Menu

 

logoidea

Μαρία Dawkinson

Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 

Κλειστόν. Της Μαρίας Dawkinson

Δεν μπορώ να νοικιάσω το σπίτι μου. Μήνες τώρα και στάθηκε αδύνατο. Πρέπει να το κλείσω. Να κόψω ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ και ΟΤΕ. Ακουμπάω το ποτήρι με το κρασί πάνω στο παλιό τραπέζι από ξύλο κερασιάς, χωρίς σουβέρ. Έμαθα ότι όλα αυτά δεν έχουν πια καμία σημασία.  Βάρος είναι τα πράγματα, η παράδοση, η ιστορία. Ας πεθάνουν πριν τα εγκαταλείψω. Πέντε εβδομάδες έμειναν ακόμα. Θα φύγω και τα συναισθήματά μου είναι alou fun park (υπάρχει ακόμη αυτό άραγε, ή έκλεισε;), πότε λύτρωση και πότε πνιγμός. Δύσκολη η διαχείριση της προδιαγεγραμμένης απώλειας. Χθες πήγα στο πάρτυ γάμου της ξαδέρφης μου. Όμορφα και ζεστά και παγωμένα ήταν. Τόσοι οι άνθρωποι που αγαπώ, τόσες οι χαρές μαζί τους. Ποιος ξέρει πόσο σκληρή θα είναι η μοναχικότητα που επιλεκτικά διαχειριζόμουν εκ του ασφαλούς εδώ, γνωρίζοντας ότι όποτε το επιθυμούσα, ένα αγαπημένο πρόσωπο θα βρισκόταν δίπλα μου, με ένα απλό τηλεφώνημα. Εκεί, το τηλέφωνο θα μου θυμίζει πόσο η μοναχικότητά μου δεν θα είναι πλέον επιλογή. 
 
Θυμός μεγάλος, που ο δρόμος για την ξενιτιά έγινε η πιο καλή εναλλακτική. 
Θυμός γιατί βιώνεται σαν ήττα η έξοδος. Θυμός γιατί έγινε ήττα η ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει και θα ανακάμψει το πράγμα, αν και πάντα ήμουν κυνική με την κυρία αυτή (την ελπίδα). Η επιβεβαίωση και επαλήθευση πονάει όμως, πάντα.
 
Ό,τι έχω είναι εδώ, αλλά δεν είναι ικανό για να με κρατήσει να μείνω.
Πως να κλείσεις τόσες ανοιχτές πληγές; Σχέσεις που εκλιπαρούν να μεγαλώσουν, άλλες που ζητούν ολοκλήρωση, περαίωση ή ακόμα και κλείσιμο (μπερδεύονται πια με τους λογαριασμούς στην εφορία) άλλες που εκλιπαρούν για αιώνια πίστη, πράγματα που θέλουν συντήρηση, πληρωμές που ζητούν συνεχή τροφοδοσία. Μνήμες που αναμένουν την  συνεπή ανάπόληση. 
 
Μέσα σε πέντε χρόνια όλα έγιναν αγνώριστα, όσο γνώριμα κι αν ήθελαν πεισματικά να παραμείνουν. Άνθρωποι έφυγαν, στέκια έκλεισαν, δρόμοι άλλαξαν και γειτονιές έγιναν αγνώριστες. Όλοι φωνάζαμε, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να σταματήσει αυτή τη μετάλλαξη, την απαλλοτρίωση, τη μετανάστευση, το διωγμό.
 
Με ένα ποτήρι κρασί προσπαθώ να κάνω ισολογισμό, αλλά δε μου βγαίνει θετικός. Το ‘όπου γη και πατρίς’ μου ακούγεται μοιραία κυνικό. Ας ήταν άλλος στη θέση μου να φεύγει και δε θα του το έλεγα εγώ, σκέφτομαι. Τίποτα δεν είναι απλό και εύκολο. Με φαντάζομαι σε έναν τόπο με καλύτερους νόμους και πιθανότητες επιβίωσης και μια μεγαλύτερη μοναξιά. Τεράστια. Με τα μάτια να εστιάζουν μακριά, σε αυτό το κομμάτι της Μεσογείου. Φίλοι δε γίνονται πια. Γνωστοί, ναι, βρίσκονται παντού, σα συναρμολογούμενα χριστουγεννιάτικα δέντρα.
 
Αλλά οι φιλίες είναι σαν τα κλήματα. Οι ρίζες τους είναι όλη η ιστορία, Θέλουν λίπασμα, ειδικό κλίμα, τη γη τους. Δεν υπάρχει χρόνος για όλα αυτά. ‘Υπάρχει το skype’, λένε όλοι για παρηγοριά. ‘Πες μου όμορφα ψέμματα’, του λέω εγώ. Την αλήθεια την είδαμε. Και καλά εγώ. Είμαι μία. Μηδαμινή. Το σπίτι που κλείνω αμελητέο, ποταπό. Είναι η χώρα που μεγάλωσα, αγάπησα και αγαπώ που κλείνει βιβλία. Αδιαχείριστο αυτό το ‘κλειστόν’
 

Μια τρύπα στο νερό.Της Μαρίας Dawkinson.

Πάρτο και υπαρξιακά και κυριολεκτικά. Αυτό το κείμενο είναι ντουμπλ φας γιατί πραγματεύεται τη φράση αυτή και στις δύο της διαστάσεις, ξεκινώντας από τη φυσική: μια υπαρκτή τρύπα δικαιοδοσίας ΕΥΔΑΠ.

Πριν τρεις μήνες ο δήμος ασφαλτόστρωσε το δρόμο μπροστά από το σπίτι για να αφαιρέσει τα δύο σαμαράκια που έκοβαν την ταχύτητα στους βιαστικούς και να γίνει ξανά ο μικρός προαστιακός δρόμος των 5 μέτρων υπερταχείας κυκλοφορίας για επίδοξους οδηγούς F1 και να μειωθεί ο πληθυσμός των μικρών αιλουροειδών της περιοχής ήδη κατά τρία. Φυσικά, η δουλειά δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς λάθη και το καπάκι της ΕΥΔΑΠ στη μέση του δρόμου δεν ταιριάζει ακριβώς στην τρύπα. Αποτέλεσμα, κάθε τρία δευτερόλεπτα κι από ένα δυνατό γκουπ!

Την πρώτη εβδομάδα δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ αν δεν είχα μουσική στο χώρο ή δε φορούσα ωτοασπίδες. Για ένα περίεργο μεταφυσικό λόγο ήλπιζα ότι ο θόρυβος θα διορθωθεί από μόνος του. Πες με όπως θες, θα το δεχτώ. Φυσικά, και το θαύμα δεν έγινε.

Προσπάθεια πρώτη: επαφή με το αρμόδιο πρόσωπο στην ΕΥΔΑΠ. Διάρκεια τρεις μέρες. Μετά από υπομονετική αναμονή, τηλέφωνα που δεν απαντούσε κανένας, το γνωστό πέρα-δώθε από τον Άνα στον Καϊάφα, η κυρία Υπευθυνοπούλου, υπεύθυνη για τα καπάκια, πολύ ευγενική και συμπάσχουσα μου υποσχέθηκε πραγματογνωμοσύνη. Το συνεργείο ήρθε και επιβεβαίωσε το πρόβλημα με κατήφεια. «Πρέπει να αλλαχτεί δυστυχώς το καπάκι» ήταν η ετυμηγορία, με ύφος σαν να δήλωνε ότι πρώτα θα γκρεμιστεί το σπίτι και μετά θα βουλώσει η τρύπα. Υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν αναφορά και θα επανέλθουν για την επισκευή. Ο χειμώνας πέρασε και μπήκε η άνοιξη με τα ανοιχτά παράθυρα....

Προσπάθεια δεύτερη: δύο μέρες πριν τις εκλογές, παίρνω τηλέφωνο την κυρία Υπευθυνοπούλου, αλλά εις μάτην. Ο κύριος Ανευθυνόπουλος που απάντησε αντ’ αυτής μου δήλωσε ότι όλη η διαδικασία ήταν λάθος και ότι έπρεπε να απευθυνθώ στον Δήμο. Το οποίο και έπραξα αμέσως, προεκλογική περίοδος γαρ. Τωόντι, το δημοτικό συνεργείο έσπευσε. Η πραγματογνωμοσύνη του ήταν ότι πράγματι το καπάκι θέλει αντικατάσταση. Τα παιδιά του συνεργείου, πολύ φιλικά και πρόθυμα μου είπαν ότι θα κάνουν έγγραφη δήλωση άμεσης αντικατάστασης στο τεχνικό τμήμα του Δήμου και ότι το αργότερο σε πέντε μέρες θα έρθουν να αποκαταστήσουν το πρόβλημα. Με όλη την καλή τους διάθεση τοποθέτησαν μια σαμπρέλα για να απορροφά τους κραδασμούς, αλλά αυτή κράτησε μόλις δύο ώρες. Μου είπαν επίσης ότι μια κυρία Διασημοπούλου παρακάτω είχε το ίδιο πρόβλημα και εξυπηρετήθηκε αμέσως, να μην ανησυχώ. Εκεί ακριβώς, άρχισα να ανησυχώ.

Προσπάθεια Τρίτη: Μετεκλογικά και μετά από περαιτέρω αναμονή, επικοινωνώ ξανά με το δήμο ο οποίος με ξαναστέλνει στην ΕΥΔΑΠ. Εννοείται πως παραιτούμαι. Εννοείται πως θα κοιτάξω να μιλήσω με τον Δήμαρχο για ένα καπάκι της ΕΥΠΑΠ. Εννοείται πως έχει γίνει μείζων θέμα και έχει καταστρέψει την καθημερινότητά μου ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ. Μια καθημερινότητα που είναι ήδη Γολγοθάς με τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αδιέξοδα.

Και συνειδητοποιώ ότι το καπάκι της ΕΥΔΑΠ είναι ένας ακριβής συμβολισμός της κατάντιας αυτού του τόπου. Με τα πασαλείμματα και τις κακοτεχνίες από δουλειές της αρπαχτής, την απάνθρωπη γραφειοκρατία, την εξαθλίωση του πολίτη καθ’ οδόν για να βρει το δίκιο του, την ανευθυνότητα των υπευθύνων, τα μεγάλα λόγια του αέρα και οι υποσχέσεις, τα αυτονόητα που δεν είναι καθόλου αυτονόητα και τα προβλήματα με απλές λύσεις που δεν λύνονται ποτέ. Με την αδιαφορία των διπλανών και την αδράνεια του κόσμου. Με την υπαρξιακή μοναξιά που νιώθει ο καθένας μας και τις αυτοσχέδιες λύσεις επιβίωσης που εξωθείται να επινοήσει, ελλείψει κοινωνικού κράτους.  Με τους λίγους τυχερούς που έχουν τα ‘μέσα’ και είναι στο ‘σύστημα’ και εξαιρούνται από την εξαθλίωση. Σε όλα αυτά πρόσθεσε και τους καλοπροαίρετους εργάτες που προσπάθησαν να μπαλώσουν με δική τους πατέντα την τρύπα που δεν μπορεί να κλείσει το κράτος και τους ευχαριστώ για την καλή τους διάθεση να βοηθήσουν.

Κατάλαβες; Όλα μια τρύπα στο νερό που γίνεται η μαύρη τρύπα που μας καταπίνει έναν-έναν καθημερινά. Έχουμε ήδη περάσει τον ορίζοντα των γεγονότων της εδώ και καιρό. 

Αντικείμενο γυναίκα. Της Μαρίας Dawkinson.

Γυναίκα, η. αντικείμενο θηλυκού γένους

Στο Σουδάν μια νέα γυναίκα, γιατρός στο επάγγελμα, παντρεύτηκε χριστιανό και αλλαξοπίστησε, με αποτέλεσμα να συλληφθεί, να γεννήσει σιδεροδέσμια το παιδί της και να περιμένει σήμερα την εκτέλεσή της. Στο Πακιστάν ακόμα μία έγκυος λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου από την οικογένειά της, μπροστά στα δικαστήρια της Λαχόρης, επειδή ατίμωσε το σπίτι της και παντρεύτηκε άνδρα που δεν ενέκρινε ο πατέρας της. Στην Ινδία ένας ακόμα αποτρόπαιος ομαδικός βιασμός και φριχτός θάνατός δια απαγχονισμού δύο ανήλικων κοριτσιών αποκαλύφθηκε σήμερα. Δύο αστυνομικοί εμπλέκονται στην υπόθεση και η αστυνομία αρχικά αρνήθηκε να ψάξει τα παιδιά, παρά τις εκκλήσεις των οικογενειών τους. Σε πολλά κράτη της Αφρικής, πέρα από τη σεξουαλική βία και την εκμετάλλευση, οι γυναίκες υφίστανται κλειτοριδεκτομή όταν είναι ακόμα παιδιά και αυτό είναι απλά κομμάτι της ενηλικίωσής τους.

Η παράδοση δεν καταγράφεται ως κακοποίηση. Αλλά τα εγκληματικά περιστατικά που παίρνουν δημοσιότητα λόγω κοινωνικών δικτύων και παγκοσμιοποίησης της πληροφόρησης είναι πλέον καθημερινή πραγματικότητα. Δεν χρειάζεται να φανταστούμε ότι δεν είναι ούτε μεμονωμένα, ούτε μοναδικά (οι ομαδικοί βιασμοί στην Ινδία και τα εγκλήματα τιμής έχουν απασχολήσει πολύ την ειδησεογραφία τον τελευταίο καιρό λόγω αυξημένης συχνότητας), ούτε αποτελούν έκπληξη σε κοινωνίες όπου οι άγραφοι νόμοι ‘τιμής’ και οι πρακτικές θρησκευτικού φανατισμού στοχεύουν στα αδύναμα μέλη του πληθυσμού, τις γυναίκες, με την ανοχή και συμμετοχή των τοπικών αρχών.

Στην ‘προηγμένη’ Δύση όπου προστατεύεται νομικά η ισότητα των φύλων, η έξαρση της παράνομης εκμετάλλευσης νέων γυναικών εισαγωγής από φτωχές, υποβαθμισμένες και ευάλωτες κοινωνίες είναι σε έξαρση, παρά τον επικοινωνιακό πόλεμο και τις προσπάθειες των ΜΚΟ. Αμέτρητες είναι οι γυναίκες από την πρώην σοβιετική ένωση την Αφρική και την Άπω Ανατολή που βιώνουν τη βία, δίπλα μας, εν γνώσει μας. Δεν είναι ανάγκη να πας σε άλλη ήπειρο. Οι γυναίκες υποφέρουν, όπως υπέφεραν και πριν την εποχή της ισότητας και της πολυδιαφημισμένης χειραφέτησης.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά, πέρα από το γεγονός ότι η γυναίκα συμμετέχει πλέον ενεργά στον τομέα της εργασίας και της κερδοφορίας. Η γυναίκα παραμένει αντικείμενο κακοποίησης και εκμετάλλευσης από τους άνδρες που από τη φύση τους έχουν ξεκάθαρα ιδιαίτερη σχέση με τη βία. Δεν είναι τυχαίο ότι στα περιστατικά ομαδικών εκτελέσεων που έχουν σημειωθεί σε σχολεία και δημόσιους χώρους των ΗΠΑ όλοι οι δράστες ήταν άνδρες που είχαν στα χέρια τους όπλα. Η γνωστή παθογένεια της αμερικανικής κοινωνίας, που αποτελεί από μόνη της ένα άλλο μεγάλο θέμα...

Ο πλανήτης είναι ανδροκρατούμενος και η βία είναι γένους αρσενικού στην συντριπτική της πλειοψηφία. Προάγεται δε από τις πανίσχυρες βιομηχανίες της βίας (όπλα και προσομοιωτές που μπαίνουν στα σπίτια και περνάνε στα χέρια των παιδιών σαν αθώα ηλεκτρονικά παιχνίδια) και του εμπορευματοποιημένου σεξ (από την πορνοβιομηχανία μέχρι τη μόδα που πλασάρει μια εικόνα  γυναίκας-σεξουαλικό αντικείμενο).

Όλο αυτό είναι άρρωστο και βαθιά αποκρουστικό. Κάτι πρέπει να γίνει. Αλλά όσο οι γυναίκες δεν έχουν πραγματική εξουσία στα χέρια τους και δε γίνονται νομοθέτες, επικεφαλής της έννομης τάξης και θρησκευτικοί ηγέτες η ιστορία απλά θα επαναλαμβάνεται εις βάρος τους. Η μητριαρχία κράτησε για πολλές χιλιετίες στην παλαιολιθική εποχή. Τα στοιχεία που έχουμε δείχνουν σεβασμό στη μητρότητα και  τη γυναικεία παρουσία. Η βία ήταν αναγκαίο μέσο συντήρησης και  άμυνας της κοινωνίας από εξωγενείς παράγοντες. Μήπως τελικά αυτός ήταν προηγμένος πολιτισμός και μια επιστροφή σε αυτές της αξίες θα ήταν ευχής έργο;

Κινσάσα Αθήνα Βρυξέλλες. Tης Μαρίας Dawkinson.

Ο Καμίλ γεννήθηκε στο Κονγκό. Είναι μειοψηφικός Χριστιανός. Σπούδασε γιατρός και εργάστηκε για λίγο σε νοσοκομείο, όπου και γνώρισε τη γυναίκα του Ελοντί, νοσοκόμα χειρουργείου. Αγαπήθηκαν παντρεύτηκαν, κυνηγήθηκαν και αυτοεξορίστηκαν ως απειλούμενη μειοψηφία. Από ανάγκη επιβίωσης αποφάσισαν να κάνουν το μεγάλο ταξίδι προς την καλύτερη ζωή και τα εύφορα λιβάδια της Ευρώπης.  Τελικός προορισμός φυσικά, το Βέλγιο. Ήταν από τους τυχερούς που τα κατάφεραν να διασχίσουν τη Μεσόγειο και να καταλήξουν σε πρώτη φάση, στην Ελλάδα. Εκεί τουλάχιστον δεν τους κυνηγούσαν, για να τους σκοτώσουν, όπως στο Κονγκό.

Στην αρχή δεν είχαν ούτε να φάνε, ούτε που να μείνουν και έκαναν βόλτες πάνω κάτω στο λιμάνι, μέχρι να καταφέρουν να συναντήσουν την ‘επαφή’ τους, έναν συμπατριώτη που ήταν ήδη ένα χρόνο εδώ και δούλευε κηπουρός σε σπίτι. Ήταν τυχεροί και πάλι. Ο φίλος φίλου ονόματι Kλώντ τους συνέστησε σε κάτι φίλους φίλου του αφεντικού του, που είχαν ένα μεγάλο κτήμα στο Καπανδρίτι. Έπεσαν στην ιδανική περίπτωση. Τζακπότ ξανά. Ήταν εξαιρετικοί άνθρωποι και ζητούσαν ένα ζευγάρι σαν κι αυτούς, για να μείνει σε δικό του μικρό σπιτάκι και να φροντίζει το κτήμα και το μεγάλο σπίτι. Παράδεισος. Όλα καλά πήγαιναν για τον Καμίλ και την Ελοντί. Τους είχε βγει σε καλό η εξορία. Δούλευαν σε ένα υπέροχο περιβάλλον, έκαναν και οικονομίες για το Βέλγιο. Σε ένα χρόνο απέκτησαν και μια κόρη. Η ξαδέρφη της Ελοντί δούλευε νόμιμα στις Βρυξέλλες και εκεί ήθελαν μια μέρα να καταλήξουν και εκείνοι, πρώτα ο Θεός. Θα έφευγε αρχικά η Ελοντί με την κόρη της και τα χαρτιά της ξαδέρφης της και της δικής της κόρης και μετά θα ακολουθούσε ο Καμίλ.

Μετά από πολλές μεθοδεύσεις και έξοδα, οι γυναίκες τα κατάφεραν και κατέληξαν στις Βρυξέλλες. Ο Καμίλ βρήκε πολλές δυσκολίες όμως, για να βρει χαρτιά. Ήταν αδύνατο να ταξιδέψει νόμιμα και έπρεπε να βρεθεί άλλη οδός. Πέρασαν τρία χρόνια στο ψάξιμο. Ο Καμίλ επιστάτης του κτήματος να προσπαθεί να βρει λύση στην Ελλάδα και η Ελοντί με καρκίνο στο στήθος και μετάσταση στους πνεύμονες στα 32, να κάνει χημειοθεραπείες στο Βέλγιο. Η ξαδέρφη της είχε ήδη γυρίσει πίσω στο Κονγκό, για να φροντίσει τα μικρά της αδέρφια μια και τους γονείς της τους σκότωσαν οι αντάρτες και έτσι η Ελοντί, μόνη πια στην ξένη χώρα, με ένα παιδί χωρίς χαρτιά δεν είχε δικαίωμα ούτε να πεθάνει. Ο Καμίλ στην απελπισία του, απευθύνθηκε για βοήθεια σε ΜΚΟ και τις οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα της Αθήνας και παρακάλεσε κλαίγοντας, πάντα με τις αξονικές της γυναίκας του στο χέρι. Δεν κατάφερε τίποτα. Έπρεπε να περιμένει τη σειρά του. Υπάρχουν διαδικασίες και πρωτόκολλα. Μετά την απελπισία, σειρά είχε η απόγνωση. Πήγε σε ‘ειδικό’ και αγόρασε κλεμμένο διαβατήριο Βελγίου, έφτιαξε βαλίτσα, ευχαρίστησε την οικογένεια που τον φρόντισε τόσα χρόνια και πήγε στο αεροδρόμιο. Η Ελοντί δεν είχε πλέον άλλο καιρό να περιμένει. Γιατρός είναι και ήξερε καλά από αυτά. Στον έλεγχο διαβατηρίων πέρασε μια χαρά και με την ψυχή στα δόντια. Πήγε στην πύλη του φυσώντας και ξεφυσώντας και περίμενε να ανακοινωθεί η επιβίβαση της πτήσης για τις Βρυξέλλες. Δύο αστυνομικοί του αεροδρομίου τον πλησίασαν (ήταν ο μόνος έγχρωμος στην αίθουσα) και του ζήτησαν τα χαρτιά του. Τα έδειξε.

Αφού για λίγο τσακώθηκαν μεταξύ τους αν είναι ή δεν είναι αυτός της φωτογραφίας, του έκαναν νόημα να τους ακολουθήσει. Ο Καμίλ άρχισε να μουδιάζει παντού. Τον πήγαν σε μια αίθουσα όπου τον έβγαλαν φωτογραφία και μετά τη μεγέθυναν σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, για να δουν αν πράγματι είναι δικό του το διαβατήριο. Φυσικά, δεν ήταν. Του είπαν ότι έχουν ειδικές οδηγίες από την ευρωπαϊκή ένωση να μην αφήνουν κανέναν να περνάει τα σύνορα και στη συνέχεια τον διέταξαν να σηκωθεί να φύγει. Οδηγίες δεν είχαν να πάρουν το όνομά του, ή να τον κρατήσουν. Ήταν ελεύθερος να φύγει, αρκεί να μην πήγαινε στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο Καμίλ είναι εδώ ακόμα και περιμένει να πεθάνει η Ελοντί και να μείνει η κόρη του ορφανή οπότε και θα την αναλάβει κάποια κοινωνική υπηρεσία στο Βέλγιο. Η αίτησή του για ανθρωπιστική βοήθεια προωθείται. Έχει αριθμό πρωτοκόλλου 5.867. Βλέπεις, όλες οι περιπτώσεις είναι εξαιρετικές και στην Ευρώπη δε γίνονται διακρίσεις, ούτε παρακάμπτονται οι ουρές.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr