Menu

 

logoidea

Ειρήνη - Παρασκευή Κεδίκογλου

Ειρήνη - Παρασκευή Κεδίκογλου

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1984, με απώτερο στόχο να γίνω κάποια στιγμή νομικός. Επειδή, όμως, για μερικά χρόνια, παρά την τόλμη, η τύχη δεν ήταν με το μέρος μου, ασχολήθηκα με την πολιτική επιστήμη, την οποία και κατέληξα να λατρεύω. Ως απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ, τόσο του προπτυχιακού όσο και του μεταπτυχιακού, η πολιτική ιστορία, οι πολιτικές εξελίξεις και οι εκλογικές αναμετρήσεις έγιναν δεύτερη φύση μου.

Παρά την απιστία, η πρώτη μου αγάπη, η νομική, τελικώς ενέδωσε, και πλέον ως νομικός-πολιτική επιστήμων έγινα οπαδός της «πολυγαμίας» συνδυάζοντας τα δύο πεδία ενδιαφέροντός μου. Μέσω του arriton.gr στόχος μου είναι μία χιουμοριστική προσέγγιση της πραγματικότητας, με χρήση ενδεχομένως ιστορικών ερεισμάτων και αυτό γιατί γαλουχήθηκα με δύο φράσεις: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα» και «Όποιος δε γνωρίζει την ιστορία είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει».

Δώστε τη φούντα στο λαό.Της Ειρήνης Κεδίκογλου

Η αλήθεια είναι ότι έχω χάσει το μέτρημα. Κυρίως, όμως, έχω χάσει τον λογαριασμό. Αγνοώ πλήρως σε πόσες συζητήσεις, πόσα άρθρα και εκδηλώσεις έχω συμμετάσχει, διαβάσει και παρακολουθήσει αντίστοιχα. Ακόμα και τα επιχειρήματα υπέρ και κατά έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν –φταίει λίγο και ο καθημερινός βομβαρδισμός πληροφοριών. Αλλά ας το εξετάσουμε λογικά το ενδεχόμενο αποποινικοποίησης των ελαφριών ναρκωτικών.

Ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί; Να είμαστε ως λαός συνεχώς υπό επήρεια; Δεδομένων των συνθηκών, γιατί αυτό να είναι κακό; Σοβαρά τώρα. Γιατί εξακολουθεί ποινικοποίηση του χασίς; Το επιχείρημα περί προθαλάμου των σκληρών ναρκωτικών αναμφισβήτητα έχει καταρριφθεί. Έχω τόσους γνωστούς που αραιά και που «τον σκάνε» και κανένας, μα κανένας, ποτέ δεν έδειξε διάθεση να δοκιμάσει κάτι επιπλέον. Αντιθέτως, ο πιτσιρικάς που από περιέργεια θα δοκιμάσει τη φούντα, όταν ο ντίλερ του προσφέρει την πρώτη δόση από κάτι σκληρότερο δωρεάν, μάλλον θα την αποδεχθεί χωρίς δεύτερη σκέψη. Τι θα γινόταν, όμως, αν το ίδιο το κράτος νομιμοποιούσε το εν λόγω εμπόριο;

Ενδεχομένως η αποποινικοποίηση δεν πραγματοποιείται γιατί ως κοινωνία είμαστε συντηρητική. Συντηρητική δεν ξέρω, παροπλισμένη σε κάθε περίπτωση. Ειδικά όταν είναι πιο εύκολο αργά το βράδυ να προμηθευτείς «μαύρο» παρά τσιγάρα. Ως κοινωνία, λοιπόν, έχουμε αποδεχθεί πλήρως όλα τα κακώς κείμενα. Κατά κύριο λόγο γιατί τα έχουμε συνηθίσει και η συνήθεια δύσκολα ανατρέπεται. Είναι λύση, επομένως, η διαιώνιση του στρουθοκαμηλισμού;

Το έτερο επιχείρημα περί αύξησης του ναρκωτουρισμού, προσωπικά το βρίσκω για γέλια. Η χιουμοριστική απάντηση, στο ανωτέρω γελοίο επιχείρημα, είναι ότι η Ολλανδία ποτέ μα ποτέ δεν αντιμετώπισε –ούτε και θα αντιμετωπίσει– οικονομική κρίση. Αλλά, έστω ότι τέτοιου είδους τουρισμός θα υπάρξει (παράλληλα πάντα με τον ήδη υπάρχοντα αλκοολτουρισμό, για τον οποίο η μερίδα του λέοντος των τουριστικών επιχειρήσεων τρίβει τα χέρια από ικανοποίηση), αν είναι με αυτόν τον τρόπο να αυξηθεί το ΑΕΠ και κατά συνέπεια οι μέσοι μισθοί και συντάξεις, εγώ μία λέξη μόνο δύναμαι να χρησιμοποιήσω: χαλάλι.    

Ούτως ή άλλως, το μαύρο εισόδημα ολόκληρων περιοχών ανά την επικράτεια προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από τέτοιου είδους καλλιέργειες. Ας βγάλουμε τους μεσάζοντες, λοιπόν. Κρατική φορολογία και ελεύθερο εμπόριο. Το χειρότερο ενδεχόμενο είναι να αυξηθεί η χρήση. Το ρεαλιστικό ενδεχόμενο ότι δε θα παρατηρηθεί καμία απολύτως αύξηση των χρηστών. Το καλύτερο ενδεχόμενο ότι θα είμαστε μία πιο ανοιχτή –μπορεί και πιο «ευτυχισμένη» – κοινωνία.  

Παράλογο; Δεν απαντάει, άρα λογικό.

Tης Ειρήνης Κεδίκογλου

Προσωπικά σε ένα συμπέρασμα κατέληξα μετά την 18η και 25η Μαΐου: ο οργανισμός μου δεν αντέχει τόσες εκλογικές αναμετρήσεις μαζεμένες.- Δεν ήξερα ποιο κανάλι να πρωτοπαρακολουθήσω, ποιο site να πρωτοεπισκεφθώ, ποιο exitpoll να πρωτοπιστέψω. Κυρίως, όμως, δεν ήξερα σε ποιόν να πω τον πόνο μου. Ξενύχτησα, φυσούσα, ξεφυσούσα και κατέληξα στα εξής πορίσματα:

1. Σπουδαίο πράγμα αυτή η οπτική γωνία. Δημιουργεί παράλληλες πραγματικότητες εντός των οποίων όλοι μα όλοι είναι ευχαριστημένοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ που νίκησε και πήρε και την περιφέρεια Αττικής. Η ΝΔ που βγήκε δεύτερη, αλλά με μικρή σχετικά διαφορά -λογική η φθορά μετά από 2 έτη στο τιμόνι της χώρας. Η ΕΛΙΑ που δεν καταποντίστηκε. Το ΠΟΤΑΜΙ που δεν παρέμεινε ρυάκι, αλλά έχει βλέψεις όταν μεγαλώσει να γίνει Νείλος.

2. Τρίτο κόμμα η ΧΑ (δυσκολεύομαι να το γράψω ολόκληρο). Πες το 573 φορές και θα είσαι κοντά στη συνειδητοποίηση, καθώς και στην εσωτερίκευση του ενδεχομένου οι επόμενες εθνικές εκλογές να εκλέξουν αριστερό πρώτο κόμμα και φασίστες αξιωματική αντιπολίτευση. Για την ώρα απλά αναρωτιέμαι σε ποια ευρωπαϊκή ομάδα θα ενταχθούν οι 3 που θα στείλουμε στις Βρυξέλλες.

3. Ο Καρατζαφέρης είναι από τους λίγους πολιτικούς που αιμορραγούν, αλλά δεν πεθαίνουν. Στάθηκε όρθιος, προς έκπληξη πολλών. Το γεγονός ότι δεν εξέλεξε ο συνδυασμός ευρωβουλευτή είναι παράλογο και βάσει ευρωπαϊκής νομολογίας παράνομο. Ας αντιληφθούμε, επιτέλους, ότι η ρήτρα του 3% για την Ευρωβουλή είναι άνευ νοήματος.

4. Το Μανώλη Γλέζο, τον λατρεύω και τον αναγνωρίζω. Ως ρεαλίστρια, όμως, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ πώς θα μπορέσει να πάει στην Ευρωβουλή. Στις Βρυξέλλες, από την πύλη έως την έξοδο μόνο του αεροδρομίου είναι μισή ώρα –και κυριολεκτώ– περπάτημα. Υποθέτω, επομένως, ότι ο πρώτος σε σταυρούς Ευρωβουλευτής μας ήταν απλώς κράχτης. Και ντροπή σε αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν αυτή την ιστορική προσωπικότητα. Τουλάχιστον, βέβαια, αυτός είχε κάτι να πει, πράγμα που δεν ισχύει για τους κατά τα άλλα καθόλα συμπαθείς Ζαγοράκη και Κούνεβα.

5. Για τη συνονόματη νέα περιφερειάρχη Αττικής μία συμβουλή: την οίηση πολλοί αγάπησαν, τον/την υπερόπτη κανείς. Η ατάκα της προς τους συναγωνιστές της «Όλοι ένα βήμα πίσω» υποδηλώνει μία νοοτροπία «Εγέρθητο». Μήπως επομένως είναι στο λάθος συνδυασμό; Για την ώρα καλό θα ήταν να περιοριστεί στο να αφαιρέσει τις αφίσες της γιατί ο κόσμος αρχίζει να την μπερδεύει με την Πέγκυ Ζήνα. Α! Μιας και έχει δηλώσει το πόσο φιλόδοξη είναι ας της υπενθυμίσει κάποιος ότι τώρα που εκλέχθηκε ανήκει στα απόλυτα ασυμβίβαστα για το βουλευτικό αξίωμα.

Λέω να περιοριστώ στη φράση του Ανδρέα Παπανδρέου: άλλο αντιπολίτευση, άλλο κυβέρνηση και να αναμείνω τις κωλοτούμπες (σε 3, 2, 1), έτσι επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα και η φάρσα ως φαρσοκωμωδία.

Ακαδημαϊκοί τίτλοι και άλλα τινά.Tης Ειρήνης Κεδίκογλου

 

Προχθές μόλις οριστικοποιήθηκε η ρύθμιση περί άμεσης αναγνώρισης των ακαδημαϊκών τίτλων από εκπαιδευτικά ιδρύματα των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και συνεργαζόμενων με αυτά κολλεγίων, που εδρεύουν στη χώρα μας. Το ΔΟΑΤΑΠ πέθανε (longliveτο ΔΟΑΤΑΠ). Στον εν λόγω θάνατο, κατά συντριπτική πλειοψηφία, η ακαδημαϊκή κοινότητα αντιδρά. Γιατί εμείς «εδώ» έχουμε καλύτερα προγράμματα σπουδών, άκρως κατηρτισμένο εκπαιδευτικό προσωπικό, εξαιρετικές δομές, ουσιαστικές παραδόσεις μαθημάτων, αδιάβλητη αξιολόγηση και κυρίως αξιοκρατικό τρόπο βαθμολόγησης. Κατ’ επέκταση μιλάμε για προδιαγραφές ISO του εκπαιδευτικού «μας» συστήματος. Τους απόφοιτους, επομένως, των «δικών μας» πανεπιστημίων (a.k.a. ημέτεροι, δικά μας παιδιά) θα τους βάλουμε στο ίδιο τσουβάλι με τους άλλους; Αυτούς που έφυγαν έξω και αγόρασαν ένα τίτλο; Θεσμικά πώς θα προστατευθούμε τώρα; Πρώτη προτεινόμενη λύση ο πανικός. Δεύτερη, η απεργία. Τρίτη, να πάτε να πνιγείτε. Εγώ, προσωπικά, θα βολευόμουν με την τελευταία.

Έχοντας χύσει αίμα, δάκρυα και ιδρώτα στα φοιτητικά έδρανα δύναμαι να καταλήξω στα εξής πορίσματα:

-Η πλειοψηφία των φοιτητών διέπεται από λυκειακά σύνδρομα, με επικρατέστερα τη βαθμοθηρία και την παπαγαλία. Αρκετοί -μιας και εξελίσσονται ως άνθρωποι- σε αυτά τα γνωρίσματα προσθέτουν και άλλα: έλλειψη αλληλεγγύης και προσπάθεια υπονόμευσης των συναδέλφων τους.

-Οι καθηγητές με μια τάση να επαναπαύονται στις δάφνες τους, χάνουν την ουσία. Οι περισσότεροι δε αδυνατούν να είναι παιδαγωγοί. Δέχονται με ευχαρίστηση το απεριόριστο γλείψιμο, καθώς την κολακεία ουδείς εμίσησε (με τους κόλακες μάλιστα να εντάσσονται «στα δικά μας παιδιά»). Απαιτούν σεβασμό, χωρίς οι ίδιοι να σέβονται το λειτούργημα που τους έχει ανατεθεί, εμφανιζόμενοι πλείστες όσες φορές με καθυστέρηση ή και καθόλου.

Η γνώση, η μόρφωση και η κατάρτιση περνάνε και δεν ακουμπάνε πουθενά, πιθανολογώ επειδή η πλειοψηφία των εγκαταστάσεων όφειλε να φέρει σήμα «ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΤΕΟ». Περιοριζόμαστε στην πληροφόρηση, η οποία και υφίστανται μέχρι την επομένη της εξέτασης και μετά χάνεται ως πλέον άχρηστη. Εστιάζουμε σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα στο δέντρο και όχι στο δάσος. Αγνοούμε ότι η παιδεία οφείλει να διαρκεί μέχρι την τελευταία μας στιγμή, να σωρεύεται και όχι να αντικαθίσταται.

Υ.Γ.1 Ναι, είμαι υπερβολική. Φύσει, αλλά, εν προκειμένω, κυρίως θέσει, γιατί είμαι νευριασμένη με την όλη προβληματική κατάσταση, που αντί να θελήσουν οι ιθύνοντες των πανεπιστημίων να την αλλάξουν προτιμούν να τη διατηρήσουν. Και αυτό γιατί η έκβαση μιας ενδεχόμενης αλλαγής είναι αβέβαιη –προτιμητέα, επομένως, η στρεβλή βεβαιότητα.

Υ.Γ.2 Δεν είναι τόσο τραγικά όσο τα περιέγραψα τα πράγματα. Υπάρχουν και καλοί φοιτητές, αξιόλογοι καθηγητές. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν ως επιβεβαίωση του κανόνα.

Υ.Γ.3 Αναγνώρισα ότι ξεκίνησα χρησιμοποιώντας ένα δημοσιογραφικό τόνο. Αλλά δε μπορείτε να πείτε, σας την έφερα. 

Bιολογικό ρολόϊ. Της Ειρήνης Κεδίκογλου

 
Από μικρή είχα ένα θεματάκι με την έννοια «βιολογικό ρολόι». Το γεγονός ότι ξύπναγε ο πατέρας μου από μόνος του στις 6:00, εμένα προσωπικά μου φαινόταν τουλάχιστον εξωφρενικό. Όταν επρόκειτο να ταξιδέψω στην Αμερική, όλοι με προειδοποιούσαν για το jet lag. Κινδύνευα, λέει, να κάνω τη νύχτα μέρα και να καταστραφεί το πρόγραμμά μου. Εγώ πάλι ουδέποτε επηρεάστηκα από την αλλαγή ώρας. Φταίει το υπερατλαντικό, ο ποδαρόδρομος να δω την πόλη, δεν ξέρω –και εντελώς ειλικρινά δε με ενδιαφέρει κιόλας. Άρχισα επομένως να εξοικειώνομαι με την ιδέα ότι δύο από τις βασικές συνέπειες του βιολογικού ρολογιού σε εμένα εφαρμογή δεν έχουν. Πάντα μα πάντα θα χρειάζομαι ξυπνητήρι και αν ξαναβρεθώ σε ζώνη ώρας ±7 κατά πάσα πιθανότητα θα ανταπεξέλθω.
 
Το πρόβλημά μου, όμως, είναι τα βιολογικά ρολόγια των άλλων, ειδικά όσο πλησιάζω στο τέλος της τρίτης δεκαετίας της ζωής μου. Σε εμένα που κατ’ επιλογήν διάγω βίο αιώνια φοιτητικό, το ότι με διαφορά μερικών ημερών έμαθα ότι δύο φίλοι μου παντρεύονται (όχι μεταξύ τους) μου έπεσε λίγο βαρύ. Ειδικά όταν αντιλαμβάνεσαι το συνειδητό της επιλογής είναι τότε που οφείλεις να πανικοβληθείς. Γιατί αν σε εμένα οι δύο εκφάνσεις του βιολογικού ρολογιού δεν έχουν εκδηλωθεί, η πιθανότητα να εκδηλωθεί η τρίτη τη λες και περιορισμένη. Και ερωτώ: Τόσες ρομαντικές ταινίες έχω δει. Τόσα στερεότυπα έχω εσωτερικεύσει. Τόση πλύση εγκεφάλου για το παλικάρι με το άλογο. Πού είναι ο κομφορμισμός μου; 
 
Αυτό, βέβαια, που έχω μάθει , κατόπιν εμπειρικής παρατήρησης, είναι ότι την κατάλληλη στιγμή δεν την παραγγέλνεις. Έρχεται από μόνη της. Κι η καθυστέρηση, επομένως, μέσα στο πρόγραμμα είναι. Ελπίζω μόνο, εκεί στα 36 που υπολογίζω την τεκνοποιία, να υφίστανται ακόμα βιώσιμα ωάρια. Κυρίως, βέβαια, ελπίζω να υφίσταται υπομονή, για να φτάσουν τα ωράρια αυτά στον απογαλακτισμό τους, 28 χρόνια αργότερα.
 
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr