Menu

 

logoidea

Μαριλυ Αργυροκαστρίτη

Μαριλυ Αργυροκαστρίτη

Γεννήθηκα στην Κέρκυρα. Διδάσκω εικαστικά και τελειοποιώ μέρα με τη μέρα, μεθόδους αυτοπροσδιορισμού. Είμαι σε όλα τα σόσιαλ μήντια, αποκλείεται να με χάσεις.

Ψεύτικοι παράδεισοι και αληθινές κολάσεις. Της Μαρίλυς Αργυροκαστρίτη

Διαβαζα χθες στην εφημεριδα Γκαρντιαν για την υπόθεση ενός νεαρού αγοριού το οποίο έχει μείνει ανάπηρο από ένα ατύχημα που είχε το 2004. Όταν έπαθε το ατύχημα ήταν 6 ετών και μετά από 2 μήνες σε κωματώδη κατάσταση επανέρχεται κι αρχίζει να λέει για την εμπειρία που είχε του παραδείσου σε μιαν επιθανάτια στιγμή. Περιέγραφε μυώδης αγγέλους και διαβόλους που ξεπηδούσαν από τούνελ. Το 2011 και χάρη σε μιαν ειδική επέμβαση βρέθηκε στην δημοσιότητα και έτσι γνωρίστηκε με έναν συγγραφέα ο οποίος προσφέρθηκε να συγγράψουν ένα βιβλίο για την περίπτωση του. Κι άρχισαν να λένε για τον παράδεισο και την ζωή μετά θάνατον κι έφτιαξαν έτσι ένα βιβλίο που εξέδωσε ένας χριστιανικός εκδοτικός οίκος και έγινε μπεστ σέλλερ.

Σήμερα η μητέρα του αγοριού και το ίδιο το αγόρι, υποστηρίζουν ότι όλα αυτά είναι ψέματα κι ότι ήταν όλα αποκυήματα της φαντασιας ενός 6χρονου. Κανείς όμως δεν τους πιστεύει αν και το δηλώνουν σε όλα τα μέσα. Ποιος προτιμά την αλήθεια από ένα τσούρμο μυώδεις αγγέλους;

Μου κίνησε το ενδιαφέρον η πιο πάνω  ιστορία καθώς βλέπω την προεκλογική προπαγάνδα των δύο κομμάτων. Οι μεν ποντάρουν στην περιγραφή της πραγματικότητας χρωματίζοντας την με μελανά χρώματα (όχι ότι είναι ρόδινη) περιγράφοντας τον ζόφο και την απελπισία που ζούμε. Υπόσχονται τα ουρί του παραδείσου καθώς όλοι είμαστε ανάξιοι του δράματος μας και πρέπει να ανταμειφθούμε στην βασιλεία των ουρανών που μας αξίζει .Είμαστε απολύτως έτοιμοι να τους πιστέψουμε, είναι μια ανάσα μακριά η χαρά και η ευμάρεια. Οι δε άλλοι ποντάρουν στο φόβο της θεομηνίας που θα μας βρει εάν δεν υπακούσουμε στην καλβινιστική αντίληψη της θυσίας που μας επιβραβεύει εξίσου με παράδεισο. Κι εκείνος κοντά μας είναι μετά την δύσκολη στροφή (αν επιβιώσουμε). Η αλήθεια είναι μία:  δεν υπάρχει και πολλή ελπίδα αλλά ποιος έχασε πουλώντας την; σίγουρα κάτι ξέρουν να μας πουν επ'αυτού και οι πωλητές θαυματουργού καφέ αδυνατίσματος για ευτραφείς που αρνούνται να κάνουν δίαιτα. 

Το μέλι δεν μπορείς να το κάνεις ξύδι κι έτσι το μελό πάντα θα πουλάει περισσότερο από οποιαδήποτε στεγνή αλήθεια..Γι'αυτο και ποτέ δεν μου άρεσαν οι ταινίες με έντονο μελοδραματικό ύφος (ανίατε ασθένειες, παιδάκια, ζωάκια, ηλικιωμένοι).Δεν μπορείς να εκλογικεύσεις το συναίσθημα όταν σου γίνεται ευθεία επίθεση σε αυτό, υποκύπτεις σε ένα χυδαίο εκβιασμό και είσαι απολύτως διαχειρίσιμος. Είτε φόβος είναι το συναίσθημα,  είτε ελπίδα, είτε πόνος και λύπη  ποτέ μα ποτέ δεν θα ξεπεράστει το όμορφο παραμύθι, από την άβολη αλήθεια.

Είπαμε: μυώδη αγγελάκια με φτερά – beat that! 

Αιδοίου διάλογοι. Της Μαρίλυς Αργυροκαστρίτη.[video]

Πριν από μερικές μέρες η Laura Pausini η γνωστή ιταλίδα τραγουδίστρια έδινε μια συναυλία στο Περού. Στην συναυλία αυτή φορούσε ένα ρούχο που έμοιαζε με ρόμπα. Κάποια στιγμή κι ενώ ολοκλήρωνε την συναυλία της άνοιξε η ρόμπα αυτή και φάνηκε πεντακάθαρα το γυμνό αιδοίο της κάτω από τον εκτυφλωτικό προβολέα. Της πήρε λίγη ώρα να το καταλάβει, και όταν το αντιλήφθηκε, τράβηξε το ρούχο της και αφού είπε, «το έχω όπως όλες» αποχώρησε και καληνύχτισε χαμογελαστή. Το βίντεο της σκηνής έγινε viral στην Ιταλία. Αναρωτήθηκα αν  τελευταία το αιδοίο έχει μια κάποια επικαιρότητα
 
Θυμήθηκα  την «Καταγωγή του κόσμου» του Κουρμπέ, που είχε όπως λέγεται στο γραφείο του και ο Λακάν. Ο πίνακας αυτός παρουσιάζει ένα φυσικό αιδοίο και ήταν σαφώς σκανδαλιστικός κι απαγορευμένος την ίδια στιγμή που άπειροι φαλλοί έχουν κοσμήσει ακόμα κι εκκλησίες (οκ, υποτροφικοί έστω). Η Deborah de Robertis, μια γαλλίδα καλλιτέχνης στάθηκε μπροστά του στο Μουσείο του Ορσαί στις αρχές Ιουνίου επιδεικνύοντας το αρχικό «μοντέλο». Απομακρύνθηκε με την κατηγορία της επίδειξης παρόλη την δικαιολόγηση της περφόρμανς της από την ίδια
 
Ένα άλλο αιδοίο βρέθηκε αυτές τις μέρες στο μάτι του κυκλώνα όταν η γιαπωνέζα καλλιτέχνιδα Megumi Igarashi συνελήφθη για την 3D αναπαραγωγή του αιδοίου της που μετέπλαθε σε έργα τέχνης και πουλούσε. Σκοπός της να φτιάξει ένα μεγάλο μοντέλο του αιδοίου της που θα είναι συγχρόνως κανό (με όλα του σημειολογικά παρελκόμενα). Θεωρήθηκε ένοχη προσβολής δημοσίας αιδούς. Στην χώρα με τους ελαστικούς νόμους περί παιδικής πορνογραφίας και το φεστιβάλ πέους
 
Η επικαιρότητα των ημερών μιλάει και για άλλα αιδοία και κλειτοριδεκτομές σύμφωνα με πρόσταγμα των τζιχαντιστών στο Ιράκ, για όλες τις γυναίκες που δεν έχουν υποστεί ακόμα αυτό τον φρικτό ακρωτηριασμό. Εκεί το αιδοίο φέρει αποκλειστικά και μόνο τον ρόλο υποδοχέα και άρα προέκτασης του ανδρικού μορίου. 
Άρα Laura δεν το έχεις όπως όλες. Το δικό σου δεν είναι ακρωτηριασμένο, δεν θα σε συλλάβουν ούτε θα σε λιθοβολήσουν για την τυχαία επίδειξη του, ούτε θα αποτελέσει πρόσταγμα βιασμού. Δεν θα σε αποκαλέσουν πόρνη επειδή δεν φορούσες εσώρουχο, ούτε ξεσήκωσες ρητορική μίσους στο διαδίκτυο. Εσύ κι αυτό έχετε την ελευθερία του συμβολισμού σας, της εικόνας σας και της αυτοδιάθεσης σας. Εσύ κι αυτό είστε ένα και δεν αλληλοκαταδικάζεστε. Δυστυχώς δεν έχουν όλες οι γυναίκες την ίδια πολυτέλεια….      

 Βίντεο Παουζίνι

http://www.repubblica.it/spettacoli/musica/2014/07/31/news/laura_pausini-92851405/

Το βίντεο της "αποκάλυψης" στο Περού...

 

 

 

 

Γκρεμίζοντας τον τοίχο με μιαν ανάσα κι ένα καρδιοχτύπι.

 Της  Μαριλυς Αργυροκαστρίτη.
 
O George Zisiadis (www.georgezisiadis.com) είναι ένας καλιφορνέζος καλλιτέχνης που ασχολείται με ψηφιακές εμπειρίες στον δημόσιο χώρο. Επιχειρεί  μια σύνδεση – ένωση ιδιωτικού και δημόσιου, μέσω ατομικών παρεμβάσεων σε συλλογικά περιβάλλοντα. Με λίγα λόγια δημιουργεί έργα τα οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, επεμβαίνουν στο αστικό habitat και το αλλάζουν ή επικοινωνούν μια νέα έννοια σε αυτό. 
 
Αυτό το κάνει είτε χρησιμοποιώντας κατασκευές όπως στην φωτό, όπου οι περαστικοί κρατώντας την κόκκινη καρδιά μπορούν να ακούσουν μουσική συνθεμένη στην βάση του χτύπου της καρδιάς τους, ή τοποθετώντας γιγαντιαίους χάρτινους ανεμόμυλους που κινητοποιούνται μέσω της αναπνοής. Παιχνίδια που εντάσσουν τον κάτοικο σε ένα κοινό περιβάλλον στο οποίο μπορεί να συμμετέχει δημιουργικά κι έχουν το νόημα της συλλογικότητας, πως δηλαδή μια μικρή συντονισμένη κίνηση της μονάδας κινητοποιεί το σύνολο να δημιουργήσει αισθήσεις και συναισθήματα, δίκτυα και ομάδες .Ωραίες ιδέες για χαρούμενους κατοίκους! 
 
 
 
Φαντάζομαι τι θα γινόταν εάν αυτά τα projects γινόντουσαν στην Ελλάδα. Υποθέτω ότι καταρχήν θα υπήρχε κριτική από το ψευδο – ακαδημαϊκό κατεστημένο της χώρας για το ελαφρύ του πράγματος. Μόνον κακόγουστοι υπερβολικοί όγκοι για το μέγεθος του χώρου  στον οποίον τοποθετούνται επιτρέπονται εδώ, οι οποίοι έχουν εγκριθεί από «επιτροπές». Ή κλασικές προτομές. Ή μνημεία εθνικοφροσύνης κι ας είναι και κακόγουστα, βρώμικα,  βανδαλισμένα. Οι κάτοικοι οι ίδιοι δεν πάνε πίσω. Τις παραπάνω κατασκευές του Zisiadis την επόμενη αμέσως μέρα θα τις είχαν σπάσει ή γράψει με σπρέι.
 
Ο δημόσιος χώρος εδώ, ανήκει σε όλους και σε κανέναν. Κανένας δεν παίρνει εύκολα την ευθύνη του, συντηρείται κάποιο μέρος του στα όρια της κοσμιότητας και το υπόλοιπο παραμένει παραιτημένο σαν τις μεταξύ μας σχέσεις. Αν εγώ είμαι το σπίτι μου, τότε το αστικό περιβάλλον είναι το δίκτυο που με συνδέει με τον άλλο, η κοινή μας συνισταμένη, η επαφή μας.  Ο δρόμος που με χωρίζει από την απέναντι πολυκατοικία είναι βρώμικος, με λακκούβες  και δυσλειτουργικός. Τα σπίτια όμως είναι καθαρά, περιποιημένα κι έχουν πανάκριβες εξώπορτες καρφωμένες στον κοινόχρηστο πεσμένο σοβά ή ραγισμένο τοίχο. Τα σκαλοπάτια είναι φαγωμένα και γλιστράνε αλλά οδηγούν σε καλόγουστα χαλάκια εισόδου χρωματιστά.  Είμαστε όλοι καλοσιδερωμένοι και κινούμαστε σε οπτικές χωματερές  κάνοντας ότι δεν τις βλέπουμε και υποκρινόμαστε ότι περνάμε αλώβητοι μέσα από αυτές.  
Η θεωρία του «σπασμένου παραθύρου» λέει ότι εάν αφήσουμε μια ζημιά άφτιαχτη στον δημόσιο χώρο, είναι σαν να δίνουμε το σινιάλο της αποδοχής στην  αναρχία και την ανομία και να επιτρέπουμε να γίνουν κι άλλες ζημιές. Στα πόσα σπασμένα παράθυρα, στους πόσους γραμμένους  τοίχους, στα  πόσα σπασμένα πεζοδρόμια , αρχίζει η οργανωμένη κοινωνία;      
 
    
 

Ατσαλένιες βελόνες σε μεταλλικούς καμβάδες

 Της Μαριλυς Αργυροκαστρίτη.
 
Η φύση μου είναι να σκέφτομαι με εικόνες. Εικόνες που πολύ συχνά έχουν μέσα τους ολόκληρα σημειολογικά σύμπαντα και με βοηθούν να καταλογογραφήσω τις εμπειρίες και τις σκέψεις μου. Τα τελευταία χρόνια με ενδιαφέρουν πολύ οι γυναίκες καλλιτέχνες και παρακολουθώντας τις δουλειές τους, καταλήγω όλο και περισσότερο ότι πρόκειται για μιαν ολόκληρη φιλοσοφία ενός πράγματος ενιαίου, από τα λίγα συλλογικά που έχουν  απομείνει στον σύγχρονο καλλιτεχνικό κόσμο.  Έχω έτσι καταλήξει για το εάν υπάρχει διαφορά μεταξύ γυναικείας και ανδρικής έκφρασης στην τέχνη, στο ότι η οπτική είναι ριζικά διαφορετική και γι’αυτό ενδιαφέρουσα για μένα. 
 
 
Πολλοί θα μιλήσουν για την ποιότητα του έργου που ορίζει την αξία του κι όχι το φύλλο του καλλιτέχνη. Η ταυτότητα και η πολιτική όμως, ειδικά στις μέρες μας, είναι θέματα αναζήτησης για τους καλλιτέχνες. Πολιτικά,  η αριστερά και η  δεξιά δεν υπάρχουν ουσιαστικά πια,  και αν υπάρχουν μορφώματα που επικαλούνται τα παραπάνω σχήματα είναι σε τέτοια κρίση ταυτότητας σε σχέση με την εξέλιξη της κοινωνία της κρίσης,  που προκαλούν μεγαλύτερη σύγχυση παρά συσπείρωση. Το γεγονός ότι είμαι γυναίκα είναι το μόνο σίγουρο, και η συζήτηση για το φύλο, ο μόνος λόγος που με σιγουριά προωθεί το διάλογο για τις μειονότητες, τα κοινωνικά ζητήματα, και προκαλεί κατεστημένες αξίες και συστήματα. Έτσι λοιπόν πολιτικά, είναι από τις λίγες τοποθετήσεις που με εκφράζει με συνεπή τρόπο.
 
 
Το μέγα κοινό χαρακτηριστικό, που θυμίζει κατηγοριοποιήσεις καλλιτεχνικών κινημάτων παλιότερων εποχών, είναι γυναίκες παγκοσμίως που χρησιμοποιούν το κέντημα σε διάφορες μορφές  και πάνω σε διάφορα υλικά. Σε προηγούμενο κείμενο μου αναφέρθηκα σε μια από αυτές την Ana Teresa Barboza και σήμερα δείχνω μιαν άλλη  που μου κάνει εντύπωση κυρίως για την επιφάνεια πάνω στην οποία «κεντάει» και η οποία είναι διάφορα μέταλλα.
 
 Η Severija Inčirauskaitė-Kriaunevičienė  (http://severija.lt ) γεννήθηκε το 1977 (άλλο κοινό αυτών των καλλιτέχνιδων είναι οι παρόμοιες ηλικίες) και επικεντρώνεται στην επεξεργασία καθημερινών μεταλλικών αντικειμένων. Από κίτς αντικείμενα  μετουσιώνονται σε διακοσμητικά μέσα από αγάπη και χρόνο. Το κόψιμο, το τρύπημα, σε αυτή την τεχνική δεν δημιουργεί ρήξη αλλά ένωση, και μιλάει για επιμονή και αφιέρωση χρόνου. Ανατρέχει στο χειρονακτικό, στην εργασία και στον κόπο, αναφέρεται στην  πραγματική πραγματικότητα κι όχι την καταδυνάστευση του ατόμου από ανύπαρκτους ουσιαστικά δείκτες. Πως τρυπάς ένα μέταλλο; Πιέζεις, επιμένεις κι έχεις σχέδιο που δεν εμπεριέχει την καταστροφή του αλλά την μετάλλαξη του προς κάτι άλλο, καλύτερο!  Λίγο πολύ το manual της δημιουργικής αλλαγής δηλαδή κι όσοι πιστοί ας προσέλθουν… 
 
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr