Menu

 

logoidea

Μαρία Dawkinson

Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 

Aν υπάρχει αλήθεια, βρίσκεται σίγουρα στη μέση... Της Μαρίας Dawkinson

Αυτές τις μέρες μόνο άκουγα, έβλεπα και διάβαζα προσπαθώντας να καταλάβω τι μου συμβαίνει, τι μας συμβαίνει. Πως μετά την καταστροφική πολιτική του Τζ. Μπους και των συμμάχων του (τους χρωστάμε σχεδόν τα πάντα από όσα ακολούθησαν την 9/11), οι ελευθερίες μας που είχαμε ως απόλυτα δεδομένες άρχισαν μία-μία να εξαφανίζονται αφενός από το αστυνομικό κράτος της πρόληψης και καταστολής κι αφετέρου από το ακραίο μόρφωμα της τζιχαντιστικής βίας. Οι κάμερες άρχισαν να καταγράφουν την κάθε μας κίνηση στους δρόμους, τα σούπερ-μάρκετ, τους σταθμούς και στη συνέχεια όλα τα ιδιωτικά κτίρια, τα προσωπικά μας δεδομένα δεν παρέμειναν καθόλου προσωπικά, οι σωματικοί έλεγχοι και τα μηχανήματα ακτινών έγιναν προϋπόθεση στις μετακινήσεις μας, τα αυτονόητα των τελευταίων ανέμελων δεκαετιών παραδόθηκαν στον φόβο. Τώρα, κινδυνεύουν και τα υπόλοιπα παγιωμένα εδώ και αιώνες πνευματικής και κοινωνικής εξέλιξης, όπως η ελευθερία του λόγου και ακόμα και της σκέψης, ελέω του ‘πολιτικά ορθού’ που πιθανά να είναι συνώνυμο του φόβου και μπορεί κάλλιστα να μεταλλαχθεί σε νέα μορφή φασισμού. Η κοινωνία της πόλωσης που διαμορφώνεται δεν επιτρέπει μετριοπαθείς λογικές που συνεπάγονται από ολιστικές και αμερόληπτες αναλύσεις με επιχειρήματα και ιστορική επίγνωση. Λείπει η απαραίτητη εμπάθεια βλέπεις...

Διαβάζω πολλά άρθρα δικών μας και ξένων, από τα οποία ξεχωρίζουν κάποιοι κοινοί προβληματισμοί και θέσεις.

Κατ’ αρχάς η κοινή βάση είναι ότι οι μουσουλμάνοι του κόσμου δεν έχουν καμία σχέση με την ακρότητα της τρομοκρατίας και τις μεσαιωνικές πρακτικές των ομάδων που δραστηριοποιούνται έντονα σε Μέση Ανατολή και Αφρική, ότι το Ισλάμ είναι θρησκεία αγάπης και ειρήνης. Δεν θα το αμφισβητήσω (αν και πάντα ήθελα να καταλάβω τη θέση της γυναίκας στο Ισλάμ) γι’ αυτό και περιμένει κανείς, επίσημες φωνές της θρησκείας να καταδικάσουν αυτές τις ομάδες και τις πρακτικές τους, όπως οι επίσημες φωνές της δύσης πρέπει συνέχεια να περιθωριοποιούν και να καταδικάζουν τις πρακτικές των φασιστικών και νεοναζιστικών μορφωμάτων. Ο επικεφαλής της Χεζμπολά, Χασάν Νασράλα πάντως το τόλμησε.

Οι μουσουλμάνοι μπορεί να είναι ειρηνικοί, αλλά επειδή οι τρομοκράτες του Ισλαμικού Χαλιφάτου αυτοαποκαλούνται ως οι μοναδικοί πραγματικοί πιστοί και αποκαλούν όλους τους άλλους «άπιστους» θα πρέπει η παγκόσμια μουσουλμανική κοινότητα να διεκδικήσει τα δικά της αυτονόητα.

Είμαστε όλοι Charlie; Σαφώς όχι. Δεν είμαστε όλοι τολμηροί εκφραστές μιας προβοκατόρικης κριτικής των πάντων και δεν προκαλούμε όλοι με αυτόν τον τρόπο τα κατεστημένα, -πολιτικά και θρησκευτικά. Θα πρέπει όμως να είμαστε όλοι προστάτες των βασικών ελευθεριών που κατέκτησε η Δύση μετά την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό που είναι η ελευθερία της έκφρασης σε κάθε της μορφή και η ισότητα των πολιτών και των φύλων. Η Ευρώπη που τόσο πολύ περηφανεύεται για αυτές τις αξίες στις χώρες της, τώρα ήρθε η ώρα και πρακτικά να τις εφαρμόσει και να τις διασφαλίσει, λαμβάνοντας υπόψιν της τα μοιραία λάθη της αποικιοκρατίας και των πολέμων που εξαπέλυσε για ίδια συμφέροντά ανά τον κόσμο και απέτυχε σε βάθος χρόνου. Το διακύβευμα τώρα είναι αν θα μπορέσει να στηρίξει τις αξίες αυτές εντός των εδαφών της, χωρίς να προσπαθεί πια να ‘εκπολιτίσει’ και να ‘ελευθερώσει’ τις άλλες κοινωνίες, εκτός. Ρομαντικό; Πολύ.

Ελευθερία,  ισότητα, αδελφότητα.  Αφορούν όλους τους πολίτες. Η περιθωριοποίηση και η κατηγοριοποίηση ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας που αφορά πολλές γενιές μουσουλμάνων και κατ’ επέκταση η αδυναμία ενσωμάτωσής τους λέει στην πραγματικότητα κάτι άλλο και θέτει τις βάσεις για την έκρυθμη κατάσταση που ισχύει σήμερα και την υπόθαλψη εχθρών του ευρωπαϊκού πολιτισμού εντός των πυλών της Ευρώπης. Ως γνωστό, οι παρίες είναι πάντα αυτοί που απειλούν το σύστημα.

Η πολυπολιτισμικότητα και η ανοχή είναι μια από τις θεμελιώδεις επίσημες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γι αυτό και πρέπει η Ευρώπη πλέον να βρει τρόπο να ισορροπήσει ανάμεσα στην κοσμικότητα που την χαρακτηρίζει θεμελιωδώς και τις επιμέρους παραδόσεις των εθνικών και θρησκευτικών της κοινωνιών. Πρέπει να προσφέρει εξίσου τη δυνατότητα προσευχής σε εκκλησίες, τζαμιά, συναγωγές και βουδιστικούς ναούς και πρέπει να τους δώσει ίσες δυνατότητες (αντιμετωπίζονται πάντα ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, περισσότερο από την κοινωνία, παρά από τα εκάστοτε κράτη), για να νιώσουν ίσοι Ευρωπαίοι. Ακόμα και σήμερα η ισότητα και η αδερφοσύνη φαίνεται να έχουν άσπρο χρώμα και να είναι γένους αρσενικού.

Από την άλλη, οι νόμοι που προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, επί παραδείγματι, δεν νοείται να κάνουν τα στραβά μάτια στα εγκλήματα «τιμής», στους συμφωνημένους γάμους των ανήλικων κοριτσιών και την πολυγαμία ή το παράλληλο οικογενειακό και κληρονομικό δίκαιο, που ακόμα συμβαίνουν σε μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης. Η απαγόρευση και η θέση εκτός νόμου τρομοκρατικών κινημάτων ή ομάδων που απροκάλυπτα επιδοτούν τη βία και το διχασμό δεν μπορεί να αφορά μόνο τα ακραία κοσμικά στοιχεία, αλλά και εκείνα που κρύβονται πίσω από θρησκευτικές διδασκαλίες. Δεν μπορεί η Ευρώπη να απαγορεύει από τους πολίτες της να φορούν μάσκες και να κυκλοφορούν καλύπτοντας την ταυτότητά τους, αλλά να ανέχεται την μπούρκα, με την ίδια λογική που μια γυναίκα επισκέπτης στη Σαουδική Αραβία π.χ. πρέπει να ακολουθήσει τους κανόνες ένδυσης της χώρας, από τη στιγμή που πατά το πόδι της εκεί.

Μόνο με την απόλυτα ίση αντιμετώπιση των μειονοτήτων, αυτές οι μειονότητες θα πάψουν να αισθάνονται σαν «ειδικών αναγκών» και θα νιώσουν ισάξια μέλη της ευρωπαϊκής κοινότητας. Οι μουσουλμάνοι πολίτες της Ευρώπης που προσελκύστηκαν (εργασία) ή προωθήθηκαν για άλλους λόγους (πόλεμοι) να έρθουν και να μείνουν στην πολυπολιτισμική ήπειρο πρέπει να καταλάβουν ότι χρειάζεται να υπακούσουν τους νόμους της, να αποδεχτούν την κοσμικότητα και τις νοοτροπίες της κοινωνίας της. Ο «ελεύθερος τρόπος» πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μέρος της επιλογής τους και όχι ως πειθαναγκασμός και στέρηση ελευθερίας. Κοινώς, χρειάζεται προσαρμοστικότητα και ελαστικότητα για μια αρμονική συμβίωση από όλες τις μεριές. Δύσκολο; Φυσικά, έως και αδύνατο. Κάθε επιλογή που αφορά στην κατάρριψη της άκαμπτης λογικής των δύο μέτρων και δύο σταθμών και απαιτεί την κατανόηση και τους συμβιβασμούς εκατέρωθεν είναι δύσκολη, ακόμα και ανάμεσα στους τοίχους ενός σπιτιού, πόσο μάλλον σε μια κοινωνία εκατομμυρίων. Αυτά έπρεπε να τα είχε σκεφτεί η Δύση εδώ και καιρό.

Στα πρόσφατα γεγονότα που μας συγκλόνισαν τα θύματα ήταν δύο: η ελευθερία της έκφρασης ενός ριζοσπαστικού χιούμορ που χλευάζει το statusquo και εν γνώσει της προκαλεί, καθώς όμως και το μετριοπαθές Ισλάμ και οι μουσουλμάνοι που δεν θέλουν να συμμετέχουν σε ακρότητες, αλλά θέλουν να συμμετέχουν στην ευρωπαϊκή κοινωνία (ο αστυφύλακας στα γραφεία του CharlieHebdo και ο υπάλληλος του εβραϊκού παντοπωλείου ήταν τέτοιοι), κοινώς οι «άπιστοι» που δεν προκαλούν κανέναν.

Ίσως είμαστε όλοι «άπιστοι» τελικά, γι αυτό και πρέπει να πάψουμε να προσεταιριζόμαστε συνθήματα πόλωσης και αντίπαλα στρατόπεδα με προκάτ αντιλήψεις και μαζί να τα βρούμε κάπου στη μέση, για να καταπολεμήσουμε τα άκρα που θεριεύουν. Μπορεί να διαφέρουμε σε πολλά, αλλά ο αλληλοσεβασμός, το δικαίωμα στη διαφωνία, η ανεκτικότητα και η συνεργασία είναι απαραίτητες προϋποθέσεις επιβίωσης.

Ας αφήσουμε τον άκρατο εγωισμό μας και ας βάλουμε νερό στο κρασί μας τώρα όλοι, γιατί διαφορετικά θα έχουμε να πίνουμε μόνο ξύδι. Θέλει ωριμότητα σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο και τεράστια προσπάθεια, αλλά δυστυχώς δεν παίρνει άλλη αναβολή,  χτύπησε το ξυπνητήρι.

Όπως είπε κάπου η Ναόμι Κλάιν «είναι πάντα πιο εύκολο να κλείνεις τα μάτια στην πραγματικότητα, παρά να βλέπεις την κοσμοθεωρία σου να κατακρημνίζεται μπροστά σου»

Υ.γ. Καμία πίστη, κανένας φόβος και κανένα πάθος δε νίκησαν ποτέ. Μόνο η λογική.

Ένα πουλί πετάει ψηλά και σκέφτεται την ανθρώπινη ύπαρξη. Tης Μαρίας Dawkinson

 Παραφράζοντας τον τίτλο του Άντερσον και χρησιμοποιώντας την οπτική του πετούμενου θέλω να δω με τα μάτια του τι βλέπει κάποιος από ψηλά, πολύ ψηλά, πέρα από τα χαραγμένα σύνορα και τις εθνικές οπτικές με τις προδιαγεγραμμένες και ελεγχόμενου φάσματος αντιλήψεις. Κι αυτό που βλέπω είναι ένας όμορφος πλανήτης, με θάλασσες και πολυποίκιλες στεριές, γόνιμες και στείρες, πράσινες και φιλικές, πετρώδεις, περήφανες και άγριες και  δισεκατομμύρια ανθρώπινες κουκίδες που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Ο πλανήτης είναι όμορφος αλλά αυτό που του συμβαίνει λόγω του ανθρώπινου είδους που τον μαστίζει είναι πολύ άσχημο.  (αν έχεις αρχίσει να διαβάζεις αυτό το κείμενο για οικονομικές και πολιτικές παρατηρήσεις, σε αυτό το σημείο αλλάζεις url).

Δε θα σταθώ όμως στη βία που υφίσταται ο πλανήτης από τον Homo Sapiens, τα σκουπίδια που παράγει η εξοχότης του, την τοξικότητα τους που καταστρέφει τον βιότοπο, το βιασμό που επιβάλλει ως αυτόκλητος άρχων στη φύση για την εξόρυξη των ενεργειακών του πόρων. Ο πλανήτης έχει περάσει από πολύ πιο δύσκολες φάσεις και έχει ανανήψει επαναπροσδιορίζοντας τον εαυτό του. Η Γη θα τα καταφέρει και μετά από εμάς. Θα σταθώ μόνο στο πρόσκαιρο ανθρώπινο είδος και την αυτοκαταστροφική ορμή του, που συνιστά από μόνη της υλικό για σοβαρή μελέτη σε πιθανά εξvπλανητικά φόρουμ σημαντικά πιο νοήμονων όντων του συμπαντικού γίγνεσθαι.

Ως πουλί, βλέπω παντού ανθρώπους να καταδιώκουν και να καταστέλλουν ανθρώπους με ένοπλη βία. Όποιος έχει το καλύτερο όπλο είναι ο νικητής. Αν το όπλο δε είναι ζωσμένα κορμιά με εκρηκτικά, ακόμα καλύτερα. Αστάθμητα τα αποτελέσματα και εντελώς απροστάτευτοι και ανυποψίαστοι οι στόχοι. Οι άνθρωποι ως οργανισμοί πολλαπλασιάζονται με πολύ γρήγορους ρυθμούς και το αποτέλεσμα είναι θάνατος λόγω πείνας και αποκλεισμό από τους αυστηρά ελεγχόμενους πόρους από κάποιους λίγους που δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για την κερδοφορία τους. Πέρα όμως από την αναλγησία και την έλλειψη ενσυναίσθησης (τι ειν’ τούτο), το ανθρώπινο είδος είναι βαθιά εκδικητικό, επιθετικό και αδίστακτο. Έχει επινοήσει το χρήμα ως αυτοπροσδιορισμό δύναμης και επιβάλλεται με αυτό και για αυτό ως τελικό σκοπό. Μέσο επιβολής του είναι τα όπλα που παράγει το χρήμα και η εξουσία που του εξασφαλίζει και πάλι το χρήμα. 

Από ψηλά, οι άνθρωποι είναι πολύ αναλώσιμοι για τους ανθρώπους, όσο και τα άλλα ζώα του πλανητικού βιότοπου, εξ’ άλλου. Η λογική που έδωσε στο ανθρώπινο είδος απλόχερα η εξελικτική πορεία εκατομμυρίων ετών δε φαίνεται να βοηθά σε τίποτα. Τραγική ειρωνεία. Το μεγαλύτερο επίτευγμα κατέληξε να εξυπηρετεί μόνο την ποίηση και τους λοιπούς παρίες των κοινωνιών, τους οποίους κανείς δεν ακούει. Σε ένα ουτοπικό σενάριο, η λογική θα ήταν μέσο τόσο  για τη βελτίωση της επιβίωσης όσο και για την εποικοδομητική τεχνολογική εξέλιξης του είδους. Τώρα, η τεχνολογία έχει τον πρώτο ρόλο στην αποξένωση, την απαλλοτρίωση της ουσιαστικής ανθρώπινης επικοινωνίας και την καταστροφή μέσω των videogames (στην πιο ήπια αποδεκτή και εμπορική της μορφή).

Μεγάλο χάλι η εικόνα της ανθρώπινης ύπαρξης, φίλε αναγνώστη.

Αλληλοσκοτώνονται οι άνθρωποι για ένα κομμάτι ψωμί, ένα iphone, ένα εγώ που μισεί αδυσώπητα ένα εσύ, μια εξουσιαστική τάση με αυταπάτες ανωτερότητας και  μια προσχηματική ιδεολογία. Αμερικάνοι που αλληλοσκοτώνονται με τα όπλα μιας πολύ εύρωστης και κραταιάς βιομηχανίας, χωρισμένοι σε ρεπουμπλικανούς και δημοκρατικούς πιασμένοι σε λαβή ακινησίας. Άσπροι που εξοντώνουν μαύρους, μελαμψοί που αποκεφαλίζουν άσπρους για ιστορική εκδίκηση, μουσουλμάνοι που εκδικούνται χριστιανούς, επεκτατικοί που πνίγουν κατακτημένους με drones, δυνατούς που εκμηδενίζουν πεινασμένους άοπλους, Ρώσοι που επιβεβαιώνουν το δήθεν μεγαλείο τους καταπιέζοντας ανήμπορους σε γκρίζες ζώνες, Κινέζοι που κάνουν μια από τα ίδια, Ευρωπαίοι που αυτοκαταστρέφονται με το πρόσχημα ενός αδιαμφισβήτητου κατά κάποιους Χαγιεκιανού μοντέλου και ούτω καθ’ εξής. Και στο φινάλε, όλοι αυτοί μαζί καταπιέζοντας  και βιαιοπραγώντας σε βάρος του πιο ευάλωτου μέλους της ανθρώπινης κοινωνίας, του αδύναμο φύλο και των παιδιών (ας γελάσουμε τώρα όλοι μαζί, ελέω τεστοστερόνης).

Ως πουλί λυπάμαι τους ανθρώπους και την κατάντια τους. Ως άνθρωπος όμως, πλέον φοβάμαι τους ανθρώπους, κάθε μέρα και περισσότερο. 

Δίπλα. Της Μαρίας Dawkinson

Μένει στην πολύ δημοφιλή γειτονιά του κέντρου, σε έναν δρόμο εξαιρετικά γραφικό και ήσυχο, με πράσινο και σχετική ησυχία, ακριβώς πίσω από το Στάδιο. Είναι ιστορικός δρόμος με καλαίσθητες μονοκατοικίες από την παλιά καλή εποχή και διακριτικά τριώροφα. Κέντρο απόκεντρο. Θα δεις κι ένα άδειο οικόπεδο με άγρια βλάστηση δίπλα σε μια εγκαταλελειμένη κλειστή με λουκέτο μονοκατοικία σχεδόν καταβροχθισμένη από τη  μωβ-ροζ βουκαμβίλια που κάποτε θα διακοσμούσε διακριτικά το σπίτι ως αναρριχητικό στην είσοδο.Τις προάλλες που βγήκε το πρωί να πάει στη δουλειά, τον πήρε μια έντονη, δυσάρεστη μυρωδιά καθώς περνούσε μπροστά από το οικόπεδο. Καμιά γάτα θα έχει ψοφήσει, σκέφτηκε.

Την άλλη μέρα, τα ίδια και χειρότερα. Η δυσοσμία έφτανε πια σχεδόν έξω από το σπίτι του. Αποφάσισε να πάρει τηλέφωνο την αστυνομία, να έρθει να διερευνήσει, γιατί υπάρχουν και τα εγκαταλελειμένα.Η αστυνομία ήρθε αμέσως, σα να έχει συνηθίσει τέτοιου είδους διερευνήσεις τον τελευταίο καιρό.Στο έρημο σπίτι, δίπλα στο οικόπεδο βρέθηκε το πτώμα άστεγου αλκοολικού, πρώην μεσοαστού, με οικογένεια, δουλειά, σπίτι και αυτοκίνητο. Είχε μπει, φαίνεται, μέσα στο ακατοίκητο και ποιος ξέρει πόσον καιρό έμεινε εκεί, μέχρι να πεθάνει από οργανικά αίτια ή ασιτία.Το σίγουρο είναι ότι πέθανε μόνος του, στο χώμα και το κρύο. Στην oδό τάδε, σε μια οικογενειακή γειτονιά πολύ ‘καθώς πρέπει’ στο κέντρο της Αθήνας, λίγα μέτρα από τα trendy φαγάδικα και τα μπαράκια που προτείνουν τα περιοδικά. Ερήμην της διασκέδασης και σε απόσταση αναπνοής, υπάρχουν ζωές που εκπνέουν. Αυτά βέβαια πλέον πρέπει να είναι ψιλά γράμματα για την αστυνομία, όπως έδειξε το πράγμα, γιατί εξάλλου  συμβαίνει συχνά στις μέρες μας. Τον κράτησαν οκτώ ώρες στο τμήμα. Οκτώ. Ώρες διαδικαστικές και επώδυνες. Επειδή ήταν εκείνος που ειδοποίησε για το πτώμα και έπρεπε να ακολουθηθεί το πρωτόκολλο σε όλο του το ανάπτυγμα.

Όταν βγήκε από την κατάθεση, βράδυ πια, εξαντλημένος, και αηδιασμένος από την κατάντια της σκατοκοινωνίας, σκέφτηκε ότι όποιος βρίσκει πλέον πτώμα στο δρόμο του, μήπως τελικά πρέπει να κάνει ότι δε βλέπει, αν δε θέλει να βγει και κερατάς και δαρμένος; Γιατί ποιος μπορεί να παρακάμψει τη γραφειοκρατεία; Κανείς. Εντατικά παθήματα αποκτήνωσης κάθε μέρα, προς ανεπίδεκτους μαθήσεως. Σφιχταγγαλιασμένα με τα εναλλασσόμενα μπαράκια, τα καινούργια φαγάδικα και τα trendy μέρη που προτείνουν όλοι όσοι ευαγγελίζονται την ανάκαμψη της οικονομίας.

 

Φαστ κρακ. Της Μαρίας Dawkinson

Πέφτανε οι εξωτερικοί σοβάδες καιρό τώρα από φυσική φθορά, αλλά έκανα τα στραβά μάτια. Από πέρσι όμως άρχισε η υγρασία να δημιουργεί προβλήματα και στο εσωτερικό, οπότε έσφιξα τα δόντια και αποφάσισα να φτιάξω το σπίτι που δεν μπορώ πλέον να πουλήσω - ας είναι καλά οι αντικειμενικότατες αντικειμενικές αξίες και το αναξιοπρεπές, εκτός γάμου παιδάκι τους, που μου αφήσαν έξω από την πόρτα, ο ένφια.

Ανήκω στην τάξη των ανέργων  που συνεχίζουν να μη χρωστάνε, αλλά πρέπει μόνο να πληρώνουν και επιπλέον ποτέ δε θέλουν να είναι εκπρόθεσμοι και να προκαλούν τα νομικά πλαίσια (αυτή η άχρηστη πληροφορία αφορά όλα όσα ακολουθούν).

Πήρα λοιπόν προσφορά από δύο συστημένα συνεργεία και αποφάσισα να συνεργαστώ με εκείνο που μου έδωσε τη χαμηλότερη τιμή, το οποίο τύγχανε και πιο επαγγελματικό, ανθρώπινο και συμπαθητικό. Κάναμε συμφωνία κυρίων και βγάλαμε μια μικρή άδεια για τη χρήση ικριωμάτων, καθώς και κανονική εγγραφή στο ΙΚΑ.

Έφαγα αρκετή χλεύη από διάφορους για την νομοταγή μου προσωπικότητα, αλλά την αντιπαρήλθα με λίγο κρασί και το αγόρι μου.

Η άδεια πληρώθηκε, το έργο ολοκληρώθηκε εμπρόθεσμα και απολύτως ικανοποιητικά (δίνω συστάσεις) και πληρώθηκε το ΙΚΑ της περιοχής πριν τη λήξη της διορίας. Όλα απολύτως κατά το γράμμα του νόμου. Θεώρησα ότι το θέμα ήταν λήξαν, όπως και οι εναπομείνασες οικονομίες μου.

Προχθές χτύπησε ο ταχυδρόμος (ποτέ δεν είναι για καλό όταν ο ταχυδρόμος χτυπά κουδούνι) για να μου παραδώσει συστημένο γράμμα από το ΙΚΑ. Το άνοιξα και είδα ότι χρωστάω χρήματα. Απορούσα, πήρα αμέσως τηλέφωνο και εκλήθην να περάσω από τα τοπικά γραφεία με όλα τα σχετικά χαρτιά , το οποίο και έκανα χωρίς χρονοτριβή. Εκεί η ευγενική υπάλληλος μου είπε ότι μπορεί να μου είχαν βγάλει λογαριασμό τον Αύγουστο, αλλά τα ημερομίσθια είχαν αλλάξει εντωμεταξύ και δεν είχαν ακόμα περάσει τα νέα δεδομένα από την κεντρική  μηχανογράφηση, ή κάτι παρεμφερές το οποίο δεν πολυκατάλαβα και δεν είχε καμία σημασία, εφόσον δεν ετίθετο θέμα αμφισβήτησης της οικονομικής διαφοράς. Τώρα, ο φάκελός μου είχε προωθηθεί πλέον στα κεντρικά, όπου και θα έπρεπε και να πάω για την τακτοποίηση, η οποία έχει και προσαυξήσεις. Τα κεντρικά είναι στο βαθύ κέντρο και δεν υπάρχει δυνατότητα αποπληρωμής μέσω διαδικτύου ή τραπέζης.

Τρεχάτε ποδαράκια μου. Αν εργαζόμουν θα έπρεπε να πάρω πάλι άδεια από τη δουλειά, για να τακτοποιήσω χρωστούμενα που δε χρωστούσα και να καταβάλω ποσό για το οποίο δεν ευθύνομαι ποσώς. Ευτυχώς που είμαι άνεργη και έχω χρόνο να αγωνίζομαι. Προχθές εφορία, σήμερα ΙΚΑ, μεθαύριο μις υφήλιος, ποιος ξέρει...

Την επόμενη μέρα, σειρά είχαν τα κεντρικά. Εκεί, μετά την ουρά στον αρμόδιο  υπάλληλο, κόπηκε όμορφα το μπιλιέτο για το ‘μπόνους’ και ακολούθως στήθηκα στο ταμείο για την εξόφληση. Τα όμορφα πενηντόευρα, όμορφα καίγονται. Αλλά έχω μάθει ότι ποτέ δεν πρέπει να λες «ουφ, πάει κι’ αυτό» γιατί εκείνη ακριβώς τη στιγμή είναι που περιμένει για να πάρει την πραγματική του εκδίκηση ο εγκέφαλος και εμπνευστής της ταλαιπωρίας, που σε παρακολουθεί από το κέντρο ελέγχου του μητρικού σκάφους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το στοιχείο της έκπληξης ήταν ομολογουμένως ιδιοφυές. Με το αποδεικτικά χαρτιά του κλεισίματος της υπόθεσής μου από τα κεντρικά, τώρα έπρεπε να επιστρέψω πάλι στο ΙΚΑ της περιοχής μου, από όπου και ξεκίνησα, για να τα καταθέσω εκεί. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είμαι πιόνι στο επιτραπέζιο παιχνίδι «πως να γίνεις μόνιμος τρόφιμος σε ψυχιατρείο» και ότι μόλις πήρα την εντολή ‘πίσω στην αφετηρία’...

Επιστροφή λοιπόν στις ρίζες. Εκεί κατέθεσα τα χαρτιά του κερατιάτικου ΜΕ ΠΡΟΣΑΥΞΗΣΗ και μαθαίνω το εξής: όσοι εργοδότες κάνουν εργασίες τον Αύγουστο πληρώνουν έξτρα χρήματα που πηγαίνουν στις παιδικές κατασκηνώσεις. Φρέσκος νόμος. Περσινός. Τουλάχιστον είναι για καλό σκοπό. Ας κάνουν τα παιδάκια διακοπές. Των άλλων (όπως οι παστίλιες).

THE END

Η υπερπαραγωγή ήταν πράγματι ιδιοφυής. Το ποσό θα μπορούσε να ενσωματώνεται στο ΙΚΑ όλων των εργοδοτών, όλους τους μήνες και να πληρώνεται με το λογαριασμό. Αλλά τότε δε θα είχε ούτε αεροβική γυμναστική, στρες τεστ, τεστ κοπώσεως, πλοκή και φινάλε με ανατροπή.

Καθώς γράφω αυτές τις τελευταίες γραμμές χτυπά το τηλέφωνο και ακούω ηχογραφημένο μήνυμα «έχετε επιλεγεί, για να κερδίσετε χίλια ευρώ μετρητά»....

Στα αγγλικά, αυτό λέγεται adding insult to injury (προσθέτοντας ύβρη στην κακουχία). Noμίζω ότι δεν υπάρχει κάτι εξίσου αρμόζων στη γλώσσα μας.

Εδώ τελειώνει αυτή η μικρή αδιάφορη και κοινότοπη ιστορία για κάποιους που τους άφησε παγερά αδιάφορους. Άλλοι σκέφτηκαν και την κακία «έχει ακόμα σπίτι και τολμά και μιλάει» (ακόμα, αλλά μέχρι πότε).

Το ηθικό της δίδαγμα και τα συμπεράσματα, είναι για όλους τους υπόλοιπους.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr