Menu

 

logoidea

Ειρήνη - Παρασκευή Κεδίκογλου

Ειρήνη - Παρασκευή Κεδίκογλου

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1984, με απώτερο στόχο να γίνω κάποια στιγμή νομικός. Επειδή, όμως, για μερικά χρόνια, παρά την τόλμη, η τύχη δεν ήταν με το μέρος μου, ασχολήθηκα με την πολιτική επιστήμη, την οποία και κατέληξα να λατρεύω. Ως απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ, τόσο του προπτυχιακού όσο και του μεταπτυχιακού, η πολιτική ιστορία, οι πολιτικές εξελίξεις και οι εκλογικές αναμετρήσεις έγιναν δεύτερη φύση μου.

Παρά την απιστία, η πρώτη μου αγάπη, η νομική, τελικώς ενέδωσε, και πλέον ως νομικός-πολιτική επιστήμων έγινα οπαδός της «πολυγαμίας» συνδυάζοντας τα δύο πεδία ενδιαφέροντός μου. Μέσω του arriton.gr στόχος μου είναι μία χιουμοριστική προσέγγιση της πραγματικότητας, με χρήση ενδεχομένως ιστορικών ερεισμάτων και αυτό γιατί γαλουχήθηκα με δύο φράσεις: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα» και «Όποιος δε γνωρίζει την ιστορία είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει».

Αλκυονίδες μέρες

Όσο περνούν τα χρόνια τόσο και περισσότερο συνειδητοποιώ ότι αδυνατώ να αντιληφθώ τη ρήση της λαϊκής σοφίας για το φεγγάρι του Γενάρη. Εγώ προσωπικά μαργαριτάρι που λάμπει δεν έχω δει ποτέ. Πιθανολογώ βέβαια ότι καταλυτικός παράγοντας σε αυτό είναι το γεγονός ότι, εκ των πραγμάτων, τέτοια εποχή και ώρα μου βγαίνει μία τάση αυτοσεβασμού και επιλέγω κλειστούς, κατά προτίμηση, θερμαινόμενους χώρους.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, όμως, θέλοντας και μη, κυκλοφορώ. Κι ενώ θα σιχτιρίσω στη βροχή, θα ψυχοπλακωθώ στην ομίχλη και θα εξασφαλίσω –με πιθανότητα που προσεγγίζει τη βεβαιότητα– ένα κρύωμα όταν η θερμοκρασία κείται κάτω από 7°C, έρχονται και αυτές οι ηλιόλουστες μέρες του Γενάρη που βγαίνεις έξω από το σπίτι και χαμογελάς, που κάθεσαι σε «τραπεζάκια έξω» για καφέ και το μυρίζεις το καλοκαίρι, που γεμίζεις αισιοδοξία χωρίς προφανή λόγο –οι πληροφορίες περί πρόκλησης ευφορίας μετά από παραγωγή βιταμίνης D είναι ανεπιβεβαίωτες.

Είναι αυτές οι μέρες που ξεχνάς ότι δεν έχουμε φτάσει καν στα μισά για την άδεια. Είναι τότε που οι διακοπές των Χριστουγέννων μοιάζουν βδομάδες πριν. Είναι τότε που ο ήλιος σε συνδυασμό με ένα κρύο ρόφημα –γιατί απλά μπορείς– σου αρκούν. Είναι οι Αλκυονίδες, που σε άτομα σαν και εμένα, γεννημένα χωρίς μελανίνη προκαλούν εγκαύματα –αλλά για τα συγκεκριμένα υπόσχομαι να μην γκρινιάξω ποτέ...

Ξένιος Ζεύς!

Από όλα όσα είχε πει ένας από τους τέως πρωθυπουργούς μας –και είχε πει πολλά, τείνω να συμφωνήσω σε ένα μόνο από αυτά: «Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδος». Και ενώ στο άκουσμα της λέξης «τουρίστας» στερεοτυπικά το εικονοποιούμε οι περισσότεροι ως τον/την ημίγυμνο/η και ηλιοκαμμένο/η τύπο/ισσα με ένα ποτό στο χέρι που θα περάσει ένα 10ήμερο σε μία και μόνο παραλία το πρωί και ένα και μόνο bar/club το βράδυ, σε φάση «πέρασε και δεν ακούμπησε» όμως, υπάρχουν και ορισμένοι άλλοι. Αυτοί που όντως φοράνε βερμούδα και σανδάλια με κάλτσες, αλλά που ταυτόχρονα βολοδέρνουν τους δρόμους της Αθήνας στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν ένα κομμάτι της ιστορίας. Αυτοί που βρίσκονται με ένα βλέμμα σχεδόν απελπισίας διάσπαρτοι στα σταυροδρόμια της πρωτεύουσας με ένα χάρτη ανά χείρας προσπαθώντας να προσανατολιστούν. Αυτοί που έχουν ανακαλύψει όχι μόνο το Μουσείο της Ακρόπολης, αλλά και το Μουσείο Θεάτρου, και είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα για να το επισκεφθούν –ακόμα και κύκλους.

Αυτοί οι τουρίστες εμένα προσωπικά, λοιπόν, μου είναι ιδιαίτερα συμπαθείς. Και ενώ αρχικά με ρώταγαν αυτοί οδηγίες, τώρα πια τις δίνω από μόνη μου. Κι ας έχω αντιμετωπίσει διστακτικές εκφράσεις, ακόμα και φόβο, η ιδιότητα του Ξένιου Διός μου αρέσει και την έχω πια εσωτερικεύσει. Γιατί, όταν τελικά συνεννοηθώ μαζί τους για το προς ποια κατεύθυνση βρίσκεται ο προορισμός τους, εκτός από αυτούς, χαμογελάω και εγώ.

Πρώτη μέρα στο σχολείο

Δε θα το αρνηθώ. Το σχολείο δε μου λείπει. Θυμάμαι πάντα να παθαίνω κατάθλιψη κάπου εκεί στις αρχές Σεπτεμβρίου. Η ιδέα της επιστροφής στα θρανία άμα τη συνειδητοποιήσει της με πανικόβαλλε.

Δε θα το αρνηθώ. Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα πραγματικά ελεύθερη ήταν σε μία επάνοδο στο επί 13 συναπτά έτη σχολείο μου, όταν ακούστηκε το κουδούνι και αντιλήφθηκα ότι δεν είναι για μένα.

Δε θα το αρνηθώ. Τα λυπάμαι λίγο τα πρωτάκια. Έρχονται λίγο απότομα αντιμέτωπα με τον περιορισμό, την ακινησία, τον κονφορμισμό –και αυτά είναι light συγκριτικά με όσα ακολουθούν.

Δε θα το αρνηθώ. Ζηλεύω λίγο τα γυμνασιόπαιδα, που έρχονται για πρώτη φορά αντιμέτωπα με το φλερτ, την ιδέα της παρέας. Αλλά όταν έχεις κατά πάντα χρόνο το φόβητρο των «εξετάσεων» δε λες ότι καλοπερνάς. [Στο σημείο αυτό απλά να επαναλάβω τη δήλωσή μου κάθε Ιούνιο: «Του χρόνου θα διαβάζω κάθε μέρα, κάθε μέρα» (γελάει ο κόσμος).]

Δε θα το αρνηθώ. Τα λυκειόπαιδα έχουν την αμέριστη συμπαράστασή μου. Πες πες ενστερνίζονται την άποψη ότι η 3ετία αυτή είναι καθοριστική για το υπόλοιπο της ζωής τους. Μα το 15-18 τώρα; Really?

Δε θα το αρνηθώ. Την αίσθηση του καινούργιου της τσάντας, της κασετίνας, των βιβλίων και τετραδίων τη νοσταλγώ. Αλλά θα ξυπνήσω αύριο στις 8:30 και θα μου περάσει.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr