Menu

 

logoidea

Ειρήνη - Παρασκευή Κεδίκογλου

Ειρήνη - Παρασκευή Κεδίκογλου

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1984, με απώτερο στόχο να γίνω κάποια στιγμή νομικός. Επειδή, όμως, για μερικά χρόνια, παρά την τόλμη, η τύχη δεν ήταν με το μέρος μου, ασχολήθηκα με την πολιτική επιστήμη, την οποία και κατέληξα να λατρεύω. Ως απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ, τόσο του προπτυχιακού όσο και του μεταπτυχιακού, η πολιτική ιστορία, οι πολιτικές εξελίξεις και οι εκλογικές αναμετρήσεις έγιναν δεύτερη φύση μου.

Παρά την απιστία, η πρώτη μου αγάπη, η νομική, τελικώς ενέδωσε, και πλέον ως νομικός-πολιτική επιστήμων έγινα οπαδός της «πολυγαμίας» συνδυάζοντας τα δύο πεδία ενδιαφέροντός μου. Μέσω του arriton.gr στόχος μου είναι μία χιουμοριστική προσέγγιση της πραγματικότητας, με χρήση ενδεχομένως ιστορικών ερεισμάτων και αυτό γιατί γαλουχήθηκα με δύο φράσεις: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα» και «Όποιος δε γνωρίζει την ιστορία είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει».

Ο σιδηρούς νόμος της Μεταπολίτευσης

Την επαύριον της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης άκουσα μετά από πολλά χρόνια τον όρο «σιδηρούς νόμος της Μεταπολίτευσης». Θυμήθηκα, λοιπόν, το πόσο σκληρή είναι τελικά η δημοκρατία. Όχι μόνο για τη «μειοψηφία» (ουσιαστικά πλειοψηφία) που οφείλει να ανεχθεί τη βούληση της «πλειοψηφίας» του κάτω από 30% του εκλογικού σώματος, αλλά κυρίως γιατί οι ψηφίσαντες είναι κατά βάσει ασταθείς. Θα πειστούν δύο φορές. Ποτέ, όμως, τρεις. Κανείς ποτέ δεν κέρδισε 3 διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις. Ποτέ. Και δε θα μπορέσεις να με πείσεις, σκληροπυρηνικέ συριζαίε, ότι πρέπει να υπολογίσουμε και το δημοψήφισμα. Αυτό δε θα το κάνω πρώτον γιατί δε δύναται να ενταχθεί στην κατηγορία των εθνικών εκλογών και δεύτερον γιατί καλό θα ήταν να το ξεχάσεις κι εσύ.


Έτσι είναι τα πράγματα. Έχουμε την τάση να τα συγκρίνουμε με το τελευταίο παρεμφερές. Είτε πρόκειται για δουλειά είτε για ερωτική σχέση. Και επειδή τα παρελθοντικά έχουν ως αρωγό τη νοσταλγία της ανάμνησης, τα επόμενα πολλές φορές είναι καταδικασμένα εξ αρχής. Πόσο μάλλον όταν στην περίπτωση του δημοψηφίσματος το ένα και μοναδικό που είχε διεξαχθεί ήταν για τη μορφή του πολιτεύματος και το τελευταίο για το συνδυασμό «REFORMS FOR THE COMPLETION OF THE CURRENT PROGRAM AND BEYOND» και το «PRELIMINARY DEBT SUSTAINABILITY ANALYSIS»


Παρότι δεν τον ψήφισα (προτίμησα να κρατήσω το αριστερό μου χέρι το οποίο σε περίπτωση που έβαζα το εν λόγω ψηφοδέλτιο μέσα στο φάκελο θα ήμουν αναγκασμένη να θυσιάσω για εξαγνισμό) ομολογώ ότι τον παραδέχθηκα τον Τσίπρα. Έκανε ό,τι μα ό,τι περνούσε από το χέρι του για να χάσει, αλλά τελικά κέρδισε. Δηλαδή έπεισε. Ως τι; Ως το ειλικρινές τότε άπειρο πλέον εμπειρότατο παιδί που προσπάθησε, διαπραγματεύτηκε, δεν έσκυψε το κεφάλι, αλλά εξήγησε στους Ευρωπαίους τί συμβαίνει στην Ελλάδα, τι προβλήματα υπάρχουν, τι λύσεις μπορούν να επιστρατευτούν, τι εστί βερίκοκο. Είμαι σκληρή; Ναι. Κατηγορηματικά. Εκτός αυτού, όμως, είμαι και ειλικρινής και δίκαιη. Το πιο πιθανό βέβαια είναι να κέρδισε ακριβώς γιατί το «παλιό» δεν είχε προλάβει ακόμη να ανακάμψει.


Υ.Γ.1 Taboo από τούδε και στο εξής η λέξη «ισοδύναμο».


Υ.Γ.2 Αλέξη, έχεις το πολύ 47 μήνες παρά κάτι. Εγώ βέβαια σου δίνω μέχρι την εαρινή ισημερία. Παρακαλώ θερμά όπως (1) δεν καταστρέψεις μέχρι τότε τη χώρα και (2) δεν βγάλει τον καρκίνο ο ένας στους δύο Έλληνες. Ευχαριστώ.

Το καλοκαίρι είναι φτωχομάνα - Tης Ειρήνης - Παρασκευής Κεδίκογλου

Ο δεύτερος πατέρας μου, ο παππούς μου, πάντα έλεγε ότι «το καλοκαίρι είναι φτωχομάνα». Δεν χρειάζεσαι πολλά ρούχα, περιττή η θέρμανση, ενώ αναγκαστικά τρως λιγότερο –δυσκολόπεπτο, σου λέει, το στιφάδο Ιούλη μήνα. Το φοβερό και ταυτόχρονα οξύμωρο είναι ότι εγώ πάντα αυτή τη ρήση του παππού μου τη θυμάμαι όταν η θερμοκρασία πέφτει κάτω από 10 βαθμούς, οπότε και χρειάζεσαι όλα τα προαναφερθέντα. Τους τελευταίους δε χειμώνες της κρίσης, κάθε χρονιά και περισσότερο, η κατοχική αυτή ρήση έχει γίνει και δικό μου μόττο.
 
Πάνω δε πάνω που είχα αρχίσει τις τελευταίες μέρες να μπαίνω, εξ αιτίας των 17°C, σε ανοιξιάτικη διάθεση, έρχεται ο χιονιάς να με αποσυντονίσει πλήρως.  Αλλά αυτό που κατά βάση μου απέδειξε είναι ότι μεγάλωσα. Κάποτε το χιόνι ήταν η απόλυτη χαρά –κι ας μη συνέπιπτε με τις γιορτές. Τα σχολεία έκλειναν –τα καλά των βορειοανατολικών προαστίων- και εγώ μακαρίως απολάμβανα τον εγκλεισμό μου στο ζεστό σπίτι, ο οποίος διακοπτόταν μόνο για παιχνίδι στο χιόνι μαζί με τα σκυλιά μου. Όχι δεν περιγράφω σενάριο διαφήμισης βουτύρου, αλλά την αγία δεκαετία 1992-2002.
 
Πλέον, όμως, το χιόνι δεν το απολαμβάνω, Ίσα-ίσα το φοβάμαι. Γιατί η θέρμανση σπανίζει. Γιατί το φαγητό για μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν αρκεί. Γιατί οι άστεγοι του κέντρου των Αθηνών πολλαπλασιάστηκαν τα τελευταία χρόνια. Η κρίση μου στέρησε –μαζί με τόσα άλλα– και την ομορφιά του χιονιού. Βέβαια, εγώ θα το ξεπεράσω…

Υ.Γ.1 Και στην τελική αναρωτήθηκαν φέτος όλοι την έννοια του «φλεβίζω», αλλά αυτό δεν είναι επαρκές επιχείρημα για να το στρώσει στο κέντρο των Αθηνών.

Υ.Γ.2 Η φωτογραφία για την αναρχία.

Εδώ ΠτΔ, εκεί ΠτΔ. Της Ειρήνης Κεδίκογλου

Θυμάμαι πριν από χρόνια –πλέον αρκετά χρόνια, να περιμένω πως και πως τα Χριστούγεννα. Ο όρος άλλωστε για εμένα περιλάμβανε και τις τρεις εορτές. Αυτές τις διακοπές των Χριστουγέννων πολύ τις αγαπούσα. Αφενός γιατί ουδέποτε υπήρξα μεγάλη φαν του σχολείου, αφετέρου γιατί τα πρωινά των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς ο καλύτερος σπριντ του κόσμου θα με ζήλευε για την ταχύτητα που ανέπτυσσα προκειμένου να καλύψω όσο το δυνατόν γρηγορότερα την απόσταση από το δωμάτιό μου έως το σαλόνι. Ναι με περίμεναν δώρα και τις δύο μέρες. Μη με κατηγορείτε! Ήταν η άγια δεκαετία του 90 και είμαι μοναχοπαίδι.

Και φτάνουν τα Χριστούγεννα του 2014 και το ξημέρωμα του 2015. Και γνωρίζω ότι δώρο δε θα με περιμένει κάτω από το δέντρο. Για δύο λόγους: πρώτον επειδή τώρα που μένω μόνη μου το δεντράκι μου μετά βίας φτάνει το μισό μέτρο και δεύτερο και κυριότερο γιατί αυτό που όντως χρειάζομαι είναι ένα μέρος μετανάστευσης. Ποια εγώ που κάποτε ούτε καν το συζητούσα. Αλλά όταν ανακοινώθηκε ότι η προεδρική εκλογή θα διεξαχθεί 2 μήνες πριν τον συνταγματικά προβλεπόμενο χρόνο, η πρώτη μου κίνηση ήταν να κάνω αναζήτηση για ιδανικά μέρη μετανάστευσης. Η Αυστραλία, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς απερρίφθησαν λόγω καρχαριών, απόστασης και κρύου αντίστοιχα, η Γερμανία λόγω της περιορισμένης συμπάθειάς μου για τον γερμανικό λαό και η Νορβηγία για τους 6 μήνες σκοτάδι. Και πάνω που προσανατολίζομαι στο σαλέ στην Ελβετία, γίνονται επεισόδια στη Ζυρίχη.

Και καθόσον το ενδεχόμενο να φύγω να πάω αλλού ναυάγησε, δεν μπορώ παρά να ασχοληθώ περαιτέρω με τα καθ’ ημάς και να αναρωτηθώ. Αν εκλεγεί ο Δήμας στις 29.12 –πιθανότητα μάλλον μηδενική δεδομένων των αποτελεσμάτων της πρώτης ψηφοφορίας, θα συνεχίσει η υπάρχουσα κυβέρνηση, θα διαπραγματευτούμε για νιοστή φορά και θα πάμε σε εκλογές εντός του ’15. Αν δεν εκλεγεί ο Δήμας στην τρίτη ψηφοφορία, θα διαλυθεί η Βουλή, δε θα έχουμε κυβέρνηση, δε θα διαπραγματευτούμε και θα έχουμε δύο εκλογικές αναμετρήσεις εντός τους ’15. Αλήθεια τώρα, το ενδεχόμενο να τα συγκεράσουμε τα δύο; Να μας βρει το νέο έτος με την υπάρχουσα κυβέρνηση (παρατηρείτε την αδυναμία να βάλω κεφαλαίο ε;) και με νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (δεν περιορίζομαι στον Δήμα, οποιοδήποτε ΠτΔ!). Αμέσως μετά να διαπραγματευτούμε (ξανά μανά), να μας κόψει τον κ…ο η τρόικα και να πάμε σε εκλογές το Μάιο (που θα έχει ανοίξει και ο καιρός). Απλούστατο. Κάνεις από τους 300 δεν μπορεί να το σκεφτεί;

Κυρίως αυτό μου αναρωτιέμαι είναι γιατί αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι η στάση που κρατάνε δεν τους συμφέρει ούτε βραχυπρόθεσμα ούτε μακροπρόθεσμα (λέξη tabooτο μεσοπρόθεσμα). Αν διαλυθεί η Βουλή, καθίσταται ξεκάθαρο ότι ο Σαμαράς εγκαταλείπει πρώτος, αντί για τελευταίος, το καράβι πετώντας την καυτή πατάτα στον πρόθυμο να την πιάσει Τσίπρα, ο οποίος δε δεν έχει καμία εμπειρία σε δημόσιο αξίωμα, πόσο μάλλον διαπραγμάτευσης. Γιατί παρόλα τα εντατικά μαθήματα που έχει κάνει, το γεγονός ότι έχει θητεύσει ως δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και ως Πρόεδρος Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (διάρκειας μόλις 18 μηνών) αρκετή προϋπηρεσία για να αναλάβει τα ηνία δε τη λες.  Το φοβερό δε είναι ότι τόσο ο ίδιος όσο και πολλοί άλλοι (περίπου 27% σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση) θεωρούν ότι θα κάνει τη διαφορά. Θα μας σώσει. Εγώ ξαναλέω: κωλοτούμπα θα κάνει. Το επόμενο μνημόνιο, αν υπάρξει, θα φέρει τη δική του υπογραφή. Και όχι δεν είμαι συντηρητική. Ρεαλίστρια είμαι.

Αφού έκανα το πολιτικό μου ξέσπασμα, μπορώ να ιδιωτεύσω για το επόμενο χρονικό διάστημα και να ελπίσω να μας μπει καλά ο νέος χρόνος. 

Ένα έθνος που όφειλε να είναι στο κρεβάτι του ψυχολόγου.Tης Ειρήνης Κεδίκογλου

Κάπου εκεί στο πέρασμα από την δεύτερη στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου, κατόπιν εμπειρικής παρατήρησης, κατέληξα (και ταυτόχρονα έκανα μόττο μου) ότι «δεν πάμε καλά ως έθνος». Με το πέρασμα των χρόνων και με την προσθήκη στη συνάρτηση του παράγοντα της οικονομικής κρίσης, συνειδητοποιώ πόσο μπροστά ήμουν μόλις στο τρίτο έτος. Πλέον έχει, μάλιστα, αρχίσει να κλονίζεται η πεποίθησή μου ότι οι Έλληνες δεν πάμε στον ψυχολόγο γιατί λύνουμε τα θέματά μας ύστερα από διαλογική συζήτηση με τους φίλους. Τελικώς δεν τα λύνουμε. Ενδεχομένως μετασχηματίζονται, αλλά κατά κανόνα απλώς εξασφαλίζουμε τη μεγέθυνση και επανεμφάνισή τους στο μέλλον. Ακολουθούμε δηλαδή την ίδια άκρως επιτυχημένη τακτική για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Βέβαια από την άλλη πλευρά, η συντήρηση του ταμπού στο ζήτημα της ψυχολογικής υποστήριξης είναι προτιμητέα. Γιατί να αντιμετωπίσουμε τώρα την κατάθλιψη ή τις εμμονές, αν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε σε μερικά χρόνια τη σχιζοφρένια ή τη μανιοκατάθλιψη; Η στρεβλή αυτή αντιμετώπιση των πραγμάτων είναι απόρροια του αυτού γεγονότος που αποτελεί πηγή των περισσότερων νεοελληνικών προβλημάτων: έλλειμμα παιδείας. Εν προκειμένω, βέβαια, πιο εύκολα γίνεται λόγος για πλήρη άγνοια. Η άγνοια αυτή είναι που μας ωθεί στην αναπαραγωγή στερεοτύπων και κατ’ επέκταση σε πλήρη άρνηση συνειδητοποίησης ενδεχόμενων προς επίλυση ψυχολογικών ζητημάτων.

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι αν όσοι έχρηζαν ψυχολογικής/ψυχιατρικής υποστήριξης, παρακολουθούνταν από ειδικούς, θα έπρεπε να προβούμε σε άμεση εισαγωγή ψυχολόγων-ψυχιάτρων. Για να το ελαφρύνω λίγο θα πω απλά ότι έχουμε θέματα ψυχολογικά να λύσουμε (επίκληση στην αυθεντία του Γονίδη). Από την άλλη ενδέχεται εγώ να μην είμαι καλά. Ή η πλειοψηφία των Ελλήνων. Και σας διαβεβαιώνω, εγώ είμαι μια χαρά, επομένως you do the math.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr