Menu

 

logoidea

Μάριος Μπρούσκος-Στυλιανόπουλος

Μάριος Μπρούσκος-Στυλιανόπουλος

Γεννήθηκα το 1986 στην Αθήνα.Σπούδασα Οικονομικά στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παράλληλα εργάστηκα στο χώρο του εμπορίου .Το 2012 θέλησα  να βάλω περισσότερη τάξη στη ζωή μου..και  μπήκα στην Ακαδημία του Εμπορικού Ναυτικού Ασπροπύργου, στη Σχολή Πλοιάρχων όπου συνεχίζω τις σπουδές μου.  Μ΄ ενδιαφέρουν οι θετικές επιστήμες και ιδιαίτερα η αστροφυσική . Θα ήθελα να υπάρχει γύρω μου ένας  πιο "αρμονικός"κόσμος και γι΄αυτό ασχολούμαι με την αρχαία ελληνική γραμματεία,το γραμμικό σχέδιο και τη μουσική. Μ΄ αρέσει  να βλέπω τη ζωή  με διαφορετικό μάτι  . Τον ελεύθερό  χρόνο μου ασχολούμαι με το διάβασμα,τη γυμναστική και τις πολεμικές τέχνες. Γράφω  κείμενα γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να  εκφραστώ. 

Όχι άλλη ''πρώτη φορά Αριστερά''. Toυ Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου

Βρισκόμαστε μία ανάσα πριν από την εθνική χρεωκοπία καί την επιστροφή στη δραχμή, αρνούμαστε πεισματικώς να προωθήσουμε μεταρρυθμίσεις, το εκπαιδευτικό σύστημα είναι από τα χειρότερα παγκοσμίως, σύστημα δημόσιας υγείας δεν υφίσταται, οι ξένοι επενδυτές ακούνε Ελλάδα καί βγάζουν φλύκταινες, διαθέτουμε ένα από τα πλέον διεστραμμένα καί μη ανταποδοτικά φορολογικά συστήματα, τρομοκράτες πρόκειται να αφεθούν ελεύθεροι, αναρχικοί βανδαλίζουν ιερά μνημεία. Τι άλλο πρέπει να γίνει για να καταστεί σαφές ότι αυτή η χώρα είναι ακυβέρνητη; Πόσα αυτοκίνητα καί πόσα καταστήματα πρέπει να παραδοθούν στις φλόγες για να εμπεδώσουμε ότι οι αληθινοί νεοναζί είναι εκεί έξω καί δρουν αδιακώλυτοι, συχνά υπό την αιγίδα του ίδιου του κράτους;

 Αναντίρρητα, η τρέχουσα κυβέρνηση φέρει βαρύτατες ευθύνες για την εκτροπή της χώρας. Η περίοδος χάριτος τελείωσε. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Εδώ καί τρείς μήνες, οι κυβερνώντες υποτιμούν κατάφωρα τη νοημοσύνη των Ελλήνων πολιτών. Έχουν κάνει ό,τι ήταν εφικτό προκειμένου η χώρα μας να απωλέσει καί το τελευταίο ψήγμα αξιοπρέπειας. Η ανεπάρκεια καί ο ναρκισσισμός των ''διαπραγματευτών'', εκτός του ότι διαδραμάτισε καίριο ρόλο στην εκροή καταθέσεων, στην απομάκρυνση των επενδυτών καί στράγγιξε την αγορά, υπονόμευσε την εθνική  μας αξιοπιστία. Συγχρόνως, η πολιτική ακροβασία του πρωθυπουργού με ηγέτες που παραβιάζουν τις διεθνείς συνθήκες, καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα καί συμπεριφέρονται ως δικτάτορες, είναι κίνηση που μαρτυρά πολιτική ανωριμότητα καί θέτει εν κινδύνω τις διπλωματικές σχέσεις της Ελλάδος με την ΕΕ καί τις υπόλοιπες χώρες του ΝΑΤΟ. Ακόμη, οι επαίσχυντες δηλώσεις του Υπουργού Εθνικής Αμύνης, σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα θα στείλει τζιχαντιστές στην Ευρώπη, ντροπιάζουν τον ελληνικό λαό, αμαυρώνουν τη δημοκρατία, καλλιεργούν κλίμα διεθνικής πολώσεως καί συνιστούν χυδαίο εκβιασμό. Η Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν τριτοκοσμική χώρα υπό καθεστώς δικτατορίας.
 

Πέραν της ανύπαρκτης εθνικής αντιπροσωπείας στο εξωτερικό, η κατάσταση στο εσωτερικό παραμένει έκρυθμη καί βαίνει επί τροχιάς παραφροσύνης. Η κυβέρνηση επιδίδεται σε προάσπιση των συμφερόντων των αυλικών της, διορίζει τα δικά της παιδιά, κυβερνητικοί αξιωματούχοι πιθανώς εμπλέκονται σε κραυγαλέα σκάνδαλα, εμπορεύεται το μύθο της φοροδιαφυγής, αγνοεί την κατάρρευση του ιδιωτικού τομέα, ασχολείται με το πως θα επαναλειτουργήσει την ΕΡΤ, δηλαδή ακόμη ένα φυτώριο ψηφοφόρων, καί αντιμετωπίζει με πλήρη ραθυμία όλα τα ζητήματα που άπτονται του κοινωνικού ενδιαφέροντος. Ακόμη, επιδεικνύει εξοργιστική ανοχή απέναντι σε αιμοσταγείς τρομοκράτες που αφαίρεσαν δεκάδες ζωές καί προξένησαν ανυπολόγιστες δολιοφθορές, παραμένει θεατής απέναντι σε βανδάλους καί εμπρηστές καί η μόνη δράση που αναλαμβάνει είναι να απομακρύνει τους κάδους απορριμμάτων! Φυσικά, ουδείς ''φωστήρας'' σκέφθηκε ότι μία τέτοια αντιμετώπιση, εκτός του ότι αποτελεί ανέκδοτο καί ακυρώνει τον ρόλο της πολιτείας, θα συμβάλει στην αύξηση των δολιοφθορών κατά των καταστημάτων καί των αυτοκινήτων. Πλέον, το ελληνικό κράτος έχει εγκλωβιστεί σ' έναν κυκεώνα αυτοαναιρέσεως καί οι θεσμοί έχουν υποστεί ολοσχερή εξευτελισμό. Μία ολόκληρη κοινωνία είναι έρμαιο μίας χούφτας διεστραμμένων εγκληματιών, που μοναδικό στόχο έχουν να εκβιάζουν τη δικαιοσύνη καί να γελοιοποιούν την χώρα μας.
  

Φυσικά, τα προβλήματα δεν σταματούν εδώ. Ορδές παράνομων μεταναστών, ανυπαρξία οικονομικού σχεδιασμού, εξοντωτική φορολογία καί ευθεία παραβίαση των ατομικών ελευθεριών, δαιδαλώδης γραφειοκρατία, αποθάρρυνση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ματαίωση των αναγκαίων ιδιωτικοποιήσεων, ανοχή στην παραβατικότητα καί επιλεκτική απονομή δικαιοσύνης είναι μερικά ''σήματα κατατεθέντα'' μίας χώρας που είναι άξιον απορίας γιατί βρίσκεται ακόμη στην ΕΕ.
  

Δυστυχώς, η χώρα μας διανύει την πιό κρίσιμη περίοδο της μεταπολιτευτικής ιστορίας της. Η παρούσα κυβέρνηση αποδείχθηκε κατώτερη των προσδοκιών των ψηφοφόρων της, αναίρεσε κάθε προεκλογική υπόσχεση, τροχιοδρομεί την Ελλάδα σε αδιέκβατες ατραπούς καί αν δεν αλλάξει τη στάση της, το δυστήχημα θα είναι αναπόφευκτο. Από την άλλη, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού παραμένει αδρανής καί αποχαυνωμένη. Το ερώτημα δεν είναι πότε θα αλλάξει η Ελλάδα, αλλά πότε θα σταματήσει η κατιούσα.

Η βία δεν είναι σχολικό μάθημα... Του Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου.

Δώδεκα χρόνια είναι πολλά. Είναι περίπου το 1/7 του προσδόκιμου ορίου ζωής ενός ευρωπαίου πολίτη. Αλήθεια, τι μάθαμε σε αυτά τα δώδεκα χρόνια; Μας βοήθησαν στο να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι με παιδεία καί ευρύτητα πνεύματος ή ήταν απλά μία επίπονη αγγαρεία από την οποία περιμέναμε να λυτρωθούμε με το άκουσμα του κουδουνιού; Οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν πως μάλλον ήταν το δεύτερο.

   Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι από τα χειρότερα παγκοσμίως. Τα περισσότερα σχολεία πάσχουν από έλλειψη υποδομών, αξιόλογων δασκάλων καί οι μέθοδοι διδασκαλίας που εφαρμόζουν είναι από τις πλέον οπισθοδρομικές καί αναποτελεσματικές. Οι μαθητές όχι μόνο δεν μορφώνονται καί δεν καλλιεργούν τη σκέψη τους, αλλά εξαναγκάζονται σ ένα μαρτύριο στείρας καί επαναληπτικής αναπαραγωγής ''δύσπεπτων'' πληροφοριών, οι οποίες μόλις αποτυπωθούν σε μία γραπτή εξέταση ξεθωριάζουν ακαριαίως. Οι δε δάσκαλοι, συχνά μέλη μίας συνδικαλιστικής συντεχνίας, επικρίνουν ή χαντακώνουν όσους μαθητές τολμούν να εκφέρουν μία διαφορετική άποψη, ακόμη καί αν εκείνη είναι επαρκώς τεκμηριωμένη. Η ελευθερία του λόγου στηλιτεύεται διότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα θέλει να παράγει πειθήνια ''πρόβατα'', τα οποία είτε θα στελεχώσουν τον κομματικό σωλήνα είτε θα αποτελέσουν το τελευταίο γρανάζι μίας θηριώδους καί χρεωκοπημένης δημόσιας μηχανής. Οι περισσότεροι μαθητές αντιμετωπίζονται σαν μία ενιαία καί άμορφη μάζα, οι ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή θάβονται κάτω από έναν εξισωτικό οδοστρωτήρα καί οι δάσκαλοι αποποιούνται κάθε ευθύνης. Μοναδικό τους μέλημα είναι να πληρωθούν για λίγες ώρες διδασκαλίας καί να επιστρέψουν σπίτι τους, αγνοώντας πως το επάγγελμά τους αποτελεί κοινωνικό λειτούργημα μείζονος σημασίας. Ελάχιστοι ανταποκρίνονται στις υψηλές απαιτήσεις του ρόλου που καλούνται να εκπληρώσουν, ενώ ορισμένοι άξιοι μετατίθενται δυσμενώς προκειμένου να καταλάβουν τις θέσεις τους οι ανάξιοι ''βυσματούχοι''. Είναι πλείστες οι περιπτώσεις διαβλητότητας στους διορισμούς των δασκάλων.

   Όσον  αφορά στη φύση της διδασκαλίας, κανείς ή ελάχιστοι εκπαιδευτικοί μαθαίνουν στους μαθητές να σέβονται τη φύση, να μην κακοποιούν τα ζώα, να σέβονται τον συνάνθρωπό τους, να μην χλευάζουν οτιδήποτε είναι διαφορετικό από αυτούς αλλά να το αποδέχονται, να εκδηλώνουν ανοχή στους αλλόθρησκους, να μην είναι ρατσιστές, ομοφοβικοί καί στενόμυαλοι, να χρησιμοποιούν τον ορθό λόγο καί όχι τη βία στην επίλυση των διαφορών τους. Οι περισσότεροι μαθητές δεν μαθαίνουν κοινωνική αγωγή, δεν διδάσκονται πως να εμφιλοχωρούν σε κοινωνικές ομάδες, δεν εκπαιδεύονται να λειτουργούν ομαδικώς, δεν κατέχουν την παραμικρή επίγνωση της έννοιας της ευθύνης. Αντιθέτως, εξαντλούνται πνευματικώς από τις 8 το πρωί μέχρι το μεσημέρι για να ακούνε πράγματα που τις περισσότερες φορές είναι άχρηστα ή να ψάχνουν να τα βρουν καθώς μεγάλο μέρος τους χάνεται κατά την πρόσληψη λόγω της ελλείψεως μεταδοτικότητας.

   Οι προαναφερθείσες συνθήκες είναι οι πλέον κατάλληλες για να ευδοκιμήσουν άθλιες συμπεριφορές όπως είναι το bullying. Δυστυχώς, είναι από τα χειρότερες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος τόσο στην Ελλάδα όσο καί διεθνώς. Εξαπλώνεται ύπουλα καί ο φόβος των αντιποίνων από εκείνους που το υποκινούν είναι καί ο λόγος που ελάχιστα περιστατικά φθάνουν στη δημοσιότητα. Θύματά του είναι χιλιάδες μαθητές στη χώρα μας. Οι επιπτώσεις του είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες καί ποικίλουν ανάλογα με τη ψυχοσύνθεση του κάθε θύματος καί την ανάληψη πρωτοβουλίας από την οικογένειά του ή τους υπόλοιπους κοινωνικούς φορείς. Bullying είναι ο χλευασμός μίας μαθήτριας επειδή είναι λιγότερο αδύνατη από τις υπόλοιπες κοπέλες του σχολείου, bullying είναι η υβριστική συμπεριφορά ή η περιθωριοποίηση που δέχεται κάποιος επειδή έχει επιδερμίδα διαφορετικού χρώματος, ή επειδή δεν πιστεύει στο Θεό, ή επειδή έχει ακμή, ή επειδή ζεί σε μονογονεϊκή οικογένεια. Δυστυχώς, γονείς καί εκπαιδευτικοί παραμένουν αμέτοχοι θεατές. Αδιαφορούν επιδεικτικώς ή συγκαλύπτουν σοβαρά περιστατικά προκειμένου να διαφυλάξουν τα του οίκου τους. Μάλιστα, πολλοί ψήφισαν το κόμμα που έχει ως έμβλημα το bullying καί ό,τι προκύπτει από αυτό.

   Σύσσωμες η πολιτεία καί η κοινωνία πρέπει να αναλάβουν δυναμική πρωτοβουλία για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου, ενώ η αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος κρίνεται πιό επιτακτική από ποτέ. Η σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας είναι υπόθεση όλων μας

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει στην εξουσία. Του Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση την πιό ευνοϊκή περίοδο. Η υψηλή ανεργία, οι ολιγάριθμοι απολυμένοι του δημοσίου που επαιτούν επαναπρόσληψη, ο ''επονείδιστος'' ΕΝΦΙΑ, η χρεωκοπία πολλών επιχειρήσεων καί η εκκρεμής αξιολόγηση είναι το βούτυρο στο ψωμί της Αριστεράς. Είναι οι ιδανικές συνθήκες, οι οποίες αν αξιοποιηθούν με κατάλληλη επικοινωνιακή πολιτική, τεχνάσματα βραχύβιου εντυπωσιασμού καί σταδιακή μεταστροφή, θα του εξασφαλίσουν τουλάχιστον την τετραετία. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ είπε ψέμματα στον ελληνικό λαό. Όπως ψέμματα λένε όλες οι κυβερνήσεις που επιδιώκουν να διεκδικήσουν την εξουσία. Οι αλήθειες, που συχνά είναι οδυνηρές, απευθύνονται σε μία αμελητέα ποσότητα ανθρώπων, οι οποίοι σκέφτονται ορθολογικώς καί δεν εξαρτώνται από τα κόμματα. Αλήθεια καί εξουσία είναι φύσει αντικρουόμενες. Συνεπώς, ουδείς μπορεί να καταλογίσει ευθύνη στην κυβέρνηση για τα όσα ευαγγελίστηκε πρίν τις εκλογές. Το πρόβλημα προκύπτει μετά τις εκλογές, οπότε καί ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να αναιρέσει ή να τροποποιήσει τη ''φαρέτρα'' των υποσχέσεων. Καί όπως όλα δείχνουν, αυτό είναι διατεθειμένος να κάνει. Η αύξηση του βασικού μισθού στα 751 ευρώ θα γίνει σταδιακώς καί υπό προϋποθέσεις. Ο Σκουρλέτης δήλωσε ότι ουδέποτε υποσχέθηκε προσλήψεις. Το ''σκίσιμο'' των μνημονίων ανετράπη καί πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με τις δηλώσεις του κ. Βαρουφάκη, καθίσταται μνημονιακός κατά 67%. Βέβαια, προκαλεί εύλογη απορία το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όσο αντιπολίτευση ουδέποτε ψήφισε τις μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνει το μνημόνιο. Όλα αυτά, σε συγκερασμό με το ''εχθρικό'' διεθνές περιβάλλον που καλείται να αντιμετωπίσει, προοικονομούν μία σταδιακή κυβίστηση. Καί το επιχείρημα της λαϊκής ''νωπής'' εντολής είναι πολύ ωχρό, μιάς καί οι υπόλοιπες κυβερνήσεις της Ευρώπης, οι οποίες έχουν λαϊκή εντολή, τάσσονται κατά του. Τα περιθώρια του ΣΥΡΙΖΑ στραγγαλίζονται επικινδύνως. Καί είτε το θέλει είτε όχι, στο βαθμό που δεν επιδιώκει μετάβαση στη δραχμή, θα υποχρεωθεί σε οπισθοχώρηση. Επομένως, θα προδώσει τους ψηφοφόρους του;

Η αλήθεια είναι πως όχι. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα υλοποιήσει ένα μέρος των υποσχέσεών του, ωστόσο θα μετακυλήσει το κόστος σε εκείνους που δεν τον ψήφισαν. Αναγάγοντας την ελληνική κρίση σε ευρωπαϊκή, τέχνασμα που αποσκοπεί στη διάχυση της ευθύνης άρα καί στην ελαχιστοποίηση της εγχώριας διαμαρτυρίας, επιχειρεί να αποπροσανατολίσει τη μάζα καί να προβάλλει την Ελλάδα ως το εξιλαστήριο θύμα ενός χρηματοικονομικού πειράματος. Κάνοντας επίκληση στο συναίσθημα αποβλέπει στη συσπείρωση των λαών του Νότου, εφαλτήριο της οποίας είναι ένας υφέρπων εθνικισμός, αλλά σε πιό ''αγνή'' εκδοχή. Δηλαδή ''δεν μισούμε τους Γερμανούς, αλλά είμαστε υπερήφανοι''. 

Ο όχλος που έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στον Τσίπρα είναι κυρίως δημόσιοι υπάλληλοι, άνεργοι, καθώς καί δυσαρεστημένοι άλλων κομμάτων. Οι περισσότεροι από αυτούς διαμαρτύρονται ηχηρά. Είναι εκείνοι που θα διοργανώσουν συλλαλητήρια, θα υποδαυλίσουν τη δράση των συνδικαλιστών, θα αιτηθούν τη χιλιοειπωμένη λαϊκή ανατροπή. Ενδεχομένως να είναι καί άνθρωποι που δικαίως αντιδρούν, μιάς καί αντικειμενικώς η οικονομία της Ελλάδος παραπέει, ωστόσο οι περισσότεροι αναπνέουν από την προσδοκία της επιστροφής στην εποχή των ''παχέων βοοειδών''. Αν όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι με κάποιο τρόπο καταδυναστεύσουν την οργή τους, δεν θα υπάρχει άλλος δείκτης μετρήσεως της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Καί αυτό διότι οι περισσότεροι άνθρωποι του ιδιωτικού τομέα, εργοδότες καί εργαζόμενοι, σπανίως βροντοφωνάζουν για την αδικία που συντελείται εις βάρος τους. Κανένας χρεωκοπημένος επιχειρηματίας ή απολυμένος ιδιωτικός υπάλληλος δεν συμμετείχε σε λαϊκά κινήματα ανατροπής. Οι άνθρωποι της αγοράς υπομένουν αγογγύστως κάθε αντιξοότητα καί, επιστρατεύοντας τη λογική καί την πολυμηχανία τους, επιχειρούν να βρουν βιώσιμες λύσεις. Δίνοντας ο ΣΥΡΙΖΑ ένα ''ψωμοκόμματο'' στους ''άλλους'', το οποίο θα έχουν πληρώσει οι πράοι αδικημένοι του ιδιωτικού τομέα, η λαϊκή οργή θάβεται.

Φυσικά, η απόπειρα εξευρέσεως επωφελούς λύσεως στο ζήτημα του χρέους, ακόμη καί υπό τον ερμαφροδιτισμό που ακολουθεί, θα ηρωοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, αυτό που έρχεται, είναι χειρότερο. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ετερόκλητο κομμουνιστικό μόρφωμα, θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του ''λαού'' καί θα πλήξει ανεπανόρθωτα την αστική τάξη. Η φορολογία θα είναι ανελέητη, η ακίνητη περιουσία θα απαξιωθεί, η πάταξη της φοροδιαφυγής καί της διαφθοράς θα βάψουν τη σημαία που θα κυματίζει στο τελευταίο κομμουνιστικό οχυρό της Ευρώπης καί θα κυριαρχήσει ο κρατισμός. Ένας κρατισμός πιό αδηφάγος από εκείνον του ΠΑΣΟΚ καί της ΝΔ, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα έχει ταξικό εκτόπισμα. Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξακολουθεί να νοιώθει ασφαλής. Έχοντας συνθλίψει την αστική τάξη καί δημεύσει τον ιδιωτικό πλούτο της χώρας, θα εξασφαλίσει την μακροζωία του μιάς καί δεν θα υπάρχει κανείς να τον υποσκελίσει. Άλλωστε, η πλειονότητα του ελληνικού λαού θέλει να ζεί με μύθους καί αρέσκεται στη μετριότητα.

Ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα επακολουθήσει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όσοι ονειρεύονται  μία Ελλάδα σύγχρονη καί παραγωγική, καλόν θα είναι να ξυπνήσουν. 'Αλλωστε, ούτε οι προηγούμενες κυβερνήσεις προέβησαν σε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις. Ακόμη καί αυτές οι ελάχιστες που έγιναν, ήταν κατόπιν υποδείξεων της Ευρώπης. Η Ελλάδα θέλει να αλλάξει με τον παλιό τρόπο. Καί για αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει στην εξουσία.

Μετά την επόμενη μέρα. Toυ Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου.

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν επιδέχεται αμφισβητήσεως. Τα ποσοστά είναι αμείλικτα. Ο ελληνικός λαός απεφάνθη πως η ριζοσπαστική αριστερά θα μπορέσει να τροχιοδρομήσει τη χώρα σε μία νέα πορεία. Φυσικά, η ψήφος πάντα είναι επιφορτισμένη με κάποια ατομικιστική καί μεταφυσική ιδιότητα. Αυτό που θέλει ο ψηφοφόρος δεν ανταποκρίνεται κατ' ανάγκη στην πραγματικότητα.

   Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές διότι εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον την τρέχουσα ιστορική συγκυρία. Οι Έλληνες που τον ψήφισαν, δεν είναι ούτε αριστεροί ούτε αντιευρωπαϊστές. Τουλάχιστον, όχι όλοι. Αντιθέτως, επιθυμούν, έστω καί αφηρημένα, μία ηχηρή αλλαγή του πολιτικου σκηνικού. Αντικειμενικά, ο δικομματισμός της ύστερης τριακονταετίας έχει ''βεβαρημένο''  μητρώο. Ο ασύδοτος διορισμός Ελλήνων στο δημόσιο προς άγραν ψήφων, η κακοδιαχείριση των δημοσίων οικονομικών, τα τερατώδη οικονομικά σκάνδαλα, η ακατανίκητη διαπλοκή καί η εναντίωση απέναντι στην επιβεβλημένη προώθηση μεταρρυθμίσεων είναι έργα των προγενέστερων κυβερνήσεων. Ακόμη καί οι συντεχνίες, οι οποίες σθεναρά αντιτίθενται σε οτιιδήποτε αφορά στην εξυγίανση του ιδιωτικού τομέα καί στην ευρύτερη ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας, αντιμετωπίστηκαν ελάχιστα έως καθόλου από τη Νέα Δημοκρατία καί το ΠΑΣΟΚ. Όσο καί αν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε, ακόμη καί αν ο λαός υπήρξε συνεργός στην διάπραξη των ανοσιουργημάτων του παρελθόντος, ο δικομματισμός ισοπέδωσε ολοσχερώς την Ελλάδα μιάς καί το πελατειακό κράτος υπήρξε τροχοπέδη στην ανάπτυξη.

   Ο Τσίπρας καπηλεύτηκε την ανεπάρκεια των προκατόχων του. Η ''φαρέτρα'' του νυν πρωθυπουργού περιλαμβάνει εξωπραγματικές υποσχέσεις, οι οποίες όμως σταδιακά αρχίζουν καί μετριάζονται. Η ανάληψη της εξουσίας σε υποχρεώνει σε ανώμαλη προσγείωση, ιδίως όταν δεν έχεις ισχυρά διαπραγματατευτικά πλεονεκτήματα. Συνεπώς, ο Τσίπρας καλείται να συμβιβαστεί με την τρέχουσα πραγματικότητα. Είναι αυτονότητο πως κάτι τέτοιο θα υποδαυλίσει μία εσωκομματική διελκυστίνδα. Ειδικότερα, το επιτελείο του πρωθυπουργού, τουλάχιστον στην πλειοψηφία του, απαρτίζεται από νεομαρξιστές, οι οποίοι θεωρούν ότι με την αποστράγγιση των εργοδοτών καί την γιγάντωση του κρατισμού θα επιτύχουν άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων καί εκτόνωση της λαϊκής κατακραυγής κατά της λιτότητας. Όμως, κάτι τέτοιο στερείται κάθε ρεαλιστικού υποβάθρου. Για να συντηρηθεί το πελατειακό κράτος που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να αυξηθεί η φορολογία. Όμως, κάτι τέτοιο θα έχει αντίθετα αποτελέσματα στις υποσχέσεις για την αναδιάρθρωση του ιδιωτικού τομέα, η οποία περιορίζεται μόνο στην αύξηση του βασικού μισθού στα 751 ευρώ. Η επιβολή ενός τέτοιου μέτρου, καί μάλιστα με νόμο, αντιστρατεύεται τη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς καί καθιστά το κράτος  ρυθμιστή των ιδιωτικών συναλλαγών. Τι θα κάνουν οι μικρές επιχειρήσεις που δεν δύνανται να πληρώσουν αυτό το μισθό; Καί πως θα συμπεριφερθούν εκείνες οι επιχειρήσεις που πληρώνουν υψηλότερο μισθό από τα 751 ευρώ, ωστόσο θα βρουν μία ιδανική ευκαιρία για να τον ελαττώσουν, μιάς καί θα έχουν την ευκαιρία να προσλάβουν ανειδίκευτους εργάτες; Είναι σαφές ότι αυτές οι εμπνεύσεις βρίθουν προχειρότητας καί, ταυτοχρόνως, αντιτίθενται σε κάποιες άλλες. Τα όσα τάζει η κυβέρνηση, αν εξεταστούν υπό μία πανοραμική οπτική γωνία, αλληλοαναιρούνται.

   Προς απογόητευση όσων εναπόθεσαν την ελπίδα τους στον ΣΥΡΙΖΑ, εκείνος θα υποχρεωθεί σε σταδιακή κυβίστηση. Δεν πρόκειται να σχίσει τα μνημόνια, διότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε αυτόματη χρεωκοπία της χώρας, καί δεν πρόκειται να καλλιεργήσει καινούρια ''λεφτόδεντρα'', διότι πολύ απλά δεν υπάρχουν τέτοιοι σπόροι. Το μόνο που μπορεί να κάνει, κάτι που θα έκανε καί η αντιπολίτευση, είναι μία φιλήσυχη διαπραγμάτευση προκειμένου να επιμηκυνθεί ο χρονικός ορίζοντας λήξεως των ομολόγων. Προσδοκίες όπως το ''κούρεμα'' του χρέους αποτελούν όνειρα θερινής νυκτός. Η πρόταση νομοσχεδίου για αύξηση του βασικού μισθού θα καταψηφιστεί από την αντιπολίτευση. Αυτό που θα ήταν λυσιτελές είναι η μείωση των εργοδοτικών εισφορών καί των κρατήσεων, ώστε να αυξηθεί ο μέσος πραγματικός μισθός. Όμως, θεωρώ δύσκολο να προταθεί κάτι τέτοιο από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η φορολογία αναγκαστικά θα αυξηθεί. Όπως θα αυξηθεί καί ο φόρος ακινήτων, αφού προηγουμένως θα μετονομαστεί προκειμένου να ξεχαστεί ο ''επονείδιστος'' ΕΝΦΙΑ, ο οποίος αποτέλεσε καί την ταφόπλακα της προηγούμενης κυβερνήσεως. Αναντίρρητα, τα μέτρα που θα εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πολύ πιό επώδυνα από τα προηγούμενα, ωστόσο θα υπάρξει μικρότερη λαϊκή οργή, μιάς καί θα πετάξει ''ψωμοκόμματα'' στους τάχα αγανακτισμένους. Αντιθέτως, ο επιχειρηματικός κόσμος θα χτυπηθεί ανελέητα καί θα γίνει μία αναδιανομή εισοδήματος εις βάρος των παραγωγικών μονάδων του τόπου. Μακροπρόθεσμα, αφού οι εργοδότες θα αρχίσουν να ''αιμορραγούν'', θα προβούν σε μαζικές απολύσεις καί πολλές βιώσιμες επιχειρήσεις είτε θα χρεωκοπήσουν είτε θα μεταφερθούν στο εξωτερικό. Με τον τρόπο αυτό, θα συνεχιστεί ο φαύλος κύκλος της υφέσεως καί θα παραχωρηθεί πρόσφορο έδαφος για οξεία αντιπολίτευση καί δραματική συρρίκνωση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, όποτε διενεργηθούν αυτές.

   Από την άλλη, υπάρχει καί το ενδεχόμενο να μην γίνει τίποτα από τα ανωτέρω καί ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίσει την πολιτική της λιτότητας, ώστε να υπάρξει μακροπρόθεσμη αποδοτικότητα. Κάτι τέτοιο θα πυροδοτούσε την κατακραυγή των ψηφοφόρων, οι οποίοι θα συνειδητοποιούσαν ότι έπεσαν θύματα εξαπατήσεως, καί φλογερούς εσωκομματικούς ακροβολισμούς. Σε κάθε περίπτωση, ο Τσίπρας είναι η τραγική φιγούρα. Το άσβεστο πάθος του να αναλάβει την πρωθυπουργία του τόπου σε συγκερασμό με την πολιτική του απειρία, είναι καί οι βασικοί λόγοι για τους οποίους θα κληθεί να υποχωρήσει, αν δεν θέλει να τοποθετήσει πρώιμη τελευτή στην σταδιοδρομία του ως πολιτικός.

   Ειλικρινά, ελπίζω να βρεθούν διαπραγματευτικές τομές καί η κυβέρνηση να τα καταφέρει. Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη αβεβαιότητα καί πειραματισμούς. Δεν υπάρχει χρόνος για αλχημείες καί αμφιταλαντεύσεις.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr