Menu

 

logoidea

Γιάννης Αγγελάκας: «Ο Ελληνας έχει DNA πλιατσικολόγου»

Οι ήχοι των ρεμπέτικων, των δημοτικών, του ροκ, της κρητικής μουσικής, αλλά και οι ηλεκτρονικοί, βρίσκονται σε κάθε έκφραση της δημιουργίας του. Είναι τα πολύτιμα υλικά του Γιάννη Αγγελάκα, εκείνα που βρήκε στις αλάνες της Νεάπολης στη Θεσσαλονίκη του '60 και τα κουβαλάει μέχρι σήμερα. Η κουβέντα μας ξεκινά με άξονα την παρουσία και την κινητικότητά του, πότε μέσα από επιστολές διαμαρτυρίας και πότε μέσα από τα οργισμένα τραγούδια του, που τον εντάσσουν στους έντονα πολιτικοποιημένους δημιουργούς. «Πολλά από τα τραγούδια μας τοποθετούνται μέσα στον χρόνο σε σημεία που κι εγώ δεν μπορούσα να φανταστώ, βρίσκουν θέση και τρόπο για να μιλήσουν με τον δικό τους τρόπο» λέει. Ενα τέτοιο τραγούδι είναι το «Σαράβαλο». Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που το χαρακτήρισαν πολιτικό. «Κατά καιρούς ισχυρίζονται διάφοροι ότι κάνω πολιτικό τραγούδι κι εγώ πάντα το αρνούμαι. Δεν με ενδιαφέρει ο όρος. Ζω, δρω και σκέφτομαι, αυτό είναι για μένα σημαντικό. Σε ό,τι αφορά τη μουσική, δεν εξυπηρετώ κανενός είδους κόμμα. Βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου, το μυαλό μου και την καρδιά μου και αυτό είναι μια τοποθέτηση». Ενισχύει τα επιχειρήματά του περιγράφοντας τη δυναμική των τραγουδιών και τη ζωντανή σχέση που έχουν με το κοινό. «Τα τραγούδια αλλάζουν, προχωράνε, και από τον δημιουργό και από το ακροατήριο. Υπάρχουν σημεία που ξαφνικά ο κόσμος από κάτω αποφάσισε να τραγουδήσει μαζί μας ή να κάνει ένα φωνητικό. Αυτό μπορεί να κρατήσει μέχρι να έρθουν οι άλλοι να κάνουν κάτι άλλο». Σε αυτή την κατηγορία μπορεί να ενταχθεί και το «Σιγά μην κλάψω». «Είναι από τα τραγούδια που κυκλοφόρησαν το 2005 και έγινε γνωστό το 2010». Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι τον Απρίλιο του 2008 ο Αλέξης Τσίπρας, από το Βερολίνο, χρησιμοποίησε τους στίχους «Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ» για να απαντήσει στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων σχετικά με τη μήνυση και την αγωγή αποζημίωσης που είχε καταθέσει εις βάρος του ο Ανδρέας Βγενόπουλος. «Οποιος ήθελε να πει κάτι ή να απαντήσει σε απειλές θυμόταν αυτούς τους στίχους. Δεν με ενδιαφέρουν αυτά, δεν με αφορούν», λέει ο Γιάννης Αγγελάκας. Και το εννοεί. Οταν ο Συνασπισμός τού ζήτησε να τραγουδήσει στο φεστιβάλ του, εκείνος αρνήθηκε. Πολιτικό χρώμα προσπάθησαν να δώσουν - μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά - και όσοι βρέθηκαν, ακριβώς έναν χρόνο πριν, στη συναυλία του στο Θέατρο Βράχων του Βύρωνα, φωνάζοντας το σύνθημα «Φασίστες, κουφάλες, έρχονται κρεμάλες». Η απάντηση του Γιάννη Αγγελάκα κατέβασε τους τόνους: «Χρειάζεται όλοι να προσέχουμε καθημερινά τον φασισμό που κρύβουμε μέσα μας. Βεβαίως και κρύβουμε. Ακόμη και στην καθημερινότητά μας. Αλλά δεν μπορεί να είναι η βία απάντηση στη βία. Αν είναι δυνατόν. Πρέπει να φθάσουμε σε μια κοινωνία πολιτών με ευφυΐα και συνείδηση». Παραμένει αμετακίνητος σε αυτή του τη θέση και επιμένει ότι η πάλη ενάντια στον φασισμό είναι ένας διαρκής πνευματικός αγώνας. «Κάποιος με ρώτησε "καλά, εσένα αν σ' την πέσουν θα εξηγείς τι είναι πνευματικό;». Φυσικά όχι. Η ουσία όμως είναι ότι η μάχη απέναντι στον νεοναζισμό έχει να κάνει κυρίως με τα προσωπικά φαντάσματα και τους φόβους μας». Η έξαρση του φαινομένου και η στήριξη που βρήκε στην ελληνική κοινωνία δεν τον ξενίζουν. «Υπήρχε πάντα μια ξενοφοβία. Την έχουμε ως λαός. Κουβαλάμε τον διχασμό μέσα μας. Πολλές φορές, για να αποφασίσουμε τι είμαστε εμείς, θα ρωτήσουμε τι έχει γίνει ο γείτονάς μας. Είμαστε συνέχεια απέναντι σε κάτι». Τι θα μπορούσε να επιφέρει κοινωνική συνοχή; «Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο, αλλά το βρίσκω γελοίο που δεν καταφέραμε να την αποκτήσουμε ως λαός έπειτα από όλα όσα έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια. Ο Ελληνας κουβαλάει το DNA του πλιατσικολόγου. Επιμένουμε να είμαστε ο ένας απέναντι στο άλλον, ακόμη και τώρα που μας έχουν βάλει κάτω και μας κατατροπώνουν, κομμάτι κομμάτι. Δεν έχουμε καταλάβει ότι με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε πιο εύκολη λεία και οπωσδήποτε πιο διαχειρίσιμοι». Η Ελλάδα δεν ήταν πάντα έτσι, επιμένει και ανακαλεί εικόνες από τα παιδικά του χρόνια. «Χαίρομαι τόσο που έζησα εκείνη την εποχή. Η χώρα ήταν πάμφτωχη, αλλά, όπου και αν κοίταζες, σε μια γειτονιά που της έλειπαν τα πάντα, έβλεπες την αλληλεγγύη. Η μάνα μου πήγαινε να δουλέψει και μας φρόντιζε η γειτόνισσα, μας διάβαζε η μεγαλύτερη κοπέλα. Ηταν η εποχή που δεν είχε εισβάλει η τηλεόραση». Οι ίδιοι άνθρωποι, όμως, έδωσαν αντιπαροχή τις μονοκατοικίες τους. «Κλείστηκαν σε κλουβιά και έπαψαν να νοιάζονται για τον διπλανό τους, για το τι συμβαίνει γύρω τους. Τότε, είχαν περισσότερη χαρά και σίγουρα βρίσκονταν σε καλύτερη πνευματική κατάσταση». Στο δύσκολο και σκοτεινό σήμερα, ποιες είναι οι δικές του ευθύνες; «Οχι, δεν νιώθω πολλές ενοχές. Σίγουρα ζω μέσα στην κοινωνία και είμαι καταναλωτής. Αλλά φρόντιζα και πρόσεχα. Τα λέγαμε μέσα από τους δίσκους μας και τα τραγούδια μας, όταν όλοι ζούσαν ξέφρενα με δανεικά και φαινόταν από μακριά ότι είναι θέμα χρόνου όλο αυτό να γκρεμιστεί». Μια τέτοια σημειολογία μπορεί να βρει κάποιος στους στίχους τού «Ο χαμένος τα παίρνει όλα» και σίγουρα δεν είναι το μοναδικό τραγούδι. Τι θα ήθελε, όμως, να μείνει απ' ό,τι έχει γράψει; «Ειλικρινά, δεν ξέρω. Ισως οτιδήποτε μπορεί να δώσει δύναμη στους ανθρώπους, να τους βοηθήσει». Την ίδια δύναμη άντλησε και εκείνος μέσα από τους «ήρωες» του ρεμπέτικου, του Ντοστογέφσκι, ακόμη και των λαϊκών τραγουδιών, και ξεκαθαρίζει: «Του καλού λαϊκού τραγουδιού, που κατά τη γνώμη μου σταμάτησε κάπου στη δεκαετία του '60. Μετά, ξεκίνησε όλο αυτό με τους σταρ που φτάνει μέχρι σήμερα. Ο χρόνος όμως θα δείξει αν θα μείνει κάτι από αυτούς τους ανόητους που μονοπώλησαν, κατέστρεψαν και υποβίβασαν την αισθητική του λαού που ενστικτωδώς παλαιότερα ήταν πολύ πιο ψηλά. Ο αέρας του χρόνου θα δείξει τι κακό έκαναν οι εταιρείες και τα ΜΜΕ με φάτσες που υποτίθεται ότι συνδέονταν με το λαϊκό τραγούδι». Ανάμεσα ωστόσο στην τέχνη και στην εξουσία, για τον Γιάννη Αγγελάκα υπήρχε πάντα ένας δίαυλος επικοινωνίας και ένα περίεργο παιχνίδι. «Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν αυτά. Απλώς την εποχή της ευμάρειας ήταν πιο εύκολο να τους στηρίζουν τα μέσα, αυτοί να στηρίζουν την εξουσία και η εξουσία να τους στηρίζει. Να μη λέμε ονόματα, ξέρουμε πολύ καλά τι έγινε». Ολες οι προηγούμενες γενιές διαιώνιζαν κάτι σάπιο επιμένει. «Δεν ξέρω αν οι νέοι θα μας μουντζώσουν και θα δημιουργήσουν ένα καινούργιο ήθος». «Δεν αντέχω τους εντεχνοκλαψορόκ φτηνιάρηδες» Ορμητικός και γενναιόδωρος στις τοποθετήσεις του απέναντι σε ό,τι συμβαίνει γύρω του, ο Γιάννης Αγγελάκας είναι πιο φειδωλός και σκεπτικός σε ό,τι αφορά τη δημιουργία του. Αν και λέει ότι δεν έχει πρόβλημα να ξανακούσει τα τραγούδια του από άλλους καλλιτέχνες, εν τούτοις το έχει αρνηθεί πολλές φορές. Μία από αυτές τις περιπτώσεις είναι και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. «Βέβαια είναι από τις συμπαθείς και τίμιες περιπτώσεις αυτού του χώρου αλλά αυτή η αισθητική και η σχολή δεν μου ταιριάζει. Δεν αντέχω όλους αυτούς τους εντεχνοκλαψορόκ φτηνιάρηδες». Info: Στο Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη στον Βύρωνα, στις 17 Σεπτεμβρίου, στις 21.00. Εισιτήριο: 10 ερώ. πηγη τα νεα
Άρρητος

Εγώ, ο Άρρητος.

Ιστότοπος: arriton.gr
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr