Menu

 

logoidea

Ατσαλένιες βελόνες σε μεταλλικούς καμβάδες

 Της Μαριλυς Αργυροκαστρίτη.
 
Η φύση μου είναι να σκέφτομαι με εικόνες. Εικόνες που πολύ συχνά έχουν μέσα τους ολόκληρα σημειολογικά σύμπαντα και με βοηθούν να καταλογογραφήσω τις εμπειρίες και τις σκέψεις μου. Τα τελευταία χρόνια με ενδιαφέρουν πολύ οι γυναίκες καλλιτέχνες και παρακολουθώντας τις δουλειές τους, καταλήγω όλο και περισσότερο ότι πρόκειται για μιαν ολόκληρη φιλοσοφία ενός πράγματος ενιαίου, από τα λίγα συλλογικά που έχουν  απομείνει στον σύγχρονο καλλιτεχνικό κόσμο.  Έχω έτσι καταλήξει για το εάν υπάρχει διαφορά μεταξύ γυναικείας και ανδρικής έκφρασης στην τέχνη, στο ότι η οπτική είναι ριζικά διαφορετική και γι’αυτό ενδιαφέρουσα για μένα. 
 
 
Πολλοί θα μιλήσουν για την ποιότητα του έργου που ορίζει την αξία του κι όχι το φύλλο του καλλιτέχνη. Η ταυτότητα και η πολιτική όμως, ειδικά στις μέρες μας, είναι θέματα αναζήτησης για τους καλλιτέχνες. Πολιτικά,  η αριστερά και η  δεξιά δεν υπάρχουν ουσιαστικά πια,  και αν υπάρχουν μορφώματα που επικαλούνται τα παραπάνω σχήματα είναι σε τέτοια κρίση ταυτότητας σε σχέση με την εξέλιξη της κοινωνία της κρίσης,  που προκαλούν μεγαλύτερη σύγχυση παρά συσπείρωση. Το γεγονός ότι είμαι γυναίκα είναι το μόνο σίγουρο, και η συζήτηση για το φύλο, ο μόνος λόγος που με σιγουριά προωθεί το διάλογο για τις μειονότητες, τα κοινωνικά ζητήματα, και προκαλεί κατεστημένες αξίες και συστήματα. Έτσι λοιπόν πολιτικά, είναι από τις λίγες τοποθετήσεις που με εκφράζει με συνεπή τρόπο.
 
 
Το μέγα κοινό χαρακτηριστικό, που θυμίζει κατηγοριοποιήσεις καλλιτεχνικών κινημάτων παλιότερων εποχών, είναι γυναίκες παγκοσμίως που χρησιμοποιούν το κέντημα σε διάφορες μορφές  και πάνω σε διάφορα υλικά. Σε προηγούμενο κείμενο μου αναφέρθηκα σε μια από αυτές την Ana Teresa Barboza και σήμερα δείχνω μιαν άλλη  που μου κάνει εντύπωση κυρίως για την επιφάνεια πάνω στην οποία «κεντάει» και η οποία είναι διάφορα μέταλλα.
 
 Η Severija Inčirauskaitė-Kriaunevičienė  (http://severija.lt ) γεννήθηκε το 1977 (άλλο κοινό αυτών των καλλιτέχνιδων είναι οι παρόμοιες ηλικίες) και επικεντρώνεται στην επεξεργασία καθημερινών μεταλλικών αντικειμένων. Από κίτς αντικείμενα  μετουσιώνονται σε διακοσμητικά μέσα από αγάπη και χρόνο. Το κόψιμο, το τρύπημα, σε αυτή την τεχνική δεν δημιουργεί ρήξη αλλά ένωση, και μιλάει για επιμονή και αφιέρωση χρόνου. Ανατρέχει στο χειρονακτικό, στην εργασία και στον κόπο, αναφέρεται στην  πραγματική πραγματικότητα κι όχι την καταδυνάστευση του ατόμου από ανύπαρκτους ουσιαστικά δείκτες. Πως τρυπάς ένα μέταλλο; Πιέζεις, επιμένεις κι έχεις σχέδιο που δεν εμπεριέχει την καταστροφή του αλλά την μετάλλαξη του προς κάτι άλλο, καλύτερο!  Λίγο πολύ το manual της δημιουργικής αλλαγής δηλαδή κι όσοι πιστοί ας προσέλθουν… 
 
Μαριλυ Αργυροκαστρίτη

Γεννήθηκα στην Κέρκυρα. Διδάσκω εικαστικά και τελειοποιώ μέρα με τη μέρα, μεθόδους αυτοπροσδιορισμού. Είμαι σε όλα τα σόσιαλ μήντια, αποκλείεται να με χάσεις.

  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr