Menu

 

logoidea

Κωνσταντίνος Μπογδάνος

Κωνσταντίνος Μπογδάνος

Γεννήθηκε το 1979. Θρέμμα της Πλατείας Αμερικής, μέλος της εφηβικής μπάντας 2CV, αριστούχος του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Παντείου, σπούδασε αναλυτική φιλοσοφία σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο King's College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Εργάστηκε στο Λονδίνο ως σύμβουλος επικοινωνίας και business development στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, ενώ παρακολούθησε μαθήματα μακρο-οικονομικών στο London Business School. Eπέστρεψε, πήγε φαντάρος και πλέον, ως δημοσιογράφος, κάνει ραδιόφωνο και αρθρογραφεί. Αγαπά τη μουσική, την ποίηση και τις αθλοπαιδιές.

Νίκος Οικονομίδης: Αποπληρωμή χρέους στα 75 χρόνια!

Ο ομογενής καθηγητής οικονομικών και «παρ’όλίγον» ΥΠΟΙΚ μιλά στον Κωνσταντίνο Μπογδάνο και προτείνει μια στρατηγική τριών σημείων για το χρέος και την ανάπτυξη.

Η ελληνική οικονομία έχει κάνει τεράστια βήματα τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια. Κάτ’αρχάς κατάφερε η κυβέρνηση τνα ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό, να παράξει πρωτογενές πλεόνασμα, δηλαδή πλεόνασμα προ φόρων.

Επίσης κατάφερε να βγάλει για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια  ένα πενταετές ομόλογο που πήγε καλά στις αγορές, με ικανοποιητικό επιτόκιο. Αυτό καθόρισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας.

Έχουν μείνει δύο μεγάλα προβλήματα. Το πρώτο είναι το θέμα των μεταρρυθμίσεων, ορισμένες από τις οποίες καθυστερούν σημαντικά. Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι αυτό του συσσωρευμένου χρέους. Παρά το κούρεμα στους ιδιώτες επί κυβερνήσεως Παπαδήμου, έχουμε 320 δις χρέους, εκ των οποίων τα 250 είναι προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κούρεμα σε αυτό το ποσό, όπως φημολογείτο τη περίοδο που ξεκίνησε να συζητείται το OSI,  δηλαδή να μας πουν οι εταίροι «μην πληρώσετε 20 ή 30%», δεν νομίζω πως μπορεί να γίνει. Είναι εξαιρετικά απίθανο, διότι θα το πληρώσουν οι φορολογούμενοι των άλλων κρατών. Το ΔΝΤ το συμβουλεύει μεν, αλλά το κάνει με τα λεφτά των άλλων. Αυτό που μπορεί να γίνει, είναι να υλοποιηθεί, ως OSI, μία εναλλακτική στρατηγική τριών σημείων.

Πρώτον, να προσπαθήσει η κυβέρνηση να σταθεροποιήσει το επιτόκιο. Αυτή τη στιγμή είναι στο 1.82%, αλλά είναι κυμαινόμενο. Πρέπει να γίνει σταθερό, ώστε να ξέρουμε ότι και σε βάθος χρόνου πως θα αποπληρώνουμε με το ίδιο επιτόκιο. Επίσης, πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να προσπαθήσει να διαπραγματευτεί μια περαιτέρω μείωση του επιτοκίου, κατά μισή ακόμα μονάδα, ει δυνατόν.

Δεύτερον, να πείσει η Ελλάδα τους εταίρους μας να μεταφερθεί η ωριμότητα των υποχρεώσεών μας βαθιά στο χρόνο. Δηλαδή, αντί να λήγουν σε 20 ή 30 χρόνια, να λήγουν σε 75 χρόνια. Μπορεί κάποιος να πει «σε 75 χρόνια ποιος ζει, ποιος πεθαίνει», όμως τα κράτη ζουν για πάντα και οι δανειστές γνωρίζουν ότι κάποτε το χρέος θα πληρωθεί. Γι’αυτούς, άλλωστε, είναι ένα λογιστικό νούμερο, το οποίο δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Αυτό μας βολεύει επίσης, διότι ενδεχομένως καταφέρουμε να πληρώσουμε τελικά νωρίτερα και σε μια μικρότερη αξία.

Τρίτον, θα ήταν σκόπιμο να ζητηθεί από τους ευρωπαίους μια περίοδος χάριτος στην πληρωμή των τόκων. Να πούμε, δηλαδή, ότι για πέντε-δέκα χρόνια δεν θα πληρώναμε τους τόκους και τα χρήματα αυτά θα έμπαιναν σε ένα ταμείο επενδύσεων, όπου θα καλούσαμε και τους Ευρωπαίους να συνεισφέρουν. Αυτά τα 5 με 6 δις που θα συγκεντρώνονταν με τον τρόπο αυτό, πρέπει να μπορέσουν να επενδυθούν, έτσι ώστε να δημιουργηθούν καινούριες δουλειές, επιχειρήσεις, να γίνουν νέα έργα, να μειωθεί η ανεργία.

Στο ταμείο αυτό υπάρχει πράγματι η ρεαλιστική δυνατότητα να συγκεντρωθούν  5 με 6 δις το χρόνο και υπό κοινή διοίκηση με τους εταίρους και δανειστές, ώστε να υπάρχει εμπιστοσύνη, να αξιοποιηθούν. Πρόκειται για ένα ποσό τεράστιο για το μέγεθος του ελληνικού ΑΕΠ και αποκτά ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα, αν συνυπολογίσουμε ότι τα τελευταία πέντε χρόνια το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων έχει στερέψει. Μια τέτοια εξέλιξη θα έφερνε εισόδημα στους πολίτες, το εισόδημα αυτό θα φορολογείτο και η οικονομία θα ξαναμεγάλωνε, θα μπορούσε να φτάσει επίπεδα 2009. Αυτό αποτελεί μια πρόταση ανάπτυξης σε στέρεες βάσεις.

Το μοντέλο που προτείνω, από χρηματοοικονομικής πλευράς δεν είναι τόσο δύσκολο να υλοποιηθεί. Βεβαίως, το Υπουργείο Ανάπτυξης θα πρέπει να υποδείξει τα κατάλληλα έργα, που θα οδηγήσουν σε αυτήν την αύξηση του ΑΕΠ. Επίσης, τα παραπάνω έχουν ως προϋπόθεση την κυβερνητική σταθερότητα. Δεν βρισκόμαστε στο σημείο όπου τα πράγματα κινούνται προς μία κατεύθυνση ανεξάρτητα από την πολιτική σταθερότητα. Εάν φοβούνται οι επενδυτές ότι η κυβερνητική πολιτική θα αλλάξει, τότε αυτό θα έχει αρνητικές επιπτώσεις και μπορούν να επανεμφανιστούν προβλήματα. Προσωπικά, και με την ευκαιρία της επίκλησης του ονόματός μου από τα ΜΜΕ, επιθυμώ να σημειώσω πως μέριμνά μου είναι το καλό της Ελλάδας και αυτό τίθεται πάνω από το προσωπικό μου συμφέρον. Δεν τρέφω συγκεκριμένες επιδιώξεις, όμως δεν θα είχα κανένα λόγο να μη βοηθήσω την Ελλάδα με κάθε τρόπο που μπορώ σ’αυτή τη συγκυρία.

- Ο Νικόλας Οικονομίδης είναι καθηγητής στο Stern School of Business, στο New York University και στο Haas School of Business του Berkeley, καθώς και executive director του NET Institute.

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο marketnews.gr

Ανασχηματισμός στις οθόνες: Κίνδυνοι και γραφικότητες. Του Κ.Μπογδάνου

Καθ’οδόν προς το μουντιάλ, με τις εκλογές στην πλάτη μας και την ΔΗΜΑΡ να βρίσκεται σε προοδευτική συνεργασία των στελεχών της στο δρόμο για την αποσύνθεση, από την προηγούμενη εβδομάδα τα δελτία ειδήσεων είχαν ήδη αρχίσει να φιλοξενούν τα πρώτα λουόμενα πλάνα του καλοκαιριού.
 
Την ειδησεογραφική νωθρότητα ήρθε να καλύψει η σεναριολογία του ανασχηματισμού, ως δείγμα αντιμετώπισης  των πολιτικών εξελίξεων από ένα σύστημα ΜΜΕ, που λειτουργεί με αυτοματισμούς συχνά ανησυχητικούς.
 
Όχι πως δεν υπήρχε επικαιρότητα. Ο πλανήτης ταράσσεται. Όμως, λίγο η έλλειψη παιδείας και κοσμοπολιτισμού που βαθαίνει στα ΜΜΕ, λίγο το μαθημένο πια στην ελαφρότητα κοινό, και ο Γιουνκέρ, η Συρία, το πάγωμα του South Stream από τη  Βουλγαρία και οι εξελίξεις στην Ουκρανία, ο αναβρασμός στην Τουρκία, το χρηματιστηριακό ράλλυ και η κινητικότητα στον τραπεζικό τομέα δεν φάνηκαν να αποτελούν ικανές πρώτες ειδήσεις. Άλλωστε, θέλουν έρευνα και ανάλυση. Συνεπώς, μισή βδομάδα στις οθόνες ανασχηματισμός.
 
Η πορεία προς τη στιγμή της ανακοίνωσης των ονομάτων έχει λάβει εδώ και χρόνια έναν χαρακτήρα δημοσιογραφικής διελκυστίνδας. Άλλωστε, το πολιτικό ρεπορτάζ έχει σε μεγάλο βαθμό μετατραπεί σε διαγωνισμό εύνοιας ανάμεσα σε αναμεταδότες. Εκείνος που έχει την καλύτερη σχέση με τον φορέα της πολιτικής εξουσίας, αν όχι εκείνος που αξιώνει πληροφόρηση με εκβιαστική πειθώ, θα δώσει πρώτος το όνομα που θα μείνει, θα φύγει, θα αναλάβει.
 
Περιμένουμε λοιπόν εικάζοντες και πιθανολογούντες τις αλλαγές αυτές που θα μπορέσουν να φτιάξουν ένα σχήμα που θα λέγεται «σαρωτικό». Κι όταν αυτό γίνει γνωστό, αντιλαμβανόμαστε πως αποτελεί άλλη μια περίπτωση κομματικών επιταγών εξαρτημένων περισσότερο από τις ανάγκες εκλογικών σχεδιασμάτων και εσωτερικών ισορροπιών. Το νέο σχήμα μιλά από μόνο του: Περισσότερες γυναίκες και πολιτευόμενοι σε περιφέρειες όπου η συγκυβέρνηση έδειξε στις τελευταίες εκλογές να χωλαίνει – συχνά σε βάρος της κατάρτισης και του έργου. Παραδείγματα, η κα Γκερέκου και η αλλαγή Τσαυτάρη.
 
Κι είναι επίσης χαρακτηριστικό, πως υποδεχόμαστε τις επιλογές με γνώμονα την επικοινωνιακή παρουσία των νέων μελών του σχήματος και όχι τις πολιτικές που αυτοί εκφράζουν. Θα κινηθεί διαφορετικά από τον Άδωνι ο διάδοχός του; Δεν έχει σημασία. Μας απασχολεί πως είναι «τσεκουράτος» και από τον ΛΑΟΣ. Τί προτίθεται να κάνει ο κος Λοβέρδος στο Παιδείας; Δεν γνωρίζουμε, αλλά το ότι κυμαίνεται μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ελιάς έχει γούστο. Έχει εκφράσει θέσεις για τη δημόσια διοίκηση ο Αργύρης Ντινόπουλος; Δεν ξέρουμε, αλλά θυμόμασε το ρεπορτάζ με τους ρέιβερ.
 
Εμβληματικότερη όλων στην τελευταία περίπτωση ανασχηματισμού, η περίπτωση του Υπουργείου Οικονομικών. Ονοματολογία τύπου «Πάμε στοίχημα» δίνει και παίρνει για μέρες. Μπακογιάννη, Δένδιας, Βορίδης, Σαμαράς, Οικονομίδης, Αράπογλου,Τζαβέλλα μεταξύ άλλων ακούγονται στα δημοσιογραφικά γραφεία, τα καφενεία και τους διαδρόμους. Η υπουργοποίηση του κου Χαρδούβελη βρίσκει τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ μάλλον απροετοίμαστους και εξ απήνης. Στο άκουσμα του ονόματος, δε, τον βαφτίζουμε από «πασόκο» και «σημιτικό», μέχρι «τροϊκανό» και «ακροδεξιό».
 
Ορισμένοι έφτασαν στο σημείο να ερμηνεύσουν παλαιότερες τοποθετήσεις του καθηγητή οικονομετρίας – προχείρως σταχυολογημένες – μιλώντας για επικείμενη πολιτική παροχών. Ο Γκίκας Χαρδούβελης, όμως, έχει συγκεκριμένο έργο.  Μέριμνά του θα είναι η οικονομική ανάπτυξη της χώρας και η ελάφρυνση του χρέους. Και μέριμνα των δημοσιογράφων ας είναι ο εποικοδομητικός έλεγχος των πολιτικών που θα ακολουθηθούν. Με δεδομένο, ότι η χώρα θα μπει σταδιακά σε προεκλογική τροχιά, ενδέχεται μεγαλύτερο αντίπαλο για τον νέο υπουργό να αποτελέσει ο λαϊκισμός – ως σειρήνα και διαβολή.
 
Μαγικό ραβδί δεν υπάρχει. Για τις όποιες αποφάσεις ληφθούν, οι συνομιλητές απαιτούν να είναι δεσμευτικές για τα επόμενα χρόνια. Οι μνημονιακές υποχρεώσεις που εκκρεμούν δεν παραγράφονται και μια ρύθμιση στο ζήτημα του χρέους θα εξαρτηθεί από τη διαπραγμάτευση συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων. Αυτό που ο κος Χαρδούβελης μπορεί να κάνει, με την επιστημονική κατάρτιση και την εξοικείωση που διαθέτει σε διεθνή περιβάλλοντα, είναι να καταστήσει σαφές στους δανειστές και ελεγκτές, ότι η φοροδοτική ικανότητα του Έλληνα έχει εξαντληθεί. Η επιτυχία του έργου του θα εξαρτηθεί και από την υπευθυνότητα της δημόσιας κριτικής.
 
Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο marketnews.gr

 

Το μέλλον (του) ΠΑΣΟΚ.Toυ Κωνσταντίνου Μπογδάνου.

Στις 3 Ιουνίου του 1985 το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου κέρδιζε μια δεύτερη συνεχόμενη εκλογική μάχη, σφραγίζοντας το μέλλον της χώρας. Τα διοικητικά πεπραγμένα, όμως,  της γαλαντόμας εκείνης διακυβέρνησης που εκτίναξε το δημόσιο χρέος με πρακτικές τύπου «Τσοβόλα δώσ’τα όλα», μικρότερη σημασία ίσως έχουν ιστορικά, σε σχέση με την εμπέδωση μιας κουλτούρας, που διαχύθηκε στη συνέχεια από το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ και όρισε την πορεία της χώρας προς τη μνημονιακή χρεωκοπία. Η απαγκίστρωση από την κουλτούρα αυτή και τα συμπαραδηλούμενά της θα ορίσει σήμερα και το μέλλον του Κινήματος.

Το μοτίβο γνωστό: Ο σκληρός ημετερισμός, ο αφορισμός της αξιολόγησης, η θυσία – αν όχι η δαιμονοποίηση – της αριστείας στο βωμό των «ίσων ευκαιριών» προς ένα κομμάτι του λαού που έμενε μεταπολεμικά αποκλεισμένο από τη διοίκηση και την λήψη αποφάσεων, χέρι-χέρι με την ασυδοσία και την αργομισθία μιας πλειονοτικής δράκας συνδικαλιστών, που λειτούργησαν με όρους μασονίας, αντιμετωπίζοντας το κράτος ως τσιφλίκι, παγιώθηκαν και χαρακτήρισαν έκτοτε το «βαθύ κράτος» όλων των μετέπειτα ελληνικών κυβερνήσεων.

29 χρόνια μετά, έχοντας ζήσει στο ενδιάμεσο την εξέλιξη του Κινήματος – διαμέσου της τελευταίας διακυβέρνησης Παπανδρέου, των εκσυγχρονιστικών κυβερνήσεων Σημίτη και της ολέθριας διαχείρισης της χώρας από μέρους ΓΑΠ – το ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη (πάλαι ποτέ Ευάγγελου) Βενιζέλου αναζητά την ταυτότητα, που θα του επιτρέψει την επιβίωση στη μεταμνημονιακή εποχή.

Η μεταμφίεση σε Ελιά μπορεί να λειτούργησε προσωρινά, όμως δεν μπορεί, υπό τις παρούσες συνθήκες, να αποτελέσει μακροχρόνια στρατηγική. Κατά πρώτον, η Ελιά συναποτελείται από πολιτικά οχήματα προσώπων που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ – και μετά τον κομματικό επαναπατρισμό Λοβέρδου ελέω ενδεχόμενης υπουργοποίησης, η μεταμφίεση αυτή καταντά σχεδόν κωμική. Κατά δεύτερον, η ελληνική κοινωνία δύσκολα θα ανεχτεί για πολύ ακόμα, να διοικείται από προσωπικότητες συνδεδεμένες με παρελθούσες διακυβερνήσεις, μνημονιακές και προμνημονιακές.

Με τη διαφαινόμενη διάλυση της ΔΗΜΑΡ ante Portas, το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλλημα επιβίωσης. Θα οδεύσει στο δρόμο του «συμπληρώματος» της ριζοσπαστικής αριστεράς, με δικαιολογία τον ρεαλιστικό έλεγχο των επιλογών μιας υποθετικής κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, ή θα μείνει πιστό στην πολιτική των μεταρρυθμίσεων, που του έδωσε το απρόσμενο 8%;  Και, εφόσον κάνει το δεύτερο, μέχρι πότε θα μπορεί να εξακολουθεί υπό την ηγεσία φθαρμένων προσωπικοτήτων;

Ήδη, το παραδοσιακά λαϊκίστικο μέρος του ανθρώπινου δυναμικού του Κινήματος, σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο, έχει κάνει τη μετάβαση προς την Κουμουνδούρου. Μια πολιτική συνεργασίας με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, στο όνομα μιας «κεντροαριστερής», ή «σοσιαλιστικής» γενεαλογίας και ρητορικής, πιθανόν να σημάνει και την ληξιαρχική πράξη θανάτου του ΠΑΣΟΚ, ακόμα κι αν του δώσει άλλη μια κυβερνητική περίοδο στα πράγματα – και σε περίπτωση που η οικονομία δεν ανακάμψει μέχρι την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Η «φαγοκύτωση» θα προκύψει αναπόφευκτα, εφόσον το εκσυγχρονιστικό ρεύμα αποχωρήσει και το υπόλοιπο κόμμα αφομοιωθεί από τον νέο φορέα του λαϊκισμού και της παροχολογίας.

Με τον ανασχηματισμό επικείμενο και το ΠΑΣΟΚ έτοιμο να βρεθεί με τους τομείς της ανάπτυξης (ΕΣΠΑ), ενδεχομένως των εξωτερικών, της ενέργειας, της αγροτικής ανάπτυξης και μέρους της οικονομίας, μεταξύ άλλων, στα χέρια του, θα μπορούσε κανείς να πει ότι στη Χαριλάου Τρικούπη ξορκίζουν τα φαντάσματα της Ιπποκράτους και προχωρούν ανακάμπτοντας. Στην πραγματικότητα, το κόμμα που λειτούργησε σαν ελληνικό Μπαάθ για δεκαετίες, μάλλον επιστρατεύει τις τελευταίες του εφεδρείες. Η διάθεση (αυτό)θυσίας των παλαιών στελεχών, προς όφελος μιας γενιάς νέων, που αναδείχτηκαν εν μέρει και στις ευρωεκλογές, θα κρίνει τον μετασχηματισμό της «δημοκρατικής παράταξης» σε σύγχρονο, υπεύθυνο κόμμα. Άλλως, ο ήλιος ο πράσινος κινδυνεύει δύσει οριστικά.

Δημοιεύτηκε για πρώτη φορά στο marketnews.gr

Ταυτότητα: Ευρωπαίος. Του Κωνσταντίνου Μπογδάνου.

 Toυ Κωνσταντίνου Μπογδάνου
Γλυκιά Γερμανία του Βίτγκενστάιν, του Γκαίτε, του Μπετόβεν και των Kraftwerk και του Φατίχ Ακίν, δεν θέλω να σε αφήσω πίσω. Με τα βουνά των συμφωνικών ονείρων πίσω από αιώνιες θάλασσες γραμμάτων κι αριθμών, με τις βαυαρικές τρυφερότητες και τον τρόμο των Φραντσέζων. Με τα χρόνια έμαθα ότι είμαστε από την ίδια πάστα. Ότι είμαι στο πετσί του Ρωμανού του Μελωδού μαζί και άρια του Μπαχ. Ότι ζούμε στιγμές μαζί στα πλοκάμια του Γκουλντ και στα μπάουχαους κλιμακοστάσια των προπολεμικών πολυκατοικιών της Πατησίων. Ομοίως και πιότερο ακόμα, Γαλλία μου. Δεν σού’χω λόγια για το σταλαγμό βαλσάμου στην ψυχή. Δεν μου’χεις γιατρικό για τον διαφωτισμό σου, τα ζιτάν της Μαργκερίτ Ντυράς, τον Σατί και τον Γκοντάρ. Και θα μπορούσε η παράγραφος να φτάσει ως τον θεό. Αλλά συμπάθα με Ευρώπη, θα μπει στο χείμαρρο μικρός χαλινός.
 
Θα’ναι οι γραμμές αυτές μόνο ένα ξέσπασμα μικρό, γιατί γεννήθηκα το έτος που ο Καραμανλής υπέγραφε στο Ζάππειο το διαβατήριό μου, που μου σφραγίστηκε διεθνής ισονομία με τον Άγγλο, ανωτερότητα μιας διαφοράς απέναντι στον Σλάβο, και βλέμμα κατάματο στον κόσμο διότι είμαι Ευρωπαίος, κι άμα ως Έλληνας ακρογωνιαίος, αρχαίος, παλιός στο παιχνίδι, ακόμα παρών.
 
Το ευρώ μου είναι δευτερεύον. Η ταυτότητά μου πρώτη λυσσομανάει και διεκδικεί κάθε θυσία, καθώς η υφήλιος ανατέλλει από τον καιρό της δύσης, χιλιάδες χρόνια υπό σκιάν ευρωκεντρικής κι ευρωγενούς αντίληψης. Τώρα, που ξεπετάγονται οι ανθοί της αποσταθεροποίησης, η θέση μου στη χωρία των λαών, που επί της γλώσσας και των ιδεών ενός λόγου που ακόμα μεταχειρίζομαι πορεύθηκαν κυριεύοντας επί αιώνες, δεν διανοούμαι ότι διακυβεύεται. Πως επανέρχομαι σε προ-οθωμανικό καθεστώς, εκτός δυτικού ψυχοϊστορικού θύλακα. Πρόκειται για αλλαγή που διαφεύγει της τρομακτικότερης περιγραφής. Ούτε καλή, ούτε κακή. Ασύλληπτη. Και ρετσινιά απώτατης εθνικής αποτυχίας. Απέναντι στους συνοδοιπόρους των διεθνών οργάνων και σχηματισμών, των φοιτητικών προγραμμάτων ανταλλαγής, κάθε ευρωπαίου που έχω συναντήσει και συναναστραφεί – και κάθε που δεν έχω. Ήττα.
 
Ευρώπη, σε γέννησα και στο τέλος της μοντέρνας εποχής καταφέρνω να γίνομαι απόβλητός σου. Νομίζω πως δεν αντιλαμβάνομαι τι θα πει «εκτός Ευρώπης». Ψελλίζω λεονταρισμούς βρυχώμενος νιαουρίσματα περί εξόδου από την ευρωζώνη, μη διανοούμενος τον τραχύ βιασμό που ετοιμάζω στην ψυχή μου. Την οργή και την έχθρα που κατόπιν θα πνίξει τη χώρα, την ενοχή και την πίκρα υπό ζούγκλα κι ανέχεια. Κι από την άλλη, να δεχτώ τον εκβιασμό; Έτσι που τά’κανα, όμως, ναι. Ευθέως, ναι. Μέχρι να καταφέρω να βάλω το σπίτι μου σε τάξη, τα λαμόγια πίσω από τα σίδερα, τα παιδιά στα θρανία και τα χέρια ξανά στις λαβές των εργαλείων. Να ξαναγίνω ο κύριος του τόπου μου. Να μην τον αφήσω βορά δραχμοπώλητη στην ξεφτίλα. Μέχρι να δω πού πάει η εποχή και να ζυγίσω τι τελικά θα μείνει από τον κόσμο όπου ορίστηκε η ταυτότητα του νέου ελληνικού κράτους. Ως που να γκρεμιστεί ή να σωθεί, ο κόσμος όπου γεννήθηκα Ευρωπαίος.
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr