τους, ή τοποθετώντας γιγαντιαίους χάρτινους ανεμόμυλους που κινητοποιούνται μέσω της αναπνοής. Παιχνίδια που εντάσσουν τον κάτοικο σε ένα κοινό περιβάλλον στο οποίο μπορεί να συμμετέχει δημιουργικά κι έχουν το νόημα της συλλογικότητας, πως δηλαδή μια μικρή συντονισμένη κίνηση της μονάδας κινητοποιεί το σύνολο να δημιουργήσει αισθήσεις και συναισθήματα, δίκτυα και ομάδες .Ωραίες ιδέες για χαρούμενους κατοίκους! 
 
 
 
Φαντάζομαι τι θα γινόταν εάν αυτά τα projects γινόντουσαν στην Ελλάδα. Υποθέτω ότι καταρχήν θα υπήρχε κριτική από το ψευδο – ακαδημαϊκό κατεστημένο της χώρας για το ελαφρύ του πράγματος. Μόνον κακόγουστοι υπερβολικοί όγκοι για το μέγεθος του χώρου  στον οποίον τοποθετούνται επιτρέπονται εδώ, οι οποίοι έχουν εγκριθεί από «επιτροπές». Ή κλασικές προτομές. Ή μνημεία εθνικοφροσύνης κι ας είναι και κακόγουστα, βρώμικα,  βανδαλισμένα. Οι κάτοικοι οι ίδιοι δεν πάνε πίσω. Τις παραπάνω κατασκευές του Zisiadis την επόμενη αμέσως μέρα θα τις είχαν σπάσει ή γράψει με σπρέι.
 
Ο δημόσιος χώρος εδώ, ανήκει σε όλους και σε κανέναν. Κανένας δεν παίρνει εύκολα την ευθύνη του, συντηρείται κάποιο μέρος του στα όρια της κοσμιότητας και το υπόλοιπο παραμένει παραιτημένο σαν τις μεταξύ μας σχέσεις. Αν εγώ είμαι το σπίτι μου, τότε το αστικό περιβάλλον είναι το δίκτυο που με συνδέει με τον άλλο, η κοινή μας συνισταμένη, η επαφή μας.  Ο δρόμος που με χωρίζει από την απέναντι πολυκατοικία είναι βρώμικος, με λακκούβες  και δυσλειτουργικός. Τα σπίτια όμως είναι καθαρά, περιποιημένα κι έχουν πανάκριβες εξώπορτες καρφωμένες στον κοινόχρηστο πεσμένο σοβά ή ραγισμένο τοίχο. Τα σκαλοπάτια είναι φαγωμένα και γλιστράνε αλλά οδηγούν σε καλόγουστα χαλάκια εισόδου χρωματιστά.  Είμαστε όλοι καλοσιδερωμένοι και κινούμαστε σε οπτικές χωματερές  κάνοντας ότι δεν τις βλέπουμε και υποκρινόμαστε ότι περνάμε αλώβητοι μέσα από αυτές.  
Η θεωρία του «σπασμένου παραθύρου» λέει ότι εάν αφήσουμε μια ζημιά άφτιαχτη στον δημόσιο χώρο, είναι σαν να δίνουμε το σινιάλο της αποδοχής στην  αναρχία και την ανομία και να επιτρέπουμε να γίνουν κι άλλες ζημιές. Στα πόσα σπασμένα παράθυρα, στους πόσους γραμμένους  τοίχους, στα  πόσα σπασμένα πεζοδρόμια , αρχίζει η οργανωμένη κοινωνία;      
 
    
 
Μαριλυ Αργυροκαστρίτη

Γεννήθηκα στην Κέρκυρα. Διδάσκω εικαστικά και τελειοποιώ μέρα με τη μέρα, μεθόδους αυτοπροσδιορισμού. Είμαι σε όλα τα σόσιαλ μήντια, αποκλείεται να με χάσεις.

  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr