Menu

 

logoidea

Θανάσης Μαυρίδης

Θανάσης Μαυρίδης

Ο Θανάσης Μαυρίδης είναι δημοσιογράφος και γενικός διευθυντής της ιστοσελίδας www.liberal.gr. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, πιστός στις ιδέες και ελεύθερος στις πεποιθήσεις  του... Tιμά με τη φιλική τoυ στηριξη το arriton.gr.

Αν δεν βγει πρόεδρος, θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ και με τα δύο χέρια! Toυ Θανάση Μαυρίδη

Σύντροφοι, το πήρα απόφαση. ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσω. Με χέρια και με πόδια. Επειδή βαρέθηκα διαφόρους να μιλάνε για τους Σαμαρο-Βενιζέλους. Επειδή κουράστηκα να ακούω υπερπατριώτες να απειλούν με κρεμάλες. Επειδή θέλω να δω τον Αλέξη τον τρομερό να τιμωρεί τις αγορές, να σκίζει τα μνημόνια, να διώχνει από την ευλογημένη ελληνική γη τους άθλιους κερδοσκόπους των διεθνών hedge funds. Κυρίες και κύριοι, προσδεθείτε. Η πτήση φτάνει στο τέλος της!

Τις τελευταίες ημέρες άκουσα πολλούς ανθρώπους να γίνονται, στα ξαφνικά, ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι και κάποια γνωστά τραπεζικά στελέχη δηλώνουν δεξιά και αριστερά (κυρίως αριστερά) ότι ήταν πάντα ΣΥΡΙΖΑ. Σε λίγο θα μας πουν ότι έκαναν και αντίσταση στο σύστημα, αγοράζοντας βίλες στην Πολιτεία και ξοδεύοντας δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε επιδείξεις γκλαμουριάς.

Από την ώρα που οι υπηρέτες πολλών αφεντάδων αποφάσισαν να αλλάξουν καπέλο και να φορέσουν την κόκκινη τραγιάσκα, είναι βέβαιο ότι η ώρα του Αλέξη είναι πολύ κοντά. Είναι αδύνατον να ανακόψει κανείς την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία. Το ερώτημα είναι μόνο το πότε!

Αφού λοιπόν ο κόσμος θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ, ας τον φέρει στην εξουσία κι ας το κάνει μία ώρα αρχύτερα. Όσο πιο νωρίς τόσο πιο καλά. Γι αυτό θα ψηφίσω και με τα δύο χέρια ΣΥΡΙΖΑ. Για να μπορέσει η αριστερά να επιτελέσει, επιτέλους, τον ιστορικό της ρόλο. Έτσι δεν μας λένε;

Και δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να υποσχεθεί ότι δεν έχει ακούσει τις απόψεις που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ για τα διάφορα θέματα. Τις έχουμε όλοι μας ακούσει χιλιάδες φορές. Ο ελληνικός λαός, λοιπόν, αποφασίζει ότι θέλει να δει τις απόψεις αυτές να εφαρμόζονται στην πράξη. Αυτό λέγεται Δημοκρατία. Να γίνεται εκείνο που κάθε φορά αποφασίζει ο λαός. Ο σοφός λαός...

Κάποιοι θα μας πουν ότι θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ επειδή βαρέθηκαν την πολιτική του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Θα τους δώσουμε πολλά δίκια. Όχι μόνο ένα. Αλλά αναρωτιόμαστε για ποιόν λόγο δεν επιλέγουν άλλες λύσεις. Λες και ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρει τα χρήματα με επίκληση στο Άγιο Πνεύμα και όχι με νέους φόρους. Λες και η Ελλάδα είναι μία χώρα με ισχυρή παραγωγή που μπορεί να κλείσει τα σύνορά της και να ζήσει απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. 

Τα αδιέξοδα των πολιτικών του Χρύσανθου Λαζαρίδη είναι γνωστά. Τα ζήσαμε με τον ΕΝΦΙΑ (με την συνέργεια του Γιάννη Στουρνάρα), τα Ζάππεια, το τέλος του μνημονίου και την εκδίωξη του ΔΝΤ. Μόνο που ο Χρύσανθος και ο Αλέξης είναι βγαλμένοι από την ίδια μήτρα. Μην πιστέψετε ότι θα ζήσουμε κάτι περισσότερο από το τέλος της περιόδου της μεταπολίτευσης. Κι αυτό δεν είναι κακό. Κάθε άλλο!

Για να ξεφύγουμε από την ΚΝΕ και την Β΄ Πανελλαδική θα πρέπει να δοκιμάσουμε όλες τις συνταγές της αποτυχίας. Βιώσαμε την μία όψη, εκείνη της Β΄ Πανελλαδικής. Είναι καιρός να βιώσουμε και την άλλη, την όψη της ΚΝΕ. Για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από την σφαίρα του παραλόγου και να επιστρέψουμε στην κανονική ζωή είναι απαραίτητο να περάσουμε μέχρι τέλους την θεραπεία του σοκ. Για να ζήσουν τα παιδιά μας, κάποτε, σε μία κανονική  χώρα,  όπου οι άνθρωποι θα αναπνέουν, θα εργάζονται, θα αγωνίζονται και θα δημιουργούν και δεν θα ζουν με την δουλειά, τον ιδρώτα και τον κόπο των άλλων.

Η λύση στο δράμα είναι να το ζήσουμε σε όλη του την έκταση. Να πιούμε το πικρό ποτήρι μέχρι το τέλος. Γι αυτό θα ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ. Θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για να μην χάσει την εξουσία. Για να μην ζήσουν οι μελλοντικές γενιές ένα αφήγημα του τύπου "τι θα γινότανε αν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε την εξουσία". Αντί να το φαντάζονται οι άνθρωποι στο μέλλον, μπορούν να έχουν στα χέρια τους μία ιστορική αλήθεια. Θα αφήσουμε αυτή την μοναδική ευκαιρία να πάει χαμένη;

Θανάσης Μαυρίδης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο capital.gr

Ζούμε ιστορικές στιγμές... Του Θανάση Μαυρίδη

 Ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου ετοιμάζεται να πάρει την ρεβάνς του απέναντι στην ιστορία, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να την τιμωρήσει για τον άδικο τρόπο που αυτή του έχει φερθεί. Ο Αντώνης Σαμαράς αρνείται να διαβάσει γερμανικές εφημερίδες κι ο Αλέξης Τσίπρας τρέμει στην προοπτική να χρεωθεί την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Είμαστε μία ευχάριστη ατμόσφαιρα. Κι η κυρία Μέρκελ δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της λέξη... 
 
Όποιος δεν πίστευε ότι υπήρχε πιθανότητα να επιστρέψει ο Γιώργος Παπανδρέου, έχει τώρα κάθε δικαίωμα να μην πιστεύει στα μάτια του. Ως αντίπαλο έχει τον Βαγγέλη Βενιζέλο, ο οποίος για έναν όχι και τόσο μεταφυσικό λόγο (εμπνεύστηκε το χαράτσι) δεν είναι και ιδιαίτερα δημοφιλής. Ή τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν τα ορφανά του Παπανδρεϊσμού. 
 
Για ποιά ορφανά, όμως, μιλάμε; Είπαμε! Ο Γιώργος Παπανδρέου επιστρέφει κι απ΄ ότι φαίνεται είναι αποφασισμένος να λειτουργήσει ως οδοστρωτήρας και να πάρει στο διάβα του ποτάμια, γέφυρες και άλλα υλικά. Φθαρμένα ή όχι... 
 
Το αν ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να αναστήσει την κεντροαριστερά, αυτό είναι ένα άλλο στοίχημα και μένει να δούμε τι θα πουν κι οι ξενοδόχοι. Αφενός οι εναπομείνασες δυνάμεις στο ΠΑΣΟΚ και αφετέρου εκείνοι που αναζήτησαν στέγη στον ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός κι αν ο ΓΑΠ είναι τόσο εκδικητικός που θελήσει να γίνει μία ακόμη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. Χλωμό... 
 
Το σπουδαίο σε αυτή την ιστορία είναι ότι έχει ανοίξει η πόρτα των πολιτικών εξελίξεων. Κι αν ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν ο πρώτος που μπήκε στην αίθουσα, σε λίγο αυτή θα έχει γεμίσει κι από άλλους μνηστήρες. Το έπαθλο, όπως και στην Οδύσσεια, θα είναι η Πηνελόπη, η εξουσία. Ο λαός έπειτα από πολλές περιπέτειες θα επιστρέψει κάποτε για να πάρει εκείνο που του ανήκει. Στην περίπτωση του Οδυσσέα η περιπέτεια αυτή κράτησε 10 χρόνια. Αν μείνουμε πιστοί στο γράμμα του έπους, θα χρειαστούμε άλλα πέντε χρόνια. Προλαβαίνουμε; 
 
Η μοίρα των μνηστήρων είναι γνωστή. Γνωστό, επίσης, είναι ότι στο τέλος θα κερδίσει ο πάνσοφος λαός. Το θέμα είναι τι θα συμβεί στο μεταξύ. Αν και η μυθολογία δεν μας βοηθάει ιδιαίτερα για να βρούμε μία αντιστοιχία στην κυρία Μέρκελ, η αλήθεια είναι ότι αυτή είναι η κεντρική ηρωίδα των σύγχρονων ιστορικών μας στιγμών. 
 
Ένα καλό ερώτημα για τον κ. Σαμαρά είναι αν πραγματικά πιστεύει ότι είναι τυχαία η στροφή του γερμανικού τύπου ως προς το πρόσωπό του. Οι γερμανικές εφημερίδες δεν στηρίζουν την συγκυβέρνηση. Το πως και το γιατί θα πρέπει να αναζητηθεί στην ρητορική για σκίσιμο του μνημονίου. 
Είναι σαφές ότι η Ελλάδα δεν είναι ευρωπαϊκή υπόθεση, αλλά γερμανική υπόθεση. Όπως κι ότι οι γερμανοί έχουν πάρει τις αποφάσεις τους για την Ελλάδα: Προτιμούν να χάσουν κάποια χρήματα παρά να επιτρέψουν και σε άλλους στην Ευρώπη να πιστεύουν ότι μπορούν να ακουμπήσουν το όπλο τους στο τραπέζι. 
 
Αν είχαμε συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συμβαίνει θα είχαμε ήδη συμφωνήσει για τα επόμενα βήματά μας και με γνώμονα το συμφέρον του Έθνους. Απ΄ ότι φαίνεται κάτι τέτοιο δεν έχει ακόμη συμβεί. Δεν έχουμε καταλάβει ότι ο Οδυσσέας για να καθίσει και πάλι στον θρόνο του θα πρέπει να σκοτώσει πρώτα όλους τους μνηστήρες. 
 
Θανάσης Μαυρίδης 
 
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο capital.gr

Δεν θέλουμε άλλους διαχειριστές της μιζέριας μας! Toυ Θανάση Μαυρίδη

Η μεγαλύτερη αποτυχία του πολιτικού συστήματος ήταν ότι δεν μπόρεσε να αναδείξει στην διάρκεια της κρίσης νέα πρόσωπα και νέες ιδέες. Τίποτα φρέσκο, τίποτα πρωτοποριακό. Κι έπειτα λένε ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε ευρηματικοί. Ήρθε ο άλλος στον μεσοπόλεμο και έκοψε το νόμισμα στη μέση. Δεν ήταν για βραβείο Νόμπελ, αλλά έβαλε το μυαλό του να δουλέψει. Υπήρξε έπειτα ένας Μαρκεζίνης που άλλαξε την Ελλάδα! Τι θα συζητούν οι συνέλληνες στο μέλλον για το 2014; Την αύξηση του ΕΣΠΑ; 
 
Να είναι άραγε μόνο η αδυναμία του παρόντος πολιτικού συστήματος να αναπαράγει κάτι περισσότερο από το χρεοκοπημένο του εγώ; Το περίεργο είναι ότι δεν στερούμαστε προτάσεων στην αρχιτεκτονική, στις επιστήμες. Τα παιδιά μας κερδίζουν σε διεθνείς διαγωνισμούς διακρίσεις, παρά τα χάλια της Παιδείας μας. Και το παρελθόν μας αποδεικνύει ότι δεν στερηθήκαμε καινοτόμων ιδεών. Διαφορετικά θα είχαμε εξαφανιστεί!
 
Θα περιμέναμε ότι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός θα είχε γύρω του ένα επιτελείο από νέους ανθρώπους. Νέους επιστήμονες, με γνώσεις, εμπειρία, θετική ενέργεια και διάθεση για εργασία και προσφορά. Αντί γι΄ αυτό βλέπουμε κομματικά στελέχη παλαιάς κοπής σε όλα τα μήκη και πλάτη της κρατικής μηχανής που προσπαθούν να μην χάσουν την καλή δουλειά που τους έτυχε. Διότι τους περισσότερους από δαύτους δεν θα τους εμπιστευόσασταν ούτε για διαχειριστές της πολυκατοικίας σας.  
 
Γιατί να εμπιστευτεί κανείς έναν τριαντάχρονο που έχει δουλέψει στο Λονδίνο; Διότι αυτός έχει σίγουρα δουλέψει στην ζωή του, ξέρει πως ακριβώς βγαίνει ένα ευρώ και έχει καθίσει δίπλα από άλλους νέους από όλες τις φυλές του πλανήτη. Ξέρει πως να τους μιλήσει, ξέρει τι περιμένουν από εκείνον και τι μπορεί αυτός να περιμένει από αυτούς. 
 
Μία νέα ιδέα! Ναι! Αυτό είναι το ζητούμενο. Πόσες φορές δεν έχει αλλάξει η πορεία των πραγμάτων επειδή ξεφύτρωσε μια νέα ιδέα; Στην πολεμική τέχνη, στην Οικονομία. Χιλιάδες είναι τα παραδείγματα. Κι η ελληνική κρίση θα περίμενε κανείς ότι θα αποτελούσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για όσους θα ήθελαν να αποδείξουν ότι μπορούν να παρουσιάσουν κάτι φρέσκο και έξυπνο. Κάτι διαφορετικό από τις μονότονες συνταγές για λιτότητα.  Ας πούμε να ακούσουμε κάτι για την δημιουργία τουριστικών χωριών στα νησιά του Αιγαίου και με σκοπό την προσέλκυση των συνταξιούχων της Ευρώπης. Ή για την έκδοση κάποιου νέου τύπου ομολόγων. Δεν ξέρουμε τι μπορεί να είναι αυτό. Μπορεί να είναι μία πρόταση μακριά και πέρα από ό,τι μπορούμε να υποψιαστούμε. 
 
Η πολιτική είναι τέχνη. Κι η δουλειά των πολιτικών είναι να βρίσκουν λύσεις, να κάνουν καλύτερη την ζωή των πολιτών. Δεν ξέρουμε αν θα έχουμε εκλογές, αλλά ξέρουμε ότι έχουμε ανάγκη να δούμε νέα πρόσωπα στην πολιτική μας σκηνή. Αυτά τα πρόσωπα που προκρίνουν την καινοτομία, την δημιουργικότητα. Δεν θέλουμε άλλους διαχειριστές της μιζέριας μας. Χρειαζόμαστε επειγόντως περισσότερο οξυγόνο! 
 
Θανάσης Μαυρίδης
 
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
 
Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο capital.gr

Όλα στο κόκκινο, τα τείχη πέφτουν... Του Θανάση Μαυρίδη

Όταν μας λένε ότι μπορεί μία πεταλούδα να πετάξει στην εξοχή της Κίνας και να προκαλέσει την πτώση μιας κυβέρνησης στην Αθήνα, είναι απορίας άξιον πώς οι φωστήρες των Αθηνών δεν σκέφτηκαν τι μπορεί να συμβεί στην ίδια μας την πόλη αν αμολήσουν ένα τάγμα ελεφάντων να τρέχει αφηνιασμένο στους δρόμους. Ή έστω να περιφέρεται ασκόπως μία συστοιχία σοφών συμβουλών του Χρύσανθου. Το τσουνάμι των αρνητικών ειδήσεων έχει ταυτότητα. Λέγεται "πολιτική αβεβαιότητα στον κήπο με τις κρυμμένες νάρκες". 
 
Μα καλά, τι νόμιζαν; Ότι θα γύρναγαν από πόλη σε πόλη της Ευρώπης, και θα έλεγαν αυτά τα ανόητα που λένε και εντός συνόρων περί μνημονίων και ότι οι αγορές θα χειροκροτούσαν πνιγμένες στη συγκίνηση; Καιρό τώρα είμαστε μάρτυρες μιας παράλογης εκστρατείας της κυβέρνησης να συναγωνιστεί σε λαϊκισμό την αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό. 
 
Αντίθετα με ό,τι σας λένε, στην Ευρώπη είναι εκνευρισμένοι με την ανεύθυνη στάση του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Τόσο η βιασύνη της κυβέρνησης να εγκαταλείψει το μνημόνιο, όσο και η αδημονία της αντιπολίτευσης να κουρέψει τις απαιτήσεις των ευρωπαίων φορολογουμένων από την ελληνική Πολιτεία, είναι θέματα που ανεβάζουν επικίνδυνα το θερμόμετρο. Κάποιοι στην Ελλάδα επιμένουν να βλέπουν τα πράγματα μονοσήμαντα και αρνούνται να κατανοήσουν ότι δεν ζούμε το 1950… 
 
Οι ξένες αγορές προσγειώνουν τους αιθεροβάμονες των Αθηνών στη γη και τους θυμίζουν ότι στον κόσμο αυτόν δεν είμαστε μόνοι μας. Μία δήλωση, μία κακή κίνηση μπορεί να μας οδηγήσει σε ατύχημα και να κάνει τα όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα να μοιάζουν συγκριτικά με περίπατο στο δάσος. 
 
Το Χρηματιστήριο Αθηνών έσπασε καθοδικά και με ορμή το ψυχολογικό όριο των 1.000 μονάδων και τα δεκαετή ομόλογα έφτασαν να αποδίδουν 7%. Και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε ακόμη στην αρχή της προεκλογικής περιόδου. Ότι μένουν ακόμη αρκετοί μήνες μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο με την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Άραγε, είναι αρκετό αυτό το διάστημα για να μη μείνει το παραμικρό όρθιο σε αυτή την χώρα; Πόσες ακόμη δόσεις αυτοκαταστροφής φυλάμε στις αποθήκες μας; Βιαζόμαστε να τις καταναλώσουμε μην τυχόν και λήξουν; Δεν μπορεί, πρέπει να καταναλώσαμε ήδη μεγάλες δόσεις από ληγμένα φάρμακα. Δεν εξηγείται αλλιώς. 
 
Μετά από τόσους μήνες σκληρών προσπαθειών απειλούμε να τα τινάξουμε όλα στον αέρα. Είναι απίστευτο αλλά σέρνουμε με το ζόρι το άλογο με το κάρο στην κατάσταση που επικρατούσε το καλοκαίρι του 2012. 
 
Όσο για την αντιπολίτευση; Ας μην χαίρονται. Πολλές φορές το χειρότερο είναι αυτά που εύχεσαι να γίνονται πραγματικότητα. Δεν ξαφνιάζουν τα ξεσπάσματα μίσους. Θα πρέπει να έχουν υπερβολική σιγουριά στις δυνατότητές τους είτε εξίσου υπερβολικά μεγάλη άγνοια κινδύνου για να μην αντιλαμβάνονται πόση ζημιά προξενούν οι εχθροπραξίες εντός της ίδιας μας της πόλης. Μία κακή κυβέρνηση και μία κακή αντιπολίτευση έχουν ως αποτέλεσμα αυτό που βλέπετε στις οθόνες: Όλα κόκκινα... 
 
Θανάσης Μαυρίδης 
 
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr