Menu

 

logoidea

Ειρήνη - Παρασκευή Κεδίκογλου

Ειρήνη - Παρασκευή Κεδίκογλου

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1984, με απώτερο στόχο να γίνω κάποια στιγμή νομικός. Επειδή, όμως, για μερικά χρόνια, παρά την τόλμη, η τύχη δεν ήταν με το μέρος μου, ασχολήθηκα με την πολιτική επιστήμη, την οποία και κατέληξα να λατρεύω. Ως απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ, τόσο του προπτυχιακού όσο και του μεταπτυχιακού, η πολιτική ιστορία, οι πολιτικές εξελίξεις και οι εκλογικές αναμετρήσεις έγιναν δεύτερη φύση μου.

Παρά την απιστία, η πρώτη μου αγάπη, η νομική, τελικώς ενέδωσε, και πλέον ως νομικός-πολιτική επιστήμων έγινα οπαδός της «πολυγαμίας» συνδυάζοντας τα δύο πεδία ενδιαφέροντός μου. Μέσω του arriton.gr στόχος μου είναι μία χιουμοριστική προσέγγιση της πραγματικότητας, με χρήση ενδεχομένως ιστορικών ερεισμάτων και αυτό γιατί γαλουχήθηκα με δύο φράσεις: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα» και «Όποιος δε γνωρίζει την ιστορία είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει».

Η απάθεια του νεοελληνικού DNA. Της Ειρήνης Κεδίκογλου

Για να αποφύγω ακραίες αντιδράσεις δε θα πω χειμώνας, θα πω όμως ότι αισίως μπήκαμε στο τέταρτο φθινόπωρο της έντονης οικονομικής κρίσης. Βέβαια παρά τον τόσο καιρό, έχω εντοπίσει μόλις 3 στάδια αντιμετώπισης του φαινομένου –με δεδομένο ότι εκείνο της άρνησης προηγήθηκε της υπογραφής του πρώτου μνημονίου:

1. το στάδιο των έντονων αντιδράσεων, με highlight τις κατσαρόλες στην πλατεία Συντάγματος,

2. το στάδιο της κατάθλιψης, με σύσσωμα τα χαμόγελα να έχουν σβήσει και να αρνούνται κατηγορηματικά να επανέλθουν, και

3. το στάδιο της απάθειας, όπου οι όποιες αντιδράσεις ξεχάστηκαν κάπου στα σιντριβάνια των πλατειών και η συντριπτική πλειοψηφία αποφάσισε να ιδιωτεύσει, θεωρώντας ότι οι πολιτικές εξελίξεις είναι πλέον εκτός του ελέγχου της.

Όταν είχα δει γραμμένο με σπρέι σε ένα τοίχο το σύνθημα: «Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες» δεδομένης της «αδυναμίας» που έχω στις εκλογικές αναμετρήσεις, η πρώτη αυθόρμητη αντίδραση ήταν μία τάση να πάρω μία βαριοπούλα και να ρίξω τον τοίχο. Η λογική και το απόλυτο δικαίωμα του ιδιοκτήτη του ακινήτου υπήρξαν αποτρεπτικοί παράγοντες.

Δεν ισχυρίζομαι, βέβαια, ότι η λύση είναι να ξαναβγούμε στους δρόμους, αλλά σοβαρά τώρα δε δύναμαι να αποδεχθώ ότι η προσαρμοστικότητα που φημολογείται ότι υπάρχει στο ελληνικό DNA έχει μεταλλαχθεί σε απάθεια στο νεοελληνικό. Σύμφωνοι, η κατάσταση άμεσα δε θα βελτιωθεί. Ίσα – ίσα πιθανολογώ ότι τον πάτο δεν τον έχουμε πιάσει ακόμη, αλλά εμένα της φύσει αισιόδοξης κάτι μου λέει ότι αν υπάρξει μία μεταστροφή της στάσης απέναντι στις εξελίξεις, μπορεί τελικώς να καταφέρουμε να τις διαμορφώσουμε. Γιατί πια κανείς δεν αμφισβητεί ότι είμαστε ένα παγκόσμιο πείραμα, μόνιμο πρωτοσέλιδο, αλλά αν στοχεύσουμε να απολέσουμε την ιδιότητα των αντικειμένων, αναμένοντας να μας αλλάξουν οι «άλλοι», και ξαναγίνουμε «υποκείμενα» αλλάζοντας μόνοι μας, ποιος ξέρει μπορεί το φως στην άκρη του τούνελ να είναι όντως η έξοδος και όχι το τραίνο που έρχεται κατά πάνω μας.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr