Menu

 

logoidea

Μαρία Dawkinson

Μαρία Dawkinson

Σπούδασα Ιστορία Τέχνης και εικαστικά στις ΗΠΑ. 
Έκανα επαγγελματική σταδιοδρομία στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και υπεύθυνη δημιουργικού. 
Έχω ένα μπλογκ δημιουργικής γραφής και εικαστικών πειραματισμών από το 2006, το “the dawkinson syndrome’ από το οποίο μου βγήκε και μου έμεινε το ‘καλλιτεχνικό’ όνομα (λόγω αγάπης για την μεταφυσική της Dickinson και τη λογική του Dawkins). 
Έχω κάνει εκθέσεις στα εικαστικά, έχω βγάλει ένα βιβλίο με οπτικοποιημένα κείμενα ή λεκτικές εικόνες και γράφω χρονογραφήματα. 
 

Το άδειασμα. Της Μαρίας Dawkinson

Ο καλύτερός μου φίλος, ο πιο δικός μου άνθρωπος και αποκούμπι  έφυγε από τη χώρα, για να γλυτώσει. Με την ίδια πτήση πέταξε η χαρά μου και ένα μέρος από την ταυτότητά μου που δεν τη γλύτωσε τελικά. Όνομα, επώνυμο, έτη, μέρη, αλλά χωρίς λοιπά στοιχεία. Πολλοί πριν από αυτόν την έκαναν για αλλού και η καρδιά μου σφιγγόταν κάθε φορά που αποχαιρετούσα τον καθένα, αλλά είναι τώρα που νιώθω πραγματικά ορφανή, να περιδιαβαίνω την πόλη ως φορολογούμενη κάτοικος κουφαριών.

Μέχρι σήμερα, προσπαθούσα να βάλω χανζαπλάστ σε κάθε πληγή και να την περιμένω με τον καιρό να γειάνει, γιατί είχα συνοδοιπόρο και σύμμαχο. Να που η συναισθηματική αιμορραγία είναι πλέον ολική, έρημος ερήμην. Του εύχομαι όλα τα καλά του κόσμου και ξέρω ότι θα είναι μια χαρά εκεί που πήγε, αλλά να, ένα περίεργο πράγμα, σα να γκρεμίστηκαν πάνω μου ξαφνικά όλα τα στέκια μας από βόμβα εγκατάλειψης και να επιβιώνω κάτω από ένα παχύ στρώμα λήθης που καλύπτει την  προηγούμενη μας ζωή, αυτή που μόλις χθες ήταν ολοζώντανη, πολύχρωμη και πάλλουσα. Σα να περιδιαβαίνω επιζούσα, ανάμεσα σε μη αναγνωρίσιμα κουφάρια που άλλοτε ήταν φιλόξενα σημεία αναφοράς για τη σχέση μας και ανέμελα στέκια, τρισαγαπημένα.  

Προσπερνώντας τα φαντάσματα των συναντήσεών μας κάνω αναπόφευκτα μνημόσυνο στα μέρη μας που έκλεισαν ένα-ένα, προμήνυμα της ιστορίας, της δικής μας και όλων μας. Μια το ένα καφέ, μια το άλλο εστιατόριο, λουκέτο εδώ, λουκέτο εκεί. Και εμείς, θυμάμαι, όλο να  τρέχουμε χέρι-χέρι να προλάβουμε μαζί την επόμενη καταστροφή, με νέα στέκια γιανέες πνοές επιβίωσης. Μαζί. Και να λέμε μετ’ επιφάσεως ότι όλα θα πάνε καλά όσο είμαστε παρέα. Τώρα, το χώρια είναι το νέα θέμα προς διευθέτηση. Ναι, το skype είναι μεγάλη ιστορία, θα είμαστε σε επαφή. Φαντάσου να μην είχαμε κι αυτό. Αλλά το τηλεφώνημα με το «έλα εκεί τώρα, να σου πω», το άγγιγμα, η αγκαλιά, τα μάτια, το χαμόγελο στα δέκα εκατοστά, τα χέρια τα ζεστά που σφίγγονταν θα χαστουκίζουν από εδώ και πέρα το «δεν ξέρω πότε και που» και θα ορίζουν τη νέα τάξη πραγμάτων. Κι εγώ, η εξαρτώμενη από την κοντινότητα και το χνώτο των ανθρώπων, θα πρέπει να καλωσορίσω το ‘εκ του μακρόθεν’. Απώλεια ζωής.

Κορίτσια για φίλημα. Της Μαρίας Dawkinson

Η Ιρλανδία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που επέτρεψε με δημοψήφισμα τον γάμο μεταξύ ομοφύλων. Πάρα. Πολύ. Ωραία. Θα ήταν μεγάλη πρόοδος –ειδικά για μια κοινωνία που ορίζεται από τις αρχές του καθολικισμού-  αν εν τω μεταξύ έκαναν κάτι και για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων, που όχι δημοψήφισμα υπέρ της δεν προβλέπεται, το αντίθετο θα έλεγε κάποιος: εν έτει 2013 πέρασε ψήφισμα που επιτρέπει την επέμβαση , μόνο σε περίπτωση που κινδυνεύει η ζωή της εγκύου...

Στις Κάννες, την ίδια ακριβώς στιγμή, οι γυναίκες που παρελαύνουν στο κόκκινο χαλί υποχρεούνται να φοράνε ψηλά τακούνια, κατόπιν ντιρεκτίβας εκ της διευθύνσεως. Θα το’λεγες σεξιστικό, στα όρια τoύ καλλιτεχνικού μπανιστηριού; Καθόλου! Ο λόγος που δεν υπάρχουν αντίστοιχα quota για τους άνδρες είναι απλή σύμπτωση. Οι γυναίκες αυτές με τα ψηλοτάκουνα δε, είναι γνωστό ότι πληρώνονται λιγότερο από τους συναδέλφους τους (τους άνδρες με τα φλατ) και ηλικιακά αποσύρονται πολύ νωρίτερα, γιατί δεν υπάρχουν ρόλοι γι’ αυτές, μιας και οι γυναίκες στις ταινίες πρέπει να είναι λολίτες, ποθητές και χωρίς ρυτίδες.

Η Μάγκι Γκίλενχαλ στα 37 της απερρίφθη για ρόλο επειδή δεν μπορούσε να υποδυθεί τη φιλενάδα ενός 55χρονου... Αυτά στο Χόλιγουντ. Δεν είναι καν ανάγκη να κάνουμε την αντιστοιχία στην απλή καθημερινότητα των εκατομμυρίων γυναικών που προσπαθούν να συναντήσουν τη χίμαιρα της ισότητας στο στίβο της εργασίας. Είναι σαφές ότι η μητρότητα δεν μπορεί να καταστήσει μια γυναίκα σοβαρή ανταγωνίστρια ενός άντρα.

Αλλά ας μην παραπονούμεθα, εμείς οι του αδύναμου φύλου, γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Μόλις πριν λίγες μέρες Αμερικάνος ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής αποκάλεσε δώρο τον βιασμό που συντέλεσε στη γονιμοποίηση. Στη δε Κίνα είναι σαφές ποιο έμβρυο θα έχει την καλύτερη τύχη, ας όψονται τα ποτάμια και οι χωματερές... Στην Ινδία μια από τα ίδια. Και αν τύχει να επιβιώσουν από την επιλεκτική άμβλωση, πρέπει να της ευχηθείς καλή τύχη με τόσους επίδοξους ομαδικούς βιαστές, που ως επί τω πλείστον διαφεύγουν της δικαιοσύνης που κοιμάται. Τώρα, αν τύχει και μια γυναίκα τολμήσει να απατήσει, η δικαιοσύνη ξυπνά απότομα και με πολύ άγριες διαθέσεις. Αν πάλι γλυτώσει από τη δικαιοσύνη, υπάρχουν  πάντα τα λαϊκά δικαστήρια και οι καλοθελητές λιθοβόλουςς, στο Ισλάμ όπου οι γυναίκες είναι υποδοχείς των ανδρικών ονειρώξεων, το μέσο αναπαραγωγής τους και τα αντικείμενα των συμπλεγμάτων τους, με τη δικαιολογία της ερμηνείας μιας θρησκείας.Aκόμα και σε χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, όπως το Κιργκιστάν, η Τσετσενία και το Τατζικιστάν, υπάρχει το έθιμο της απαγωγής των νυφών και του γάμου χωρίς τη συναίνεσή τους.  Δε θα πάμε καν στο τι συμβαίνει με τις γυναίκες στο ΙΣΙΣ, γιατί εκεί πλέον μιλήσουμε για κακουργήματα και ξεκάθαρα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που ο υπόλοιπος πλανήτης παρακολουθεί παθητικά.

Η γυναίκα σιγά-σιγα ξαναγυρνά στη θέση της, στην κουζίνα και στο παρασκήνιο, για να επιτελέσει τον αρχετυπικό της ρόλο, μετά τη δυτική φάση του φεμινισμού, που βόλευε πολύ για έναν αιώνα λόγωτων απαιτήσεων της παραγωγής που έφερε ο κοσμικός διαφωτισμός και η βιομηχανική επανάσταση. Η θρησκεία, το χρήμα και ο φανατισμός χαρακτηρίζουν την εποχή μας και θέλουν τις γυναίκες καταπιεσμένες μάνες, αντικείμενα του σεξ (βλ. Καρντάσιαν, Ριάνα και λοιπές) και απελπισμένα αντικείμενα του σεξ, που είτε αρνούνται να αποδεχτούν την απόρριψη, είτε προσπαθούν να ικανοποιήσουν ανδρικές φαντασιώσεις για να γίνουν αρεστές και εξωθούνται σε μπότοξ, πλαστικές, αυξητικές και άλλες φυσικές μεθόδους.

Υ.γ. Για να αποφευχθούν ηλίθια σχόλια-templates, που αναμένονται σε κείμενα που πραγματεύονται την αλήθεια και ειδικά τη γυναικεία αλήθεια, θα ήθελα να απαντήσω a priori ότι α) είμαι χορτασμένη, β) έχω κάνει δύο γάμους (ο πρώτος καλός, ο δεύτερος καλύτερος), γ) έχω τεκνοποιήσει και δ) δε φόρεσα ποτέ ταγάρι, ούτε υπήρξα ποτέ μέλος καμίας νεολαίας.

Καναβούρι στην Παιδεία. Της Μαρίας Dawkinson.

Είσαι εξωγήινος φοιτητής και έχεις ένα τρελό βίτσιο να παρακολουθείς του γήινους και ειδικότερα τους Έλληνες που είναι και πολύ τρέντυ τελευταία στα ραδιοκύματα από τον μπλε πλανήτη. Έχεις μελετήσει την ανθρωπότητα με την ιστορία της και τα παίρνεις τα γράμματα γιατί είσαι πιο προηγμένος και θέλεις να γράψεις τη διδακτορική σου εργασία (που τη λένε @$^$@^&#&;@* στον πλανήτη σου) για την Ελλάδα των 2015 χρόνων μΧ., 450.000 δικά σου. Λέμε τώρα, είσαι βιτσιόζος. Και μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά στον μακρινό πλανήτη, στέκεσαι στο εξής: Τις διαμαρτυρίες/ συγκεντρώσεις στην πρωτεύουσα Αθήνα τις τελευταίες δύο μέρες, για να συνάγεις κοινωνιολογικά συμπεράσματα.

Έχεις λοιπόν τη μεγάλη γιορτή/συγκέντρωση για τη νομιμοποίηση της κάνναβης. Πολύ ωραία. Πλήθη κόσμου συρρέουν στην κεντρική πλατεία της πόλης, για να στηρίξουν τη νομιμοποίηση της απαγορευμένης ουσίας. Και βέβαια, σε μία προηγμένη κοινωνία που θέλει να ακολουθήσει την πρόοδο που έχουν επιτεύξει άλλες προηγμένες κοινωνίες που νομιμοποίησαν τη χρήση της ουσίας για πολλούς λόγους (ιατρικούς, πολλώ δε), έχει λογική αυτή η παράσταση νίκης. Όπως πολλά που θεωρούνται ταμπού, πχ. ο γάμος ομοφιλοφίλων, έτσι και η χρήση ενός άλλου φυτού με κατά πολλούς ειδικούς ευεργετικές ιδιότητες και λιγότερο επιβλαβή από τον καπνό, ήρθε η ώρα να την δει αλλιώς ο εν λόγω πλανήτης, και ο κάθε προοδευτικός λαός να επιβάλλει τις απόψεις του στις κυβερνήσεις του. Μυρίζει εξέλιξη.

Την επόμενη μέρα, στο ίδιο σημείο της πόλης, κλήθηκαν να μαζευτούν για να διαμαρτυρηθούν για ένα άλλο καυτό θέμα που απασχολεί το λαό της προόδου, την Παιδεία. Μείζον θέμα. Ο εξωγήινος ξέρει ότι η παιδεία και η υγεία είναι οι θεμέλιοι λίθοι μιας κοινωνίας. Το μαθαίνει στον νηπιακό σταθμό. Στις μέρες αυτές περνά στην Ελλάδα ένα νομοσχέδιο που αλλάζει άρδην τα δεδομένα της παιδείας.

Το νέο νομοσχέδιο επιβάλλει τα πολιτικάκόμματα στηλειτουργία των ΑΕΙόπου και δε θα έπρεπε να έχουν καμία θέση, καταργείουσιαστικά τα Πρότυπα Δημόσια Σχολεία ανατρέποντας έτσιτησημασία τωνμαθητικώνεπιδόσεων, μεθοδεύειτην κατάργησητωνιδιωτικώνσχολείωνως επιλογή, εισάγειτηνκομματικήλογικήστα όργανα τηςσχολικήςιεραρχίαςεμηδενίζοντας την αξιοκρατία, καταργείτην αριστεία σε βάροςτωνκοινωνικά αδύναμων, άρα και τωνεπιδόσεωντουσυνόλουτων μαθητώνκαι καταργείτην αξιολόγησηστηνΕκπαίδευση, με αυτονόητα αποτελέσματα.

Αλλάζειδε τα κριτήρια ένταξηςστα ΑΕΙ, από αξιοκρατικάσελοταρία. Θα έλεγε ο εξωγήινος, ότιστην Παιδεία, σημαντικοί παράγοντεςείναι οι επιδόσειςτων μαθητών και όχι η πολιτικήτους ταυτότητα ή τοτυχερότουςαστέριγιατίσεμια ελεύθερη, προηγμένηκοινωνία ο πολίτηςέχειδικαίωμα να επιλέξει ανάμεσα σεέναν κακόγιατρό και έναν καλόγιατρό, έναν καλόυδραυλικό από έναν κακόυδραυλικό. Θα υπέθετε ο ίδιοςεξωγήινοςότισεένα τόσονευραλγικόθέμα, ο ίδιος προοδευτικόςκόσμος που υποστήριξετην αποποινικοποίησητηςκάνναβης θα προσερχότανσύσσωμος και στηδιαμαρτυρία ως προςτονομοσχέδιογια την παιδεία.

Δεσυνέβη προςέκπληξήτου.Τρειςκι ο κούκος απών.Ο εξωγήινος πρέπει να γράψειτην ανάλυσήτουσχετικάμετοθέμα και να εξηγήσει πως ο κόσμος πουθέλειτην απελευθέρωσητωνευεργετικώνψυχοτρόπωνδεδίνειμία για ένα επίπεδοεκπαίδευσης πουτουδίνειτηδυνατότητα να κρίνει πως, πόσο και πότε θα τα χρησιμοποιήσει αυτά τα ψυχοτρόπα.Ο εξωγήινοςέχει πρόβλημα μετοδιδακτορικότου.Ας αλλάξειθέμα, όσοείναι καιρός.

Οι κακοί και οι καλοί ζητιάνοι. Της Μαρίας Dawkinson

Ζητιάνοι έχουμε γίνει όλοι. Υπάρχουμε ως κάθε λογής ζητιάνοι, αλλά χωριζόμαστε σε δύο κατηγορίες: τους καλούς και τους κακούς.

Οι κακοί ζητιάνοι.

1. Οι πολιτικοί, που ζητιανεύουν ψήφους με ανταλλαγμα την παραπλάνηση, τα ψέμματα και τα ακόμα περισσότερα ψέμματα που σερβίρονται ως υπέρτατες αήθειες, αλλά αναιρούνται ανάλγητα και αβλεπί με την πρώτη ευκαιρία. Αυτοί παίρνουν στο λαιμό τους ολόκληρες γενιές ανθρώπων που ελπίζουν απελπισμένα, αδαείς που πιστεύουν εύκολα και εαυτούληδες που βλέπουν ότι τα αληθινά ψέμματα εξυπηρετούν το βραχυπρόθεσμο, μικροσκοπικό και εγωιστικό τους συμφέρον.

2. Οι δημόσιοι φορείς που ακολουθώντας το παράδειγμα των αρχόντων ζητιανεύουν για ακομα περισσότερη κατανόηση και επιβάλλουν ακόμα περισσότερα και αδικαιολόγητα έσοδα από τους ήδη τελώντες σε ανέχεια πολίτες, επικαλούμενοι την εθνική τους υποχρέωσή τους και εκμεταλλευόμενοι ανεξάντλητη -κατά τα φαινόμενα- υπομονή τους.

3. Οι ζητιάνοι που κάνουν τη ζητιανιά επάγγελμα, ποτίζοντας μωρά –συχνά ξένα- με ηρεμιστικά για να μην κλαίνε κατά τη διάρκεια του ωραρίου τους.

4. Οι ζητιάνοι στα φανάρια, που κάνουν χειριστικά τον σταυρό τους για να εμπνεύσουν το θρησκευτικό σου συναίσθημα, ή επαιτούν επιθετικά και μετά σου πετάνε το εικοσάλεπτο στα μούτρα γιατί είναι λίγο.

5. Οι γνωστοί, που ποντάρουν στην ευαισθησία σου και την ερμηνεύουν ως αδυναμία να πεις όχι, ζητώντας κι άλλα δανεικά και αγύριστα επειδή δεν ήταν ικανοί να διαχειριστούν τον εαυτό τους και κάποτε κορόϊδευαν όλους τους εργατικούς που πήγαιναν με το σταυρό το χέρι και πέταγαν το ‘ό,τι φάμε , ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο $%&$ κώλος μας’ ως φιλοσοφία ζωής.

6. Οι εργοδότες και συνεργάτες που ζητιανεύουν κατανόηση για την αθέτηση ακόμα μιας οικονομικής υποχρέωσης που έχουν απέναντί σου –αφού φυσικά έχουν εισπράξει τους καρπούς της δικής σου παραγωγής, γνωρίζοντας καλά ότι κι εσύ βιώνεις την ίδια κρίση και έχεις την ίδια ακριβώς ανάγκη επιβίωσης.

Οι καλοί ζητιάνοι.

1. Οι ευγενικοί μετανάστες στα φανάρια που δεν έχουν άλλο τρόπο να επιβιώσουν σε μια ξένη χώρα που ξεβράστηκαν αναγκαστικά, είτε γιατί τους είπαν ότι θα βρουν δουλειά, είτε επειδή δεν είχαν άλλο τρόπο να γλυτώσουν από επικείμενο θάνατο.

2. Οι άστεγοι, που κάποτε είχαν και αξιοπρέπεια και φυσιολογικότητα, αλλά τώρα η ζωή τους πέταξε στα πεζοδρόμια και στα συσσίτια του δήμου.

(όσοι μπορούμε, να αγωράζουμε τη “Σχεδία” τους με 3 ευρώ, που προσφέρει και καλή ύλη προς ανάγνωση και χρήματα για την επιβίωσή τους).

3. Οι ζητιάνοι της ανθρώπινης επαφής. Εκείνοι που ψάχνουν σαν τον Διογένη για ανθρωπιά και ευαισθησία, ανάμεσα στο συνονθύλευμα της κατήφιας, της αγένειας και της αποξένωσης που έφερε η οικονομική καταστροφή.  Άνθρωποι άγνωστοι, που δράττοντας την παραμικρή ευκαιρία σου χαμογελάνε και σου πιάνουν την κουβέντα γιατί κάτι είδαν στα μάτια σου, κάτι έπιασαν σε μια ευγενική σου κίνηση, κάτι τους ενέπνευσε λεπτότητα και ευαισθησία. Αυτό το μοναχικό και απελπισμένο για ανθρωπιά είδος όλο και πληθαίνει τελευταία γύρω μας και παρατηρώ ότι είναι ως επι το πλείστον γυναίκες.

4. Οι παθητικοί ζητιάνοι της αγάπης. Οι δικοί μας άνθρωποι, που μπορεί και μέσα από τη σιωπή τους, ή την απόσυρσή τους να δηλώνουν την αδυναμία τους και να ουρλιάζουν σιωπηρά ‘μη με εγκαταλείπεις, τώρα που όλοι γινόμαστε στρείδια και κλεινόμαστε στους εαυτούς μας, πνιγμένοι στα δικά μας προβλήματα, γιατί έχω ακόμα περισσότερη ανάγκη από πριν για μια γλυκειά κουβέντα και τη συμπαράστασή σου’.

5. Οι ζητιάνοι της λογικής. Εκείνοι που εκλιπαρούν για ορθό λόγο και σου ζητούν να ακούσεις και να κατανοήσεις τα επιχειρήματά τους, χωρίς προκατάληψη και παρωπίδες. Που ζητιανεύουν για διάλογο άνευ λιθοβολισμού.

Μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε τους κακούς από τους καλούς. Στους καλούς χαρίζουμε. Δεν δίνουμε απλά. Ένα κέρμα, πέντε λεπτά από τη ζωή μας, μια αγκαλιά, μοιραζόμαστε μια μπύρα, έναν ήπιο δίλαογο, ένα απλο τηλεφώνημα ‘σε σκέφτομαι’. Το ‘μαζί’ είναι το μόνο που μένει όταν όλα χάνονται όλα ένα-ένα. Τους καλούς ζητιάνους τους αναγνωρίζουμε και ενωνόμαστε μαζί τους. Γιατί η ανθρωπιά, η ευγένεια, η ενσυναίσθηση και η ευαισθησία πρέπει να διασωθούν πάσει θυσία. Οι καλοί ζητιάνοι είναι οι πραγματικοί αντικαθεστωτικοί, οι αντιστασιάκοι σε εποχές κανιβαλισμού. Οι καλοί ζητιάνοι είναι εκείνοι που εκπροσωπούν αυτές τις ανθρώπινες αξίες.

Ζητιανεύουμε κι εμείς ανθρωπιά παντού και πάσει θυσία και τη χαρίζουμε αντίστοιχα όπου μπορούμε. Να γίνουμε πολλοί. Αλλιώς χαθήκαμε στα αζήτητα.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr