Menu

 

logoidea

Φίλιππος Τζιμόπουλος

Φίλιππος Τζιμόπουλος

Πατέρας, φίλος, οργανωτικός, με χιούμορ και μεγάλη διάθεση αυτοσαρκασμού, που λέω την γνώμη μου για τα πάντα και δεν κάνω λάθος ποτέ. Δεν είμαι διαφορετικός από τους άλλους αλλά θέλω να κάνω την διαφορά. Ακούω πάντα την γνώμη του άλλου, αλλά στο τέλος πάντα εγώ έχω δίκιο... Α! Είμαι και μετριόφρων. 

Nobody likes bad losers. Του Φίλιππου Τζιμόπουλου

Καταρχήν να ζητήσω συγγνώμη για τον αγγλικό τίτλο, αλλά είναι μια έκφραση που ακούω συχνά στα αγγλικά και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι αντίστοιχο στην ελληνική γλώσσα. Ή τουλάχιστον δεν μου έρχεται κάτι άλλο στο μυαλό διαβάζοντας την απόφαση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να είναι απών στην αλλαγή που αποφάσισε ο ελληνικός λαός στο μέγαρο Μαξίμου εκλέγοντας νέο ένοικο τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.

Σκέφτομαι ταινίες όπου ο σκηνοθέτης, προκειμένου να δείξει κάποια συμπάθεια στον χαμένο, τον βάζει να παραδέχεται την ήττα του. Ο ηττημένος μπαίνει μέσα στους πανηγυρισμούς, όπου ο νικητής έχει σηκωθεί στους ώμους των φίλων του, και με δάκρυα στα μάτια του δίνει συγχαρητήρια και καταφέρνει εμείς οι θεατές να δείξουμε κάποια συμπάθεια προς το πρόσωπό του. Μας κάνει ρε αδερφέ να αισθανθούμε και λίγο τύψεις για το γεγονός ότι πριν από λίγο τον θέλαμε γονατιστό και ανήμπορο να εξευτελίζετε μπροστά στο καλό, δικό μας παιδί.

Σκεφτείτε αυτό που ζούμε σαν ταινία. Ανάλογα πολιτικών ή κινηματογραφικών προτιμήσεων, θα ήταν η αρχή ή το τέλος της ταινίας. Κάποιος φίλος του ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε να ήταν το happy end, με το σενάριο να κλείνει εκεί και να υπονοεί ότι όλα πήγαν καλά. Τελευταίο πλάνο ένα ζεστό φιλί καληνύχτας από την Περιστέρα πριν κοιμηθεί για πρώτη φορά στην ζωή του ως πρωθυπουργός. Αμέσως μετά τίτλοι. "Η Ελλάδα ήταν η σπίθα για την αλλαγή πλεύσης της Ευρώπης ενάντια στην λιτότητα" με μια εικόνα του Αλέξη από τα προπύλαια. "Υπολογίζετε ότι 2 εκατ. άνθρωποι στην Ευρώπη γλίτωσαν από την φτώχεια λόγω της ψήφου των Ελλήνων" με εικόνα τον Λαφαζάνη να έχει σηκώσει τα μανίκια και να εργάζεται πυρετωδώς μεταφέροντας know-how στους Ισπανούς Podemos. Ξέρετε ποια θα ήταν η τελευταία εικόνα; Φωτογραφία με εκείνο το μωρό που κλαίει και προσπαθεί να μην το πάρει ο Σαμαράς στα χέρια του "Ο Σαμαράς δεν παρέδωσε την πρωθυπουργία ο ίδιος. Οποιαδήποτε προσπάθειά του να ασχοληθεί ξανά με την πολιτική έπεσε στο κενό. Άνοιξε πιτσαρία με το Γιώργο Παπανδρέου αλλά την κλείσανε και αυτή. Έκτοτε η τύχη του αγνοείται".

Ένας φίλος της ΝΔ θα το ήθελε διαφορετικά βέβαια το σενάριο. Το σήμερα θα ήταν η μέση της ταινίας. Ακριβώς στο σημείο που πάντα υπάρχει το πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, για να έρθει το ζουμέρο μέρος που περιμένουμε με αγωνία. Θα έδειχνε την επόμενη μέρα τον Χρύσανθο Λαζαρίδη να βλέπει τον Παπαδάκη στον Ant1 να χλευάζει την απόφαση του Σαμαρά να μην παραδώσει αυτοπροσώπως το Μαξίμου. Η ΝΔ ντροπιασμένη από την πολιτική ήττα και την παράδοση της Ελλάδας στους κομμουνιστάς, θα πήγαινε σε συνέδριο. Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης δεν θα έφευγε από το πλευρό του Αντώνη αλλά στις ιδιωτικές τους συζητήσεις θα τον συμβούλευε να ζητήσει συγγνώμη. Από την άλλη η Ντόρα θα έστρωνε την άνοδο του μικρού της αδερφού Κυριάκου στην εξουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έφτανε την χώρα ένα βήμα πριν την καταστροφή παραμονές του συνεδρίου της ΝΔ. Η Ντόρα θα μιλούσε με τον Χρύσανθο και αυτός θα καταλάβαινε ότι ο Σαμαράς ήταν καμένο χαρτί και θα άλλαζε εσωκομματικό στρατόπεδο. Ακροβατώντας ανάμεσα σε πολιτικό θρίλερ διαπραγματεύσεων και ταινία ολικής καταστροφής όπου η αστική τάξη θα είχε βγει στους δρόμου και θα έκανε πλιάτσικο στον Γερμανό για το νέο iPhone, ο Κυριάκος θα έσωζε την χώρα. Σε αυτή την περίπτωση ο Αλέξης, ως χαρακτήρας που "γράφει" στην κάμερα ως καλό παιδί, θα βοηθούσε την κατάσταση με κυβέρνηση εθνικής ενότητας όπου θα ήταν ο αντιπρόεδρος και ο Λαφαζάνης θα προσχωρούσε στον Αλαβάνο.

Όπως καταλαβαίνετε παρά το γεγονός ότι στην πρώτη περίπτωση ο Σαμαράς θα είχε έστω Β ανδρικό ρόλο ως κακός, στην φαντασίωση του Νεοδημοκράτη, αν ήταν χαμηλού κόστους η ταινία, μπορεί και να μην πλήρωναν ηθοποιό να τον υποδυθεί και απλά να “υπονοούταν” ως χαρακτήρας.

Σοβαρά τώρα δεν ξέρω που θα καταλήξει το έργο που βλέπουμε. Επειδή όμως στην Νέα Δημοκρατία τους αρέσουν οι παραδόσεις και οι συμβολισμοί, νομίζω ότι έχουν καταλάβει ότι ο Σαμαράς δεν έχει μέλλον και ψάχνουν τον επόμενο. Είναι θέμα ωρών να βγει από κάποιον η διαφήμιση της ΟΝΝΕΔ με τον Βασιλάκη τον δημόσιο υπάλληλο και το αντίστοιχο μοντάζ να δείχνει τον Αντωνάκη τον πρόεδρο να είναι κολλημένος στην καρέκλα. Αυτό θα είναι και το τέλος. Όχι τίποτα άλλο είναι και αργά πλέον για τον Καμμένο να του πει “Αντώνη… Αντώνη… Ξεκόλλα”

Κάν’ το όπως ο Αλέξης. Του Φίλιππου Τζιμόπουλου

Έγινε και αυτό. Η Δράση στηρίζει Ποτάμι. Κάποιοι που είχαν αρχίσει να βλέπουν το Ποτάμι να αριστερίζει και τους άρεσε, τα μαζεύουν. Κάποιοι πιο φιλελέ (που είχαν αποφασίσει να το στηρίξουν), τώρα θριαμβολογούν. Το πάρτι όμως είναι για όλους αυτούς που τους αρέσει να βλέπουν παντού θεωρίες συνωμοσίας (στα όρια των ψεκασμών) και εξυπηρετούν τον διπολισμό που (και πάλι) θέλουν να μας οδηγήσουν στις κάλπες ως μοναδική λύση.

Το θέμα είναι όμως αν μπορεί να πετύχει αυτή η συνεργασία και δεν θα καταλήξουμε σε ένα όμορφο χωριό που όμορφα κάηκε. Ας δούμε λοιπόν τους δύο συγκεκριμένους χώρους (επί το ρεαλιστικότερο δεξαμενές ψήφων) που το Ποτάμι προσπαθεί να ακροβατίσσει ανάμεσά τους, με λίγα λόγια να πείσει τον ψηφοφόρο..

Φιλελεύθεροι: Εδώ υπάρχει το δούλεμα του αιώνα. Το να αυτοβαφτίζεται η ΝΔ ως “η φιλελεύθερη παράταξη” μπορεί να χαρακτηριστεί το λιγότερο αστείο. Τα ελάχιστα φιλελεύθερα στοιχεία της, ξεκινάνε και τελειώνουν στην οικογένεια Μητσοτάκη. Τέλος! Η Δράση που θα μπορούσε να ζητήσει τα πνευματικά δικαιώματα από την ΝΔ, δεν κατάφερε ποτέ να σταματήσει να ονομάζεται ως “το κόμμα του Μάνου” και έμενε πάντα στο 1% χωρίς να μπορέσει να συσπειρώσει τον χώρο. Αυτό το 1% μάλιστα μπορούσε να το μεταφέρει ως ιό και στις συνεργασίες της με τον Τζήμερο που δεν μπορούσε να σηκώσει κεφάλι. Ο τρίτος της παρέας Τζήμερος, λόγω και προσωπικής ενασχόλησής μου στην ιδρυτική ομάδα της ΔΗΞΑ, θεωρώ ότι απλά δεν μπορεί να στηρίξει αυτό το βάρος.. Και στις δύο συνεργασίες με τη Δράση είχε τον ηγεμονικό ρόλο. Όταν θα μάθει να συνεργάζεται ως στρατιώτης, εδώ είμαι να το σηζητούσουμε με καλή διάθεση.

Σοσιαλιστές: Εδώ τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα. ΠΑΣΟΚ, λίγο ΔΗΜΑΡ και το καινούργιο κόμμα του ΓΑΠ. Με λίγα λόγια όλους τους έχουμε δοκιμάσει σε καταστάσεις που το  μαχαίρι ήταν στο κόκκαλο (είτε για να φάμε είτε για να μας φάνε...) και έχουμε αποδείξεις ότι είναι περιορισμένων ικανοτήτων. Βέβαια σηκώνει και πολύ συζήτηση για το αν είναι τόσο σοσιαλιστές όσο είναι η ΝΔ φιλελεύθερη.

Γιατί όμως κάποιος, στη προκειμένη περίπτωση το Ποτάμι, να προσπαθεί να ενώσει τους δύο χώρους; Συνδέονται οι δύο αυτοί χώροι; Η απάντηση είναι πως ναι συνδέονται. Ένα γρήγορο διάβασμα στο άρθρο του Πέτρου Τατσόπουλου στην athens voice μας δίνει μια προοπτική. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το άρθρο δημοσιεύτηκε πριν την αποχώρηση του συγκεκριμένου από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Συζητήσεις βέβαια επί καθαρά θεωρητικού θα ήταν ατέρμονες και εκτός της έκτασης που επιβάλει ένα άρθρο. Τα ονόματα των φιλελευθέρων και σοσιαλιστών θεωρητικών (μαζί με τις παραπομπές στην βιβλιογραφία) που θα αναφέραμε, θα ήταν περισσότερα από το τι είπαν και τι εννοούσαν. Τα πράγματα για εμένα είναι απλά (sic). Μόνο οι φιλελεύθερες πρακτικές μπορούν να επανεκκινήσουν την ελληνική οικονομία, αλλά και σοσιαλιστικές πρακτικές να δώσουν αυτή την κοινωνική προοπτική που θα διασφαλίσει ότι δεν θα νεοφιλελευθεροποίηθούμε και θα μπορούμε να κοιτάμε τον συνάνθρωπό μας στα μάτια και όχι (μόνο) τις “αγορές”. Επί του πρακτέου θα ήθελα να δω τον Τατσόπουλο να διαφωνεί με τον Σκυλακάκη για τον κατώτατο μισθό, τον Ψαριανό να δίνει ενδυματολογικές συμβουλές στον Τζήμερο και αυτός να ζητάει την απόλυσή του (από που δεν έχει σημασία), και τον Κύρκο και τον Γραμματικάκη να είναι στην μέση και να ζωγραφίζουν τις “κόκκινες γραμμές”.

Για όσους το θεωρούν αυτό δύσκολο, ας δούνε τι έχει καταφέρει ο Τσίπρας. Τον κατηγορούμε ότι το μόνο που έχει στο βιογραφικό του, είναι ότι ήταν πρόεδρος 15μελούς. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που έχει καταφέρει, είναι να ισορροπεί τόσο ετερόκλητους ανθρώπους, προς ένα σκοπό. Συγκυρίες που βοήθησαν, προβλήματα πολυφωνίας που υπάρχουν και το τι θα καταφέρει τελικά δεν είναι εντός θέματος. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι το κατάφερε οπότε αν το θεωρείτε δύσκολο να ξαναγίνει, σκεφτείτε το.. Αν ο Θοδωράκης ή κάποιος άλλος είναι αυτός που θα μπορέσει να ισορροπήσει τους δύο χώρους μου είναι παγερά αδιάφορο. Το μόνο που έχω να του πω είναι “Κάν΄το όπως ο Αλέξης” (μόνο όμως σε αυτό ε;).

 

Τέρμα τα email μετά τις έξι το απόγευμα

Η εποχή των smartphones μας επέτρεψε να είμαστε on line και να διαβάζουμε email που έχουν σχέση με την εργασία μας όλο το εικοσιτετράωρο.  
Ωστόσο, έρευνα δείχνει ότι αυτό προσθέτει επιπλέον πέντε ώρες την ημέρα σε έναν μέσο εργαζόμενο γραφείου.  
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Γερμανία εξετάζει το ενδεχόμενο να φέρει νόμο που θα καθιστά παράνομη ανταλλαγή email μεταξύ συναδέλφων μετά τις έξι το απόγευμα.  
Η έρευνα, που ανατέθηκε από τον γερμανό υπουργό Εργασίας, Andrea Nahles, βρέθηκε επίσης μια σχέση μεταξύ των εργαζομένων που έχουν συνεχή πρόσβαση στα e-mail τους και της κακής ψυχικής τους υγείας.  
«Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη σχέση ανάμεσα στη συνεχή διαθεσιμότητα και την αύξηση των ψυχικών ασθενειών,» είπε ο Nahles την Rheinische Post.  
Η νέα νομοθεσία για τον περιορισμό της πρόσβασης των εργαζομένων στα emails τους εκτός ωρών γραφείου θα μπορούσε να τεθεί σε ισχύ από το 2016, η οποία θα κάνει την Γερμανία να είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που θα περάσει ένα τέτοιο τέτοιο νόμο, παρόλο που η Γαλλία πέρασε μια παρόμοια νομοθεσία φέτος που υποχρεώνει τους εργαζόμενους να απενεργοποιήούν τα smartphones τους μετά τις έξι το απόγευμα. 
Επομένως, πολλές μεγάλες εταιρείες υιοθετούν νέες πολιτικές για να καλύψουν τις ανάγκες ενός πιο ευέλικτου εργατικού δυναμικού, όπως η πρόσφατη απόφαση του Richard Branson να δώσει στους εργαζόμενους της Virgin απεριόριστες διακοπές.  
Πολλοί άνθρωποι ήδη ελπίζουν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα ακολουθήσει το παράδειγμα της Γερμανίας, μετά το θάνατο του intern Moritz Erhardt μετά από την εργασία μέχρι έξι το πρωί συνεχόμενα για τρεις ημέρες σε μια τράπεζα του Λονδίνου.

Ψόφος ολικός; Ναι αλλά... του Φίλιππου Τζιμόπουλου

Δεν αντέχω να βλέπω αυτή την λέξη. Ψόφος... Και τον τελευταίο καιρό την βλέπω πολύ. Στο τουίτερ ναι. Τα επίσημα social media των επαναστατών του καναπέ (και μη), που από την βολή της ανωνυμίας τους, αναπαράγουν αυτή την λέξη λες και τρώνε πασατέμπο... 

Όλα τα μπλογκ και οι επαναστα-τουιτο λογαριασμοί αναπαράγουν από το πρωί την είδηση ότι ο εμπορικός σύλλογος της Ανδραβίδας αποφάσισε να μην εξυπηρετεί Ρομά λόγω της δολοφονίας που διέπραξε διαρρήκτης Ρομά, στις αρχές του περασμένου Μαιού, κατά συντοπίτη τους αστυνομικού. Αντιρατσιστικό παραλήρημα ή δίκαιη οργή κατά των εμπόρων της Ανδραβίδας; Μεγάλη συζήτηση που δεν είναι ο στόχος αυτού του άρθρου. Διάβασα όμως και αντιδράσεις του επιπέδου να εύχονται ΨΟΦΟ ΟΛΙΚΟ σε αυτούς που βγάλανε αυτή την "ρατσιστική" απόφαση. Μάλιστα...
 
Αντίστοιχα στην αρχή της εβδομάδας, με το θέμα των δύο νεαρών που δολοφονήθηκαν στην Μάνη, οι ίδιοι επαναστα-τουιτο λογαριασμοί, ήταν ενθουσιασμένοι που δυο νεαροί με φασιστικά σύμβολα στο σώμα τους, ήταν νεκροί και είχαν πιάσει τόπο οι ευχές τους περί ψόφου. Ω ναι! Ειδικά με τους χρυσαυγίτες η συγκεκριμένη ευχή είναι must. Κάτι σαν ευχαριστώ, παρακαλώ, καλημέρα, καληνύχτα. Αν μάλιστα τους πεις ότι δεν είναι σωστό να χρησιμοποιούν αυτή την λέξη για κανένα άνθρωπο, σου απαντούν ότι οι χρυσαυγίτες δεν είναι άνθρωποι. Μάλιστα...
 
Και επειδή πλέον είμαστε η χώρα των επιχειρημάτων επιπέδου "ναι αλλά", προφανώς υπάρχουν και οπαδοί του άλλου άκρου που έχουν τις ίδιες αντιδράσεις. Και μην μου πείτε περί παρωχημένης θεωρίας των δύο άκρων, γιατί αναφέρομαι σε συγκεκριμένη λέξη, προφανώς ακραία... Αν δεν το πιστεύεται ότι είναι ακραία δεν έχει νόημα να συνεχίσετε την ανάγνωση. Πατήστε κάποιο άλλο link γρήγορα!
 
Με μια απλή αναζήτηση της συγκεκριμένης λέξης στο τούιτερ, αν εξαιρέσουμε τις προσωπικές επιθέσεις μεταξύ χρηστών, βλέπουμε ευχές για ψόφο στις παρακάτω κατηγορίες:
 
Εμπορικό σύλλογο Ανδραβίδας για την απόφασή τους για τους Ρομά
Χρυσή Αυγή - για οποιοδήποτε λόγο... τα είπαμε αυτά
Αυτοί που προσπαθούν να πουν κάτι κατά της Χαμάς - χαρακτηρίζονται φιλοισραηλινοι και σκοτώνουν παιδάκια (είπαμε στα λογικά άλματα έχουμε ως έθνος την πρωτιά)
Δεξιοί - παράπλευρες απώλειες από τα σκάγια στην χρυσή αυγή
Στους δικαστές για την απόφαση στην Μανωλάδα... (όλοι γνωρίζουν το σύνολο της δικογραφίας και ΑΥΤΟΙ ΜΟΝΟ ξέρουν!)
Στους δικαστές (πάλι) που βάλαν μέσα τον αρχηγό και τον Ηλία (μα τι ωραίος γκόμενος) Κασιδιάρη.
Σε όσους δεν συμμερίζονται ότι η Ελλάδα δεν είναι το κέντρο του κόσμου γιατί είναι ανθέλληνες και προδότες
Πολιτικούς - εκεί έχει πέσει ο δείκτης εμφάνισης μετά από 5 χρόνια συνεχούς παρουσίας
ΚΚΕ - αυτό περιέργως από Συριζαίους όταν γράφουν κάτι ενάντια στον Σύριζα.
Αστυνομικούς και στρατιωτικούς γιατί είναι αλήτες που επέλεξαν αυτό το επάγγελμα
Στην κυβέρνηση του Πακιστάν που έκοψε την πρόσβαση στο τούιτερ (ω ναι το είδα και αυτό)
 
Οι ίδιοι βέβαια επαναστα-τουιτο λογαριασμοί κόπτονται καθημερινά για τα δικαιώματα των τζιχαντιστών, ισλαμιστών και πασταφαριανών, εξαπολύοντας ψόφους (τι άλλο;)  κατά του δυτικού πολιτισμού και τρόπου ζωής, που προφανώς έχουν ξεχάσει να σταματήσουν να είναι μέρος τους...
 
Να σας πω λοιπόν κάτι επαναστάτες του γλυκού νερού (και των δύο άκρων) για να μην πλατειάζω. Όσο έχουμε δημοκρατία, θα είμαι υποχρεωμένος να σας ακούω όσο και εσείς θα είστε υποχρεωμένοι να με αφήνετε να μιλάω. Όσο δεν γίνεστε κυβέρνηση για να νομοθετήστε, θα έχω το δικαίωμα να σας βάζω μέσα όταν παρανομείτε. Όσο δεν σας δίνει κανένας το copywright να αποφασίζεται εσείς ποιος είναι άνθρωπος και ποιος όχι, θα έχω και εγώ το δικαίωμα να σας κρίνω ως φασίστες όταν το κάνετε. Όσο δεν κερδίζετε τον ένοπλο αγώνα ή δεν επεμβαίνει ο στρατός, εγώ θα σας αντιμετωπίζω σαν στυγνούς εγκληματίες. Νομίζετε ότι έχετε πάρει τον δύσκολο δρόμο. Αυτόν της επανάστασης και του αγώνα. Ε λοιπόν να σας πω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο από το να ισοπεδώνεις τα πάντα, να βάζεις ταμπέλες εύκολα χωρίς να σε ενδιαφέρουν οι συνέπειες, και τέλος να νομίζεις ότι στους 140 χαρακτήρες του τουίτερ μπορείς να συμπτύξεις όλη την αλήθεια. Με λίγα λόγια είστε και εσείς μια ιδιαίτερη συνομοταξία θρησκόληπτων με όλα τα ίδια χαρακτηριστικά της. Εγώ επιλέγω να σκέπτομαι... 
 
Υ.Γ. Στην αναζήτηση της λέξης ψόφος, δεν είδα καθόλου να χρησιμοποιείται σε οπαδικές αντιδικίες... Αρα οι χούλιγκανς των ομάδων είτε δεν χρησιμοποιούν τουίτερ είτε είναι μάλλον ανώτερου επιπέδου... 
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr