Menu

 

logoidea

Θανάσης Μαυρίδης

Θανάσης Μαυρίδης

Ο Θανάσης Μαυρίδης είναι δημοσιογράφος και γενικός διευθυντής της ιστοσελίδας www.liberal.gr. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, πιστός στις ιδέες και ελεύθερος στις πεποιθήσεις  του... Tιμά με τη φιλική τoυ στηριξη το arriton.gr.

Να μάθουμε να πολεμάμε το κράτος.Του Θανάση Μαυρίδη

Toυ Θανάση Μαυρίδη

 

Το κράτος είναι πανίσχυρο. Μπορεί κανείς να το πολεμήσει, αλλά είναι αδύνατον να το νικήσει. Αυτή και μόνο η πραγματικότητα είναι μία καλή αφετηρία για να αρχίσει κανείς να σκέφτεται πόσο καλύτερη θα είναι η ζωή μας με λιγότερο κράτος. Πόσο μάλλον όταν το κράτος αυτό είναι ο πιστός υπηρέτης της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας.  Δεν κάνουμε ούτε καν αυτό που έκαναν στην άγρια Δύση πριν 150 χρόνια: Να ψάξουμε να βρούμε έναν καλό σερίφη να διώξει από την πόλη τα κακοποιά στοιχεία.

Το κράτος είναι πανίσχυρο. Έχει στα χέρια του πανίσχυρους μηχανισμούς, μέσα από τους οποίους απειλεί και συνθλίβει.  Μία δικαστική διαμάχη, για παράδειγμα, μπορεί να εκδικαστεί έπειτα από πέντε ή οκτώ χρόνια. Χρόνος ασήμαντος για το κράτος, ο οποίος, όμως, μπορεί να είναι μία ολόκληρη ζωή για τον πολίτη. Ποιος θα αποζημιώσει και με ποιόν τρόπο εκείνον που διώκεται άδικα; Εκείνον που κατέστρεψε την ζωή του για να αντιμετωπίσει την δόλια επίθεση του κράτους;

Οι μηχανισμοί προστασίας των πολιτών είναι ανύπαρκτοι. Μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα και δεν υπάρχει ένα στοιχειώδες δίκτυο στήριξης των ανθρώπων που δέχονται επίθεση από το κράτος και τις υπηρεσίες του. Ποιος μπορεί να σας προστατεύσει, ας πούμε, από μία πιθανή αυθαιρεσία του ΣΔΟΕ;  Για να αποδείξετε την αθωότητά σας θα πρέπει να προκαταβάλετε στο δικαστήριο ένα σημαντικό ποσό από το εξοντωτικό πρόστιμο της «υπηρεσίας», προκειμένου να γίνει η δίκη και μόνο! Μέχρι να βρείτε το δίκιο σας ίσως να έχετε χάσει την ζωή σας.

Έχουμε συναντήσει δίκτυα προστασίας των μεταναστών, των κακοποιημένων γυναικών, ανθρώπων που έχουν άμεση ανάγκη από βοήθεια. Ξέρουμε πλέον πως λειτουργούν αυτά τα δίκτυα, υπάρχει η τεχνογνωσία. Το θέμα είναι ποιος θα αναλάβει την δημιουργία ενός δικτύου προστασίας ενάντια στην αυθαιρεσία του κράτους. Το πρόβλημα είναι ότι πρόκειται για μία εργασία ιδιαίτερα μεγάλη σε όγκο, καθώς το κράτος παρανομεί καθημερινά με χιλιάδες θύματα. Αλλά κάπως πρέπει να γίνει μία αρχή. Αν περιμένουμε ότι την δουλειά αυτή θα την κάνει ο πολιτικός που θίγεται από τον περιορισμό της δράσης της διαπλοκής, είμαστε χαμένοι από χέρι.

Η διαφθορά είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για να έρθουν επενδυτές από το εξωτερικό. Δεν είναι εύκολο να καταπολεμηθεί, επειδή οι ρίζες του δέντρου του κακού είναι βαθιές σε αυτή την χώρα. Επίσης, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το κράτος μας δεν είναι σοβαρό.  Ήταν στρατηγική επιλογή της διαπλοκής. Μόνο σε ένα μη σοβαρό κράτος το ΣΔΟΕ αγνοεί τις πληροφορίες για τον χρηματισμό πολιτικών και σπεύδει σε «έλεγχο» εκείνων που τον ζητούν! Μόνο σε ένα μη σοβαρό κράτος μπορεί κάποιος να παρανομεί συστηματικά και να ελπίζει ότι θα μείνει μακριά από το δόκανο της Δικαιοσύνης. Είναι παράλογο να έχει κανείς ένα κράτος που να λειτουργεί όπως το ελληνικό και την ίδια ώρα να απαιτεί από τους ξένους επενδυτές να βάλουν τα ωραία τους λεφτουδάκια. Το κάθε μαγαζί μαζεύει τους θαμώνες που ορίζει το ύφος τους...

Όταν κανείς φτιάχνει ένα φαγητό, ακολουθεί μία συνταγή. Κι η Δημοκρατία είναι το δυσκολότερο φαγητό απ’ όλα, αλλά και το πιο νόστιμο. Μπορεί να θεωρούμε ότι είναι εύκολο να το φτιάξουμε, αλλά αυτή είναι μία ψευδαίσθηση. Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται πολύς κόπος και μεγάλη μαεστρία. Και την καλή  συνταγή την έχει στα χέρια του ο ίδιος ο λαός. Ο λαός είναι αυτός που πρέπει να μην αφήνει τα οργανωμένα συμφέροντα να αποκτούν μεγάλη δύναμη. Αλλιώς θα είναι σαν να βάζει κανείς στο φαγητό υπερβολικά πολύ αλάτι. Το καταστρέφει, το αλλοιώνει.

Ένα δίκτυο προστασίας των ίδιων των πολιτών από το κράτος είναι μία καλή αρχή. Δεν είναι η θεραπεία για κάθε νόσο, αλλά είναι κάτι, ένα ξεκίνημα. Τα υπόλοιπα θα έρθουν στην ώρα τους...

Πρώτη δημοσίευση στο capital.gr

Έτσι χτυπιέται η ανεργία.

Toυ Θανάση Μαυρίδη.
 
Η μείωση της τιμής του φυσικού αερίου, η μείωση των εργοδοτικών εισφορών, είναι  βήματα προς την σωστή κατεύθυνση. Μπορεί στο χαρτί να είναι μερικές λέξεις, αλλά στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων μπορεί να σημαίνει και τα πάντα. Η φθηνή ενέργεια, για παράδειγμα μπορεί  να σώσει χιλιάδες θέσεις εργασίας και να δημιουργήσει νέες. Κι η μείωση των εργοδοτικών εισφορών θα φέρει 50.000 νέες θέσεις εργασίας στον τουρισμό. Η γκρίνια τόσων μηνών είχε κι ένα αποτέλεσμα...
 
Τα οφέλη από τις δύο αυτές κινήσεις είναι πολλά περισσότερα απ’ όσα δήθεν θα κατάφερνε ο κ. Στουρνάρας στις «διαπραγματεύσεις» του με την τρόικα. Το κακό για τον πρωθυπουργό είναι ότι είχε πιστέψει τις διαβεβαιώσεις διαφόρων παραγόντων, ότι δήθεν η Ευρώπη θα είναι για την Ελλάδα  ο νέος Άγιος Βασίλης  και έτσι δεν επιχείρησε μία πιο επιθετική διαχείριση κρίσιμων ζητημάτων. 
 
Όλοι μιλάνε για διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Κι όταν φτάνουμε στο δια ταύτα και μαθαίνουμε τι συζητούσαν εκείνοι (οι τροϊκανοί) με δαύτους (τους δικούς μας), τραβάμε τα μαλλιά που δεν έχουμε. Τι να την κάνεις την συμφωνία στο γάλα και στο ψωμί Αντώνη; Σε όποιον στο είπε θα έπρεπε να του δώσεις ένα σημείωμα «Ψωμί, ρύζι, γάλα, Καμπάς» και να τον στέλνεις στο σούπερ μάρκετ να ψωνίζει τα καθημερινά. Για μέχρις εκεί, καλά είναι. 
 
Εσύ είσαι ο Πρωθυπουργός. Θα πρέπει να έχεις δίπλα σου τους καλύτερους και να σου δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Αν συνέβαινε αυτό, κάποιος θα σου έλεγε (δεν μπορεί να μην στο έλεγε) ότι το ζητούμενο είναι τα χαμηλά επιτόκια. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη όταν οι τράπεζες δίνουν επιτόκια της τάξης του 8% και του 9%. Και θα έδινες εκεί την μάχη, όπως την έδωσε και ο Ισπανός. Στο σημείο αυτό μπορείς να ισχυριστείς ότι η διαπραγμάτευση αυτή έγινε πριν αναλάβεις εσύ και θα έχεις δίκιο. Με μία διαφορά: Οι αρμόδιοι υπουργοί σου ξοδεύουν περισσότερο χρόνο σε δημόσιες σχέσεις εντός και εκτός συνόρων (κυρίως εκτός συνόρων) και λιγότερο για την ουσία. Όταν θέλουν ώρες  για να μιλάνε με τους FT ή τους εκδότες των Αθηνών, λογικό είναι μετά να χάνουν στην κυριολεξία την μπάλα. 
 
Το θέμα του φυσικού αερίου αποδεικνύει ότι πολλά πράγματα είχαν ξεφύγει εντελώς. Για κάποιον μαγικό λόγο πληρώναμε για χρόνια το φυσικό αέριο σαν να πρόκειται για χρυσάφι. Και δεν υπήρχε ένας να σηκώσει το τηλέφωνο και να ζητήσει από τους Ρώσους να ξεκινήσει η διαπραγμάτευση. Τσιμουδιά δεν άκουγες για το θέμα, πριν το ανακινήσει ο κ. Σαμαράς. 
 
Ανάλογα θέματα υπάρχουν πολλά. Και δεν φτάνει μία ζωή να λυθούν, αν όλα περνάνε από έναν άνθρωπο. Η κυβέρνηση αυτή δείχνει ότι δεν είναι ένα καλοκουρδισμένο σύνολο, αλλά φτιαγμένη μόνο για ρόλους σόλο. Κι επίσης δείχνει να μην έχει ικανά στελέχη να συμβουλεύσουν σωστά τον πρωθυπουργό της χώρας ή τουλάχιστον να του δώσουν μία εικόνα από όλες τις πιθανές λύσεις που έχει κάθε φορά στην διάθεσή του. 
 
Έχουμε κάνει σκληρή κριτική στον πρωθυπουργό και στην οικονομική πολιτική του. Διότι ο κ. Στουρνάρας είναι δικός του υπουργός και η τελική ευθύνη είναι του κ. Σαμαρά. Δεν θα συμφωνήσουμε με όσους υποστηρίζουν ότι τα θετικά είναι δικό του επίτευγμα και ότι για τα αρνητικά φταίνε οι υπουργοί του. Η ευθύνη βαραίνει όλη την κυβέρνησης, αλλά πρώτα απ’ όλους τον πρωθυπουργό που την επέλεξε και την διευθύνει.  Η κριτική, όμως, δεν είναι μόνο δικαίωμα μας, αλλά και υποχρέωση. Ο έλεγχος της εξουσίας είναι ο ρόλος των μέσων ενημέρωσης, Αλλά θα πρέπει να αναγνωρίζουμε και τα σωστά, όταν αυτά γίνονται. Για να έχει στο τέλος αξία η κριτική.
 
 
Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο capital.gr
 
 

Έχουμε πάψει να είμαστε κανονικοί άνθρωποι.

Του Θανάση Μαυρίδη.
 
Σε αυτή τη χώρα δεν πάσχουμε από δεξιούς ή αριστερούς. Έχουμε μπόλικους από δαύτους, αλλά και από άλλες φυλές που δεν τις χωράει ο νους τουανθρώπου: Μαοϊστές με φιλελεύθερη άποψη για την αγορά ομολόγων ήορθόδοξοι χριστιανοί  που υποστηρίζουν ότι οι μετανάστες θα πρέπει ναπυροβολούνται εξ επαφής στο κεφάλι για να γλιτώνουμε και τα πυρομαχικά.Ζούμε σε μια απόλυτη παράνοια. Τόσο μεγάλη που μας έχουν λείψει οι κανονικοί άνθρωποι που έχουν κανονικές απόψεις και κανονικές ζωές.Κι όταν εμφανιστεί κανένας τέτοιος τρέχουμε να τον εξαφανίσουμε. Διότι ξεχωρίζει σαν την μύγα μέσα στο γάλα. 
 
Μην πάτε μακριά. Ας ξεκινήσουμε από τους εαυτούς μας. Ας πάμε στον καθρέπτη και ας αναρωτηθούμε: Είμαστε  εμείς κανονικοί άνθρωποι; Η συνηθισμένη δικαιολογία για το γεγονός ότι έχουμε ταυτιστεί απόλυτα με τους ρυθμούς της ζωής στο φρενοκομείο είναι ότι μας έχει επηρεάσει δυσμενώς η κρίση. Τι θα έπρεπε, δηλαδή, να συμβεί στους παππούδες μας που πέρασαν δύο πολέμους; Μία κατοχή και έναν εμφύλιο, για να μην ξεχνιόμαστε. Μεταξύ των δύο εποχών υπάρχει μία τεράστια διαφορά: Μας χωρίζουν  τεράστια τείχη. Από την μία βρίσκονται τα παιδιά της κατοχής, τα παιδιά που πεινούσαν και διάβαζαν Όμηρο. Κι από την  άλλη πλευρά του τείχους  είναι τα παιδιά των καταλήψεων και της άγνοιας.  
 
Αλίμονο! Ένα κόμμα δεν έχει βρεθεί να επισημάνει την ανάγκη μιας βαθιάς και ουσιαστικής  μεταρρύθμισης στο χώρο της Παιδείας. Δεν έχει κάνει σημαία του την  Ελλάδα της γνώσης. Ξέρω! Κινδυνεύω να χαρακτηριστώ ακραίος συντηρητικός.  Μπορεί ο καθένας  να πει ό,τι θέλει. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να σκύβουμε μόνιμα τo κεφάλι στις αριστερές φαντασιώσεις για το τι είναι δημοκρατία. Κάποιος  μουσικοσυνθέτης, λοιπόν, χαρακτήρισε όλο το πολιτικό σύστημα “φασιστικό”. Συγνώμη!  Έκανε μία εξαίρεση. Δεν αναφέρθηκε στην αριστερά.  Η αριστερά είναι δημοκρατική και όπως είχαν δηλώσει πολλά στελέχη της πρόσφατα, η Βενεζουέλα είναι το πρότυπο της δημοκρατίας… Όποιος υπερασπίζεται τον δυτικό τρόπο ζωής είναι φασίστας, προδότης,  γερμανοτσολιάς και νεοφιλελεύθερος. Ειδικά αυτό το τελευταίο κολλάει σε  κάθε περίσταση! Όπως παλιότερα κάθε αριστερός που σεβότανε τον εαυτό του  θα έπρεπε να καταδικάζει σε κάθε δύο προτάσεις τα διεθνή και ντόπια  μονοπώλια…
Όχι ότι οι κυβερνητικοί βρίσκονται σε καλύτερη μοίρα. Να με συγχωρούν,αλλά η έναρξη ενός εθνικού διαλόγου για την Παιδεία, με την συμμετοχή  όλων των φορέων και όλων των κομμάτων, δεν χρειαζότανε την έγκριση  της… τρόικας!
 
Ας μην φορτώνουμε όλες τις αδυναμίες και ανεπάρκειές μας  στην τρόικα και στο ΔΝΤ!  Αυτοί είναι σήμερα στην κυβέρνηση, όχι ο  ΣΥΡΙΖΑ!Αλλά αυτά συμβαίνουν όταν οι κυβερνήσεις εμπιστεύονται υπουργεία – φωτια στα χέρια ανθρώπων όπως ο κ. Αρβανιτόπουλος.  Διότι το έργο του κ. υπουργού μπορεί να συγκριθεί μόνο με το απόλυτο μηδέν. Ορισμένοι  αυστηρότεροι κριτές ίσως θυμηθούν ότι υπάρχει και πιο χαμηλή βαθμολογία  από το μηδέν και περάσουν έτσι στους αρνητικούς αριθμούς…Η Παιδεία είναι το κλειδί! 
 
Η Ελλάδα έχει περάσει και χειρότερες μέρες  από τις σημερινές. Μπόρεσε, όμως, να βρει τον δρόμο της. Επειδή οι άνθρωποι είχαν θέληση για ζωή και δεν ξεχνούσαν τις ρίζες τους.  Δεν  πρόκειται να ξεχάσω μία επιγραφή σε ένα σπίτι στο Λεβίδι Αρκαδίας, που  χρονολογείται από το 1920: “Σήμερα εμού, αύριο ετέρου, ουδέποτε τινός”. “Σαν δεν ντρεπόμαστε”, έγραψε κάποιος στον τοίχο.  
 
ΠΗΓΗ capital.gr
 
O  Θανάσης Μαυρίδης είναι ο διeυθυντής  του capital.gr 
 
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr