Menu

 

logoidea

Φίλιππος Τζιμόπουλος

Φίλιππος Τζιμόπουλος

Πατέρας, φίλος, οργανωτικός, με χιούμορ και μεγάλη διάθεση αυτοσαρκασμού, που λέω την γνώμη μου για τα πάντα και δεν κάνω λάθος ποτέ. Δεν είμαι διαφορετικός από τους άλλους αλλά θέλω να κάνω την διαφορά. Ακούω πάντα την γνώμη του άλλου, αλλά στο τέλος πάντα εγώ έχω δίκιο... Α! Είμαι και μετριόφρων. 

Ελλάδα, το παιδί που μεγάλωσε

Βρήκα αυτό το σημείωμα κάτω από την οθόνη της τηλεόρασης, ανάμεσα από κάτι τηλεπαράθυρα που είχαν πέσει και είπα να το μοιραστώ μαζί σας…

…Είμαι η Ελενίτσα, η κόρη των γονιών μου. Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρή και καθόμουνα με τις φίλες μου, την Μάργκαρετ, την Κριστίν και την Άνγκελα, μου λέγανε πόσο τυχερή ήμουνα που είχα τέτοια κληρονομιά. Οι γονείς μου, είχαν δείξει στους δικούς τους γονείς το τρόπο να γιατρεύουν τα παιδιά τους, να χτίζουν όμορφα σπίτια, να οργανώνονται σε κοινωνίες, ακόμη και να πολεμούν. Μου έδειχναν ευγνωμοσύνη και μου λέγανε ότι χωρίς αυτούς, δεν θα είχαν καταφέρει τίποτα από όσα έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα. Φούσκωνα από περηφάνια. Ήταν καταπληκτικό να είσαι παιδί και όλοι να σε δείχνουν στον δρόμο και να σου λένε ευχαριστώ χωρίς εσύ να έχεις κάνει τίποτα! Δυστυχώς δεν ζούσαν όμως οι γονείς μου. Και εγώ μόνο από κάτι παλιά κείμενα τους γνώρισα...

Μεγάλωσα με την παρέα τους. Με καλούσαν στα πάρτι τους και ας μην μπορούσα να συναγωνιστώ τα δώρα που έφερναν τα άλλα παιδάκια. Άλλωστε εγώ ήμουν η Ελενίτσα, η κόρη των γονιών μου. Μου χρωστούσαν τόσα πολλά. Που και πού στεναχωριόμουν που δεν καλούσαν τα άλλα τα παιδάκια από την κοντινή συνοικία. Τον Μεχμέτ, τον Γιουσούφ και τον Ρατζίτ. Σύντομα όμως η στεναχώρια έφευγε. Είχαν τα καλύτερα παιχνίδια του κόσμου εκεί! 


Ξαφνικά μεγάλωσα. Οι φίλες μου άρχισαν να χτίζουν τα δικά τους σπιτικά. Όμορφα και μεγάλα. Τα καλύτερα παιχνίδια του κόσμου αντικαταστάθηκαν από τα πιο όμορφα έπιπλα και τις πιο σύγχρονες ηλεκτρικές συσκευές. Το δικό μου σπίτι εξακολουθούσε να έχει τα έπιπλα των γονιών μου και κάποιες από δεύτερο χέρι ηλεκτρικές συσκευές. Οι φίλες μου άρχισαν να με βλέπουν ως βάρος. Όταν με καλούσαν στα πάρτι τους, ήταν συνέχεια υποδείξεις. Κάνε αυτό, κάνε εκείνο. Μέχρι τα έπιπλα των γονιών μου, μου ζήτησαν να πάρουν για να τους πληρώσω εκείνο το πλυντήριο που νόμισα ότι μου έχουν χαρίσει από ευγνωμοσύνη... Για όλους τους άλλους είχα γίνει η Ελένη, ενώ μέσα στην καρδιά μου ήμουν η Ελενίτσα, η κόρη των γονιών μου.

Να σας πω την αλήθεια ούτε που κατάλαβα για πότε μεγάλωσα... Άρχισα να θυμώνω με τις "φίλες" μου. Θα τις κάνω αυτό... θα τις κάνω εκείνο... αν δεν με θέλουν αυτές στην παρέα τους μια, εγώ δεν τους θέλω δέκα, ενώ πολλές φορές ονειρευόμουν ότι αν έφευγα, η παρέα τους δεν θα ήταν ποτέ ίδια και σύντομα θα χαλούσε. Βρέθηκα στο σημείο που θα έπρεπε εγώ να αποφασίσω. Δρόμοι πολλοί. Άλλοι εύκολοι και άλλοι δύσβατοι. Δεν μπορούσα να αποφασίσω... τι καλά που θα ήταν να ζούσαν οι γονείς μου, να μου δίνανε την λύση. Ήταν πολύ έξυπνοι άνθρωποι οι γονείς μου.

Άνοιξα το Google (γιατί μην νομίζετε ότι ξέρω και απέξω τι έλεγαν οι γονείς μου). «Καλύτερα να προσέχεις τα δικά σου λάθη, παρά τα λάθη των άλλων.» Σωστό! «Άσε τους μεγάλους δρόμους και πάρε τα στενά». Ακόμη καλύτερο ακούγεται. «Στη μάχη ο γενναίος επιζεί, ενώ ο δειλός σκοτώνεται.» Τι; Μάχη; Ποιός είπε για μάχη; Άσε καλύτερα! Δύο είναι οι δρόμοι. Ή θα δώσω εκείνα τα έπιπλα στις φίλες μου, ή θα μείνω μόνη μου και θα τις βρίζω ότι αυτές φταίνε. Εγώ δεν έμαθα να πολεμώ σαν τους γονείς μου...

Σημείωση: Το σημείωμα τελειώνει απότομα... Η Ελενίτσα δεν πρόλαβε να βρει στο Google τι έλεγε ένας πιο νέος θείος της: «Δύο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού: ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός».

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr