Menu

 

logoidea

Μάριος Μπρούσκος-Στυλιανόπουλος

Μάριος Μπρούσκος-Στυλιανόπουλος

Γεννήθηκα το 1986 στην Αθήνα.Σπούδασα Οικονομικά στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παράλληλα εργάστηκα στο χώρο του εμπορίου .Το 2012 θέλησα  να βάλω περισσότερη τάξη στη ζωή μου..και  μπήκα στην Ακαδημία του Εμπορικού Ναυτικού Ασπροπύργου, στη Σχολή Πλοιάρχων όπου συνεχίζω τις σπουδές μου.  Μ΄ ενδιαφέρουν οι θετικές επιστήμες και ιδιαίτερα η αστροφυσική . Θα ήθελα να υπάρχει γύρω μου ένας  πιο "αρμονικός"κόσμος και γι΄αυτό ασχολούμαι με την αρχαία ελληνική γραμματεία,το γραμμικό σχέδιο και τη μουσική. Μ΄ αρέσει  να βλέπω τη ζωή  με διαφορετικό μάτι  . Τον ελεύθερό  χρόνο μου ασχολούμαι με το διάβασμα,τη γυμναστική και τις πολεμικές τέχνες. Γράφω  κείμενα γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να  εκφραστώ. 

Η ευθύνη ανήκει σε όλους. Του Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου.

Πρόκειται ίσως για τις κρισιμότερες εκλογές της μεταπολιτευτικής Ελλάδος. Όχι γιατί υπάρχει ένας Τσίπρας που ερωτοτροπεί με το χρεωκοπημένο λόμπι της δραχμής ή επειδή υπάρχει ενδεχόμενο το ΚΚΕ να προβεί σε ''κυβίστηση'' καί να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ αν εκείνος κερδίσει τις εκλογές, αλλά διότι ο ελληνικός λαός καλείται να σκεφθεί υπεροκομματικά. Βρίσκεται στη δεινή θέση να σκεφθεί ορθολογικά, παραμερίζοντας το μεμονωμένο συμφέρον καί κατευνάζοντας κάθε μεταφυσική ή συναισθηματική ψηλάφιση της πολιτικής.
  

Αναμφισβήτητα, τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες πέρασαν δύσκολα. Υπήρξε μία σαφής μείωση του βιοτικού τους επιπέδου, η οποία προκλήθηκε από συρρίκνωση των μισθών τους, αύξηση της φορολογίας καί εκτίναξη της ανεργίας στα ύψη καί τρομακτική. Μετά από όλα αυτά, δικαιολογημένα ίσως, οι περισσότεροι συμπολίτες μας αισθάνονται αγανακτισμένοι. Βλέπουν με καχυποψία καί δυσπιστία το τρέχον πολιτικό σύστημα, το θεωρούν εκκολαπτήριο φρούδων υποσχέσεων καί θεωρούν ότι εμπαίζονται επί καθημερινής βάσεως. Ποθούν μία πολιτική αλλαγή, ανεξαρτήτως του τι αυτή θα επιφέρει, προκειμένου να εξοστρακίσουν όλα εκείνα τα πολιτικά πρόσωπα που τα θεωρούν υπεύθυνα για την αποτελμάτωση του τόπου. Δεν πτοούνται από τα σενάρια χρεωκοπίας ή καί εξόδου από το ευρώ διότι πολύ απλά κρίνουν ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Σύμφωνα με αυτούς, τα πράγματα δεν μπορούν να επιδεινωθούν άλλο μιάς καί πιστεύουν ότι φθάσαμε στον πάτο. Ορμώμενοι από αυτή την συναισθηματική προσέγγιση των πραγμάτων, η ψήφος είναι αποφορτισμένη από κάθε ηθικό δίλημμα. Οι περισσότεροι Έλληνες ψηφοφόροι απορρίπτουν κάθε ηθικό στοχασμό καί μέσω της ψήφου τους επιδιώκουν να τιμωρήσουν αυτούς που τους καταδίκασαν στην ένδεια. Όμως, υπάρχει μία πλάνη.

    Η σημερινή κατάσταση της Ελλάδος δεν είναι αποτέλεσμα μόνο ανεύθυνων κυβερνήσεων. Κυβερνήσεις καί λαός είχαν μία αγαστή συνεργασία, η οποία παρήγε κρατικοδίαιτα προνόμια, διορισμούς, ρουσφέτια, διαφθορά καί ασυδοσία. Οι Έλληνες ψήφιζαν κόμματα ή εργάζονταν σε αυτά, από αφισοκολλητές έως μεγαλόσχημα στελέχη, με σκοπό να εξυπηρετήσουν τα ιδιοτελή τους συμφέροντα. Από τον διορισμό ανεπρόκοπων καί οκνηρών παιδιών έως την έγκριση δανείων καί τη χορήγηση επιδοτήσεων. Ο ελληνικός λαός υπήρξε συνεργός σε αυτό το ανήλεο φαγοπότι καί αναντίλεκτα ταυτίστηκε με το κράτος-πατερούλη, το οποίο έπρεπε να είναι πάντα εκεί, να τον παίρνει από τον χέρι καί να τον καθοδηγεί στο μύθο για μία ολόκληρη ζωή επίπλαστης ευμάρειας. Η ψήφος των Ελλήνων ήταν συνυφασμένη με την εξασφάλιση αδιάλειπτης εργασίας, εξωφρενικών προνομίων καί επιβράβευση της τεμπελιάς. Ο Έλληνας πίστεψε ότι μπορούσε να απολαμβάνει βίον ανθόσπαρτον χωρίς να μοχθεί, γιατί θα υπάρχουν κορόιδα να τον συντηρούν. Καί για αυτό το λόγο ''κατακεραύνωσε'' τους τεχνοκράτες, αποζητώντας πολιτικούς που θα διαδραματίζουν το ρόλο του εξομολογητή ή του Θεού που θα εισακούει κάθε προσευχή καί θα υλοποιεί τις πιό ακραίες επιθυμίες. Κυβερνήσεις καί λαός χόρεψαν το χορό της ανευθυνότητας καί της φούσκας, εθελοτυφλώντας απέναντι στην αλγεινή πραγματικότητα των αμείλικτων αριθμών καί των διαρκών προειδοποιήσεων ότι δεν θα αργήσει να έρθει ο λογαριασμός.

   Πράγματι, ο λογαριασμός δεν άργησε να έρθει. Τα διακοποδάνεια, τα μπουζουκοδάνεια, ο ασύδοτος σφετερισμός των ευρωπαϊκών κονδυλίων, η τερατώδης φοροδιαφυγή από τον απλό ταξιτζή μέχρι τον ισχυρότερο κεφαλαιοκράτη, οι αδρές αμοιβές των εντολοδόχων των κομματικών στρατών, οι ''νεροκουβαλητές'' καί οι πάμπλουτες καθαρίστριες της Βουλής, οι καταχραστές πολιτικοί του δημοσίου χρήματος καί πολλοί άλλοι συνετέλεσαν στο να δημιουργηθεί ένα υπέρογκο ιδιωτικό καί δημόσιο χρέος, το οποίο καλούμαστε να αποπληρώσουμε. Με την αρωγή των Ευρωπαίων εταίρων, δηλαδή με χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων, καθώς καί με μία σχετική αναχαίτιση της δράσεως των κηφήνων, η χώρα κατόρθωσε το ανέλπιστο. Πέτυχε το πρωτογενές πλεόνασμα, ανέκτησε την εμπιστοσύνη διεθνών επενδυτών, έγιναν αποκρατικοποιήσεις, ενίσχυσε τον τουρισμό καί σαφώς βρίσκεται σε καλύτερη θέση από εκείνη που ήταν πριν από δύο χρόνια. 

   Ο περισσότερος κόσμος αρνείται πεισματικά να δεί την πραγματικότητα, είτε επειδή είναι τυφλωμένος από το πάθος για εκδίκηση, που ουσιαστικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ασυνείδητη τάση του να αποποιηθεί των ευθυνών του, είτε επειδή θέλει να ελαχιστοποιήσει την οδύνη που απαιτείται για να αποκτήσει μία παραγωγική χώρα. Έτσι, είναι πολλοί αυτοί που καλοβλέπουν το κούρεμα του χρέους, την άρνηση εξοφλήσεως των δανειακών μας υποχρεώσεων, την επιστροφή στη δραχμή. Όπως είναι ακόμη περισσότεροι εκείνοι που θα ήθελαν να ζήσουν την εποχή της επίπλαστης ευημερίας, των δανεικών καί των αναξιοκρατικών διορισμών στο δημόσιο. Σαφώς μέσα σε αυτούς εντάσσονται καί άνθρωποι που έχουν πλήρη άγνοια της κρισιμότητας αυτής της συγκυρίας καί θεωρούν ότι με το να στηλιτεύουν τους πολιτικούς καί να αυτοπροσδιορίζονται ως θύματά τους θα προκύψει ένας αέρας πολιτικής αλλαγής.

   Δυστυχώς, εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Ο λαός βρίσκεται σε μία τεράστια σύγχυση καί κρίνει ότι με την εκδικητική ψήφο θα διορθώσει τα πράγματα. Αυτές οι εκλογές δεν θα κρίνουν μόνο το κόμμα που θα κυβερνήσει, αλλά το οικονομικό μοντέλο που θα έχει από εδώ καί στο εξής η χώρα μας. Η Νέα Δημοκρατία καί οι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις μπορούν να υποσχεθούν την παραμονή στο ευρώ καί θα υποχρεωθούν σε περισσότερες μεταρρυθμίσεις. Αντιθέτως, ο ΣΥΡΙΖΑ καί όσοι θα συνεργαστούν μαζί του θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε πειραματόζωο καί να εφαρμόσουν έναν έμμεσο κομμουνισμό, ο οποίος θα προξενήσει εμπορική απομόνωση, εκτίναξη του χρέους, φτώχεια, φυγή καταθέσεων καί πληθωρισμό. Η Αριστερά είναι ανέτοιμη να κυβερνήσει διότι προσεγγίζει με επιπόλαιο καί υπερφίαλο τρόπο τη σοβαρότητα αυτής της περιόδου.

   Ο δρόμος είναι ανωφερής καί δύσβατος. Αλλά στο τέλος του ανατέλλει ο Ήλιος. Υπάρχει μέλλον. Καί με εργασία καί επιμονή μπορούν να κερδηθούν όσα θέλουμε, αρκεί φυσικά να επιλέξουμε υπεύθυνα.

H "κοσμογονία" της μετάβασης στη δραχμή.Του Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου

Τη δεδομένη χρονική περίοδο μια πιθανή αποπομπή από την Ευρωζώνη, εκούσια ή μη, ισοδυναμεί με όλεθρο για την ελληνική οικονομία, την ελληνική κοινωνία αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε το γεγονός με ολοκληρωτική πυρηνική καταστροφή μετρημένη σε όρους χρήματος. Και πράγματι, το κόστος της επαληθεύσεως ενός τέτοιου ενδεχομένου θα ήταν ανυπολόγιστο.

 Ειδικότερα, είναι γνωστό ότι η ελληνική οικονομία αιμορραγεί εδώ και πολλά χρόνια, η παραγωγική της δυναμική αποκλίνει σημαντικά από κάθε ευνοϊκό στόχο, το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν έχει συρρικνωθεί σημαντικά και παραλλήλως διαπράττονται ελάχιστες ενέργειες προκειμένου να επέλθει ενεργοποίηση της εξυγίανσης. Είναι επίσης γνωστό ότι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι ελλειμματικό μιας και οι καθαρές εξαγωγές είναι αρνητικές τόσο σε αξία όσο και σε απόλυτη τιμή. Με δεδομένα τα αρνητικά χαρακτηρτιστικά της ελληνικής οικονομίας, μια πιθανή εγκατάλειψη του ευρώ θα είχε τις ακόλουθες καταστροφικές επιπτώσεις.

 Αρχικά, η επιστροφή στη δραχμή σημαίνει ότι η Ελλάδα κηρύττει εθνική χρεωκοπία, κάτι το οποίο συνεπάγεται ότι αδυνατεί να εξοφλήσει μεταβιβαστικές πληρωμές. Προκειμένου να αποφευχθεί ο κοινωνικός αναβρασμός προβαίνει σε τύπωση εθνικού νομίσματος, το οποίο φυσικά θα χαρακτηρίζεται από πολύ μεγάλη υποτίμηση, οπότε η πραγματική του αξία είναι μικρή. Η χαμηλή συναλλαγματική αξία της δραχμής έναντι των άλλων νομισμάτων καθιστά εφικτή την διόγκωση του πληθωρισμού σε επίπεδα που δεν είναι δυνατό να προβλεφθούν και αυτό διότι δεν είμαστε εις θέση να γνωρίζουμε εκ των προτέρων την αξιολόγηση του χρηματοπιστωτικού κινδύνου της χώρας από τις διεθνείς αγορές. Αν η εκτίμηση του κινδύνου είναι υψηλή, τότε το ο βαθμός νομισματικής αβεβαιότητος της χώρας είναι επίσης υψηλός και ο συντελεστής αστάθειας των διεθνών χρηματαγορών τείνει να γίνει ακόμη υψηλότερος. Αυτό συμβαίνει διότι η χρεοκοπία μιας χώρας δημιουργεί δυσμενείς προσδοκίες στις οικονομίες άλλων χωρών. Αυτές οι δυσμενείς προσδοκίες προκαλούν χρηματοοικονομική αστάθεια, επιδρούν πτωτικά στην αξία των μετοχών που διαπραγματεύονται στα διάφορα χρηματιστήρια, ωθούν στα ύψη το επιτόκιο δανεισμού μεταξύ των υπολοίπων χωρών, καθιστούν επισφαλείς τις επενδύσεις κεφαλαίων σε κρατικές ομολογίες ενώ το κλυδωνιζόμενο πολιτικό καθεστώς τροφοδοτεί εκ νέου την οικονομική αστάθεια. Σε πρώτη φάση,η εθνική χρεωκοπία επιδρά άμεσα και δυσμενώς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εν συνεχεία, η ισοτιμία ευρώ/διεθνή νομίσματα θα μεταβληθεί κατά του ευρώ μιας και οι διεθνείς αγορές θα εκτιμούν ότι το ευρώ δεν είναι ισχυρό νόμισμα. Αυτό θα μεταβάλει σημαντικά τις συναλλαγές, τόσο σε επίπεδο πραγματικών εξαγωγών και εισαγωγών όσο και σε επίπεδο εισροής διεθνών κεφαλαίων. Η Ευρωπαική Ένωση θα αρχίσει να αποδυναμώνεται ενώ παράλληλα η συνολική ρευστότητα θα τείνει να συρρικώνεται, με αποτέλεσμα να επηραστεί το τρέχον επίπεδο ισορροπίας αποταμιεύσεων και επενδύσεων. Επίσης,η συμπίεση της ρευστότητος θα επιδράσει πτωτικά στην συναθροιστική ζήτηση, οπότε θα δημιουργηθεί ένας νέος κύκλος υφέσεως εντός της Ευρώπης. Και η ύφεση αυτή μεταφράζεται σε μεταβολή των τιμών, έκρηξη ανεργίας, συμπίεση των επιχειρηματικών κερδών, υπέρογκες απώλειες χρημάτων λόγω της καταβαραθρώσεως των δεικτών των διαφόρων χρηματαγορών, αυξημένη αβεβαιότητα καθώς και πιθανή εξαγωγή κεφαλαίων, οπότε απώλεια ευρωπαϊκών συναλλαγματικών διαθεσίμων αλλά και ενδεχόμενη μετανάστευση Ευρωπαίων με συνέπεια την πληθυσμιακή μετατόπιση.

 Παρατηρούμε ότι σε πρώτη φάση η Ευρώπη θα υποστεί βαρύτατο πλήγμα από μια πιθανή αποπομπή της Ελλάδος από την Ευρωζώνη. Εν συνεχεία, οι επιπτώσεις που θα υποστεί η Ελλάδα θα είναι ακόμη πιο οδυνηρές. Ο αυξημένος πληθωρισμός θα απαξιώσει σημαντικά την αξία του εθνικού νομίσματος, οπότε το πληθωριστικό πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα θα είναι ακόμη υψηλότερο μιας και θα πρέπει να τυπωθεί επιπλέον ποσότητα τραπεζογραμματίων. Ο φαύλος κύκλος του πληθωρισμού θα επενεργήσει στα είδη πρώτης ανάγκης, όπως τρόφιμα, μιας και αυτά είναι τα αγαθά που παρουσιάζουν την υψηλότερη ζήτηση, ενώ σημαντικό πρόβλημα θα προκύψει και στην εισαγωγή καυσίμων, το επίπεδο της οποίας θα υποστεί σημαντική πτωτική παραμόρφωση λόγω της εκρήξεως του κόστους τους με αποτέλεσμα να προκύψει βραχυχρόνιο ενεργειακό πρόβλημα. Γνωρίζουμε όμως ότι σημαντικός όγκος της ποσότητος των τροφίμων που καταναλώνει η χώρα μας είναι εισαγόμενος. Ένα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα θα έχει ως συνέπεια να συμπυκνωθεί ο όγκος των εισαγωγών, οπότε το πρόβλημα θα είναι πολύ σημαντικό μιας και θα πρέπει να πραγματοποιηθεί αναδιάταξη της εγχώριας παραγωγής προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες σε αγαθά τροφίμων. Αυτό όμως απαιτεί χρόνο και κόστος,το οποίο η χώρα δεν θα είναι εις θέση να αναλάβει. Σημαντική πίεση θα δεχτούν και οι εισαγωγές φαρμάκων, των οποίων οι τιμές θα εκτοξευθούν στα ύψη. Εν ολίγοις,ο καταναλωτικός πληθυσμός της Ελλάδος θα έλθει αντιμέτωπος με πρόβλημα επιβιώσεως.

 Επιπροσθέτως,η πραγματική αξία της δραχμής θα μειωθεί ακόμη περισσότερο μιας και θα πρέπει να δημιουργηθεί τεχνητός πληθωρισμός προκειμένου να γίνει περιστολή του χρέους. Ο τεχνητός πληθωρισμός όμως θα ωθήσει εκ νέου στα ύψη τις τιμές, οπότε η υποτίμηση του νομίσματος θα διευρυνθεί ακόμη περισσότερο. Η δε αξία των ακινήτων τουλάχιστον θα υποδιπλασιαστεί και φυσικά το πραγματικό κόστος του οικονομικού έργου που καταβλήθηκε προκειμένου αυτά να αγοραστούν θα είναι υπέρογκο. Επίσης, το επιτόκιο δανεισμού της χώρας θα αυξηθεί δραματικά.Π αράλληλα,το καθεστώς αβεβαιότητος και κοινωνικού αναβρασμού θα αποθαρρύνει την εισαγωγή ξένων επενδυτικών κεφαλαίων, επομένως το επίπεδο των μακροχρόνιων επενδύσεων θα βρεθεί σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Σημαντικό πλήγμα θα υποστεί και ο τουρισμός, μιας και το οικονομικό κλίμα της χώρας δε θα αποτελεί αξιόλογο θέλγητρο. Επιπροσθέτως, η κοινωνική αστάθεια θα εκτοξεύσει στα ύψη την εγκληματικότητα, την ατομική περιθωριοποίηση, θα ενθαρρύνει τη νεανική μετανάστευση οπότε θα επέλθουν δραματικές αλλοιώσεις στη σύνθεση του ελληνικού πληθυσμού και είναι πολύ πιθανό να χρεωκοπήσει και ένα πλήθος ελληνικών επιχειρήσεων, οπότε η συνολική ελληνική παραγωγή θα συμπιεστεί ακόμη πιο πολύ.

  Σε γενικές γραμμές, η ελληνική οικονομία θα βρεθεί έναν αιώνα όπισθεν, η Ευρωζώνη θα καταρρεύσει και δεν είναι απίθανο να πυροδοτηθούν και εμφύλιες συγκρούσεις, μιας και η Ευρώπη κυριολεκτικά θα μετασχηματιστεί σε ανοχύρωτο κάστρο. Πράγματι,αυτή είναι η αληθινή απεικόνιση ενός ενδεχομένου χρεωκοπίας και νομίζω ότι είναι αυτονόητο ότι η ίδια η Ευρώπη δε θα το επιτρέψει. Ωστόσο,η διασπορά φημών πιθανής αποπομπής της χώρας από την Ευρωζώνη, η οποία προκύπτει ευθέως από το προεκλογικό πρόγραμμα της αντιπολιτεύσεως αποτελεί μια άριστη στρατηγική κερδοσκοπίας, η οποία αποφέρει υπέρογκα κέρδη σε όσους επενδύουν στις διακυμάνσεις χρηματοπιστωτικών προϊόντων με ανυπεράσπιστο καί βέβαιο θύμα τον ελληνικό λαό. 

Εγκληματίας κι επαναστάτης...Του Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου.

''Είδε το φίλο του να ξεψυχά στα χέρια του, είναι νέος καί θέλει να μορφωθεί''. Με αυτή την ''δακρύβρεχτη'' φράση κάποιοι ζητούν επιείκεια απέναντι στο Νίκο Ρωμανό. Επιείκεια που δεν περιορίζεται μονάχα στο αίτημα για χορήγηση των φοιτητικών αδειών, αλλά καί σε μία σιωπηλή επιθυμία για ελάφρυσνη της ποινής του.

   Υπενθυμίζουμε ότι ο Ρωμανός συμμετείχε σε δύο ένοπλες ληστείες στο Βελβεντό της Κοζάνης χρησιμοποιώντας καλάσνικοφ καί όχι νεροπίστολο ή ένα απλό περίστροφο, στο οποίο υπάρχει σχετικώς εύκολη πρόσβαση. Επίσης, δεν αρνήθηκε τη συμμετοχή του στην απαγωγή του οδοντιάτρου. Ακόμη, μολονότι δεν καταδικάστηκε για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, τα δακτυλικά του αποτυπώματα βρέθηκαν σε γιάφκα της τρομοκρατικής οργανώσεως ''Πυρήνες της Φωτιάς'' καί ο ίδιος, μέσα από τις φυλακές, βροντοφωνάζει υπέρ της αποφυλακίσεως του Νίκου Μαζιώτη. Μάλιστα, ο καταδικασθείς  τρομοκράτης δήλωσε ότι ''ο Ρωμανός είναι ένας από εμάς''. Πέραν αυτού, ο ίδιος ο Ρωμανός έχει παραδεχθεί πως διάκειται υπέρ των τρομοκρατικών εγκλημάτων, αφού τα θεωρεί ''λαϊκούς'' αγώνες κατά του κεφαλαίου καί της ασφυκτικής κρατικής εξουσίας. Εν ολίγοις, ο Ρωμανός θεωρεί λαϊκό αγώνα την απειλή συμπολιτών μας με όπλα, τη ληστεία καί την απαγωγή. Αν επεκτείνουμε το συλλογισμό αυτό, μήπως αποδίδει την ίδια σημασία καί στον εμπρησμό της Marfin, οποίος οδήγησε σε τέσσερις ανθρωποκτονίες; Τα όρια που καθορίζουν τι είναι ''επαναστατικός αγώνας'' στην φρενοβλαβή αντίληψη των αναρχικών είναι αρκετά δυσδιάκριτα, μιάς καί φαίνεται να επικρατεί ανοχή ή καί νομιμοποίηση της βίας.

   Κάτι άλλο το οποίο θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ' όψιν είναι ότι τα εγκλήματα του Ρωμανού δεν είναι μεμονωμέα ως προς τον φορέα εκτελέσεως. Δηλαδή, ο Ρωμανός δεν είναι ένας μεμονωμένος εγκληματίας με παραβατική συμπεριφορά, ο οποίος δεν υπέστη ομαλή κοινωνική ενσωμάτωση καί για αυτό το λόγο εκδικείται το κράτος. Δεν είναι ένας εγκληματίας που διέπραξε δύο ληστείες επειδή δεν έχει να φάει ή επειδή η τράπεζα κατέσχεσε το σπίτι του ή επειδή ήθελε να ''πειραματιστεί''. Αντιθέτως, η αντίληψη που έχει για το έγκλημα είναι αρρήκτως συνυφασμένη με την ιδεολογία του. Η πορεία προς την εξιδανικευμένη κοινωνία που οραματίζεται η αναρχία μπορεί να υλοποιηθεί στο πλαίσιο της μετωπικής συγκρούσεως με το κράτος, την αμφισβήτηση των νόμων καί των θεσμών καί την βίαιη απόσπαση των μέσων παραγωγής από τους φυσικούς κατόχους των. Επομένως, εφόσον η ιδεολογία του Ρωμανού μπορεί να μετουσιωθεί σε πράξη μόνο μέσω της παρεκκλίσεως από την έννομη τάξη, τότε καθίσταται ανίκανος προς σωφρονισμό. Δε νοείται σωφρονισμός στην ιδεολογία, αλλά μόνο στη διαστροφή ή σε  κάποια άλλη νοητική δυσλειτουργία.

   Το αίτημα του Ρωμανού για χρήση φοιτητικής αδείας είναι φύσει οξύμωρο. Εφόσον δεν αναγνωρίζει το κράτος, πως ζητά από το κράτος να του αναγνωρίσει το δίκαιωμα στη μόρφωση; Η επιθυμία του για μόρφωση σε μία κρατική σχολή αναιρεί την αντισυστημική του ιδεολογία. Επίσης, ο Ρωμανός αιτείται σπουδές ή χορήγηση φοιτητικής αδείας; Θα ήθελε να σπουδάσει εντός της φυλακής μέσω skype ή παρακολουθώντας μαθήματα που θα παραδίδουν αρμόδιοι καθηγητές που θα τον επισκέπτονταν στο κελί του; Διότι αν δεν επιθυμεί τα ανωτέρω καί επικεντρώνεται μονάχα στο να λάβει φοιτητική άδεια, τότε η κατάσταση περιπλέκεται. Η χορήγηση φοιτητικής αδείας συνεπάγεται ''ελευθερία υπό περιορισμό'', οπότε κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι ο Ρωμανός δεν θα δραπετεύσει προκειμένου να επαναπροωθήσει τον αντισυστημικό του αγώνα. Αν το κράτος εμμείνει στην μη χορήγηση αδείας καί ο Ρωμανός πεθάνει, τότε ο Ρωμανός θα έχει ''ηττηθεί''. Δεν θα πάρει άδεια καί θα είναι νεκρός. Αξίζει η ανάληψη ενός τέτοιου κινδύνου; Αν ο Ρωμανός εκτιμά πως η αξία της ιδεολογίας του είναι μεγαλύτερη από την αξία της ζωής του, τότε για αυτόν ο θάνατος είναι ηρωικό διάβημα. Ο Ρωμανός εμμέσως αυτοκτονεί καί εκπέμπει το μήνυμα ενός ανθρώπου που έμεινε πιστός στις ιδέες του, ασχέτως αν αυτές αντίκεινται στην ευταξία της κοινωνίας. Φυσικά, κάτι τέτοιο θα πυροδοτούσε κοινωνική κατακραυγή ακόμη καί από εκείνους που δεν ασπάζονται την ιδεολογία του. Καί αυτό διότι στο συλλογικό ασυνείδητο έχει εμποτιστεί το γεγονός ότι είναι νέος καί είδε το φίλο του να ξεψυχά στα χέρια του. Το ανάλγητο ανδρείκελο του κράτους θα έχει βάψει τα χέρια του με το αίμα ενός ακόμη ''παιδιού''. Όμως, σε κάθε περίπτωση ο Ρωμανός είναι υπεύθυνος για την έκβαση των επιλογών του. Είτε πεθάνει είτε ζήσει, θα ευθύνεται αυτός καί μόνο αυτός για αυτό. Το κράτος δεν μπορεί να αποτελεί υποκείμενο εκβιασμού από κανέναν εγκληματία.

   Αυτό που προκαλεί προβληματισμό είναι η επιλεκτική στάση της κοινωνίας απέναντι στο έγκλημα. Είναι πολλοί εκείνοι που λυπούνται το Ρωμανό, ισχυρίζονται πως του αξίζει μία δεύτερη ευκαιρία, πως πρέπει να σπουδάσει, πως τα εγκλήματά του υποδαυλίστηκαν από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, πως το κράτος του οφείλει ''συγγνώμη'' καί πως ο ίδιος αποτελεί το ζωντανό σύμβολο ενάντια στην απολυταρχική πολιτική εξαθλιώσεως του μνημονίου. Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αντιμετωπίζει με συναισθηματισμό καί όχι με ρεαλιστικό σκεπτικισμό το νεαρό εγκληματία. Κάτι τέτοιο είναι άκρως επικίνδυνο καί συγχρόνως καταδεικνύει την ηγεμονία των αριστερών συνιστωσών. Αν επιδειχθεί επιείκεια προς το Ρωμανό, γιατί να μην επιδειχθεί η αντίστοιχη επιείκεια σε κάποιον χρυσαυγίτη, ο οποίος προσεχώρησε στη Χρυσή Αυγή καί μαχαίρωσε μετανάστες ή ανέτρεψε πάγκους επειδή είδε ενδεχομένως το φίλο του να ξεψυχά από τις σφαίρες ενός αλλοεθνούς; Αν η γυναίκα του άτυχου συμπολίτη μας, ο οποίος δολοφονήθηκε στην οδό Ηπείρου για μία κάμερα, έδερνε μετανάστες, θα ήμασταν το ίδιο επιεικείς απέναντί της ή θα την αποκαλούσαμε ''νεοναζί'';

   Ολοκληρώνοντας, θα πρέπει να έχουμε κατά νου πως δεν υπάρχουν ''καλοί'' καί ''κακοί'' εγκληματίες. Υπάρχουν μόνον εγκληματίες καί ο νόμος οφείλει να μην υποκύπτει στους εκβιασμούς κανενός. 

 

Περιμένοντας την επανάσταση της κοινής λογικής. Του Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου.

Η εικόνα με το ''φοιτητή'' που πετά σκουπίδια στο γραφείο του αντιπρύτανη καί συγχρόνως τον εξυβρίζει καί το αηδιαστικό φόντο με την οχλοβοή μίας μερίδας ακροαριστερών υποστηρικτών του, μόνον θλίψη μπορούν να προξενήσουν. Θλίψη γιατί τα πανεπιστήμιά μας είναι αλυσοδεμένα στο άρμα του φασισμού μίας μειοψηφίας ανάγωγων εγκληματιών οι οποίοι, υπό την κάλυψη της φοιτητικής τους ιδιότητας, απαξιώνουν καί διαλύουν τα όσα πληρώνουν οι υπόλοιποι φορολογούμενοι. Θλίψη γιατί έχουν μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε χωματερές, εκδηλώνουν με τον πιό βέβηλο τρόπο την  κοινωνική τους δυσπροσαρμοστικότητα καί δυσφημίζουν διεθνώς τη χώρα μας. Θλίψη γιατί όσοι θέλουν να φέρουν παιδιά στον κόσμο, θα πρέπει να τα μεγαλώσουν εκτός Ελλάδος. Αλήθεια, που είναι το κράτος; Που είναι η εφαρμογή των νόμων;

   Η υποβάθμιση του θεσμού της εκπαιδεύσεως δεν είναι σημερινό φαινόμενο καί σε καμμία περίπτωση δεν σχετίζεται με την οικονομική κρίση. Αντιθέτως, το πρόβλημα είναι ιδεολογικό καί σχετίζεται εμμέσως με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Άλλωστε, οι καταλήψεις, οι εμπρησμοί, η πρωτοφανής σεξιστική καί λεκτική βία κατά της αρχαιολόγου Έλλης Παπαγγελή, η οποία δεν είπε κάτι διαφορετικό από το πόρισμα του εισαγγελέως Τσεβά, ότι δηλαδή δεν υπήρξαν νεκροί εντός του Πολυτεχνείου, δεν είναι γεγονότα ασύνδετα μεταξύ τους. Υπάρχει μία σαφής νοητή γραμμή που συνδέει την φοιτητική εξέγερση του Πολυτεχνείου με την σημερινή υστέρηση της ελληνικής παιδείας. Φυσικά, αυτό δεν συμβαίνει λόγω της επαναστάσεως των φοιτητών κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών, αλλά λόγω της  καπηλείας αυτού του γεγονότος από τις δυνάμεις της αριστεράς καί των λοιπών ακραίων συνιστωσών της.

  Ειδικότερα, το Πολυτεχνείο αποτελεί το σύμβολο του αντιεξουσιαστικού αγώνα. Εν προκειμένω, δεν εξετάζουμε το είδος αυτής της εξουσίας καί το αν ασκείται από μία νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση ή από δικτάτορες. Εξετάζουμε την εξουσία ως θεσμό καί πλήρως απογυμνωμένη από τους φορείς της. Η κατάληψη των δημοσίων χώρων, με αφετηρία την κατάληψη του Πολυτεχνείου το '73, μέσω της συλλογικής ασυνείδητης αποδοχής αποτελεί έναν τρόπο αρνήσεως της εκάστοτε εξουσίας. Η ηγεμονία της Αριστεράς, η οποία τροφοδοτεί την αδηφαγία της μέσω της διαστεβλώσεως των ιστορικών γεγονότων καί καπηλεύοντας με κατάπτυστο τρόπο την φοιτητική εξέγερση, καταχράστηκε το θεσμό των πανεπιστημίων για να θρέψει την φιλοδοξία της, δηλαδή την κατάλυση της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας καί την αντικατάστασή της με την οχλοκρατία. Οι καταλήψεις των σχολών, οι οποίες ''νομιμοποιούνται'' μιάς καί κάνουν ιστορική επίκληση στην εξέγερση του '73, προξενούν μία περισσότερο επιεική μεταχείριση επειδή τότε υποτίθεται πως πολτοποιήθηκαν φοιτητές (άσχετο αν δεν μάθαμε ποτέ τα ονόματά τους). Οι καταλήψεις των δημοσίων κτηρίων είναι ταυτισμένες με τα λαϊκά αιτήματα, τις αφηρημένες διεκδικήσεις καί την αντίδραση προς το κράτος. Βέβαια, όλα αυτά συμβαίνουν διότι το Πολυτεχνείο είναι το έμβλημα των αιτημάτων της μειοψηφίας, των περιθωριακών που ζητούν μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη αλλά οι ίδιοι κάνουν ό,τι μπορούν για να την καταστρατηγήσουν, των κομμουνιστών που αιθεροβατούν καί αρνούνται να αναλάβουν ουσιαστικές πρωτοβουλίες για να βελτιώσουν τη ζωή τους καί φυσικά εκείνων που έχουν την εντύπωση πως η ευμάρεια είναι συνέπεια ενός κράτους-πατερούλη. Επίσης, όλες αυτές οι ''διεκδικήσεις'' έχουν μία κοινή συνιστώσα, που δεν είναι άλλη από την απόρριψη της δημοκρατίας.

   Ο ''φοιτητής'' που πέταξε σκουπίδια στον αντιπρύτανη καί οι ''οικοδόμοι'' που έκτισαν καθηγητή μέσα στο γραφείο του δεν αναγνωρίζουν τη δημοκρατία καί τους κοινωνικούς θεσμούς. Όμως, η μη αποδοχή του πολιτεύματος δεν κινείται μόνον σε θεωρητική σφαίρα, αλλά υλοποιείται μέσω παράνομων ενεργειών. Το δε κράτος παραμένει άπραγο, κανονικά θα έπρεπε να συλλάβει αυτούς τους φοιτητές, να τους αποπέμψει από τις σχολές καί να τους κλείσει στη φυλακή, γιατί πολύ απλά αν εφαρμόσει την κείμενη νομοθεσία θα σπεύσουν οι αριστεροί καί θα μιλήσουν για φασισμό. Η αυτονόητη εφαρμογή των νόμων, που αποτελεί την πεμπτουσία του δημοκρατικού ιδεώδους, θεωρείται βάναυση καί ''χουντική'' συμπεριφορά.

   Αυτή τη φοβική στάση του κράτους μας, το οποίο θα πρέπει κάθε φορά να απολογείται, εκμεταλλεύονται στο έπακρον όσοι δεν το αναγνωρίζουν. Καί όποιος τολμήσει να ''αντιμιλήσει'' στον δογματισμό προτάσσοντας λογικά επιχειρήματα, χαρακτηρίζεται ως φασίστας, χουντικός, πιόνι του συστήματος κτλ. Φυσικά, οι ''μπάχαλοι'' φοιτητές δεν είναι οι μόνοι που αθεσμοπραγούν κατά βούληση καί προωθούν τα αιτήματά τους (ακόμη δεν ξέρουμε ποιά είναι) με βαρβαρότητα. Εφάμιλλη συμπεριφορά εκδηλώνουν καί όσοι διαφωνούν με οποιαδήποτε μεταρρύθμιση, επένδυση ή οτιδήποτε εναντιώνεται στις παγιωμένες καί σηψαιμικές συνήθειες του μικρόνου Έλληνα. Οι ανθρωποκτονίες στη Marfin, τα έκτροπα στο μεταλλείο των Σκουριών, οι άναρθρες κραυγές των συνδικαλιστών, τα τρακτέρ που κατά καιρούς  κλείνουν τους δρόμους δεν διαφέρουν ιδιαιτέρως. Ο διάλογος καί η λήψη αποφάσεων που αποβλέπουν στη μεγιστοποίηση του συλλογικού συμφέροντος είναι έννοιες άγνωστες για όσους είναι εγκλωβισμένοι στους ''μύθους'' καί το ταξικό μίσος.

   Ακόμη, μέσω όλων αυτών ανοσιουργημάτων των φερεφώνων της Αριστεράς καί των υπολοίπων αρνητών της έννομης τάξεως, αναδύεται καί η υποκρισία τους. Οι δήθεν υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι επικριτές του σεξισμού, αυτοί που υπεραμύνονται των ομοφυλοφίλων επειδή δεν έχουν δικαίωμα στο γάμο καί την υιοθεσία, οι τάχα θεματοφύλακες της δημοκρατίας είναι οι ίδιοι που έσπευσαν σαν άγρια θηρία να κατασπαράξουν την Έλλη που είχε μία διαφορετική γνώμη, είναι οι ίδιοι που ''σταύρωσαν'' τους αστυνομικούς για τα νερά που ουδέποτε έκλεψαν, είναι οι ίδιοι που πετούν πέτρες καί καίουν την περιουσία των συμπολιτών τους. Δυστυχώς, για τους Αριστερούς δικαιώματα έχουν μόνο εκείνοι που εμφιλοχωρούν στη ''συντεχνία'' τους.

   Τελικώς, υπάρχει ελπίδα; Η επανάσταση της ''κοινής λογικής'', για την οποία ορθώς τοποθετήθηκε η Έλλη, πότε θα έρθει; Η αλήθεια είναι πως οι ιδεολογικές μάχες είναι αγχώμαλες καί χρονοβόρες. Αντιθέτως, η εφαρμογή των νόμων μπορεί να γίνει αμέσως. Η αποδέσμευση των πανεπιστημίων από τους φοιτητές ''σκουπίδια'' καί τους καταληψίες πρέπει να ξεκινήσει το ταχύτερο. Η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα καί η απομάκρυνση των φοιτητών από τη διοίκηση των πανεπιστημίων θα πρέπει να είναι το επόμενο βήμα. Θα προξενήσει ''τσουνάμι'' αντιδράσεων, ωστόσο θα επιλύσει πολλά προβλήματα. Ομοίως, θα πρέπει να καταργηθούν οι φοιτητικές παρατάξεις καί οι φοιτητικές εκλογές. Οι φοιτητές θα πρέπει να μπαίνουν στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσουν, να ερευνήσουν, να καινοτομήσουν, να πτυχιοδοτηθούν καί εν συνεχεία να εργαστούν. Οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα δεν έχει λόγο υπάρξεως. Λύσεις υπάρχουν, αρκεί να υπάρχει καί βούληση.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr