Menu

 

logoidea

Μαριλυ Αργυροκαστρίτη

Μαριλυ Αργυροκαστρίτη

Γεννήθηκα στην Κέρκυρα. Διδάσκω εικαστικά και τελειοποιώ μέρα με τη μέρα, μεθόδους αυτοπροσδιορισμού. Είμαι σε όλα τα σόσιαλ μήντια, αποκλείεται να με χάσεις.

Επιτέλους εγκαίνια

Μετά από 14 χρόνια σιωπής, το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά ένα ιστορικό θέατρο που εγκαινιάστηκε πριν από 118 χρόνια, το 1895, επί δημαρχίας Θεόδωρου Ρετσίνα βρίσκει ξανά τη φωνή του. Με το σύνθημα «Λιμάνι… στον πολιτισμό» το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά άνοιξε τις πύλες του για το κοινό, φορτισμένο μνήμες, πλήρως ανακαινισμένο και έτοιμο να επανασυνδεθεί με το σήμερα. 
Σε εορταστική ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια και του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά.
Τα φώτα έσβησαν και η μεγάλη λευκή οθόνη κατέβηκε για να φιλοξενήσει την προβολή της ιστορίας του θεάτρου, ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και πλήρες ντοκιμαντέ. Κι ακολούθησαν οι μουσικές και τα τραγούδια, ενταγμένα σε ένα συγκινητικό κινησιολογικό πλαίσιο, με κινούμενες εικόνες στο βάθος της σκηνής.
Από την Τζίνα Φωτεινοπούλου που ερμήνευσε άριες, το θέαμα πέρασε στην καθαρή και λιτή  ερμηνεία του τραγουδιού «Ολοι οι ρεμπέτες του ντουνιά» από τον Γιάννη Μπέζο. Ακολούθησαν ο εξαιρετική Ελένη Κοκκίδου με μια διπλή μουσική παρουσία _«Το πλοίο θα σαλπάρει» - «Κάθε λιμάνι και καημός», η Ευαγγελία Μουμούρη με το «Αγάπη που΄γινες δίκοπο μαχαίρι» και την ξαφνική εμφάνιση - ευχάριστη έκπληξη ενός ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού, ο  Σταμάτης Φασουλής με τη «Δραπετσώνα»
Ο Θανάσης Αλευράς τραγούδησε το «Κάτω στον Πειραιά» ενώ ο Δημήτρης Λιγνάδης την «Πειραιώτισσα». Η Κερασία Σαμαρά τα «Λιμάνια» της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και τη βραδιά μουσικά έκλεισε ο Γιάννης Ζουγανέλλης. Η παράσταση ολοκληρώθηκε με το χορευτικό από «Τα παιδιά του Πειραιά» ενώ στη συνέχεια δύο μπάντες του δήμου διασταυρώθηκαν επί σκηνής, προτού καλλιτέχνες, συντελεστές, τεχνικοί, μουσικοί, τα παιδιά της χορωδίας και εργάτες του θεάτρου, υποκλιθούν στους επισήμους και το κοινό.
Ο Φωκάς Ευαγγελινός που είχε τη σύλληψη και τη σκηνοθεσία, έστησε μια παράσταση γεμάτη θάλασσα, φως, Πειραιά αλλά και συναισθηματική φόρτιση. Με μικρές πινελιές (σκάλες, κεριά, λαμπιόνια) αλλά και έντονες σκηνές φευγιού, έδωσε το χθες και το σήμερα του Πειραιά, κοιτάζοντας προς το αύριο. Συνεργάτες του, μεταξύ άλλων, η Εύα Νάθενα που είχε τη σκηνογραφική επιμέλεια καθώς και την ευθύνη των βίντεο, ο Λάμπρος Λιάβας, ο Αλέκος Γιάνναρος. Ολοι μαζί έκαναν ακόμα πιο αισιόδοξο το ξεκίνημα του ανακαινισμένου Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. «Οι δρόμοι του Πειραιά», όπως ήταν ο τίτλος της εκδήλωσης - γιορτής θα συνεχισθούν για πέντε ακόμα ημέρες.

55η Μπιενάλε της Βενετίας εντυπωσιάζει τους επισκέπτες

Είμαι μια φιλότεχνη! Από τους πιο σημαντικούς κρίκους στην "τροφική" αλυσίδα της Τέχνης...ο καταναλωτής, ο στόχος, το στήριγμα του καλλιτέχνη. Κι ως τέτοια έχω και το δικό μου γούστο. Από μικρή έμαθα ότι στην τέχνη όλα τα λουλούδια έχουν το δικαίωμα να ανθίσουν (και ήρθε και ο μεταμοντερνισμός να με επιβεβαιώσει). Απλά μερικά λουλούδια ευωδιάζουν πιο ωραία στα ρουθούνια μου από άλλα!
Με το γούστο έχουν ασχοληθεί πολλοί φιλόσοφοι ψάχνοντας την πηγή και τους νόμους του, κυρίως με το συλλογικό. Και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν γούστα και μόδες και στην τέχνη, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Η λέξη από ό,τι διαβάζω στα κείμενα των ιστορικών τέχνης είναι μάλλον απαγορευμένη, τουλάχιστον δεν βλέπω να εκφράζουν το δικό τους γούστο πια. Ψάχνουν να δικαιολογήσουν τα πάντα α)μέσω προηγούμενων θεωρητικών (για την μεταξύ τους αναγνώριση, αυτό, πόσο καλά διαβασμένοι είναι ) και β) μέσω κοινωνικού και καλλιτεχνικού, γίγνεσθαι, και σαφών κατηγοριοποιήσεων. Αυτό πάει την κριτική στην Ελλάδα λίγο πίσω, δεν θα δεις σχεδόν ποτέ κάτι αρνητικό για κάποιον, με αποτέλεσμα να είναι λίγο άοσμη και άχρωμη με πομπώδεις χαρακτηρισμούς και καμία αναφορά στο αν αρέσει στο συντάκτη ένα έργο ή όχι!Οπότε σπανίως την διαβάζω ή την ακολουθώ...
Εγώ δεν σχετίζομαι άμεσα με τον κόσμο της τέχνης, μ'αρέσει να βλέπω τέχνη και να ψάχνω ωραία, νέα, πράγματα...οπότε δεν θα μιλήσω με κανένα άλλο φίλτρο, πέραν του γούστου μου!
Τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει πολλά. Πολλοί καλλιτέχνες ας πούμε, θέλοντας να αποδείξουν στις κακές γλώσσες ότι ξέρουν να ζωγραφίζουν κι ότι οι μουτζουρωμένοι πίνακες έχουν ιδεολογική βάση, έριξαν το βάρος στην τεχνική και επαναπροσδιόρισαν την επαφή με την πραγματικότητα, μέσα από σχέδια και πίνακες ρεαλιστικής αποτύπωσης. Είναι και ευυπόληπτοι...
Άλλοι, στράφηκαν σε τεχνικές για μουσειακή τέχνη, όπου ανακατεύονται νέες τεχνολογίες και κυρίως το βίντεο...αχ, η βίντεο αρτ! Τόσο βολική και τόσο πολυσήμαντη!
Ο Σέφανος Τσιβόπουλος είναι η επιλογή του υπουργείου για να μας εκπροσωπήσει στην Μπιενάλε της Βενετίας. Δεν τον ήξερα ομολογώ, ανέτρεξα στο βιογραφικό του για να δω τι στέλνουμε και είναι βίντεο άρτιστ! Ασφαλής επιλογή, με τα ίδια και τα ίδια ζητήματα: μνήμη, ιστορία, μηχανισμοί εξουσίας, ντοκουμέντο και σενάριο, πραγματικό και κατασκευασμένο, κριτική του μέσου αλλά και των μέσων...(όσον αφορά στην κριτική των μέσων μαζικής ενημέρωσης: ακόμα και η μαμά μου δεν βλέπει Μέγκα γιατί είναι λέει κατευθυνόμενο και λέει ψέμματα...οπότε ,μάλλον το θέμα έχει κουραστεί λίγο!) Το έργο του λέγεται “Ιστορία μηδέν” κι έχει να κάνει με το χρήμα, και το ρόλο του “στη διαμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων και των οικονομικών συστημάτων, σε συνάρτηση με τις ρεαλιστικές αλλά και συμβολικές διαστάσεις της κατοχής ή της έλλειψής του”. Οκ.... χρήμα! Άρα κρίση! I rest my case!
Απλά η περίπτωση του μου φέρνει στο μυαλό, αυτό που διάβαζα σε άρθρο ξένης εφημερίδας τις προάλλες που μιλούσε για την συντηρητικοποίηση των μουσείων τα οποία οργανώνουν αφιερωματικές εκθέσεις σε μεγάλους κλασικούς καλλιτέχνες, προκειμένου να γεμίσουν τα ταμεία! Ποιος μπορεί να τα κατηγορήσει και κυρίως ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον θεατή που προτιμά το αέναο feedback, ενός ωραίου πίνακα από την βαρετή λούπα, ενός βίντεο καλλιτεχνήματος;
Για να εξηγούμαι:λατρεύω την βίντεο – άρτ, μπορώ να βλέπω Βαιόλα με τις ώρες ή Πιπιλότι Ριστ κι ένα σωρό άλλους υπέροχους καλλιτέχνες. Και ο κος Τσιβόπουλος θα μ'αρέσει σίγουρα... Αλλά τώρα που ζούμε στην εποχή των φίλτρων του Ινσταγκραμ κι έχουν γίνει όλοι εννοιολογικοί καλλιτέχνες, με την προσθήκη πιασάρικου τίτλου, (που να δεις τι έχει να γίνει με τις νέες αντίστοιχες εφαρμογές για βίντεο) μερικά πράγματα έχουν καταντήσει βαρετά, οπότε και οι curators ας έχουν λίγο πιο ανοικτούς ορίζοντες...Δεν μιλάω για την δική μας επιμελήτρια, μόνο...είναι δυνατόν το θέμα της Μπιενάλε να είναι “The Encyclopedic Palace» και να πραγματεύεται τους τρόπους με τους οποίους οι εικόνες χρησιμοποιούνται για την οργάνωση της γνώσης και τη διαμόρφωση της εμπειρίας μας από τον κόσμο”;; Να ζητήσουμε από χρήστες των σόσιαλ μίντια να συμμετάσχουν! Το τετριμμένο και μόνο του θέματος απαιτεί και πιο επεξεργασμένες απαντήσεις αλλά αυτό είπαμε είναι το γούστο μου! Το συλλογικό αυτή τη στιγμή είναι άλλο... Απλά, καλές και οι μόδες και το γούστο της εποχής, αλλά καμιά φορά η τέχνη οφείλει να πηγαίνει και λίγο κόντρα!

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr