Menu

 

logoidea

Γιώργος Ρωμανάκης

Γιώργος Ρωμανάκης

Γεννήθηκα το 1989 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είχα την τύχη το πάθος μου για την ψυχολογία να μεταφραστεί σε σπουδές και τελικώς σε επάγγελμα. Έχοντας ζήσει σε Αθήνα, Ισπανία και Ουαλία για μεταπτυχιακές σπουδές στην κλινική ψυχολογία, πραγμάτωσα ταυτόχρονα και το όνειρό μου για ταξίδια, αλλά και την επιθυμία μου να συναναστραφώ με πλήθος ανθρώπων διαφορετικών εθνικοτήτων και κουλτούρας. Η συναναστροφή μαζί τους μου απέδειξε πόσο η ψυχολογία επιδρά καταλυτικά στον τρόπο σκέψης και κατ’ επέκταση στη συμπεριφορά των ατόμων διαμορφώνοντάς τα ολοκληρωτικά. Είμαι πλέον σίγουρος ότι έχοντας επίγνωση των αιτίων, τα αιτιατά μοιάζουν απλούστερα και πιο ξεκάθαρα. Μετά από αυτά τα κυριολεκτικά και μεταφορικά ταξίδια, επέστρεψα στη λεβεντογέννα, όπου διάγω βίο με μόττο μου ότι η πηγή της ανθρωπότητας είναι η ψυχή, η οποία διαμορφώνει ριζικά τη σκέψη και εν τέλει την (δι)ατομική υπόσταση.

Ημερολόγιο ενός οπλίτη

Αυλώνας, 14η ημέρα εγκλεισμού.


Μια υπέρβαση επετεύχθη. Να προσαρμοστώ πλήρως σε ένα πλαίσιο τόσο διαφορετικό

από αυτά στα οποία κινούμαι τόσα χρόνια.

Πλαίσιο σκληρό; Ναι.

Ευνουχιστικό; Πλήρως.

Εκμηδενιστικό για το άτομο; Σίγουρα.


Στρατός. Χαμένος χρόνος. «Πεταμένα λεφτά». Αλλά τι να γίνει; Υποχρεωτική θητεία

σου λέει. Πριν την είσοδο περίμενα σημεία και τέρατα. Ένα περιβάλλον παντελώς ξένο,

στο οποίο δεν θα μπορούσα να ενταχθώ με τι-πο-τα! Κι όμως, πάντα –μάλλον- «μες στα

σκατά θα βρεις και λίγο χρυσάφι». Ή έστω, κάποιο υλικό πολυτιμότερο!
 

Δυο βδομάδες ήδη. Δυο βδομάδες αναμφισβήτητα δύσκολες, αλλά και βοηθητικές.

Δύσκολες γιατί για πρώτη φορά στη ζωή σου μπαίνεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον:

χιλιάδες κόσμος, για την ακρίβεια 2.092 άτομα, που φεύγει από τον χώρο και τον χρόνο

του, συγκεντρώνεται σε ένα μέρος και «ευνουχίζεται» μαζικά.


Και ο όρος «ευνουχισμός» δεν είναι καθόλου σκληρός για να περιγραφεί αυτό που

γίνεται: χιλιάδες άνθρωποι, ή μάλλον όχι, χιλιάδες «οπλίτες», ίδιοι στα χακί, χωρίς

προσωπικότητα, χωρίς τη «δύναμή» τους. Μια δύναμη που αποκτά κανείς όχι από το

συγχρωτισμό, αλλά από το να ξεχωρίζει από τον όχλο μέσω της προσωπικότητάς του,

πράγμα που εδώ μέσα έχει συλλήβδην αφαιρεθεί από όλους χωρίς περιθώριο επιλογής,

φασιστικά (σε μια δημοκρατική κοινωνία –γελάει ο κόσμος!).


Συνειδητοποιώ εδώ μέσα πόσο σημαντικό είναι για κάποιον όχι μόνο το ντύσιμό του,

αλλά και ο περίγυρός του. Οι άνθρωποι που επιλέγει να έχει στη ζωή του. Όλα αυτά (και

πολλά άλλα που ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει) κάνουν το άτομο αυτό που είναι, του

δίνουν προσωπικότητα και δύναμη.


Όλοι εδώ, λοιπόν, είμαστε όντα «χωρίς υπόσταση», αδύναμοι, «άοπλοι».

Αρχικά, οι οπλίτες στον στρατό –σε αντίθεση με τα άτομα στην έξω κοινωνία- στο

σύνολό τους είναι ίσοι, δεν υπάρχουν έριδες και διαφωνίες, μόνο ανάγκη για επικοινωνία

και αποδοχή. Όσο περνούν οι μέρες αυτό το φαινόμενο εξαφανίζεται, οι παρέες

διαμορφώνονται και τα άτομα απομονώνονται σε ομάδες. Τα πάντα θυμίζουν μια

κοινωνία που τα έχει όλα: ιεραρχία, αναμονή, αδικία, διαφθορά, φιλίες, έχθρες. Ένα

μωσαϊκό ιδεών, ανθρώπων και αντιλήψεων. Όπως στον έξω κόσμο πολλές φορές δεν

υπάρχει καμία λογική, έτσι κι εδώ η λογική απουσιάζει. Τις περισσότερες φορές…

Μια παράλληλη, αλλοιωμένη πραγματικότητα θα έλεγε κανείς. Ο χώρος και ο χρόνος

χάνουν τη σημασία τους, η αποστασιοποίηση με τον έξω, τον «φυσιολογικό» κόσμο

εντείνεται. Τα προβλήματα της καθημερινότητας αποκτούν μια διάσταση μονομερή,

τετριμμένη και όλα, μα όλα οδηγούν στον ιδρυματισμό.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr