Menu

 

logoidea

Κωνσταντίνος Μπογδάνος

Κωνσταντίνος Μπογδάνος

Γεννήθηκε το 1979. Θρέμμα της Πλατείας Αμερικής, μέλος της εφηβικής μπάντας 2CV, αριστούχος του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Παντείου, σπούδασε αναλυτική φιλοσοφία σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο King's College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Εργάστηκε στο Λονδίνο ως σύμβουλος επικοινωνίας και business development στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, ενώ παρακολούθησε μαθήματα μακρο-οικονομικών στο London Business School. Eπέστρεψε, πήγε φαντάρος και πλέον, ως δημοσιογράφος, κάνει ραδιόφωνο και αρθρογραφεί. Αγαπά τη μουσική, την ποίηση και τις αθλοπαιδιές.

O ρατσισμός (στοιχείων) του ΣΥΡΙΖΑ.Του Κ.Μπογδάνου.

Του Κωνσταντίνου Μπογδάνου.
 
Αν και ο όρος «ρατσισμός» προκύπτει από λατινογενή λέξη για τη «φυλή», αφορά σε πλήθος διακρίσεων βασισμένων σε δογματισμό, μισαλλοδοξία και στερεότυπα. Ρατσιστής δεν είναι μόνο εκείνος που διαχωρίζει τους ανθρώπους σε κατώτερους και ανώτερους με βάση την φυλετική τους ταυτότητα. Είναι και όποιος το κάνει στη βάση φύλλου, κοινωνικών, σεξουαλικών, θρησκευτικών, πολιτικών επιλογών ή χαρακτηριστικών κοκ. Κι ούτε υπάρχει καλός και κακός ρατσισμός. Υπάρχει ρατσισμός και αποδοχή. Ορισμένοι προτιμούν τη λέξη «ανεκτικότητα», που φορέθηκε πολύ τις τελευταίες δεκαετίες στη μεταβιομηχανική δύση. Όμως, αν και η ανεκτικότητα βοηθά στην κοινωνική ομαλότητα, στο βαθμό που απλά εμποδίζει την πρακτική εκδήλωση του μίσους, ίσως και να μην αποτελεί το τελικό ζητούμενο. Τελικά, αν ο ρατσισμός είναι μια εκδήλωση του μίσους, αντίθετό του είναι η αγάπη. 
Την αγάπη προς όλους, εχθρούς και φίλους, δίδαξε ο Θεάνθρωπος. Στο Λόγο του πιστεύουν δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη και εκατομμύρια συμπολιτών μας. Αυτούς – και όχι μόνο το ιερατείο – προσέβαλε σε μιαν αναπαράσταση κινούμενου κιτσαριού και μισαλλοδοξίας ο βουλευτής Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ, Βαγγέλης Διαμαντόπουλος. Πολλοί, βεβαίως, θα σπεύσουν να υπενθυμίσουν, ότι ο κος Διαμαντόπουλος ντύθηκε (κάτι σαν) παπάς στο πλαίσιο μιας τοπικής καρναβαλικής εκδήλωσης κι ότι η ουσία τέτοιων εκδηλώσεων είναι παραδοσιακά συγγενής με την ακραία σάτιρα ηθών και θεσμών. Καλείται, όμως, κανείς να λάβει υπ’όψιν τον παράγοντα του φορέα κάθε σατιρικής εκδήλωσης. Ο δηλωμένος άθεος κος Διαμαντόπουλος ανήκει σε μιαν ομάδα συμπολιτών μας που στο όνομα της πολιτικής τους ιδεολογίας υιοθετούν ρητορική συχνά ακραία αντιχριστιανική, θεωρώντας τους θρήσκους συμπολίτες τους οριακά περιπτώσεις ανθρώπων που χρήζουν  ψυχιατρικής παρακολούθησης. Είναι κάτι που το παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια ξεκάθαρα όχι μόνο στις δια ζώσης κοινωνικές συναναστροφές, αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το είδαμε πάλι τα Χριστούγεννα που πέρασαν, το περιμένουμε ξανά να κορυφωθεί το Πάσχα.
Για να μη μασάμε τα λόγια μας, το αντιθρησκευτικό συναίσθημα αποτελεί μέρος της ιστορίας της Αριστεράς. Και στην Ελλάδα, όπου το ΚΚΕ διατηρεί μιαν ιδιότυπα καλή σχέση με την ορθοδοξία ήδη από τον καιρό των ανταρτών παπάδων,  τα τελευταία χρόνια οι πιο ακραίες εκδηλώσεις του εντοπίζονται στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Προς Θεού (sic), η επισήμανση αυτή δεν αφορά στο σύνολο των οπαδών και μελών του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Και σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται πως ο μη πιστός αριστερός είναι αυτόματα και αντι-χριστιανός. Όσο όμως ο ΣΥΡΙΖΑ απομακρύνεται από την περιθωριακή πολιτική του γενεαλογία και μπαίνει σε τροχιά κυβερνησιμότητας, καλείται να αντιμετωπίσει τα στοιχεία εκείνα μέσα στο κόμμα, που υπονομεύουν την φιλοδοξία, να καταστεί ο πολιτικός αυτός φορέας εγγυητής ενότητας και δυνάμει παράταξη εξουσίας που θα εκφράσει το σύνολο του λαού, μακριά από διχαστικές επιλογές και ρατσιστικές συμπεριφορές τύπου Διαμαντόπουλου. 
Δεν αρκούν οι φιλότιμες προσπάθειες του κου Τσίπρα για αποδοχή δημοσίων πρακτικών θρησκευτικού παρονομαστή, όπως οι αγιασμοί, και για αγαστές σχέσεις με την Εκκλησία της Ελλάδος. Στην πραγματικότητα, θα ήταν απείρως ωφελιμότερο και ειλικρινέστερο, να μη ασπαζόταν κανέναν  σταυρό ο κος Τσίπρας και να επέπληττε παράλληλα δημοσίως, ενδεχομένως και εμπράκτως τους Διαμαντόπουλους του κόμματός του. Ζητούμενο στην Ελλάδα του 2014 δεν είναι να πιστεύουμε όλοι στον ίδιο θεό. Είναι να μπορούμε να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον στην πράξη. Και με τον ίδιο τρόπο που κάθε άνθρωπος και πολίτης έχει αναφαίρετο φιλελεύθερο δικαίωμα να μην συμμετέχει σε θρησκευτικές εκδηλώσεις, κανένας πολίτης δεν έχει δικαίωμα στον δημόσιο εξευτελισμό και διασυρμό των πνευματικών ομολογιών των συμπολιτών του. Κάποια πράγματα είναι «ιερά», τελεία και παύλα, ακόμα και για τον άθεο. 
Παραδόξως, ή μάλλον ειρωνικά, αυτό που απειλεί την φερεγγυότητα της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ σε κοινωνικό επίπεδο εκφράζεται από μια κατεξοχήν θρησκευτική έννοια και λέγεται «δογματισμός». Αφορά, δε, στην τάση των ιδεολογικά περίκλειστων και μονολιθικών ανθρώπων, να θεωρούν εαυτούς κατόχους της μόνης αλήθειας. Ο δογματικός άνθρωπος είναι επιρρεπής στις γενικεύσεις και τα τσουβαλιάσματα, την ασέβεια προς τα πιστεύω του δίπλα, την ακύρωση των επιλογών με τις οποίες δεν συμφωνεί και – κυρίως – την δαιμονοποίηση της αντίθετης άποψης. 
Παράδειγμα τέτοιας δογματικής δαιμονοποίησης αποτελεί και το viral κείμενο που διαβάσαμε πρόσφατο στο left.gr  και στο οποίο ο συντάκτης Βαγγέλης  Γαβριηλίδης επιχειρεί μιαν εφηβική επίθεση στο σύμβολο του καπιταλισμού, που αναγνωρίζει στο εμπορικό κέντρο Golden Hall. Εκεί, μέσα στα λοιπά, φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίσει την χρήση του πληθυντικού δείγμα «δουλικότητας». Στα σχόλια των αναγνωστών κάτω από το κείμενο, σύντροφοι και ομοϊδεάτες του συντάκτη πηγαίνουν το πράγμα ένα βήμα παραπέρα. «Θάνατος σε όσους φοράνε γραβάτες και γούνες», γράφει ένας. Για να συμπληρώσει κάποιος άλλος «ψόφο όμως». Και αν είναι προφανές ότι το βιβλίο του Ρίτσαρντ Σένετ «Η τυρρανία της οικειότητας» (εκδ. Νεφέλη) θα ήταν ένα χρήσιμο ανάγνωσμα για τον κο Γαβριηλίδη και τους επικροτούντες αυτόν, η διαπίστωση, ότι ο φορέας ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας του ΣΥΡΙΖΑ άκριτα δημοσιεύει κείμενα που υποδαυλίζουν τον λόγο του μίσους είναι πιο ανησυχητική  από οποιαδήποτε έλλειψη σφαιρικής αντίληψης των υποστηρικτών του. 
Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα προγυμνάζεται για να κυβερνήσει τη χώρα. Κατά πολλούς, το ενδεχόμενο νίκης του στις επόμενες εθνικές εκλογές αποτελεί και μιαν ιστορική αναγκαιότητα, δίχως την εκπλήρωση της οποίας δεν δύναται να κλείσει η περίοδος της μεταπολίτευσης, αν όχι της ιστορίας του πρώτου μεταπολεμικού κύκλου του νεοελλαδικού κράτους. Αρκετοί στην Κουμουνδούρου αντιλαμβάνονται το βάρος της ευθύνης. Αρκετοί όμως στα πέριξ αυτής αγοράζουν αγρό, αναπαράγοντας εμφυλιακές αντιλήψεις και ρατσιστικές συμπεριφορές. Από τη μία, αυτό κάνει ζημιά στον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ, που ασθμαίνει να πείσει τον νοικοκύρη Έλληνα ότι αξίζει μια ευκαιρία να προσπαθήσει εκεί που οι υπόλοιποι έχουν ιστορικά αποτύχει, διώχνοντας δυνάμει ψηφοφόρους που στενάζουν υπό τις πολιτικές των κυβερνόντων. Από την άλλη, όμως, αυτό γεννά μιαν ανησυχία σημαντική για τη δυνατότητα διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης σε περίπτωση ανάληψης της εξουσίας από την ριζοσπαστική αριστερά. 
Να το πούμε απλά και καθαρά: Υπάρχουμε στην Ελλάδα πολλοί που δηλώνουμε χριστιανοί ορθόδοξοι, φοράμε γραβάτα διότι μας αρέσει, κοστούμι διότι το βρίσκουμε κομψό - και στο τσακίρ κέφι παπιγιόν, προτιμούμε ένα μπουκάλι καλό κρασί από ένα τελάρο μπύρες, χρησιμοποιούμε τον πληθυντικό με χαρά, μεταχειριζόμαστε μετοχές, δοτικές και απαρέμφατα και δεν επιθυμούμε την επιβολή των προτιμήσεων και των πιστεύω μας σε κανέναν συμπολίτη, συνάνθρωπο, αδελφό. Δεν μας απασχολεί αν για κάποιους άλλους θεωρούμαστε «αστοί», ακόμα κι αν στην πράξη είμαστε σύγχρονοι προλετάριοι. Δεν μας αφορούν, δε, οι αγαρμποσύνες κανενός κυβερνητικού επικοινωνιακού επιτελείου και καμία χοντροκοπιά θεωρίας των δύο άκρων. Δηλώνουμε όμως, πως οποιαδήποτε μορφή ρατσισμού εναντίον μας είναι απαράδεκτη και δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Κανένα «μίσος ταξικό», ούτε κανενός άλλου τύπου, δεν επιτρέπεται να ψελλίζει η παράταξη που είναι πρώτη στην παράσταση νίκης των δημοσκοπήσεων, εφόσον επιθυμεί να συνεργαστούμε όλοι, ως συμπολίτες μιας δημοκρατικής πολιτείας, για τη δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας.
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr