Menu

 

logoidea

Άγης  Βερούτης

Άγης Βερούτης

Είμαι Μηχανολόγος Μηχανικός με μεταπτυχιακά στην Οικολογική βιομηχανική παραγωγή. Γεννήθηκα το 1964 στο Μιλάνο της Ιταλίας και μεγάλωσα στην Αθήνα. Σπούδασα στις ΗΠΑ και τη Βρετανία όπου έζησα συνολικά δεκαεφτά χρόνια. Εκεί εργάστηκα ως διοικητικός σύμβουλος στρατηγικής στις μεγαλύτερες πολυεθνικές στον κόσμο, σε κυβερνητικές υπηρεσίες και οργανισμούς στους οποίους περιλαμβάνεται το "Προεδρικό Συμβούλιο για την Αειφόρο Ανάπτυξη" επί Προέδρου Κλίντον και ως Επισκέπτης Λέκτορας με αντικείμενο την περιβαλλοντικά υπεύθυνη διοίκηση επιχειρήσεων και την Αειφόρο Ανάπτυξη, σε Αμερικανικά πανεπιστήμια και business schools.Στην Ελλάδα επέστρεψα το '99 από νοσταλγία, και προσλήφθηκα ως διευθύνων σύμβουλος της θυγατρικής μιας πολυεθνικής στο χώρο της Υγείας, αναλαμβάνοντας 5 χώρες της ΝΑ Ευρώπης. Το 2003 ξεκίνησα να δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στο χώρο της παροχής υπηρεσιών και του Ίντερνετ. Είμαι μικρομεσαίος επιχειρηματίας.Γράφω και δημοσιεύω τις σκέψεις μου από το 2010, θεωρώντας καθήκον μου να ενημερώσω όσους περισσότερους Έλληνες μπορώ, αναλύοντας κάποια σημαντικά θέματα που έχουν διαστρεβλωθεί, και στηλιτεύοντας τις αιτίες της εξαθλίωσης της μεσαίας τάξης. Κείμενά μου έχουν αναδημοσιευτεί σε περισσότερα από 16.000 blogs..Μου αρέσει να διαβάζω, να γράφω, να ταξιδεύω, να ζωγραφίζω, και να περνάω χρόνο με τη γυναίκα μου και τα τρία παιδιά μου.

Η Τουρκία του Ερντογάν και η Ελλάδα. Toυ Άγη Βερούτη

Μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές προσωπικότητες του σχεδόν ενός αιώνα από την ίδρυση της Τουρκίας (1923) είναι ο Ταγίπ Ερντογάν.
 
Σε λίγο παραπάνω από 10 χρόνια, ο πρώην δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης που είχε εκτίσει ποινή φυλάκισης από τους Κεμαλικούς του κοσμικού κράτους για τον μουσουλμανικό χαρακτήρα του κόμματός του που ετέθη εκτός νόμου, με την σύζυγό του να φοράει τη μουσουλμανική μαντήλα, κατάφερε να μετατρέψει την ασθμαίνουσα οικονομία της Τουρκίας με τα τεράστια προβλήματα γραφειοκρατίας και διαφθοράς, σε οικονομική τίγρη της Μεσογείου με καλπάζουσα ανάπτυξη, σε επενδυτικό παράδεισο, να την βάλει στην επίλεκτη ομάδα κρατών του G20, να διεκδικήσει την ηγεμονία των μουσουλμανικών κρατών χωρίς όμως ακόμη επιτυχία, να κοντράρει το Ισραήλ στέλνοντας μια φλοτίλα με προμήθειες στην Γάζα, να καταφέρει να του ζητήσει δημοσίως συγγνώμη ο δεξιός πρόεδρος του Ισραήλ Μπεν Νετανιάχου.
 
Η αλήθεια είναι ότι τον βοήθησε σημαντικά και η δημογραφική έκρηξη της Τουρκίας, όπου από πληθυσμό 17,2 εκατομμύρια το 1939, δυόμιση φορές τον τότε πληθυσμό της Ελλάδας, σήμερα η τουρκία αριθμεί περίπου 75,8 εκατομμύρια κατοίκους, την πλειοψηφία σε ηλικία παραγωγική και με σχετικά ικανοποιητική μόρφωση, χάρη στην επιλογή της να παραμείνει ουδέτερη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφήνοντας ανέπαφο τον πληθυσμό της, όταν η Ελλάδα έχασε από αυτόν ως και 14% του πληθυσμού της κατά κάποιες μελέτες.
 
Το σημαντικότερο όλων, κατάφερε στα τελευταία λίγα μόνο χρόνια να ξεδοντιάσει το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο που ήθελε τις ένοπλες δυνάμεις να είναι ρυθμιστές της πολιτικής ζωής της Τουρκίας, και εγγυητές του κοσμικού χαρακτήρα της χώρας.
 
Αυτή η μεταμόρφωση της Τουρκίας έγινε παρά τις όποιες αντιρρήσεις της οικονομικής ελίτ της Τουρκίας, η οποία πιθανόν ήθελε να συνεχίσει το παλαιό καθεστώς.
 
Πρόσφατες προσπάθειες να ξεσκεπάσουν σκάνδαλα εκτεταμένης και υψηλής διαφθοράς με μετρητά δισεκατομμυρίων δολαρίων να φυλάσσονται στο σπίτι του ίδιου του γιού του Ερντογάν, δεν κατάφεραν να πείσουν τον τουρκικό λαό να μην τον ψηφίσει στις προεδρικές εκλογές που έγιναν πριν λίγες ημέρες. Κατά τα φαινόμενα ο Ερντογάν κέρδισε σε όλες τις περιοχές της ηπειρωτικής ασιατικής τουρκίας αλλά και στην Κωνσταντινούπολη των 16 εκατομμυρίων κατοίκων, ενώ έχασε στα μεσογειακά παράλια και στις κουρδικές περιοχές.
 
Όπως δείχνει ο εκλογικός χάρτης των αποτελεσμάτων των προεδρικών εκλογών που κέρδισε ο Ερντογάν, η Τουρκία είναι χωρισμένη σε τρεις περιοχές: την ευρωπαϊκή τουρκία των κοσμικών Κεμαλιστών ρεπουμπλικάνων και εθνικιστών, την Μουσουλμανική Τουρκία των παραδοσιακών Τούρκων της Ανατολίας, και τις ακριτικές περιοχές που το κουρδικό στοιχείο υπερισχύει καταιγιστικά.
 
Ως τώρα είχαμε την ξεκάθαρη διαφοροποίηση των κοσμικών και των μουσουλμάνων (οι οποίοι εκλέγουν τον Ερντογάν ακόμα και όταν κατηγορείται ότι ο γιός του είχε κρυμμένα δισεκατομμύρια δολάρια σε μετρητά, πιθανόν μαύρο πολιτικό χρήμα) αλλά οι εξελίξεις στο Βόρειο Ιράκ δείχνουν ότι οι Κούρδοι προετοιμάζονται για συνένωση με τους ομοεθνείς τους από την άλλη πλευρά των συνόρων με το Ιράκ.
 
Παρά το γεγονός ότι ο Ερντογάν φαίνεται να κοντράρει τους Αμερικανούς, συμμάχους της Τουρκίας από τη δεκαετία του ‘50, στην πραγματικότητα εξυπηρετεί τις ισορροπίες των ενεργεικών ροών με τους αγωγούς που διασχίζουν το τουρκικό έδαφος, και θα καταλήξουν στην νότια Ευρώπη, αποδυναμώνοντας την εξάρτηση από τα Ρωσικά καύσιμα.
 
Στην ακόρεστη διάθεσή του να μεταμοσφώσει την Τουρκία σε διεθνή πολιτικο-στρατιωτικο-οικονομική δύναμη όπως παλιότερα ο Νάσσερ την Αίγυπτο, ο Ερντογάν θα επιδιώξει να συγκεντρώσει υπερεξουσία στο θεσμό του προέδρου, και πιθανόν θα το καταφέρει. Η Τουρκία θα κάνει ό,τι αποφασίζει ο Ερντογάν τουλάχιστον για τα επόμενα αρκετά χρόνια, καθώς δικαιούται 2 θητείες στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.
 
Από την άλλη, η ανακάλυψη ορυκτών καυσίμων πετρελαίου και φυσικού αερίου στις περιοχές της Κύπρου, του Ισραήλ, και της Ελλάδας, δείχνουν προς την κατεύθυνση ότι σε λίγα χρόνια η Τουρκία θα έχει μικρότερη δυνατότητα επιρροής προς το ΝΑΤΟ, καθώς η σημασία της μεταφοράς των προϊόντων της εξόρυξης σε Αζερμπαϊζάν και Τατζικιστάν για απεξάρτηση από Ρωσικά ορυκτά καύσιμα στην Νότια Ευρώπη θα μειωθεί πιθανότατα.
 
Ταυτόχρονα, η Συρία δείχνει εξαιρετικά ασταθής ως τόπος που μπορούν οι Ρώσοι να έχουν ναυτική βάση στη Μεσόγειο για τα πολεμικά τους πλοία, και η Τουρκία έχει πάρει θέση ενάντια στο καθεστώς του Άσαντ και υπέρ των ανταρτών.
 
Η Τουρκία του Ερντογάν δείχνει να επιχαίρει στο να στριμωχτεί η Ρωσία στη Μαύρη Θάλασσα, χωρίς βάση στη Μεσόγειο, καθώς και στον περιορισμό της διεξόδου του Ρωσσικού αερίου με τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, ενώ η Ρωσσία του Πούτιν δείχνει να μην έχει και κανένα σύμμαχο στη διέξοδό της προς την Μεσόγειο, κινδυνεύοντας να χάσει τόσο τη βάση στην Κριμαία, όσο και στη Συρία λόγω εμφύλιας αναταραχής.
 
Σε αυτό η Τουρκία, αντί να χειραφετηθεί και να επεκτείνει τη συμμαχία της προς την Ρωσία, δείχνει να απομακρύνεται από αυτήν αν και γαυγίζει ενάντια στους Αμερικανούς.
 
Δεν είμαι βέβαιος ότι μπορώ να προβλέψω πώς ακριβώς αυτές οι εξελίξεις θα επηρρεάσουν την Ελλάδα, φαντάζομαι πάντως ότι η αποσταθεροποίηση της Τουρκίας και επαναχάραξη των συνόρων της δεν θα βγει σε καλό σε κανένα από τους γείτονές της.
 
Από την άλλη, είναι εντελώς απρόβλεπτο πώς μπορεί να αντιδράσει η Ρωσία στον σταδιακό στρατηγικό αποκλεισμό της από την Μεσόγειο, τόσο ενεργειακά όσο και στρατιωτικά.
 
Η επαναχάραξη συνόρων στη γύρω περιοχή της Ελλάδας πρέπει να μας προβληματίσει πολύ έντονα, ειδικά στην περίπτωση μιας Ευρωπαϊκής Τουρκίας και μιας Ασιατικής. Το Κουρδικό μοιάζει να είναι δευτερεύον, σε μια περίοδο που η Ευρώπη βιώνει την οικονομική αποτυχία του Ευρωσοσιαλισμού και της Ευρωγραφειοκρατίας, με το Ευρώ να αποτελεί βαρύδι για όλους πλην των λίγων πλεονασματικών βόρειων οικονομιών.
 
Ο Ερντογάν υπόσχεται να κάνει ενδιαφέρουσα την περίοδο ως την επέτειο των 100 ετών της Τουρκικής Δημοκρατίας.
 
Εμείς άραγε θα λειτουργήσουμε με το σωστό διπλωματικό τρόπο ώστε να παραμείνουμε εκτός της διαμάχης που πιθανόν να ξεσπάσει, ή θα μπλέξουμε σε νέες περιπέτειες όπως αυτές που κατέληξαν στις Χαμένες Πατρίδες των Ελλήνων της Μικρασίας.
 
Μη ξεχνάμε ότι η Ρωσία είναι μια οικονομία αντίστοιχου μεγέθους με εκείνη της Ιταλίας, ενώ βασίζεται κυρίως στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της, ευνοημένη από τις υψηλές τιμές των ορυκτών καυσίμων τα τελευταία χρόνια. Αυτό δείχνει να οδεύει προς αλλαγή προς χαμηλότερες τιμές, που θα βυθίσουν την Ρωσική οικονομία σε ύφεση, συνδιαστικά με τα οικονομικά μέτρα εναντίον της από την Αμερική και την Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω Ουκρανίας.
 
Θέλει πολύ προσοχή πριν πάρουμε θέση σε οτιδήποτε από αυτά που απειλούν να συμβούν στη γειτονιά μας.
 
Ακολουθήστε τον Άγη Βερούτη στο twitter: @Agissilaos
 
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.   
 
 To κείμενο δημοσιεύτηκε και στο capital.gr

Γιατί απαξιώνεται η ΔΕΗ; Του Άγη Βερούτη

Αν η ΔΕΗ επένδυε τα χρήματα που πληρώνει σε δικαιώματα ρύπων σε τεχνολογία απορρόφησης του CO2 με μικρο-οργανισμούς (algae) που το μετατρέπουν σε βιοντίζελ, πιθανόν θα μείωνε σημαντικά το κόστος της παραγωγής ηλεκτρισμού, δίνοντας τεράστια ανταγωνιστική ώθηση στην ελληνική βιομηχανία.

Κυρίως όμως θα έδινε ανάσα στο Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών από την αποφυγή εισαγωγής πανάκριβου πετρελαίου, αλλά και άκουσον-άκουσον, ηλεκτρισμού.

Επίσης με την ηλιακή-θερμική ηλεκτροπαραγωγή με παραβολικά κάτοπτρα, σε 5-6 τετραγωνικά χιλιόμετρα στην Κρήτη θα μπορούσε να παράγει όλο τον ηλεκτρισμό που χρειάζεται η χώρα στις 2000 ώρες της έντονης ηλιοφάνειας ετησίως. Μια χώρα δεν μπορεί επενδύσει μόνον σε ηλιοθερμικά, καθώς θα είναι ευάλωτη σε ημέρες χωρίς ηλιοφάνεια. Όμως οι ίδιοι ατμοστρόβιλοι το βράδυ θα παράγουν με φυσικό αέριο. Αυτό λύνει και το ζήτημα της αποθήκευσης θερμικής ενέργειας που μαζεύτηκε σε πρωινές ώρες, για να προσφέρει ενέργεια επί 24ώρου βάσεως.

Το διοξείδιο που θα παράγει η καύση του φυσικού αερίου μπορεί εξίσου να διοχετεύεται σε τεράστιες δεξαμενές παραγωγής βιο-ντίζελ από άλγη.

Δεδομένου του γεγονότος ότι σε λίγα χρόνια θα έχουν ξεκινήσει εξορύξεις αερίου πλησίον της Κρήτης, είναι αυτονόητο πως μια τέτοια επένδυση όπως η παραπάνω, σε μια χώρα με τη μεγαλύτερη ηλιοφάνεια στην Ευρώπη και αποθέματα φυσικού αερίου, θα ήταν εκ των ων ουκ άνευ. Όμως...

Αντί αυτού, μήπως η ΔΕΗ διοχετεύει τα πολύτιμα χρήματα του κάθε πολίτη σε επιδοτήσεις πανάκριβων φωτοβολταϊκών, αγορά δικαιωμάτων ρύπων, και κυρίως εισαγωγές πανάκριβου ρεύματος από εταιρίες φιλικά προσκείμενες στην εκάστοτε συνδικαλιστική ηγεσία; Μήπως, λέμε;

Αυτό το πλιάτσικο των Ελλήνων μέσω της ΔΕΗ πρέπει να σταματήσει.

Όχι όμως πουλώντας το πανάκριβο δίκτυο που αναπτύχθηκε με 80 χρόνια επενδύσεις των καταναλωτών, αλλά με απελευθέρωση της ηλεκτροπαραγωγής και κατάργησης των επιδοτήσεων κάθε είδους. Ειδικά όταν αυτές οι επιδοτήσεις οδηγούν σε εισαγωγή πάνελ ξεπερασμένης τεχνολογίας από τη Γερμανία και την Κίνα. Κοινώς "ξεφόρτωμα" παραγωγής κάποιων, με πολύτιμο συνάλλαγμα.

Η χώρα μας χρειάζεται μια μακρόπνοη στρατηγική Sustainable Development (Αειφόρου Ανάπτυξης) που να διασφαλίζει την επιβίωσή της έν όψει αυξήσεων του ενεργειακού κόστους και καταστροφής του περιβάλλοντος που μεταξύ άλλων προσφέρει την ποιότητα ζωής και τα τουριστικά έσοδα που μας επιτρέπουν να εισάγουμε αυτοκίνητα και τηλεοράσεις. Αυτή η ενεργειακή στρατηγική θα πρέπει να γίνει και μέσω του κρατικού ηλεκτρικού μονοπωλίου.

Αυτό βέβαια θα ήταν αντίθετο στην νοοτροπία των κομματοδιορισμένων αρπακτικών!

H ΔΕΗ ανήκει στους εργαζόμενους της! Ή μάλλον δουλεύει για τους εργαζόμενούς της αδιαφορώντας για τους καταναλωτές!

Την πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος αλλά πρακτικά είναι σαν ανήκει στους υπαλλήλους της, χωρίς μάλιστα τους κρατικούς φραγμούς που θα επέβαλε η φύση του μονοπωλίου.

Περίπου 20.000 νοματαίους, με κρατική επιδότηση στο ασφαλιστικό ταμείο τους περίπου άλλα 600 εκατομμύρια ετησίως! Τζίρος σταθερός τα τελευταία χρόνια γύρω στα 6 δις ευρώ, εξαγωγές μηδέν, εισαγωγές μπόλικες, επενδύσεις σε ΑΠΕ μηδενικές EBITDA 15%~25% τα περισσότερα από τα τελευταία 10 χρόνια και οριακά κέρδη προ φόρων για το φαίνεσθαι!

Ας δούμε όμως κάποια στατιστικά νούμερα, καθώς αυτά ξεκαθαρίζουν ποιο είναι ακριβώς το πρόβλημα με τη ΔΕΗ σήμερα:

-Πανευρωπαϊκός τζίρος ηλεκτρικής ενέργειας 400 δις ευρώ

-Τζίρος ΔΕΗ 6 δις ευρω ήτοι 1,5% του πανευρωπαϊκού

-Σύνολο πελατών Ευρώπης: 260 εκατομμύρια

-Σύνολο πελατών Ελλάδας: 3,5 εκατ. συνδέσεις ήτοι 1,5% του πανευρωπαϊκού συνόλου

-Σύνολο εργαζομένων πανευρωπαϊκά: 240.000

-Σύνολο εργαζομένων ΔΕΗ 19.093 (annual report 31.12.2013) ήτοι 8% του συνόλου

-Σύνολο παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας πανευρωπαϊκά 2700 terra watt hours

-Συνολο παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας ΔΕΗ 45 terra watt hours ήτοι ποσοστό 1,67%.

Με άλλα λόγια, η ελληνική ΔΕΗ παράγει το 1,67% της ευρωπαϊκής παραγωγής με το 8% των υπαλλήλων πανευρωπαϊκώς. Δηλαδή έχει 4,8 φορές τον αριθμό υπαλλήλων του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Αυτό εξηγεί και το ότι έχει τόσο χαμηλό EBITDA (κέρδη προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων)!

Τα χρήματα που εισπράττει η ΔΕΗ, αντί να τα επενδύει σε νέα τεχνολογία και επενδύσεις ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων, ή να έχει σημαντικά χαμηλότερη τιμή στην κιλωβατώρα (καθώς δεν πληρώνει για να αγοράσει το καύσιμο όπως οι άλλοι) βοηθώντας την ανάπτυξη της ελληνικής ενεργοβόρας βιομηχανίας, τα δίνει σε μισθοδοσίες και συντάξεις!

Έτσι έχει απαξιωθεί η εταιρία στα τελευταία χρόνια, λόγω έλλειψης επενδύσεων.

Αντίστοιχες εταιρείες ιδιωτικές εξωτερικού (Βρετανία κ ΗΠΑ) παρουσιάζουν EBITDA απο 45% εως και πάνω από 65%, και προσωπικό σε σχέση με το τζίρο, παραγωγή σε GW η εξυπηρετούμενα νοικοκυριά/καταναλωτές σχεδόν 1/5 σε σύγκριση με την σημερινή ΔΕΗ ΑΕ!

Σκέφτείτε ότι αν το EBITDA ήταν γύρω στο 50% -φυσιολογικότατα θα μπορούσε να ειναι κ 60% ήτοι στα 6 δις τζίρο 3 δις- τότε η αποτίμηση της ΔΕΗ με τα σημερινά δεδομένα (αποτίμηση 3 x EBITDA) και μη συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης υπεραξίας λόγω καλύτερων οικονομικών δεικτών αξιολόγησης, θα ηταν γύρω στα 9 με 10  δις ευρώ ήτοι το 30%, η μικρή ΔΕΗ θα διαπραγματευόταν στα 3-4,5 δις κ οχι σ αυτά που συζητάνε σήμερα 1 με 1.5 δις, σύμφωνα με όσα λένε οι αριθμοί ως έχουν!

Αντί λοιπόν να συμμαζέψουν τη ΔΕΗ για να μοσχοπουλήσουν το 30% της, τί κάνουν;

Πούλημα στην απαξιωμένη, λόγω υπερβολικής μισθοδοσίας και απουσίας επενδύσεων, σημερινή αποτίμηση!

Πρέπει να σοβαρευτούμε ως χώρα!

Δεν είναι λογικό να πουλάμε το μαγαζί μας φτηνά, επειδή έχουν κατσικωθεί 14.000 κομματικοί διορισμένοι υπεράριθμοι, χαρίζοντας την περιουσία του ελληνικού Λαού σε όποιον δεχθεί να τους κρατήσει για 5-7 ακόμα χρόνια χωρίς απολύσεις, απαξιώνοντας επενδύσεις σε δίκτυα, αποθέματα λιθάνθρακα, και υδροηλεκτρικά αξίας δεκαπλάσιας απόσο αποπειρούνται να την πουλήσουν!

Σπάσιμο του οργανισμού, ναι. Και πούλημα παραγωγικές μονάδες ναι!

Αλλά πούλημα μόνο μετά το νοικοκύρεμα, τουλάχιστον στο θέμα του υπεράριθμου προσωπικού.

Και κυρίως όχι πούλημα στό δίκτυο. Το δίκτυο είναι και πρέπει να μείνει κρατικό.

Δεν είναι δυνατόν για τη διάσωση 14.000 κομματικών διορισμών να υποφέρει μια χώρα των 11 εκατομμυρίων ανθρώπων, και να ξεπουλά την περιουσία της.

Υπάρχουν εταιρίες συμβούλων που μπορούν να κάνουν σταδιακά το ξεκαθάρισμα του προσωπικού σε λιγότερο από ένα χρόνο, ξεκινώντας προφανώς από τους διοικητικούς που δεν παρέχουν κανένα όφελος στη ΔΕΗ πέρα από το να λειτουργούν ένα ταμείο σε κάθε κεφαλοχώρι, για να πληρώνεται ο λογαριασμός που θα μπορούσε κάλλιστα να πληρώνεται σε μια τράπεζα ή διαδικτυακά.

Έτσι θα διπλασιαστεί τουλάχιστον η αποτίμηση του πωλούμενου μέρους.

Οτιδήποτε άλλο θα είναι ξεπούλημα.

Ακολουθήστε τον Άγη Βερούτη στο twitter: @Agissilaos

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

το κειμενο δημοσιευτηκε πρωτη φορα στο capital.gr

"Διαχωρισμός" ή το ελληνικό Apartheid. Του Άγη Βερούτη

Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι ζούμε σε ένα ιδιότυπο Απαρτχάιντ.

Απαρτχάιντ είναι ο "Διαχωρισμός".

Στην Ελλάδα οι υπήκοοι "Διαχωρίζονται" σε εκείνους που σιτίζονται από το κράτος ως υπάλληλοι ή εργολάβοι, και εκείνους που πληρώνουν για αυτές τις παροχές προς τους πρώτους, χωρίς να μπορούν να δικαιώσουν καμία ανταποδοτικότητα για τις πληρωμές τους, πέραν του να τους αφήσει το καθεστώς να συνεχίζουν να ζουν με το μίνιμουμ της παρενόχλησης.

Η μια "κάστα" Ελλήνων έχει μόνο προνόμια, δικαιώματα και απολαβές, ενώ η άλλη έχει μόνο υποχρεώσεις, οφειλές και αρνητικές επιπτώσεις.

Ο "Διαχωρισμός" επεκτείνεται τόσο σε διοικητικές πράξεις, νόμους και νομολογία και αφορά στη διαφορετική μεταχείριση των μεν και των δε από το Καθεστώς. Ο "Διαχωρισμός" εκτείνεται τόσο στην καταπάτηση βασικών συνταγματικά κατοχυρωμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων της κάστας των υποζυγίων, όπως η Υγεία, τα Περιουσιακά Δικαιώματα, η Άνιση Αντιμετώπιση από τη Δικαιοσύνη, και πολλά άλλα σημεία που αφορούν πρόσβαση σε βασικές λειτουργίες του κράτους.

Για παράδειγμα όταν ένα μέλος της "Προνομιούχας Κάστας" γεννήσει ένα παιδί, το παιδί του έχει εξασφαλισμένη υγειονομική κάλυψη από τη γέννησή του ως την ενηλικίωσή του, ενώ αντίθετα, αν γεννήσει ένα μέλος της "Υποτελούς Κάστας", είναι υποχρεωμένο να πληρώνει με σημαντικό μερίδιο των εργάσιμων ωρών του για να έχει το παιδί του ένα υποσύνολο των υγειονομικών καλύψεων του παιδιού της άλλης κάστας.

Μάλιστα αν δεν πληρώνει αυτό το φόρο υποτέλειας, τότε αρχικά θα χάσει αυτός και τα παιδιά του πρόσβαση σε κάθε υπηρεσία υγείας, ενώ θα συνεχίζει να είναι οικονομικά υπόχρεος για τις υπηρεσίες που του αρνήθηκαν, ενώ λίγο μετά θα υποστεί επίθεση αρχικά στα περιουσιακά του στοιχεία όσα λίγα και αν έχει, και ακόμα και αν η αφαίρεσή τους θα σημάνει την εξαθλίωση, ενώ σε αργότερα στάδια σύρρεται στα δικαστήρια και τελικά φυλακίζεται, ενώ του αφαιρείται η δυνατότητα να κερδίζει τα προς το ζην με διοικητικές πράξεις εξαίρεσης από την οικονομία.

Το βασικό χαρακτηριστικό της κρατικής αλλά και παρακρατικής βίας που ασκείται ενάντια στα μέλη της πολυάριθμης αλλά ανοργάνωτης και καταπιεζόμενης κάστας είναι η αδιαφορία για την κατάσταση των υποζυγίων που απομυζώνται για την καλοπέραση των προνομιούχων της πρώτης κάστας.

Δυστυχώς είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς αυτές τις δυο "κάστες" οπτικά καθώς αμφότερες δεν βασίζονται σε μια φυλετική κατηγοριοποίηση, αλλά σε ένα πλέγμα διαχωρισμού της μιας από την άλλη με βάση τις κανονιστικές αποφάσεις και τον τρόπο αντιμετώπισης από το κράτος αλλά κυρίως από τις 3 εξουσίες, δηλαδή τη Νομοθετική, την Εκτελεστική, αλλά και την Δικαστική που αποτελεί υποχείριο των πρώτων δυο.

Γι'αυτό και συνεχίζουν να υπομένουν οι Έλληνες υπήκοοι την ύπαρξή τους για δεκαετίες. Δυστυχώς αυτό το Απαρτχάιντ, ή ο Διαχωρισμός είναι εντεινόμενος με την κρίση, και δείχνει σημάδια αυξανόμενης αλαζονείας και απομάκρυνσης από την μέση οδό της Ισονομίας.

Οι πρόσφατες αποφάσεις για τις αμοιβές των δικαστικών, ή των ένστολων, ή η απαράμιλλη προστασία από διώξεις που το Καθεστώς παρέχει στα μέλη της Προνομιούχας Κάστας είναι απλά η άκρη του παγόβουνου. Ο υποβιβασμός των οικονομικών εγκλημάτων της Προνομιούχας Κάστας και τελικά η αμνήστευση των τελεσθέντων και η ασυλία για τα επόμενα εγκλήματά τους με νόμους και τροπολογίες, και η ταυτόχρονη αυστηροποίηση για φυλάκιση των μελών της Υποτελούς Κάστας είναι ξεκάθαρη, ειδικά στο περιβάλλον της κρίσης και του Κραχ που προκάλεσε αυτός ο "Διαχωρισμός".

Επί αυτού του θέματος θα εμβαθύνω στο μέλλον και προσκαλώ κάθε συνδρομή με παραδείγματα του "Διαχωρισμού".

a·part·heid (-pärtht, -ht) n

1. An official policy of racial segregation formerly practiced in the Republic of South Africa, involving political, legal, and economic discrimination against nonwhites.

2. A policy or practice of separating or segregating groups.

3. The condition of being separated from others; segregation.

[Afrikaans : Dutch apart, separate (from French à part, apart; see apart) + Dutch -heid, -hood.]

Ακολουθήστε τον Άγη Βερούτη στο twitter: @Agissilaos

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η Παιδεία μας είναι 200 χρόνια πίσω. Toυ Άγη Βερούτη

Η Παιδεία μας τιμωρεί την κριτική σκέψη και προκρίνει την απομνημόνευση, όταν με το google τα βρίσκεις όλα σε 1".
 
Όπως έχει διαμορφωθεί και ασκείται από την πολιτεία σήμερα, η παιδεία παράγει τα υλικά με τα οποία χτίζεται το κομματικό κράτος.
 
Σκοπός της δεν είναι να παράγει μορφωμένους ανθρώπους, αλλά ανθρωπάκια, πειθήνια και με απουσία κάθε κριτικής σκέψης, που στόχο να έχουν ήδη από τα 16 τους να σπουδάσουν, να μπουν στην επετηρίδα, να διοριστούν στο δημόσιο και να περιμένουν υπομονετικά ώσπου στα πενηντα-και-κάτι να βγουν στη σύνταξη για να ξεκινήσουν να ζουν.
 
Σκοπός της σημερινής μας παιδείας μας είναι να παράγει γέρους!
 
Έχοντας ήδη διανύσει το ένα έβδομο του 21ου αιώνα, η παιδεία στη χώρα μας μοιάζει με αναχρονισμό από κάποιο καφκικό διήγημα, παρά το γεγονός ότι απασχολούνται σε αυτήν περισσότεροι δάσκαλοι ανά μαθητή από όσους απασχολούνται στην Φινλανδία που έχει το καλύτερο σύστημα παιδείας στον κόσμο!
 
Οι έφηβοί μας στιβάζονται ομαδόν για 7 ώρες την ημέρα υποχρεωτικά, μέσα σε δωμάτια (δήθεν “τάξεις”) με ανθρώπους που παριστάνουν τους δασκάλους, αλλά στην πραγματικότητα είναι βαριεστημένοι δημόσιοι υπάλληλοι που περιμένουν εναγωνίως τη συνταξιοδότησή τους, για να αρχίσουν δήθεν να ζουν ως άνθρωποι.
 
Μόλις ολοκληρωθεί ημερησίως η παραπάνω υποχρεωτική παρουσία τους (με ποινή αποκλεισμού από την εκπαίδευση), οι έφηβοί μας φεύγουν τρέχοντας για να σχηματίσουν νέες αγέλες σε διαφορετικές “τάξεις”, όπου μαυραγορίτες της γνώσης τους πωλούν την οργανωμένη και συστηματοποιημένη αποστήθιση της “διδακτέας ύλης” που ορίζει το Υπουργείο Παιδείας, αλλά ποτέ δεν θα τους διδάξουν οι δάσκαλοί τους.
 
Για να αγοράσουν αυτή τη γνώση στη μαύρη αγορά, οι γονείς τους καταθέτουν ένα βασικό μισθό μηνιαίως, και στερούνται βασικές ανάγκες τους στο όνομα του να δώσουν στο παιδί τους μια ευκαιρία να γίνει ακόμα ένα τούβλο του κομματικοκρατικού οικοδομήματος που λέγεται σήμερα ελληνικό κράτος.
 
Η τελική εξέταση, για την καταλληλότητα των εφήβων να περάσουν στην επόμενη βαθμίδα της δήθεν “ανώτατης” εκπαίδευσης, γίνεται επί ερωτημάτων που ή δεν έχουν διδαχθεί σχεδόν σε κανένα σχολείο της επικράτειας (σίγουρα όχι στο βάθος που ζητούν οι εξεταστές) ή απαιτεί αποστήθιση κατεβατών κειμένων, ως οι έφηβοι να ήταν ηθοποιοί που δίνουν παραστάσεις σε ξένη γλώσσα, άγνωστη σε αυτούς.
 
Η βαθμολόγηση ευνοεί την πειθήνια υποταγή σε κανόνες που καμιά σχέση δεν έχουν με την επιστήμη, τη γνώση, την διερευνητικότητα του πνεύματος, τη νεωτερικότητα, την αμφισβήτιση των αυθεντιών που επέτρεψε στην ανθρωπότητα να προοδεύσει.
 
Αντίθετα, τα ατίθασα πνεύματα ψαλιδίζονται και στιβάζονται σε σχολές πολύ διαφορετικές από την αρχική επιλογή τους. Έτσι, για να ξαναπεράσουν άλλη μια φορά τις ίδιες δοκιμασίες από νεποτιστικά διορισμένους “καθηγητές” πλέον, που πλαγιαρίζουν και αγοράζουν ακριβά ιταλικά αυτοκίνητα με τα λεφτά του ανώτατου ιδρύματος.
 
Οι καθηγητές κάνουν τα παραπάνω χαίροντας ασυλίας για τυχόν παράνομες πράξεις τους, και ταλαιπωρώντας το ποίμνιο με τις ασυναρτησίες που γράφουν στα ανέκδοτα “συγγράμματά” τους από τα οποία γίνεται η διδασκαλία, και διαρρέοντας τα θέματα των εξετάσεών τους στις οργανωμένες κομματικές νεολαίες, με αντάλλαγμα ψήφους για τις θέσεις κλειδιά του πανεπιστημίου, ή απλά ως δείγμα κομματικής καμαρίλας για να ευνοηθούν στον επόμενο κομματικό διορισμό σε κάποια αργόμισθη “θέση τρόπαιο”.
 
Οι πτυχιούχοι που παράγει αυτό το αρρωστημένο σύστημα είναι πνευματικοί ευνούχοι, οι πιο πειθήνιοι εξ αυτών έτοιμοι να χρησιμοποιηθούν ως τούβλα στην επόμενη φάση χτισίματος του κομματικοκρατικού κράτους.
 
Είναι βέβαιο ότι σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης υπάρχουν ρομαντικοί, είναι όμως τόσο λίγοι που είναι αδύνατον να επηρρεάσουν την πορεία του όλου.
 
Το σύστημα εκπαίδευσής μας αδυνατεί να δημιουργήσει προϋποθέσεις ένταξης των νέων στην αγορά εργασίας (πλην του δημοσίου), και αδυνατεί να παράγει την νεωτερικότητα στην έρευνα και στην επιχειρηματικότητα που θα φέρουν την Ελλάδα στο ίδιο επίπεδο με τις προηγμένες χώρες του 21ου αιώνα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό φοιτητών-μεταναστών στον κόσμο, όπως δεν είναι τυχαίο ότι έχει τη μεγαλύτερη διαφθορά στην ευρώπη και την υψηλότερη οικονομική ανελευθερία του δυτικού κόσμου. Αυτά πηγάζουν από την παιδεία μας, που ουσιαστικά είναι παιδεία ανοχής και καμαρίλας.
 
Παρόλα αυτά, ένας απόφοιτος του πολυτεχνείου της Ζυρίχης, που είναι αν όχι το καλύτερο, στα 10 καλύτερα στον κόσμο, με 3-4 χρόνια πτυχίο και 1 χρόνο μεταπτυχιακό, δηλαδή σύνολο 4-5 έτη σπουδές, θεωρείται από το ελληνικό κράτος ότι έχει υποδεέστερες σπουδές από εκείνες ενός αποφοίτου οποιουδήποτε ελληνικού πανεπιστημίου με 5 χρόνια πτυχίο και 2 χρόνια μεταπτυχιακό. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι το συγκεκριμένο ελληνικό πανεπιστήμιο μπορεί να μην εμφανίζεται καν στην ίδια παγκόσμια λίστα με τα 500 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.
 
Η αυτοϊκανοποίηση του ελληνικού συστήματος παιδείας ξεπερνά τη νομιμοποίηση της παράνοιας. Ακόμα και το σύστημα International Baccalaureate (IB) που λειτουργούν τα δημόσια λύκεια στην Ευρώπη, το προσφέρουν μόνο ιδιωτικά σχολεία στην Ελλάδα.
 
Ο μόνος τρόπος για να ξαναποκτήσουμε αξιόλογη παιδεία είναι να την ξαναχτίσουμε από την αρχή, χρησιμοποιώντας τις δοκιμασμένες μεθόδους που έχουν βρει άλλοι πριν από εμάς, και τα πρότυπα που ευνοούν την κριτική σκέψη των μαθητών, τη δημιουργικότητα, τα ειδικά ενδιαφέροντα του καθενός, την αμφισβήτηση, την νεωτερικότητα, την πρόοδο, και τους αληθινούς δασκάλους με μεράκι.
 
Ως τότε, θα παράγουμε τούβλα, για το χτίσιμο του κομματικού κράτους που μας έφερε την χρεοκοπία.
 
Ακολουθήστε τον Άγη Βερούτη στο twitter: @Agissilaos

 
το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτα στο capital.gr
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr