Menu

 

logoidea

Δέσποινα Λιμνιωτάκη

Δέσποινα Λιμνιωτάκη

Ζω και εργάζομαι στο Ηράκλειο Κρήτης.   Σπούδασα Παιδαγωγικά και Ψυχολογία και έκανα μεταπτυχιακή ειδίκευση στις διεργασίες, την πρόληψη και τη θεραπεία προβλημάτων που αφορούν σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.  ‘Εχω κάνει έρευνα πάνω στον υπαρξιακό φόβο και τη στάση που κρατούν οι άνθρωποι απέναντι σε επικείμενο θάνατο, όπως εφαρμόζονται στη διεργασία πένθους.
 
Το πρώτο μου βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίτανος, με τον τίτλο: "Ζήτημα Ζωής και Θανάτου - ο φόβος του θανάτου, η διεργασία πένθους και το κυνήγι της ευτυχίας στην καθημερινή ζωή".  
 
‘Εχω κάνει και πέντε-έξι άλλα πράγματα, αλλά το γεγονός ότι λατρεύω να γράφω και να διαβάζω είναι η κεντρική ιδέα που θα ήθελα να θυμούνται οι φίλοι.
 

Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του.

Της Δέσποινας Λιμνιωτάκη.
Την πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη «προσωπικότητα»  για αναφορά σε πολιτικό πρόσωπο, μου φάνηκε σαν τις κοινοτοπίες που επαναλαμβάνουν τα κανάλια στις περιπτώσεις μαζικών καταστροφών: «πύρινη λαίλαπα», «φονικό χτύπημα του εγκέλαδου», «η Ελλάδα στους Έλληνες» και τα τοιαύτα. 
«Κυβέρνηση προσωπικοτήτων», ένα σχήμα που πάνω από όλα θα έπρεπε να αποδείξει ότι στην Ελλάδα υπάρχει αυτό το πράγμα που το λένε «ευρεία αποδοχή».
Ήταν νομίζω το δελτίο των οκτώ που καθόρισε τη λειτουργική σχέση ανάμεσα στα γνωστικά χαρακτηριστικά ενός ατόμου και την επιτυχία στη δημοσιονομική προσαρμογή. 
Πρόκειται για το θετικό ρατσισμό που διδάσκεται στα πανεπιστήμια, στο μάθημα Stereotypes and Discrimination. Η τακτική του να διαχωρίζεις μια ομάδα από το γενικότερο σύνολο, όχι υποτιμώντας τη, αλλά αντίθετα χρησιμοποιώντας λέξεις που μπορεί να την κάνουν να φαίνεται ανώτερη στα μάτια των υπολοίπων.
‘Εκτοτε η λέξη έχει φορεθεί τόσο πολύ, ώστε να δημιουργήσει μια επίπλαστη ανάγκη: κάθε παρέα, κάθε πηγαδάκι μικρού ή μεγάλου χωριού να ψάχνει για Μεσσίες – ανθρώπους που, φορώντας σαν το παλτό του Ναπολέοντα Βοναπάρτη τα εργαστηριακά τους επιτεύγματα, θα καταφθάσουν να μας σώσουν. Για την ακρίβεια, δεν μιλάμε για μία προσωπικότητα, αλλά για ολόκληρα τάγματα εφόδου. 
Αναρωτιέμαι αν στην Ελλάδα ψηφίζουμε τα πρόσωπα ή τις πολιτικές που αυτά δεσμεύονται να εφαρμόσουν. Κι αν ποντάρουμε σε μεμονωμένα πρόσωπα, τότε που έγκειται η δική μας συμμετοχική ευθύνη για την αλλαγή; Η αλήθεια είναι ότι οι επιλογές μας, έχουν αρχίσει να «αμερικανίζουν». Δεν εξηγείται αλλιώς το πώς οι ζωές των πολιτικών μας ξεπουλούν φύλλα εφημερίδας από το πρωτοσέλιδο, ενώ οι ενδυματολογικές τους εμφανίσεις στη Βουλή γίνονται viral στο διαδίκτυο.Οι φίλοι μας από την άλλη μεριά του Ατλαντικού που όλα τα έχουν πρωτοσκεφτεί, ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποι ψηφίζουν την εικόνα και τατσιτάτα πολύ περισσότερο από τις πολιτικές αναλύσεις και τις βαθυστόχαστες δηλώσεις. Όταν δηλαδή δεν ψηφίζουμε καθ’ομοίωση, «κόβουμε δρόμο» για τα τελικά συμπεράσματα βασισμένοι σε εντυπώσεις.
Μα μήπως η λέξη που χρησιμοποιείται εδώ, δεν αποδεικνύει το ίδιο; Μόνο στην Ελλάδα, το "προσωπικότητα" χαρακτηρίζει κάποιον που διαφέρει, υπερέχει και βρίσκεται σε ανώτερη θέση από όλους τους υπόλοιπους, κυρίως λόγω των διανοητικών του λειτουργιών. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για περιγραφική ανωτερότητα, αφού συνήθως αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων Φοβάμαι όμως ότι εμείς εξακολουθούμε να γυρεύουμε μια έτοιμη, "ανώτερη" φυλή, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. 
Μπορούμε να μιλάμε για πολιτική κουλτούρα στη χώρα, όταν ο ρόλος μας αρχίζει και τελειώνει στην κάλπη; Όταν θεωρούμε πιο σημαντικό να μας  επισκεφτεί στο χώρο διαμαρτυρίας ο εκπρόσωπος για να μας ασπαστεί, από  το να διαβάσουμε τις θέσεις του κόμματος που αυτός εκπροσωπεί και να κάνουμε reality check; Με το marketing να έχει πάρει τα ηνία από την ιδεολογία, μπορούμε να μιλάμε για ενημερωμένους ψηφοφόρους αντί για καταναλωτές;
Δεν είναι να απορεί κανείς που οι νέοι μας εμφανίζονται στατιστικά απολιτίκ. Εκλογές έρχονται και οι συζητήσεις στα καφενεία αρχίζουν να θυμίζουν
 
καλλιστεία. Δεν λέω, ο χώρος χρειάζεται ανανέωση, υποψηφίους που να διαθέτουν – κατά κοινή παραδοχή - λογική κι ευαισθησία. Θα αφήσω όμως στην άκρη τους σταρ για να επικεντρωθώ στις λύσεις, τα προγράμματα και τη διάθεση που θα επιδείξουν να εμπλέξουν τον κόσμο σε διαδικασία αυτοκριτικής. Είναι απολύτως απαραίτητο να πρυτανεύσει η ορθολογική σκέψη των πολιτών, μέσα από διαδικασίες που θα αναδείξουν τη δυναμική των ανθρώπων που απαρτίζουν τις κοινότητές μας. Οι προσωπικότητες των υποψηφίων, από μόνες  τους, δεν έχουν καμία αξία αν οδηγούν με παλαιοκομματική ακρίβεια στην  προβατοποίηση του λαού.
 
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr