Menu

 

logoidea

Ο κρυμμένος θησαυρός της Δημοκρατίας και το κυνήγι μαγισσών

Της Μαίρης Καρατζά.
 
 
Δεν έχω την κατάρτιση για να μιλήσω για την πολιτική, πόσο μάλλον για τη Δημοκρατία αλλά θα τολμήσω να μιλήσω σαν απλός πολίτης καθώς μου το επιτρέπει η άρρηκτη σχέση των εννοιών «Δημοκρατία» και «πολίτης».
Σαν απλός πολίτης απορώ γιατί παραβλέπονται ή στρεβλώνονται τα πιο πολύτιμα χαρακτηριστικά της Δημοκρατίας τα οποία θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν σήμερα καθοριστικά την ελληνική κοινωνία. Πρακτικές εφαρμογές άλλων χωρών που επιτρέπουν στην κοινωνία την αυτοθέσμιση και την αυτοδιαχείρηση των προβλημάτων της, παραβλέπονται συστηματικά, ενώ τη θέση τους παίρνει ένα κυνήγι μαγισσών το οποίο συνήθως τεκμηριώνεται εντέχνως με οικονομικούς δείκτες, μονόπλευρες πολιτικές αναλύσεις, ιστορικά «τεκμήρια» και αναλυτική ψυχολογία του ελληνικού έθνους.    
 
Όλοι γνωρίζουμε ότι στην Αρχαία Αθήνα οι πολίτες συμμετείχαν στην διαμόρφωση και στη λήψη αποφάσεων της πολιτικής, αλλά αυτό που αξίζει περισσότερο να γνωρίζουμε είναι το πώς συμμετείχαν. Διότι ο Δήμος είχε την εξουσία καθώς οι πολίτες συμμετείχαν σε 3 σώματα, στην Εκκλησία του Δήμου, στη Βουλή και στα Δικαστήρια. Επομένως πολύ πριν από την αρχή της πλειοψηφίας στη Δημοκρατία, ήδη από την εποχή της γέννησής της, υπάρχει η αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Καθοριστικά ανεξάρτητα σώματα πολιτών τα οποία λειτουργούσαν συμπληρωματικά και εξισορροπητικά στην διακυβέρνηση των κοινών. Και παρότι αυτή η βασική αρχή δεν εξασφαλίζεται συνταγματικά στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, δεν είναι λίγοι αυτοί που σήμερα τολμούν να αντιπαραθέσουν τη Δημοκρατία με τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Είναι αυτοί που ξεχνούν να μας επισημάνουν ότι, ακόμα και πριν από χιλιάδες χρόνια, οι ίδιοι οι πολίτες είχαν θεσπίσει νόμο σύμφωνα με τον οποίο οι αποφάσεις που αφορούσαν σε χρηματικές ποινές ή καταδίκες έπρεπε πριν εκτελεσθούν να εγκριθούν από τα Δικαστήρια. Έτσι ενισχύονταν η αξία της τήρησης των νόμων μερικοί από τους οποίους θεσπίζονταν για να προστατεύουν τους αδύναμους, τις ελευθερίες ή να για να διαφυλάξουν το κοινωνικό συμφέρον από τους δημαγωγούς.
 
Αν από πολλούς η διαδικασία της κλήρωσης των πολιτικών αξιωματούχων, σχολιάζεται ως γραφική, έχει σημασία να διαπιστώσουν γιατί επικράτησε αυτός ο θεσμός στην Δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας ή πώς ακριβώς εφαρμοζόταν στις περιπτώσεις ανάδειξης των «Αρχόντων». Η διαδικασία της κλήρωσης είχε θεσπιστεί για τα περισσότερα αξιώματα στην πολιτική διοίκηση, προκειμένου να μην αναδεικνύονται μόνο οι πιο δημοφιλείς ή οι πιο πλούσιοι πολίτες, προστατεύοντας έτσι την πολιτική από το σημερινό φαινόμενο των επηρμένων πολιτικών. Καθώς επίσης οι «Άρχοντες» αναδεικνύονταν με κλήρωση από μία λίστα αντρών που κρίνονταν από πριν άξιοι να λάβουν μέρος στην διαδικασία, τους οποίους τους υποδείκνυαν οι ίδιοι οι πολίτες, και όχι κάποιος κομματικός αρχηγός ή μηχανισμός όπως προκύπτει σήμερα. Γιατί επιτέλους αξίζει να γίνουμε ακριβείς και να διαπιστώσουμε ότι σήμερα ΔΕΝ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ αυτούς που μας κυβερνούν αλλά ως ψηφοφόροι καλούμαστε να εκλέξουμε τα, προεπιλεγμένα από το πολιτικό σύστημα, πρόσωπα. Καλούμαστε να υποστηρίξουμε άθελά μας την μετριότητα και την υπακοή των αντιπροσώπων μας στις πολιτικές ηγεσίες.
 
Πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες επίσης δεν επιλέγονται ούτε καν αναδεικνύονται από τους πολίτες. Γιατί ακόμα και το αξίωμα του Πρωθυπουργού της χώρας μας δεν εξασφαλίζεται από την πλειοψηφική επιλογή του από τους ψηφοφόρους αφού, σύμφωνα με τον εκλογικό μας νόμο, του χαρίζονται όλες οι ψήφοι του κόμματός στην περιφέρειά του, όντας αρχηγός και παίρνει το χρίσμα ακόμα και αν ένας άλλος υποψήφιος Βουλευτής έχει συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους από το εκλογικό σώμα. Καταλήγουμε λοιπόν στα ανώτερα πολιτικά αξιώματα, Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Πρωθυπουργός, να αναδεικνύονται όσοι ελιχθούν και διαπλέκουν καλύτερα στους κομματικούς μηχανισμούς και τα παρακλάδια τους.
 
Γιατί να ξεχνούν να μας αναφέρουν ότι η Εκκλησία του Δήμου στην Αρχαία Αθήνα ψήφιζε για να αποφασίσει αν οι άρχοντες έκαναν σωστά τη δουλειά τους όπως επίσης ότι οι ίδιοι οι πολίτες μπορούσαν να επιβάλλουν κατηγορία εναντίον οποιουδήποτε αξιωματούχου θεωρούσαν ότι δεν συμμορφώνεται με τους νόμους. Ή ότι η Βουλή εάν δεν παρέδιδε ολοκληρωμένο έργο στη Βουλή της επόμενης χρονιάς δεν θα μπορούσε να λάβει την δωρεά που της αναλογούσε, ξεχνώντας έτσι να μας αναδείξουν τις σημερινές απυρόβλητες και λαίμαργες εξουσίες των πολιτικών αξιωματούχων ανεξαρτήτως έργου ή προσφοράς προς την κοινωνία? 
 
Μπορεί πολλοί να θέλουν να μας προστατέψουν ισχυριζόμενοι ότι η Δημοκρατία προϋποθέτει «ηθικούς» πολίτες αλλά ξεχνάνε να μας προστατέψουν από την ανηθικότητα της συγκέντρωσης εξουσίας. Ξεχνάνε να μας επισημάνουν ότι η Δημοκρατία επινοήθηκε και εφαρμόστηκε για αυτόν ακριβώς τον λόγο – με πλήρη αποδοχή στην ανθρώπινη φύση μέσα στα παιχνίδια ισχύος.
 
Για την κορύφωση της Δημοκρατίας έχει γραφτεί ότι «οι Αθηναίοι φαίνεται πως είχαν δίκιο να ακολουθούν αυτή την τακτική, γιατί είναι ευκολότερο να εξαγοράζεις τους λίγους αντί τους πολλούς, είτε με χρήματα είτε με παροχές», αλλά και ο Αριστοτέλης κατατάσσεται και σχολιάζεται από πολλούς όπως τους βολεύει, παρότι μέσα από το έργο του βρίσκει κάποιος όλες εκείνες τις πολύτιμες πληροφορίες που θα μπορούσαν σήμερα να κάνουν τη διαφορά.
 
Μία σχετικά απλή παρατήρηση και τεχνική ανάλυση των πολιτειακών θεσμών της Ελλάδας, όπως περιγράφονται από το ισχύον Σύνταγμα μας, αρκεί για να διαπιστώσει και ο απλός πολίτης τα συστατικά ολιγαρχικού πολιτεύματος να υπερισχύουν θριαμβευτικά και να στερούν από τους Έλληνες πολίτες βασικά πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες. 
 
Και όμως η ρητορική απαξίωσης της κοινωνίας και του διαφορετικού από εμάς και τα σεμινάρια χαλάρωσης και αυτοβελτίωσης του ατόμου καλά κρατούν στην Ελλάδα – προφανώς τα έχουμε ανάγκη και αυτά – μόνο που η αυτοβελτίωση μίας πολιτικής κοινωνίας απαιτεί ασκήσεις Δημοκρατίας.
Και για όσους σπεύδουν να μας προστατέψουν από τις απειλές και τις αδυναμίες της Δημοκρατίας ας μας θυμίζουν τουλάχιστον μερικές από τις αρχές της: ισονομία, ισηγορία, κράτος δικαίου, αξιοκρατία, πολιτισμός.   
 
 
 
Μαίρη Καρατζά

 

Η Μαίρη Καρατζά γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1980. Είναι strategic designer και ασχολείται με τον σχεδιασμό χώρων και επικοινωνίας. Παράλληλα ασχολείται με τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη κοινωνικών δράσεων που εστιάζουν στη συμμετοχή των πολιτών και την ταυτότητα τόπου, υποστηρίζοντας δράσεις όπως η Imagine the City, IDEA|TOPOS, Συν-οικία και Πολιτεία 2.0.

 

url: www.placeidentity.gr

 

  • Δεν βρέθηκαν σχόλια

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr