Menu

 

logoidea

Μαρία Dawkinson

Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 

Μια Θεσσαλονίκη τυλιχτή, με απ΄όλα!

Tης Μαρίας Dawkinson. 
 
 
 Τα πεντακόσια χιλιόμετρα που χωρίζουν την Αθήνα από τη νύφη του Θερμαϊκού μοιράζονται σε περίπου δεκατρία σταμάτα-ξεκίνα. Τόσα είναι πλέον τα διόδια. Σε λίγο θα κάνουμε διόδια που συνδέονται με λίγα μέτρα δρόμο ανάμεσά τους. Γι' αυτό, αν πάσχεις από στομαχικούς ιλίγγους καλύτερα να πάρεις το αεροπλάνο. Γιατί δεκατρία επί δυόμιση μέσο όρο, συν βενζίνες πήγαινε-έλα, το βγάζεις το αεροπορικό εισιτήριο αλέ-ρετούρ, γλυτώνεις και τη γαστροοϊσοφαγική παλινδρόμιση. Αν πας βέβαια Ρώμη θα σου κοστίσει φθηνότερα, αρκεί να έχεις δουλειά εκεί. Για ακόμα μεγαλύτερη οικονομία, κάτσε σπίτι. Εγώ δε είχα επιλογή. Ένα εκρηκτικό κοκτέηλ από έκτακτη επαγγελματική υποχρέωση και μια ασυγκράτητη παρόρμηση για μικρό διάλειμμα από τις δοκιμασίες της Αθηναϊκής καθημερινότητας, με εκσφενδόνισαν στην εθνική Αθηνών-Λαμίας. Τι κρίμα που μετα από τόσο διόδιο δεν έχει πέντε λωρίδες σε κάθε κατεύθυνση και σόου με ακροβάτες και μαζορέτες σε κάθε σταθμό. Αντ' αυτών, εκκρεμεί ακόμα το κομμάτι των Τεμπών και της Λαμίας. Οψόμεθα.
 
Η Θεσσαλονίκη μετά από είκοσι χρόνια που είχα να την δω, μου φάνηκε πάνω-κάτω ίδια, αγέραστη, Κυρία. Με τα παλιά της αρχοντικά, μια πιο όμορφη παραλία, φαγάδικα τρομερά, μπαράκια ελκυστικά, ζωντανή αγορά λόγω και επισκεπτών από τον βορρά, με τα τριπλά παρκαρίσματα και την οδική παραφροσύνη της απαράλλαχτη, τις βιομηχανικές της περιοχές, εκείνες με τους ρωσοπόντιους όπου ομιλούνται και διαβάζονται μόνο τα ρωσικά, και τη νέα ζώνη των κινέζων. Σε σχέση με τη νεκρική ακαμψία της Αθήνας, η πόλη μου έμοιασε να σφίζει από ζωή, παρά το γεγονος ότι οι ντόπιοι παραπονιούνται για τραγική οικονομική κρίση και τους πιστεύω. Όλα είναι σχετικά, βλέπεις. Είμαι Αθηναία.. 
Την ξαναγάπησα όπως και τότε και με βαρυστομάχιασε όπως παλιά. Ένα είναι σίγουρο, ότι παραμένει ένα κοσμοπολίτικο αστικό κέντρο, με πολύ πιο ευρωπαϊκό άρωμα και αυταρέσκεια από την «πεπτωκυία» πρωτεύουσα, που έχει αφεθεί στη μοίρα της και στα χέρια ανθρώπων που δεν την αγαπούν. Ας είναι βέβαια καλά και οι ρώσοι ολιγάρχες που αποφάσισαν να κάνουν τη Θεσσαλονίκη επίνειο της Μόσχας και αγοράζουν τα οικογενειακά της κειμήλια για την προσωπική τους συλλογή. Αυτά τα γενικά. Τώρα, μερικές συμβουλές από την πρόσφατη προσωπική μου εμπειρία.
 
Συμβουλή 1:
Αν βγεις στον πηγαιμό για την Καβάλα, να εύχεσαι να είναι μικρός ο δρόμος. Γιατί ο κατασκευαστής που τον έφτιαξε υποδειγματικό και υπερσύγχρονο, πρέπει να κρατάει λίγο από τον Μαρκίσιο ντε Σαντ και φρόντισε να μου το θυμίσει, μη έχοντας προβλέψει για ούτε μία τουαλέτα καθ' όλο της το μήκος της διαδρομής. Τον φαντάζομαι με το άρρωστό μου μυαλό να έχει έχει τοποθετήσει κρυφές κάμερες κατά μήκος της, για να καταγράφει την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια μου. Η διαδρομή είναι υπέροχη και εντελώς ανεκμετάλλευτη. Η μόνη ανθρώπινη παρουσία που θα συναντήσεις είναι του άλλου, συμπάσχοντα οδηγού, που θα σε κοιτάξει με ανταγωνιστική απόγνωση, καθώς προσπαθεί να προλάβει πρώτος τον επόμενο κατάλληλο θάμνο. Έτσι, αναγκάζεται ο καθένας που δεν έχει κύστη φαλαινοκαρχαρία να τρέχει στις ποταμιές για την υπέροχη 'φυσική' εμπειρία. Κυριολεκτικά, ο δρόμος για την Καβάλα, από απόψεως ‘ανακούφισης’ είναι Δράμα. Προσφέρει όμως πολλές επιχειρηματικές δυνατότητες σε όσους θέλουν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία, αν μπορούν. Κατά τα άλλα ευχαριστιέσαι οδήγηση και άσφαλτη άσφαλτο.
 
Συμβουλή 2: 
Αν ποτέ βρεθείς για οποιοδήποτε λόγο σε ένα καλό μπουτίκ-χοτέλ βαθμολογημένη με 11 στους 10 βαθμούς σε διεθνή ταξιδιωτική ιστοσελίδα και κλείσεις μια στιγμή τα μάτια σου, μην πάθεις πανικό. Δεν σε διακτίνισαν στη Ρωσία. Η Ρωσία μεταφέρθηκε όλη εδώ. Έχε υπόψιν σου επίσης, ότι η μελαχρινή με το τριαντάποντο που βγήκε βιαστική από ταξί, ζήτησε από τη ρεσεψιόν να πάρουν τηλέφωνο τον φίλο της που διαμένει εκεί και ανέβηκε κατόπι τρέχοντας, πριν πάθει άπνοια μέσα στο ασφυκτικό φόρεμα-μπουστάκι, δεν ήρθε για να λανσάρει το μπάλκαν-σικ της νέας σεζόν. Τρέχει να βγάλει το ψωμί της από επισκέπτη που βαρέθηκε τις ξανθιές της χώρας του. Και μην αναρωτηθείς αν γίνονται τέτοια στα καλά ξενοδοχεία, παζάλστα. Στην Ελλάδα της κρίσης δεν κάνουμε ερωτήσεις κρίσεως. Πρώτα έρχεται ο πελάτης, που ήρθε, για να αγοράσει όλα και όλους. Γι' αυτο, αν θέλει να φωνάξει, θα φωνάξει, αν θέλει να ντουμανιάσει το δωμάτιό του, θα του το επιτρέψει η «διεύθυνσις». Τι κι αν σε κάνει καπνιστό κι εσένα στο διπλανό δωμάτιο, θα ταιριάζεις με το χαβιάρι του. Δεν έχεις ξανακούσει για παράπλευρη απώλεια; Δείξε λίγη κατανόηση σε αυτόν που κινεί τη ντόπια οικονομία!
 
Συμβουλή 3:
Μια-δυο μέρες πριν πας στην πόλη, καλό είναι να μπεις σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης με νερό και μαρουλόφυλλα. Αυτό που σε περιμένει είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Αν σου πούνε ότι στη Θεσσαλονίκη πρέπει να πας στο τάδε και στο δείνα, αγνόησέ τους. Και στην καντίνα του σταθμού των τρένων να πας, θα φας πεντάστερο ντόπιο κουλούρι γεμιστό, που θα το γεύεσαι και στον ύπνο σου. Παντού θα φας καλά και πολύ και σε τιμές χαμηλότερες από της Αθήνας. Αν πάλι σε καλέσει μαμά φίλου στο σπίτι για φαϊ, πάρε αντιόξινα από το φαρμακείο ή λουκέτο για στόμα κα πέτα το κλειδί. Το 'οχι άλλο' δεν συμπεριλαμβάνεται στο μενού. Τέλος, στη Θεσσαλονίκη θα φας και μια φλασιά από παλιά Ομόνοια, με τον σαλεπτζή στην πλατεία Αριστοτέλους και τα χάλκινα σκεύη του. Πάρε και πιες. Κάνει καλό στο στομάχι και τα νεύρα.
 
Συμβουλή 4:
Αν μπεις σε ταξί και σκοπεύεις να μαρτυρήσεις στον ταξιτζή ότι μόλις ανέβηκες απο την πρωτεύουσα, μη μου πεις οτι δε σε προειδοποίησα. Θα τα ακούσεις για τα καλά (με την καλή έννοια και με μπόλικο ντόπιο χιούμορ) για την κατάσταση στη χώρα, σα να ήσουν ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, μόνο και μόνο επειδή είσαι από Αθήνα. Αν σταθείς τυχερός θα θυμηθεί να σταματήσει και να σε αφήσει εκεί που του ζήτησες, αντί να σε πάρει μαζί του για όλη την υπόλοιπη βάρδια του. Εμένα, ένας λαλίστατος με κράτησε όμηρο μέχρι να διατυπώσει όλα του τα αιτήματα. Του είπα ότι θα τα μεταφέρω στην επόμενη συνεδρίαση της Βουλής. Έχουν οίστρο και πολλά να πουν οι άνθρωποι. 
 
Η Θεσσαλονίκη έχει χτυπηθεί από την κρίση, αδιαμφισβήτητα. Κρατά όμως καλύτερα από την Αθήνα. Σαν επισκέπτης δε θα το νιώσεις, τουλάχιστον στο κέντρο της πόλης. Δεν υπάρχουν παρά ελάχιστα λουκέτα και η κινητικότητα διακρίνεται από φυσιολογικότητα που παραπέμπει σε παρελθόντα χρόνια της πρωτεύουσας. Θες οι 'σπόνσορες' από τον βορρά, θες η πιο ελεγχόμενη και μικρή οικονομία, η πόλη διατηρεί εκείνη την ανθρωπιά που νοσταλγούμε όλοι οι Αθηναίοι. Και τα κτίρια της τα παλιά στέκουν όρθια και αξιοπρεπή. Πολλά ανακαινισμένα για να στεγάσουν την αυταρέσκεια των ρώσων ολιγαρχών, άλλα αναπαλαιώνονται ακόμα από τον πτωχευμένο της δήμο. Και κάτι ακόμα που αποδεικνύει την καλύτερή της κατάσταση: αυτό που κάνουν πολλοί και ανοίγουν το στόμα δείχνοντας τα δόντια, δεν είναι ένδειξη επιθετικότητας. Λέγεται χαμόγελο. Και οι Θεσσαλονικείς έχουν μάλλον κάποιους λόγους να μην το έχουν χάσει ακόμα. 
 

Δέκα χρόνια μετά.

Της  Μαρίας  Dawkinson
 
(αναμνήσεις μέσα στην κρίση)
-Ανδρέα! Η Ελένη είμαι, από το λογιστήριο της εισαγωγικής. Εσύ δεν ήσουν στις πωλήσεις;
 
-Πω-πω, ναι, χρόνια και ζαμάνια!
 
-Θα’ναι και μια δεκαετία…Τι κάνεις βρε συ; Ακόμα εκεί;
 
-Mπα. Πριν δύο χρόνια έφυγα για να εξασκήσω ελεύθερο επάγγελμα. 
(Κοινώς με έφυγαν ως πρωτογενές πλεόνασμα. Πως αλλιώς να στην πω την ανεργία; Ευτυχώς που δε μου φαίνεται. Είμαι το αόρατο στοιχείο που διαφεύγει από τις στατιστικές.)
 
-Και πως πάει;
 
-Ε, ξέρεις, καλούτσικα, οι εποχές δύσκολες... 
(Μην με βάζεις να αρχίζω τώρα! Πληρώνω ΤΕΒΕ κάθε δίμηνο, ούτε μια απόδειξη δεν έχω κόψει εδώ και δέκα μήνες, μου τελείωσαν τα έτοιμα, δεν είχα να πληρώσω ούτε τα κοινόχρηστα και γύρισα σπίτι με τη μάνα μου στα 40 μου, να ζούμε με τη σύνταξή της και να χρωστάμε σήμερα και δύο ενοίκια, αλλά δεν μας βγάζει ο ιδιοκτήτης γιατί ξέρει ότι δεν θα το ξανανοικιάσει.) 
Εσυ, συνεχίζεις εκεί;
 
-Ναι, αλλά δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Ξέρεις, οι εισαγωγές τη σήμερον ημέρα περνάνε μεγάλες δυσκολίες. Πού εκείνες οι εποχές οι καλές! Κάνω υπομονή και δεν παραπονιέμαι. 
(Παραπονιέμαι μόνο στον άντρα μου, γιατί μου έχουν κόψει τον μισθό τόσο που δεν μπορώ ούτε ένα ζευγάρι καινούργια παπούτσια να αγοράσω. Όλο σόλες αλλάζω στον τσαγκάρη και περιμένω να ξανάρθουν στη μόδα, για να τα λέω vintage. Αλλά στη δουλειά κιχ δε βγάζω για τις μειώσεις γιατί προσλαμβάνουν νέους χωρίς υποχρεώσεις με 3,60 και με περιμένουν στη γωνία. Δεν έχω και εναλλακτική με δύο παιδιά που σπουδάζουν και δάνειο σπιτιού.) 
Παντρεύτηκες;
 
-Χα, χα! Δεν την πήρα την απόφαση ακόμα!
(Καλό το ανέκδοτο με τον γαμπρό! Αρραβωνιάστηκα όμως. Την Κατάθλιψη. Είναι πολύ πιστή, αλλά δεν ξέρει να μαγειρεύει ούτε αυγό και θα την είχα εγκαταλείψει για τα ξένα από καιρό, αν δεν ήταν η μάνα μου μόνη της και με προβλήματα υγείας.) 
Η δική σου οικογένειά καλά; Μάκη δεν τον λένε τον άντρα σου; Μηχανικός σε τεχνική εταιρία, αν θυμάμαι. Τα παιδιά σου θα έχουν μεγαλώσει πια.
 
-Ναι, καλά είναι όλοι, δόξα το Θεό 
(Καλάμια. Αν δεν ήταν τα οικονομικά μας τόσο χάλια θα είχαμε χωρίσει. Η εταιρία του Μάκη πτώχευσε κακήν κακώς, δεν πήρε μία και σήμερα δουλεύει ταξί, αλλά δεν το πολυλέω... Ούτε που βλεπόμαστε σχεδόν όλη τη βδομάδα. Δε βγαίνουμε πια καθόλου τα Σαββατοκύριακα. Όλοι οι φίλοι μας στα ίδια χάλια είναι και τα κόψαμε τα πολλά-πολλά και μ’αυτούς. Όσο για τα παιδιά, ο ένας μπήκε στο Πάντειο, η άλλη σκίζεται να δώσει φέτος, για να σπουδάζουν και τα  δύο και μετά να βρουν δουλειά ως κοινωνιολόγοι-σεβιτόροι στη Γερμανία… Tα κοιτάμε και τρέμουμε μην πάθουμε τίποτα και τα αφήσουμε έκθετα σε αυτή τη διάλυση. Με όλα αυτά που βλέπουμε γύρω μας, με τόσο κόσμο να αρρωσταίνει και να πεθαίνει σαν τις μύγες, μας έμεινε να κάνουμε παρέα με ένα μόνο ζευγάρι, τον φόβο και την ανασφάλεια. Κατά τα άλλα, προσπαθούμε να κάνουμε θετικές σκέψεις!) 
 
-Κανένα νέο από τα παιδιά στη δουλειά;
 
-Μπα, έχω χάσει επαφή.
(Οι μισοί είναι πλέον άνεργοι και θα δηλώνουν ελεύθεροι επαγγελματίες σαν εσένα, αλλά τι να σου λέω τώρα να σε σκοτεινιάζω πρωινιάτικο…)
 
-Χάρηκα πολύ που σε είδα Ελένη, δεν έχεις αλλάξει καθόλου μετά από δέκα χρόνια.
(Τι να σου πω τώρα, ότι δε σε γνώρισα καν έτσι όπως έχεις αφεθεί; Μια κούκλα και στην τρίχα ήσουν πάντα όταν σε ήξερα. Σε γούσταρα κιόλας τότε, αλλά ήσουν ευτυχισμένα παντρεμένη. Ποιος ξέρει τι τραβάς κι εσύ όπως όλοι μας…Εδώ όλη η χώρα έγινε αγνώριστη.)
 
-Κι εσύ το ίδιο! Να είσαι καλά και να βρεθούμε κάποτε και με τους υπόλοιπους.
(Ποτέ δηλαδή. Ποιος έχει όρεξη να δει ποιόν έτσι όπως καταντήσαμε ιδρυματισμένοι όλοι, σε κατ’οίκον περιορισμό με την τηλεόραση, για ταχύρρυθμα μαθήματα στα τουρκικά και ασκήσεις μνήμης με τις επαναλήψεις. Και πες ότι βρισκόμαστε! Τι να κάνουμε, διαγωνισμό κακών νέων;)
 
-Ναι, αμέ! Τα λέμε.
 
-Έχεις το αυτοκίνητό σου εδώ κοντά; 
(Μπας και με πας παρακάτω γιατί με έχουν φάει τα λεωφορεία κι αν ζητήσω στον Μάκη να με έρθει να με πάρει, θα με βρίσει. Θυμάμαι μια μέρα με καταρρακτώδη βροχή με είχες πάει σπίτι από τη δουλειά. Πολύ το είχα εκτιμήσει. Νομίζω ότι σου άρεσα.)
 
-Μπα, όλες τις δουλειές μου τις κάνω με τα πόδια. Που να παρκάρεις πια; Κάνω και τη γυμναστική μου. 
(Αναγκαστικά. Πριν μια βδομαδα κατέθεσα πινακίδες)
 
-Γεια χαρά! 
(στα κουράγια μας)
 
 
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr