Menu

 

logoidea

Δημοκρατία (η παθολογική πίστη στη συλλογική σοφία της ατομικής άγνοιας. H.L. Mencken)

Η δημοκρατία είναι μια υπέροχη σύλληψη και παράλληλα μια διαχρονική ουτοπία, που στις μέρες μας έχει πλέον γίνει καραμέλα. Είναι τόσο μεγαλειώδης η ιδέα, που η μεγαλομανής φύση του ανθρώπου επιμένει να προσποιείται ότι έχει κατακτήσει και την πρακτική της εφαρμογή. Όλα αυτά μετά την εποχή του πολλά υποσχόμενου και στιγμιαίου - όπως  διαφαίνεται- Διαφωτισμού. Αρχικά δυτικό προνόμιο και πλέον παγκόσμιο, αυτή η μαζική αυθυποβολή περί 'δημοκρατικών' κοινωνιών, επιμένει σθεναρά να αντιπαραβάλλεται με την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, που καθημερινά αποδομεί τις 'καλές' διαθέσεις και 'αθώες' προθέσεις των ευαγγελιστών της.

Δημοκρατίες έχουμε σε υπερπληθώρα στις μέρες μας. Πάντα έτσι γίνεται με τις μόδες. Ξεκινάνε όλες από μια εμπνευσμένη και μοναδική δημιουργία, μέχρι που οι αναπαραγωγές της θα καταλήξουν την αρχική ιδέα σε φτηνά κακέκτυπα μαζικής προσφοράς. Έχουμε λοιπόν από την μοναδική και πρώτη σύγχρονη δημοκρατία των ΗΠΑ (την ηγέτιδα του ελεύθερου κόσμου και υπερασπιστή των πανταχού ελευθεριών, όπως της αρέσει να αυτοαποκαλείται), τις 'ώριμες' και κομ ιλ φο δημοκρατίες της μέχρι χθες ιμπεριαλιστικής και αστικής Ευρώπης, τη λαϊκή δημοκρατία της Κίνας του φυλακισμένου Ai wei wei, τη δημοκρατία της Μεγάλης Ρωσίας των ανύπαρκτων (φυσικά) μειοψηφιών, εκείνη της αδίστακτα ταξικής Ινδίας, τις αραβικές δημοκρατίες με τις ανοίξεις των εμφυλίων και των κακοποιημένων γυναικών, τις λαϊκότατες δημοκρατίες διαπλοκής των αφρικανικών χωρών, τη λαϊκή δημοκρατία της δυναστειακής Β. Κορέας και πάει λέγοντας. Λίγο πολύ όλοι πλέον φέρουν τον πολυπόθητο τίτλο του παραδείσου της ελεύθερης βούλησης και της αυτοδιάθεσης.

Αυτά για το μάτριξ. Γιατί εκτός μαζικής παράκρουσης, ψευδαίσθησης και συλλογικής άγνοιας, όλοι είμαστε λίγο ως πολύ σε θέση να καταλαβαίνουμε -το διαδίκτυο είναι σήμερα ο κύριος λόγος, ένεκα ελεύθερης (ακόμα) και άμεσης πληροφόρησης- ότι οι ελευθερίες καταπατούνται κατά κόρον σε όλες τις σύγχρονες 'δημοκρατίες' με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Θες με μια στρατικοποιημένη υπερεξουσία που επιβάλλει δια της βίας τον ΄ανώτερο πολιτισμό της προόδου' στους αντιφρονούντες, θες μια φαλιρισμένη και ανήθικη εξουσία που αφήνει τα δικαιώματά των πολιτών στη μοίρα τους, εφόσον το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η υποχρέωσή μας να χρηματοδοτούμε ες αεί, ως ελεύθεροι κρατούμενοι τα αδηφάγα ταμεία της; Θες μια δημοκρατία 'ηθικών αξιών' όπου οι παραδοσιακές αρχές επιβάλλουν στους ανθρώπους να ανήκουν σε κάστες εκ γενετής, χωρίς καμία πιθανότητα ανατροπής της κληρονομικής τους μοίρας; Θες τις δημοκρατίες όπου οι άνδρες είναι πολύ πιο ίσοι από τις γυναίκες, αυτές που η βία είναι ηθική, ή εκείνες που οι λευκοί είναι πιο ίσοι από τους έγχρωμους; Τι θες; Απ' όλες τις δημοκρατίες έχει ο πλανήτης. Όπου κι αν βρεθείς, από όπου κι αν προέρχεται, όποιο κι αν είναι το χρώμα ή το φύλο σου θα το νιώσεις, αργά ή γρήγορα. Γιατί στις δημοκρατίες του σύγχρονου κόσμου, όλοι είναι ίσοι, αλλά κάποιοι πάντα θα είναι πολύ πιο ίσοι από όλους τους υπόλοιπους και μπορεί εκεί που βρίσκεσαι τώρα να έχεις το 'πάνω χέρι', αλλά στον τόπο που πας αργότερα να βρεθείς 'από κάτω'.

Το πιο διασκεδαστικό όλων δε, είναι ότι προς αποφυγή αυτοκριτικής όλες οι δημοκρατίες κάνουν αυστηρή κριτική στις δημοκρατίες των άλλων και με την πρώτη ευκαιρία τους επιτίθενται εν ονόματι της δικής τους αυθεντικής και μοναδικής αλήθειας, για να συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος των εισβολών και της επιβολής του 'πολιτισμού' του ενός στον άλλον (γιατί οι καταπιεσμένοι εντός συνόρων δεν είναι ποτέ αρκετοί).

Μετά από τόση ήττα, η δημοκρατία έχει κατακτήσει το δικαίωμα να γράφεται με 'ει'. Με δημοκρατικές διαδικασίες πάντα.

Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 

Αφήστε τα σχόλια σας

0
τους όρους και τις συνθήκες.
επιστροφή στην κορυφή
arriton2
© 2013, arriton.gr