Menu

 

logoidea

Φίλιππος Τζιμόπουλος

Φίλιππος Τζιμόπουλος

Πατέρας, φίλος, οργανωτικός, με χιούμορ και μεγάλη διάθεση αυτοσαρκασμού, που λέω την γνώμη μου για τα πάντα και δεν κάνω λάθος ποτέ. Δεν είμαι διαφορετικός από τους άλλους αλλά θέλω να κάνω την διαφορά. Ακούω πάντα την γνώμη του άλλου, αλλά στο τέλος πάντα εγώ έχω δίκιο... Α! Είμαι και μετριόφρων. 

Έστειλε μήνυμα; Μπα...

Να ξεκαθαρίσουμε ότι το τραγούδι της Αυστρίας ήταν κατά την υποκειμενική μου άποψη το καλύτερο. Να ξεκαθαρίσω επίσης ότι η εικόνα του μουσιού είναι κάτι το οποίο μου προκαλεί αποστροφή.

Δεν είμαι ομοφοβικός. Πιστεύω ότι ο καθένας από εμάς έχει το δικαίωμα να παρουσιάσει τον εαυτό του όπως ακριβώς θέλει, όπως και εγώ υποκειμενικά έχω το δικαίωμα να μην μου αρέσει κάτι που βλέπω. Με τον ίδιο τρόπο που δεν μου αρέσει να βλέπω την εικόνα της νικήτριας της χθεσινής Eurovision, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο δεν μπορώ να βλέπω τον άντρακλα που κάθεται και ρουφάει τον φραπέ του στην καφετέρια, με ανοιχτό το πουκάμισο και τον χρυσό σταυρό να μπλέκεται στο δασύτριχο στήθος του.

Αυτό το οποίο όμως σκέφτομαι από χθες είναι το αν ένα τόσο καλό τραγούδι όπως αυτό της Αυστρίας, θα είχε την ίδια τύχη αν το τραγουδούσε μια “κανονική” γυναίκα ή ακόμη ακόμη και αν το τραγουδούσε η ίδια τραγουδίστρια ξυρισμένη. Το καταλαβαίνω ότι στον διαγωνισμό αυτόν βαθμολογείται εκτός τους τραγουδιού, η συνολική παρουσία, το μήνυμα, η χώρα γενικότερα. Αλλά, κακά τα ψέματα, σε αυτόν τον διαγωνισμό όπου η κοινότητα των gay στην Ευρώπη είναι από τους μεγαλύτερους fans, αυτό το στοιχείο είναι και αυτό που κάνει την διαφορά. Το στάδιο χθες γιουχάριζε συνεχώς την Ρωσία, αλλά την Αυστρία με ακροδεξιό κόμμα στο 20% την έβγαλε πρώτη. Οπότε τα των πολιτικών μηνυμάτων πάνε δρόμο. Κάτι γιαγιάδες που είχαν πάει παλιά στην Eurovision πάτωσαν οπότε το διαφορετικό επίσης πάει δρόμο.

Ας το παραδεχτούμε. Η Αυστρία κέρδισε χθες όχι γιατί είχε καλύτερο τραγούδι, αλλά γιατί προκάλεσε. Και προκάλεσε στο θέμα της ομοφυλοφιλίας. Αυτά τα μηνύματα περί του ο καθένας μπορεί να επιλέξει την εμφάνισή του εγώ τα ακούω βερεσέ. Και αυτό γιατί έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι διαφορετικότητα αλλά μόδα. Και της μόδας τώρα είναι να είσαι ομοφυλόφιλος Και είναι πραγματικά παράδοξο, γιατί μόδα σημαίνει να ακολουθώ το σύνολο και διαφορετικός να μην το ακολουθώ.

Αν οι απανταχού φίλοι της Eurovision πραγματικά δεν είχαν πρόβλημα με την διαφορετικότητα και με την εικόνα, τότε και η Κιάρα, εκείνη η παχουλή τραγουδίστρια από την Μάλτα με την φωνάρα και τις τραγουδάρες, δεν θα πάτωνε σε τόσους διαγωνισμούς που δοκίμασε η δύσμοιρη. Επίσης θα έστελναν και ένα μήνυμα σε όλα αυτά τα κοριτσάκια που βλέπουν τα αποστεομένα μοντέλα ως πρότυπο και η νευρική ανορεξία αποτελεί μια σύγχρονη πανδημία

Για του λόγου το αληθές δείτε το παρακάτω βίντεο και σημειώστε ότι το συγκεκριμένο τραγούδι βγήκε 22ο στα 25.

 https://www.youtube.com/watch?v=BKCYYieihJk

 

 

Και οι τέσσερις ήταν φευγάτοι

Την Κυριακή που μας πέρασε πήγα στο Shakespeare, στην πλατεία Καρύτση, για να παρακολουθήσω την μουσική θεατρική παράσταση “Οι Φευγάτοι” από την θεατρική ομάδα 4χ4.

Ο πρώτος λόγος για να πάτε (όχι με σειρά σπουδαιότητας): Δεν μπορείτε να αποφασίσετε αν θα πάτε για χαλαρό ποτάκι, ή θα δείτε θέατρο; Δύο σε ένα. Μπίνγκο! Μπορείτε μετά να συνεχίσετε το ποτό σας στον ίδιο χώρο συζητώντας με τους  συντελεστές της παράστασης. Κλίμα; Υπέροχο. Μπαίνεις στο bar theater Shakespeare, κατεβαίνεις καμιά δεκαριά σκαλοπάτια, και βρίσκεσαι σε έναν ζεστό χώρο με τους καναπέδες, τις καρέκλες και τα stands να βλέπουν προς την σκηνή. Τι σκηνή δηλαδή, αν δεν ξέρεις ότι έχει παράσταση θα πας κατευθείαν να παραγγείλεις ποτό, καθώς η σκηνή είναι η μπάρα του μπάρμαν και καμιά δεκαριά τετραγωνικά μέτρα μπροστά στα πόδια των θεατών.

Ο δεύτερος λόγος για να πάτε; Γιατί οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και αξίζουν το δυνατό μας χειροκρότημα. Το μπιζάρισμα σε ένα Bar Theatre είναι απλά κάτι διαφορετικό… Είναι υπέροχα φευγάτοι. Η θεατρική ομάδα 4χ4 με τους Στέργιο Αποστολίνα, Ιφιγένεια Μούχτση (επίσης κείμενα και σκηνοθεσία), Ευτυχία Λιβανίου, Ηλία Γκογιάννο έχουν δέσει για τα καλά μεταξύ τους. Η γενιά των 35+ (έτσι προσδιορίζονται σε ένα σκετς γιατί να τους το χαλάσω) αποδεικνύει ότι μέσα στην κρίση, η γενιά που δεν πρόλαβε να φτιαχτεί στα τηλεπάνελς έχει πολλά ακόμη να πει. Στο πιάνο ο Γιάννης Λαζάρου να συνοδεύει τις μουσικές ανησυχίες του έργου κλέβοντας ατάκες…

Τρίτος λόγος για να πάτε; Γιατί αν θέλετε να δείτε ένα έργο που πραγματεύεται τα σημερινά προβλήματα, απλά έχετε να επιλέξτε μεταξύ αξιοπρεπών, κωμικών και  δραματικών διαλόγων όπως αυτό, ή σε παραστάσεις με ατάκες Λαζόπουλου, που στο κάτω μπορείτε να τα ακούσετε και σε μια συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Καλογραμμένο, ασχολείται με τα σημερινά προβλήματα χωρίς ακρότητες για να κλέψουν ένα χειροκρότημα. Το έργο αποτελείται από σκετσάκια. Μια πόλη που φωνάζει να σε κρατήσει όταν το όνειρό σου είναι να φύγεις, η Casablanca που ενώνει με τον διάσημο χωρισμό της, η συνάντηση μιας κυρίας των βορείων προαστίων με ένα γνωστό άγνωστο, το ηθικό δίλημμα αν μπορείς να κλέψεις τα κλεμμένα…

Οι παραστάσεις ξεκίνησαν την Κυριακή 6 Απριλίου και θα διαρκέσουν έως τις 5 Μαίου.

Κυριακή 6 και Δευτέρα 7 Απριλίου, Κυριακή 13 και Δευτέρα 14 Απριλίου,  Δευτέρα 28 και Τρίτη 29 Απριλίου και Κυριακή 4 και Δευτέρα 5 Μαίου στις 21: 30 στο ''SHAKESPEARE'' Bar Restaurant - “Downstairs”. Πλατεία Καρύτση 7,τηλ.2103222253. Tιμή εισιτηρίου 7 ευρώ. Διάρκεια 80 λεπτά

Κορίτσια ο Τζων Τζων!

Του Φίλιππου Τζιμόπουλου

Επιτέλους απόκριες. Ναι επιτέλους! Η γιορτή που τα αγοράκια γίνονται άντρες και τα κοριτσάκια γυναίκες. Ή μήπως όχι;

Ως αγοροπατέρας πήγαμε με τα αγόρια μου να αγοράσουμε στολές. Ίσως από τα λίγα πράγματα που δεν έχουν αλλάξει από την εποχή που τρέλαινα εγώ τους γονείς μου για το τι στολή θα μου πάρουν. Περπατάς στον διάδρομο με τις αγορίστικες στολές. Star Wars, Αστυνομικοί, Spiderman, Batman, Ρωμαίος Εκατόνταρχος, Νίντζα, Κάου Μπόυ. Το αντριλίκι σε όλο του το μεγαλείο. Στα κοριτσάκια το σκηνικό αλλάζει. Πριγκίπισσες, Νεραίδες, Μονστερ Χαι, Μπάρμπι, Σταχτοπούτα, Χιονάτη. Με λίγα λόγια ομορφιά και γουτου γουτου; Συνεχίζεται το ίδιο πάρτι στερεοτύπων.

Και εδώ λοιπόν βαραίνει λίγο το θέμα... Οι μανάδες κάνουν συνήθως την αρχή. “Όχι στολή με όπλα... Δεν είναι σωστά πρότυπα αυτά”. Ναι εντάξει κορίτσια συμφωνώ και δεν θα επεκταθώ σε αυτό περισσότερο. Ας δούμε όμως τα “όπλα” στις δικές σας στολές.

Ντύνεις ένα κοριτσάκι πριγκίπισσα. Θα μεγαλώσει να περιμένει τον πρίγκηπα με το άσπρο άλογο/μερσεντές. Το ντύνεις νεράιδα. Θα μεγαλώσει νομίζοντας ότι έχει ένα μαγικό ραβδάκι που θα έχει το σπίτι καθαρό και τα παιδιά φαγωμένα και διαβασμένα. Μπάρμπι. Θα περιμένει τον Τζων Τζών που βάζει κρέμα νυκτός και να έχει 6pack (δεν αναφέρομαι σε μπύρες). Σταχτοπούτα. Θα περιμένει το βασιλόπουλο που θα την πάρει μακριά από την άδικη καινωνία. Μονστερ Χαι. Θα φοράει μίνι και θα καταφέρνει τα πάντα.

Λοιπόν κορίτσια σας έχω νέα! Αυτά είναι τα όπλα του ολέθρου! Γιατί εμείς οι άντρες δεν είμαστε έτσι. Ούτε πρίγκιπες, ούτε Τζων Τζων και πολύ περισσότερο δεν έχουμε την λύση για τα πάντα. Παίζουμε με όπλα συνέχεια. Στις απόκριες, στο playstation, στο paintball, στο κρεββάτι... Μας αρέσει να ρισκάρουμε Οι δικές μας αποκριάτικες στολές δεν μας δημιουργούν την προσμονή ότι θα πρέπει να είστε Μπάρμπι, Πριγκίπισσες ή Μονστερ Χαι όταν θα μεγαλώσετε. Μόνο ότι θα μας αφήνετε να παίζουμε με τα “όπλα” μας.

Και πάμε στις στολές των ενηλίκων. Εκεί πλέον έχετε καταλάβει ότι όλες οι στολές που φορούσατε μικρές δεν έχουν κανένα νόημα. Και αρχίζετε να την βλέπετε αλλιώς. Γατούλα, Σπανιόλα, Κατ Γούμαν, Τσάρλεστον, ενώ σε πιο κίνκι έκδοση πάτε σε νοσοκόμα με ζαρτιέρες ή όταν σας πιάνει μια τάση αυτογνωσίας σε Κρουέλα Ντε Βιλ. Για τις στολές για άντρες όμως δεν θα επεκταθώ. Και αυτό γιατί (ας είμαστε ειλικρινείς) τις περισσότερες φορές τις επιλέγετε εσείς για να έχουμε theme! Είμαστε το αξεσουάρ σας…

“Έλα να ντυθούμε τσάρλεστον” (δεν ξέρουμε να χορεύουμε),

“Έλα να ντυθούμε γιατρός/νοσοκόμα”  (όταν το προτείνουμε εκτός αποκριών έχετε “πονοκέφαλο”)

“Έλα να ντυθούμε Μαχαραγιάς/χανούμισσα” (μα η σωστή αναλογία είναι να είστε 3-4 χανούμισσες με έναν μαχαραγιά αλλά αυτό ούτε να το ακούσετε)

Κορίτσια χαλαρώστε. Μια στολή είναι. Μια φορά τον χρόνο. Μην το αναλύετε πολύ και αφήστε τα παιδιά και τους μπαμπάδες να το απολαύσουν. Ειδικά την στολή για τους μπαμπάδες και παραπάνω από μία φορά τον χρόνο…

Υ.Γ. Το κείμενο έχει σατυρικό χαρακτήρα και προφανώς δεν έχει σκοπό να υποβιβάσει το θέμα του ποια είναι τα σωστά παιχνίδια για τα παιδιά μας και τα πρότυπα που πρέπει να τους δίνουμε...

Δοξιάδης και Καρώνης στην επανεκκίνηση.

Του Φίλιππου Τζιμόπουλου

Την Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου στου Ψυρρή και στο ImpactHub πραγματοποιήθηκε το πρώτο Salon event του TEDxAcademy. Το Salon event δεν έχει καμία σχέση με το ετήσιο event, το οποίο παρακολουθούν 1500 άτομα, έχει πολλούς διάσημους Έλληνες και ξένους ομιλητές, διαρκεί μια ολόκληρη μέρα, νιώθεις ότι βρίσκεσαι στο κέντρο του σύμπαντος και φεύγεις με όρεξη, αισιοδοξία, ιδέες, αναγεννημένος και… και μετά προσγειώνεσαι στην ελληνική πραγματικότητα.

Στο ImpactHub όμως δεν έγινε αυτό. Τα παρευρισκόμενα άτομα δεν ήταν πάνω από 100 και αυτό γιατί ο χώρος και η λογική του event δεν θα επέτρεπαν παραπάνω. Οι ομιλητές ήταν γνώστες της ελληνικής πραγματικότητας. Ο Αρίστος Δοξιάδης (οικονομολόγος και εταίρος του OpenFund) και ο Χάρης Καρώνης (CEO της Viva) έμοιαζαν ιδανικά ετερόκλητοι, με ιδέες και προτάσεις που (ω τι θαύμα!) θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στην Ελλάδα! Εξαιρετική και η επιλογή του συντονιστή της συζήτησης δημοσιογράφου Θοδωρή Γεωργακόπουλου.Η διάρκεια της εκδήλωσης ήταν αυστηρά στις 2 ώρες, αφήνοντάς σου την γεύση του “λίγο ακόμη ρε παιδιά”, τόσο όσο χρειάζεται όμως για να μην αρχίσει η ανακύκλωση των ίδιων θεμάτων. Και το καλύτερο; Υπήρχε διάλογος… Οι παρευρισκόμενοι μπορούσαν μέσω twitter στο hashtag #D4Change ή με καρτελάκια που μοίραζαν εθελοντές, να κάνουν ερωτήσεις στους ομιλητές.

Από τον Αρίστο Δοξιάδη θα κρατήσω την αισιοδοξία του. Τουλάχιστον εγώ αυτό ένοιωσα. Είναι πολύ σημαντικό από έναν άνθρωπο που έχει αξιολογήσει εκατοντάδες ιδέες, έχει ζήσει την γέννηση δεκάδων startups και την επιτυχία κάποιων από αυτά, να εξακολουθεί να είναι αισιόδοξος. Επίσης θα σημειώσω το γεγονός ότι θεωρεί πλεονέκτημα της χώρας μας την πληθώρα επιστημόνων που έχουμε. Αυτό μπορεί από μόνο του να προσελκύσει ξένους επενδυτές καθώς στην συγκεκριμένη συγκυρία εκ των πραγμάτων αυτή η πληθώρα είναι πλεονασματική. Μια χώρα δεν γίνεται ελκυστική στον ξένο επενδυτή απο το ύψος του βασικού μισθού αλλά και από την κατάρτιση του εργασιακού δυναμικού και το περιβάλλον του επιχειρείν.

Από τον Χάρη Καρώνη, θα μεταφέρω το “παράπονό” του, ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε μάθει να συνεργαζόμαστε. Μάλιστα πήγε την ομιλία του ένα βήμα παραπέρα.. Μας εισήγαγε στην έννοια του Coopetition το οποίο σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει να συνεργαστείς με τον ανταγωνιστή σου. Είπε δηλαδή το προφανές (που δυστυχώς στην χώρα μας δεν το ακούς συχνά) ότι θα μπορούσαν οι εταιρείες τεχνολογίας να συνεργαστούν σε πολλά θέματα προκειμένου να γίνουν ανταγωνιστικές στο εξωτερικό.

Από την όλη συζήτηση αξίζει να επισημάνει κανείς  ότι οι περισσότερες ερωτήσεις δεν ήταν τι κάνουμε τώρα αλλά τι μπορεί να γίνει από το σχολείο ακόμη για τις επόμενες γενιές. Αρκετά φιλόδοξο μπορώ να πω από το μέρος του κοινού αλλά δείχνει ότι τουλάχιστον κάποιοι καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν από την μία μέρα στην άλλη... Στην πράξη συζητήθηκε αυτή ακριβώς η επιχειρηματική νοοτροπία που πρέπει να ξεκινήσει να πέρνει σάρκα και οστά από το σχολείο ακόμη, προκειμένου ο νέος να πάρει από νωρίς τα βασικά εφόδια,  όχι μόνο για να γίνει επιχειρηματίας, αλλά ακόμη και για να μπορέσει να εργαστεί σε ένα επιχειρηματικό περιβάλλον επιτυχώς και σωστά καταρτισμένος.

Ήταν πράγματι δυο ώρες που σημαντικά θέματα πέρασαν από μπροστά μας, άλλοτε με την ηρεμία και την αισιοδοξία του Δοξιάδη και άλλοτε με τον χιούμορ και τις ιστορίες τρέλας της ελληνικής πραγματικότητας του Καρώνη. Δύο ομιλητές που μετέτρεψαν το #D4Change (Dialogue for Change) σε #Do4Change (Do it for a Change). Δύο ετερόκλητων (αλλά περιέργως αλληλοσυμπληρώμενων) ομιλητών που θα παρακολουθούσα ξανά ευχαρίστως.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr