Menu

 

logoidea

Η ανεργία δεν οφείλεται μόνο στην κρίση.

Του Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου.
 
Η ανεργία είναι ένα από τα μείζονα κοινωνικά φαινόμενα της χώρας μας,οι προεκτάσεις της οποίας είναι εφιαλτικές καί εγγυώνται ένα ζοφερό μέλλον.Προκειμένου να ανασχεθεί , μακροπρόθεσμα  θα πρέπει να συντελεστούν ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις. Προκειμένου να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να διερευνηθούν τα αίτιά της, η βαθύτερη ρίζα της.
 
Πολλοί θα σπεύσουν να ισχυριστούν,καί ίσως δικαιολογημένα, ότι η ανεργία οφείλεται στην οικονομική κρίση. Εν μέρει, έχουν δίκιο. Η οικονομική κρίση είναι η αναγκαία συνθήκη προκλήσεως ανεργίας.Όμως, δεν είναι πάντα καί η ικανή. Η περίπτωση της Ελλάδος εντάσσεται στη δεύτερη περίπτωση καί αυτό διότι ακόμη καί αν υπήρχε οικονομική ανάπτυξη, εκείνη δε θα ήταν ικανή να θρέψει όλους αυτούς τους πτυχιούχους. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι ο ρυθμός παραγωγής πτυχιούχων, οι οποίοι αναζητούν εργασία στον τομέα τους, είναι σημαντικά μεγαλύτερος από το ρυθμό με τον οποίο αυξάνεται η ζήτηση εργασίας. Επομένως, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, θα προκύψει ένα ‘’κενό’’. Ένα πλεόνασμα πτυχιούχων που δε μπορούν να απασχοληθούν. Δεδομένης της μη διασυνδέσεως των πανεπιστημίων με την αγορά, κάποιες παρωχημένες  ειδικότητες θα παραμείνουν ανεκμετάλλευτες. 
 
Μία άλλη μεταβλητή ,που διατηρεί την τρέχουσα ανεργία σε υψηλά επίπεδα, είναι ο εξευτελιστικά χαμηλός βασικός μισθός. Είναι τόσο χαμηλός, που δεν επαρκεί για να χρηματοδοτηθούν οι βασικές ανάγκες των ανθρώπων. Επομένως, επιδρά ως αντικίνητρο στην εύρεση εργασίας. Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να επισημανθεί πως ο χαμηλός αγοραίος μισθός δεν αντανακλά αποκλειστικά την δυσμενή οικονομική συγκυρία. Πολλοί επιχειρηματίες επιλέγουν να πληρώνουν πενιχρούς μισθούς προφασιζόμενοι την οικονομική κρίση,ενώ κάποιοι άλλοι προβαίνουν σε αμισθί δοκιμαστικές προσλήψεις διαρκείας ενός μηνός,εν συνεχεία απολύουν  καί επαναλαμβάνουν την ίδια διαδικασία με σκοπό να ελαχιστοποιήσουν το κόστος τους. Επομένως, πολλοί νέοι επαφίενται στον πατρικό ‘’οβολό’’ καί αρνούνται κατηγορηματικά να εργαστούν υπό εξαθλιωτικές συνθήκες.
 
Βάσει των προαναφερθέντων, η αεργία καί η ανεργία είναι επιπτώσεις όχι μόνο της χαμηλής συναθροιστικής ζητήσεως,της υψηλής φορολογίας των επιχειρήσεων  καί της ευρύτερης δυσπραγίας,αλλά καί του δυσλειτουργικού εκπαιδευτικού συστήματος καί του συμπεπιεσμένου βασικού μισθού. Προκειμένου να αμβλυνθούν σε έναν λελογισμένο μακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα, θα πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις τόσο στο εκπαιδευτικό σύστημα, όσο καί στην αγορά.
 
Ειδικότερα, θα πρέπει να καταργηθούν οι κομματικές παρατάξεις με σκοπό να τερματιστεί η εκχυδαϊσμένη κομματική εκδούλευση των φοιτητών.Την κατάργηση αυτή θα πρέπει να διαδεχθεί η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στις πανεπιστημιακές σχολές, ώστε οι φοιτητές να αποκτήσουν καί πρακτική γνώση της αγοράς, να γίνουν ανταγωνιστικοί καί να μην αναλώνονται μόνο στην απόκτηση άχρηστων καί παρωχημένων γνώσεων. Επίσης, με τον τρόπο αυτό,θα αποκτήσουν καλύτερη κατάρτιση καί ενδεχομένως να εξασφαλίσουν θέση εργασίας προτού αποφοιτήσουν. Παραλλήλως, η είσοδος σε κάποια σχολή θα πρέπει να αποδεσμευτεί από τις πανελλήνιες εξετάσεις.Καθένας θα πρέπει να είναι ελεύθερος να σπουδάσει αυτό που επιθυμεί δίνοντας προαγωγικές εξετάσεις στη σχολή της αρεσκείας του.Είναι αναρίθμητοι οι κατά τύχη σπουδαστές καί απόφοιτοι,οι οποίοι εγκλωβίστηκαν σε έναν εκπαιδευτικό κυκεώνα που δεν επέλεξαν. Επιπροσθέτως, θα πρέπει να αναβαθμιστεί το επίπεδο σπουδών σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.Το πανεπιστήμιο πρέπει να μετασχηματιστεί σε έναν δυναμικό πόλο παραγωγής εφαρμοσμένης γνώσεως υιοθετόντας τα διεθνή εκπαιδευτικά πρότυπα  καί σε θεμελιώδη μοχλό λειτουργίας της αγοράς.
 
Σε επίπεδο αγοράς, είναι κρίσιμης σημασίας να συρρικνωθεί η φορολογία καί να εκχωρηθούν θελκτικά κίνητρα αναλήψεως επενδύσεων. Όσο η φοροολογία παραμένει δυσβάσταχτη, οι επιχειρήσεις δεν πρόκειται να προβούν σε προσλήψεις.Επίσης, θα πρέπει να μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές προκειμένου να αυξηθούν οι μισθοί, η πραγματική κατανάλωση καί να ενισχυθεί η κυκλοφορία πραγματικών χρηματικών διαθεσίμων.Ακόμη, θα πρέπει να περισταλεί δραστικά η επιρροή του συνδικαλισμού καί κυρίως να καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας.Όσο υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι επιχειρήσεις θα συμμορφώνονται με έναν κατώτατο επιτρεπτό μισθό καί συνεπώς όσοι διαθέτουν προσόντα καί εμπειρία δε θα μπορούν να διαπραγματευθούν έναν υψηλότερο.Συνεπώς, αποστερείται από την κοινωνία μία ποσότητα ευημερίας καί αίρεται η διαπραγματευτική ικανότητα των εργαζομένων.Το κράτος στρεβλώνει την αγορά εργασίας καί τελικά δυσχεραίνει τους εργαζομένους καί μακροπρόθεσμα την ίδια την οικονομία.
 
Ολοκληρώνοντας, η ανεργία καί η αεργία είναι πολύπλοκα φαινόμενα, τα οποία δε μπορούν να επιλυθούν βραχυπρόθεσμα.Οι προαναφερθείσες προτάσεις είναι ενδεικτικές καί υπογραμμίζουν πως η διευθέτηση ενός κοινωνικού ζητήματος είναι υπόθεση εφαρμογής συνδυασμένων καί όχι μεμονωμένων στρατηγικών.
Μάριος Μπρούσκος-Στυλιανόπουλος

Γεννήθηκα το 1986 στην Αθήνα.Σπούδασα Οικονομικά στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παράλληλα εργάστηκα στο χώρο του εμπορίου .Το 2012 θέλησα  να βάλω περισσότερη τάξη στη ζωή μου..και  μπήκα στην Ακαδημία του Εμπορικού Ναυτικού Ασπροπύργου, στη Σχολή Πλοιάρχων όπου συνεχίζω τις σπουδές μου.  Μ΄ ενδιαφέρουν οι θετικές επιστήμες και ιδιαίτερα η αστροφυσική . Θα ήθελα να υπάρχει γύρω μου ένας  πιο "αρμονικός"κόσμος και γι΄αυτό ασχολούμαι με την αρχαία ελληνική γραμματεία,το γραμμικό σχέδιο και τη μουσική. Μ΄ αρέσει  να βλέπω τη ζωή  με διαφορετικό μάτι  . Τον ελεύθερό  χρόνο μου ασχολούμαι με το διάβασμα,τη γυμναστική και τις πολεμικές τέχνες. Γράφω  κείμενα γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να  εκφραστώ. 

  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr