Menu

 

logoidea

Σπύρος Κιτσινέλης

Σπύρος Κιτσινέλης

O Δρ Σπύρος Κιτσινέλης είναι φυσικοχημικός ερευνητής ενώ παράλληλα έχει δραστηριότητα στην επικοινωνία της επιστήμης. Έλαβε Μάστερ χημείας από το πανεπιστήμιο του Sheffield στην Μεγάλη Βρετανία και διδακτορικό στη φυσικοχημεία από το ίδιο πανεπιστήμιο. Εργάστηκε ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στο πανεπιστήμιο Ehime της Ιαπωνίας και συνέχισε το ερευνητικό του έργο στα κεντρικά εργαστήρια της Philips στην Ολλανδία. Στην Ελλάδα έχει εργαστεί ως εξωτερικός συνεργάτης σε ερευνητικό πρόγραμμα για το Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το ερευνητικό του έργο περιλαμβάνει πολλές επιστημονικές δημοσιεύσεις, βιβλία, ευρεσιτεχνίες και συμμετοχές σε διεθνή συνέδρια. Αυτή την περίοδο εργάζεται ως ερευνητής στο πανεπιστήμιο Paul Sabatier, στην Τουλούζη της Γαλλίας και είναι επισκέπτης ερευνητής στο πανεπιστήμιο Ehime της Ιαπωνίας. Ξεκίνησε να ασχολείται εντατικά με την επικοινωνία της επιστήμης στο ευρύ κοινό μετά την ανάδειξη του από επιτροπή και κοινό σε πρώτο νικητή στην Ελλάδα του διαγωνισμού επικοινωνίας της επιστήμης Famelab (2007) που διοργανώθηκε από το βρετανικό συμβούλιο υπό την αιγίδα του υπουργείου παιδείας. Από τότε γράφει και παρουσιάζει επιστημονικά θέματα στο ευρύ κοινό τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό με διάφορους τρόπους που περιλαμβάνουν πανεπιστημιακά σεμινάρια, επιστημονικό θέατρο, ηλεκτρονικά περιοδικά, ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, συγγραφή και μεταφράσεις βιβλίων, ομιλίες, φεστιβάλ επιστημονικών ταινιών και παρουσιάσεις σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Tο βιβλίο του ‘The Art of Science Communication’ διανέμεται από τον οργανισμό επιστημονικής δημοσιογραφίας ScienceView. Περισσότερες πληροφορίες για το έργο του στη διεύθυνση  www.the-nightlab.com

Η τιμωρία του ελεύθερου επαγγέλματος. Toυ Σπύρου Κιτσινέλη

 
Ας πούμε ότι μόλις τέλειωσε ένας νέος τη σχολή του και ψάχνει κάτι για να αρχίσει να βγάζει λίγα χρήματα. Ή ότι μόλις απολύθηκε και δεν ξέρει πώς θα συνεχίσει να έχει ένα εισόδημα μιας και τα έξοδα τρέχουν έτσι και αλλιώς. Ή ότι μόλις πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα και θέλει να κάνει ένα ξεκίνημα. Στην Ελλάδα της κρίσης οι δουλειές είναι δυσεύρετες οπότε αποφασίζει να δοκιμάσει να κάνει κάτι μόνος του. Δεν έχει σημασία τι... να δημιουργήσει μια υπηρεσία, να πουλά χειροποίητα προϊόντα, να γράφει και να μεταφράζει όπου μπορεί... για να κάνει το οτιδήποτε ΝΟΜΙΜΑ θα πρέπει να κάνει έναρξη ατομικής επιχείρησης και να γίνει ελεύθερος επαγγελματίας, δουλεύοντας με το γνωστό σε όλους μπλοκάκι αποδείξεων.
 
Και πού είναι το πρόβλημα, θα ρωτήσεις. Τόσοι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν δουλεύουν έτσι; Τι φοβάται, τις λίγες επισκέψεις του στην αφιλόξενη εφορία για κωδικούς και έναρξη ή τις λίγες επισκέψεις του στο ταμείο των ελεύθερων επαγγελματιών για να κανονίσει την ασφάλειά του; Πολλοί τα κάνουν αυτά και δεν είναι τόσο τραγικά. Όχι, αυτό που φοβάται ο νέος είναι ότι ίσως τιμωρηθεί για την προσπάθειά του να δημιουργήσει μόνος του χρήματα. Διότι μια τέτοια κίνηση θα κοστίσει στον νέο περίπου 300 ευρώ τον μήνα για τις εισφορές του στο ταμείο και κάποια ακόμα έξοδα όπως του λογιστή. Αν δηλαδή δεν μπορεί να εξασφαλίσει πως το εισόδημα του θα είναι αρκετά μεγαλύτερο (κάθε μήνα αδιαλείπτως μάλιστα) από αυτό το ποσό, τότε δεν αξίζει τον κόπο.
 
Σκέφτεσαι ότι από το τίποτε κάτι είναι και τα 300 ή 400 ευρώ μιας και θα πληρώσει λογαριασμούς και θα συνεισφέρει κάτι στο σπίτι... είναι καλύτερο από το να κάθεται χώρια που έτσι δοκιμάζει και την ιδέα του. Όμως το κράτος, με τις υποχρεωτικές εισφορές, του λέει ΟΧΙ μεγάλε, για τόσα καλύτερα παράτα το. Κάτσε στον καναπέ και δες τηλεόραση ή τέλος πάντων βρες άλλη λύση. Στην Ελλάδα της κρίσης που πρέπει να δίνονται οι δυνατότητες στους νέους να επιχειρούν και όχι να περιμένουν έναν διορισμό, το κράτος βάζει θηλιά στον οποιονδήποτε έχει μια ιδέα ή θέλει να τρέξει μόνος του για τον βιοπορισμό.
 
Δεν λέω κάτι καινούριο. Όλοι όσοι είχαν κάποια στιγμή μια επιχειρηματική ιδέα, σκόνταψαν πάνω σε αυτό το θέμα. Αν δεν βγάζεις από την προσπάθειά σου έναν καλό μισθό εξασφαλισμένο (τι πολυτελείς λέξεις και οι δύο πλέον) τότε απλά δεν συμφέρει να δοκιμάσεις. Για το κράτος λοιπόν που σε αναγκάζει να ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο, του υποχρεωτικού ταμείου με το μπλοκάκι, φαίνεται πως του είναι καλύτερο να σου δώσει ένα επίδομα ή να σε διορίσει (αν είσαι τυχερός) ή να δουλεύεις μαύρα και παράνομα. Στην Πορτογαλία και σε πολλές άλλες χώρες κατήργησαν την υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση αν το εισόδημα από δική σου δουλειά είναι έως και έξι φορές ο κατώτατος μισθός. Εκεί μάλιστα... εκεί να δοκιμάσει ο νέος να επιχειρήσει και όχι να περιμένει να τον ταΐσει το κράτος ή να γίνει παράνομος.
 
Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο protagon.gr

Σιγά ρε υπερπατριώτη. Του Σπύρου Κιτσινέλη

Eίναι βαθιά πεποίθησή μου ότι αν αγαπάς τη χώρα και θέλεις να αλλάξεις πράγματα θα πρέπει πρώτα να αναγνωρίσεις τα τραγικά λάθη και να ντραπείς γι’ αυτά. Οι δηλώσεις εθνικής περηφάνιας σε μια χώρα που καταρρέει τι προσφέρουν εκτός από χάιδεμα αυτιών και ενίσχυση προσωπικών εγωισμών; Οι πολιτικοί το κάνουν για να σε πωρώσουν και να πάρουν την ψήφο σου… οι βολεμένοι για να μην αλλάξει τίποτε και χάσουν τα προκλητικά τους προνόμια… εσύ όμως γιατί; Βλέπεις παντού τα χάλια μας: στα πανεπιστήμια, στους πολιτικούς, στα κόμματα, στους δρόμους, στις υπηρεσίες. Bλέπεις αναξιοκρατία και διαφθορά.
 
Bλέπεις τόσες αρνητικές πρωτιές. Βλέπεις τσαρλατανισμό και καθόλου ορθολογισμό. Βλέπεις υποτιθέμενη δωρεάν παιδεία που χρυσοπληρώνεις μέσω της παραπαιδείας και της φοιτητικής μετανάστευσης. Βλέπεις ότι έχουμε γίνει ο περίγελος του πλανήτη και ότι η ζωή σου διαλύθηκε από τον τρόπο που πορευτήκαμε ως τώρα. Και αντί να πεις ότι ντρέπεσαι γι’ αυτή τη χώρα και ότι θες μια νέα για σένα και τα παιδιά σου, κάθεσαι και το παίζεις πατριώτης λέγοντας ότι παντού έτσι είναι, ότι στις αλητείες των συντεχνιών δεν είναι όλοι έτσι, ότι φταίνε ξένες δυνάμεις, ότι σε κάποια πράγματα η χώρα έχει θετικές πρωτιές και ένα σωρό άλλα. Ανοησίες, που απλά διαιωνίζουν το κακό διότι διατηρούν την εσωστρεφή και σχεδόν αυτιστική εθνική μας συμπεριφορά.  Όχι δεν είναι παντού έτσι… όχι, δεν φταίνε για τα πάντα ξένες δυνάμεις… όχι, οι θετικές πρωτιές είναι ελάχιστες μπροστά στις αρνητικές… Και, ναι, δικαιούμαι να γενικεύω όταν η συντριπτική πλειοψηφία είναι κάπως έτσι. Μια γενική συζήτηση δεν θα την κάνεις βασισμένος στις εξαιρέσεις αλλά στον κανόνα και μια γενική αξιολόγηση θα την κάνεις πάλι βλέποντας τι γίνεται στην πλειοψηφία των τομέων.
 
Δεν με νοιάζει αν πουλάς το περισσότερο γιαούρτι στη Μεσόγειο, με νοιάζει που έχεις πατώσει στους δείκτες διαφθοράς και σε άλλους 50 δείκτες. Κάτσε να χαρείς με τις πωλήσεις ελαιόλαδου (που ούτε εκεί είσαι πρώτος) και τις μπλε σημαίες στις παραλίες σου. Παίρνεις ένα μετάλλιο και μιλάς για ιερό ελληνικό DNA και δεν βγάζεις τσιμουδιά όταν πιάνονται οι αθλητές σου ντοπέ ή όταν βρίσκεσαι στο τέλος της λίστας μεταλλίων σε μια διοργάνωση. Κοκορεύεσαι για μερικούς επιστήμονες του εξωτερικού και δεν λες κουβέντα για τα μπάχαλα ελληνικά πανεπιστήμια και τους ανεκδιήγητους καθηγητές χωρίς δημοσιεύσεις και χωρίς αξιολογήσεις. Φωνάζεις για καλύτερη πολιτική και μετά πας και ψηφίζεις (για να αντικαταστήσεις τα λαμόγια του συστήματος) νεοναζί, ψεκασμένους, σταλινιστές και δεν ξέρω εγώ τι άλλο τραγικό. Σε εκνευρίζει που νέα παιδιά με προσόντα είναι άνεργα, το ότι πολλοί πήραν θέσεις με ρουσφέτι και που ακούς κάθε μέρα για απάτες και σκάνδαλα όπου εμπλέκονται χιλιάδες πολίτες, αλλά ταυτόχρονα δεν σηκώνεις κουβέντα γι’ αυτόν το ‘’σοφό’’ λαό.
 
Σε θυμώνει που οι πολιτικοί δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, αλλά αν βρεις έναν που να το έχει κάνει μιλάς υποτιμητικά για το επάγγελμά του. Πιστεύεις ότι οι κακές πολυεθνικές εταιρείες και οι ξένες κυβερνήσεις πλουτίζουν εις βάρος της υγείας σου ή ότι σε ψεκάζουν, αλλά έχεις ευρωπαϊκές πρωτιές στο κάπνισμ,, στα τροχαία και στην παιδική παχυσαρκία. Δηλώνεις γενναιόδωρος και είσαι τελευταίος στη δωρεά οργάνων. Επικαλείσαι τον πλούτο της γλώσσας μας με ανορθογραφία που με κάνει να αισθάνομαι σαν τον Micheal Ventris. Μιλάς για τη φυσική ομορφιά της χώρας αδειάζοντας το τασάκι σου στην παραλία και σπάζοντας ό,τι βρεις όταν νιώθεις ότι έχεις δίκιο. Λες ότι σέβεσαι την ιστορία και ζητάς πίσω μνημεία όταν τους αρχαιολογικούς χώρους τούς έχεις παρατημένους ή τσιφλίκι του κάθε υπάλληλου που πατά όποτε θέλει. Μιλάς για πολιτισμό όταν έχεις ακόμα αυτά τα επίπεδα χουλιγκανισμού ή κακοποίησης ζώων… όταν έχεις τριτοκοσμικές φυλακές. Κάνεις τατουάζ με αρχαιοελληνικό θέμα και δεν ξέρεις την τύφλα σου από επιστήμη και φιλοσοφία που γεννήθηκαν εδώ… μόνο τους κοιλιακούς του Τζέραρντ Μπάτλερ σε νοιάζει να ‘χεις για να λες ότι κατάγεσαι από τον μάγκα Λεωνίδα. Αποκαλείς τους ξένους κουτόφραγκους και βελανιδοφάγους, αλλά όταν αυτοί εκτοξεύουν δορυφόρους και χτίζουν διαστημικούς σταθμούς εσύ στριμώχνεσαι για να φιλήσεις το κομμένο και σαπισμένο χέρι κάποια νεκρής που αποκαλείς ‘αγία’. Χώρια που ζηλεύεις την οργάνωση και το επίπεδο των υπηρεσιών τους ενώ εσύ ταλαιπωρείσαι από την ώρα που θα βγεις από την πόρτα σου.
 
Εγώ έχω απαιτήσεις για περισσότερα και για μια καλύτερη χώρα την οποία θέλω να δω στη θέση αυτής που έχω τώρα. Ακριβώς επειδή κάποτε εδώ ήταν το κέντρο του κόσμου και ακριβώς επειδή η γλώσσα που μιλάω είναι συνέχεια της γλώσσας αυτών των αρχαίων μεγαλείων. Και μη μου λες ‘’αν δεν σ' αρέσει φύγε". Από πού με διώχνεις ρε αγκυλωμένε αλαζόνα; από το καφενείο του παππού σου; Θα φύγω αν το θέλω για να πάρω ανάσες και νέες ιδέες, αλλά θα είμαι συνέχεια στον τόπο μου για να βοηθάω να φύγει η μπόχα της ψωροκώσταινας. Και θα μιλάω ασταμάτητα για τα χίλια μύρια προβλήματα προσπαθώντας όπως μπορώ στην καθημερινότητα και στη δουλειά μου να τα διορθώσω, αντί να κάθομαι να καπηλεύομαι αρχαία ιστορία για να κρύψω τα σημερινά μας χάλια. Θα μπορούσα και εγώ να πω το ίδιο αλλά δεν το κάνω… αντί να σου πω φύγε, σου λέω ξεκόλλα και φτιάξε κάτι για το οποίο θα είσαι πράγματι περήφανος και όχι από εγωισμό ή από καθαρή τύχη που γεννήθηκες εδώ.
 
Και τι να κάνουμε αλλά δεν γουστάρω ούτε την ανατολίτικη μουσική που ακούς, ούτε τα σκουπίδια της τηλεόρασης που βλέπεις, ούτε τους πολιτικούς που ψηφίζεις, ούτε τις ιδέες σου για τον υπόλοιπο κόσμο, ούτε τη θεοκρατία και τη θρησκοληψία σου, ούτε ότι θεωρείς γνώση τις ‘’προφητείες’’ και τα ζώδια, ούτε τα πανηγύρια που τρέχεις και πάνω από όλα δεν γουστάρω τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι είτε είσαι πίσω από ένα γκισέ είτε πίσω από το τιμόνι σου. Το ότι κάτι γίνεται για πολύ καιρό δεν είναι κριτήριο αξίας… αν ήταν έτσι, τίποτε δεν θα άλλαζε ποτέ και κάθε ηλίθια ιδέα και στάση θα επιβίωνε στην ιστορία. Δεν με αφορά η κουλτούρα αυτής της Ελλάδας.Ζουρνάς, περιφερόμενες εικόνες και δημόσιο forever είναι καλά για ντοκιμαντέρ ώστε να μην ξεχνάμε ότι και αυτό είναι κομμάτι της περίεργης ιστορίας μας αλλά μέχρι εκεί. Νομίζεις ότι με τα σύμβολα που κουνάς και τις μεγάλες κουβέντες που ξεστομίζεις είσαι πατριώτης ενώ όσοι κριτικάρουν δεν είναι...
 
Σε πληροφορώ ότι για την Ελλάδα του αύριο εσύ δεν είσαι ο χρήσιμος. Μεγάλωσα σε έναν νέο δυτικό κόσμο και θέλω να έχω μια χώρα χτισμένη πάνω σε δυτικά πρότυπα που πάτησαν στον διαφωτισμό που πάτησε σε αυτά που επικαλείσαι συνεχώς από την αρχαία ιστορία μας. Μπορεί η δύση να μην είναι παράδεισος αλλά όταν μεταναστεύσεις ή τα βρεις σκούρα με ένα ιατρικό πρόβλημα εκεί τρέχεις. Και υπάρχει μια ολόκληρη νέα γενιά, η γενιά του διαδικτύου που έχει δει τι γίνεται παραπέρα και μπούχτισε από τη βλακεία του νεοέλληνα. Αυτή η νέα γενιά θέλει να τα ισοπεδώσει όλα στον λόγο και στις πράξεις. Όχι, δεν αναφέρομαι σε αυτούς τους ψευτοεπαναστάτες της πέτρας και της μολότοφ αλλά στον πιτσιρικά με το smart κινητό στην τσέπη και το λάπτοπ στο χέρι που μεγαλώνει σε έναν νέο κόσμο, αισθάνεται μπερδεμένος και ψάχνει για ταυτότητα. Ας τους δώσουμε κάτι νέο και σύγχρονο. Δεν με πειράζει να κάνω σπριντ τελευταία στιγμή για να καλύψω αιώνες… με νοιάζει να το προσπαθήσω και ό,τι καταφέρω.
 
το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο protagon.gr
 
 

Ο ελιτιστής επιστήμονας και τα λαϊκά παιδιά. Του Σπύρου Κιτσινέλη

Σε κάποια συζήτηση πριν από λίγους μήνες, σε μεγάλο οικογενειακό τραπέζι, άκουσα έναν οδηγό ταξί να μου λέει ότι πρέπει εμείς οι επιστήμονες να υποστηρίζουμε περισσότερο τα λαϊκά επαγγέλματα. Ανησύχησα για μια στιγμή... μήπως στα μάτια του εγώ ως επιστήμονας με τίτλους και πτυχία είμαι ένας αντιλαϊκός ελιτιστής χωρίς καρδιά και θα έπρεπε πού και πού να αφήνω το οικονομικό συμφέρον μου στην άκρη για να δω τον πόνο του κάθε μεροκαματιάρη λαϊκού παιδιού - όπως θεωρεί τον εαυτό του και τους συναδέλφους του; Επειδή είχα ήδη κουραστεί από το μάκρος της συζήτησης που συνοδευόταν από πολύ περισσότερες ρακές από όσες μπορούσαν να πάρουν χαμπάρι οι μανάδες μας (οι γυναίκες μας έλειπαν αλλά και πάλι σαν την αστυνομία αλκοόλ της μάνας δεν υπάρχει) αποφάσισα να μη συνεχίσω την κουβέντα περί λαϊκών και μη επαγγελμάτων.
 
Αυτό τον καιρό βρίσκομαι στην Ιαπωνία κάνοντας ένα μικρό αλλά υπέροχο διάλειμμα από την επιστημονική ανεργία και την ελληνική επαγγελματική μιζέρια. Κάθε λίγες μέρες όμως ανταλλάσσω μηνύματα με φίλους στην Αθήνα και ακούω ή, μάλλον, διαβάζω τον πόνο τους. Και αυτός είναι ο λόγος που το μυαλό μου γύρισε σε εκείνη την κουβέντα περί λαϊκών επαγγελμάτων και μεροκαματιάρηδων. Οι περισσότεροι Έλληνες επιστήμονες και μηχανικοί που γνωρίζω ή βρίσκονται στο εξωτερικό λόγω μη εύρεσης εργασίας στην Ελλάδα (δεν έχει πλάκα που μερικοί αντιδυτικοί αντικαπιταλιστές μεταναστεύουν σε δυτικές καπιταλιστικές χώρες για να φτιάξουν τη ζωή τους;) ή κάθονται σπίτι τους ή κάνουν άσχετες δουλειές (φίλος μηχανικός μου είπε προχθές ότι έπειτα από δυο χρόνια ανεργίας ξεκίνησε να ασχολείται με τις καφετέριες) ή αν τέλος πάντων κάποιος έχει τη χαρά να λέει ότι δουλεύει σε κάτι σχετικό με τις σπουδές του το κάνει για πολύ λίγα χρήματα όπως οι καθηγητές δευτεροβάθμιας αλλά και οι υπάλληλοι εταιριών που στην πραγματικότητα τους κάνουν πωλητές (μηχανικός πωλήσεων και χημικός πλασιέ στα Hondos είναι τα αγαπημένα μου).
 
Μήπως να πιάσουμε τα ακαδημαϊκά; Ένας νέος διδάκτορας χημείας θα έβγαζε τις καλές εποχές με το ζόρι ενάμιση χιλιάρικο αν είχε θέση λέκτορα και πιο λίγα αν ήταν ωρομίσθιος. Αν απλά έκανε το διδακτορικό του στην Ελλάδα τα χρήματα θα ήταν ελάχιστα (τα χαρτζιλίκια του παππού του μάλλον περισσότερα) και φυσικά τις περισσότερες φορές δεν θα έβγαζε τίποτε μιας και οι πτυχιούχοι επιστημών δύσκολα απορροφούνται εφόσον δεν έχουμε βιομηχανία και μεγάλη ερευνητική δραστηριότητα σε εταιρίες. Από την άλλη ένας νέος οδηγός ταξί έβγαζε τις καλές εποχές 3 και 4 χιλιάρικα τον μήνα. 
 
Επίσης ο ταξιτζής έχει ένα κλειστό ελεύθερο επάγγελμα αγοράζοντας άδεια εκτός από το όχημά του. Ο χημικός ή ο φυσικός ξόδεψε επίσης μια περιουσία για τις σπουδές του. Κανείς δεν θα συλλάβει βέβαια τον μη πτυχιούχο χημικό (ας πούμε για χάρη της κουβέντας έναν ταξιτζή που έχει γνώσεις χημείας... άλλωστε ξέρουν τα πάντα οι πιο πολλοί) αν κάνει μαθήματα χημείας σε παιδάκια ή αν τον προσλάβει ένα ιδιωτικό εργαστήριο για μια εργασία ρουτίνας. Με τίποτε όμως δεν μπορεί να πάρει ένα ταξί ένας χημικός και να κάνει δεύτερη δουλειά έτσι χωρίς άδεια. Άσε που αν συγκρίνουμε τη δύναμη των συντεχνιών θα βάλουμε τα γέλια (ή τα κλάματα).
 
Φαντάζομαι λαϊκό επάγγελμα για τον οδηγό θα είναι και το δημόσιο... πολλοί υπάλληλοι χωρίς πτυχία πανεπιστημίου έπαιρναν μισθούς διπλάσιους του λέκτορα βιολόγου ή μαθηματικού όπως ο φίλος μου με το πτυχίο ΤΕΙ στο υπουργείο οικονομικών με μισθό αντίστοιχο καθηγητή πανεπιστημίου κοντά στη σύνταξη. Θυμήθηκα και τη γνωστή μου σε άλλη δημόσια υπηρεσία υποτροφιών που κλαιγόταν για το ένα χιλιάρικο τον μήνα που έχασε με τις μειώσεις της κρίσης. Η χασούρα της μόνο, όλος ο μισθός του λέκτορα επιστήμονα.
 
Και καλά οι ναυτικοί έχουν και μια έκπτωση στα καράβια και οι ηθοποιοί μια ατέλεια για τα θέατρα... εμείς οι χημικοί να μην έχουμε μια εκπτωσούλα στις ασπιρίνες και γενικότερα στα φαρμακεία; Δική μας δουλειά είναι όλα αυτά... μας προκαλεί και τόσο πονοκέφαλο η ανεργία. Όχι άλλα προνόμια, βρε παιδιά... να μη φανούμε προκλητικοί και ελιτιστές στα μάτια των λαϊκών παιδιών. Φίλοι μου, η τωρινή κρίση κάποιων ήταν από πολύ πριν η πραγματικότητα των Ελλήνων επιστημόνων και όχι μόνο. Εν πάση περιπτώσει μπορεί η αξία ενός πτυχίου να μη μετριέται μόνο σε ευρώ και μπορεί σε άλλες χώρες ο επιστήμονας να έχει την ηθική και οικονομική αναγνώριση που θα ήθελα να βλέπω παντού... αλλά στην Ελλάδα που όλοι γνωρίζουμε ισχύει το αστείο που λέει... με τόσα πτυχία και δεν έγινες ταξιτζής;
 
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Σεξ, αντιβίωση και αλκοόλ. Του Σπύρου Κιτσινέλη

Ο πόνος διέσχιζε το μισό κεφάλι. Παίρνω τη γραμματέα μας τηλέφωνο και την παρακαλώ να μου βρει έναν οδοντίατρο κάπου κοντά που να μιλά αγγλικά όμως. Δεν έχω πρόβλημα να εξασκήσω τα γιαπωνέζικα στο εστιατόριο αλλά όχι σε ιατρείο. Μέσα σε μια ώρα βρισκόμουν σε αίθουσα αναμονής και η κοπέλα της υποδοχής πέρναγε τα στοιχεία από την κάρτα της ασφάλειάς μου. Μα τι σύμπτωση… σε αυτό το οδοντιατρείο είχα έρθει πριν δέκα χρόνια μόνος μου. Η βοηθός που με ανέλαβε (λόγω των καλών αγγλικών της) ήταν η ίδια κοπέλα που με εξυπηρέτησε και τότε. Μετά από λίγη ώρα είχαμε πόρισμα. Πρέπει να βγει ο φρονιμίτης… καθάρισμα της περιοχής από τον γιατρό, αντιβίωση και παυσίπονα για τρεις μέρες να φύγει η φλεγμονή. Σήμερα μην πιεις αλκοόλ μου λέει η βοηθός, από αύριο. Βρε άσε το αλκοόλ… ούτε νερό δεν μπορώ να πιω από τον πόνο σήμερα.
 
Τέσσερις μέρες μετά (εκ των οποίων οι δύο ήταν ανυπόφορες) ο φρονιμίτης βγήκε... μετά την τρίτη προσπάθεια αναισθητικού και τον γιατρό να ζητά συγνώμη κάθε δέκα δευτερόλεπτα ως κλασικός Γιαπωνέζος. Και πάλι αντιβίωση για τρεις μέρες. Πιες και φάε ό,τι θες μετά την πρώτη ώρα και έλα το πρωί να το ελέγξουμε λέει η βοηθός. Ό,τι θέλω, τη ρωτάω; Ναι αν δεν πονάς φάε και πιες ό,τι θες ακόμα και κρύο ή ζεστό… ταλαιπωρήθηκες και μπορείς τώρα να απολαύσεις μου είπε με την τυπική γιαπωνέζικη ευγένεια. Επειδή την προηγούμενη φορά μου είπε να αποφύγω το αλκοόλ μόνο για μια μέρα σκέφτομαι ότι ίσως τελικά στην Ιαπωνία δεν έχει περάσει αυτή η βαθιά πεποίθηση που έχουμε στην Ελλάδα ότι αν παίρνεις αντιβίωση ακόμα και ένα ποτήρι κρασί θα χαλάσει τη θεραπεία. Θέλω να το τσεκάρω οπότε την ξαναρωτώ αν μπορώ να πιω καμιά μπύρα παρόλο που δεν είχα καμιά τέτοια όρεξη. Ναι μου λέει. Μα παίρνω αντιβίωση της λέω. Εκείνη γέρνει το κεφάλι και μου λέει δεν πειράζει να πιεις μια-δυο μπύρες. Επιτέλους, σκέφτομαι, κάποιος που δεν αναπαράγει με αυστηρότητα αυτή την απαγόρευση.
 
Οι ρίζες της πεποίθησης ότι όσο παίρνεις αντιβίωση δεν πρέπει να πλησιάσεις αλκοόλ βρίσκονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, στη δεκαετία του '50 όταν έδιναν πενικιλίνη για να θεραπεύσουν σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα και οι γιατροί φοβόντουσαν ότι αν ο ασθενής πιει μερικά ποτηράκια θα είναι πάλι σεξουαλικά άτακτος. Έτσι τους το απαγόρευαν ρητά λέγοντας τους ότι δεν θα δουλέψει η αντιβίωση! Φτάσαμε στο σήμερα και σε πολλές χώρες η πεποίθηση αυτή παραμένει δυνατή για τους περισσότερους. Βέβαια κάποια από τα εκατοντάδες αντιβιοτικά μπορεί να έχουν παρενέργειες (ζαλάδα ή ανακατωσούρα για παράδειγμα) και με το αλκοόλ αυτές να γίνουν πιο έντονες. Άλλωστε σε καμία ανάρρωση το αλκοόλ δεν βοηθά. Οπότε εγώ θα το απέφευγα έτσι και αλλιώς. Όμως το αλκοόλ σπάνια μπορεί να ελαττώσει την αποτελεσματικότητα κάποιου αντιβιοτικού και καλό είναι οι γιατροί να κάνουν τη σχετική ενημέρωση, μιας και η πεποίθηση αυτή ίσως κάνει και κακό, αφού συχνά ασθενείς σταματούν τη θεραπεία αν πιουν κάνα ποτήρι σκεπτόμενοι ότι έτσι κι αλλιώς σταμάτησε η δράση. Αν δεν συντρέχουν ειδικοί λόγοι, λοιπόν, δεν χρειάζεται να στερηθείς ούτε το σεξ ούτε λίγο αλκοόλ επειδή παίρνεις αντιβίωση… εκτός και αν έχεις γονατίσει από τον πόνο οπότε και μόνο το να ξαναφάς κανονικά φαντάζει υπέροχο!
 
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr