Menu

 

logoidea

Μάριος Μπρούσκος-Στυλιανόπουλος

Μάριος Μπρούσκος-Στυλιανόπουλος

Γεννήθηκα το 1986 στην Αθήνα.Σπούδασα Οικονομικά στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παράλληλα εργάστηκα στο χώρο του εμπορίου .Το 2012 θέλησα  να βάλω περισσότερη τάξη στη ζωή μου..και  μπήκα στην Ακαδημία του Εμπορικού Ναυτικού Ασπροπύργου, στη Σχολή Πλοιάρχων όπου συνεχίζω τις σπουδές μου.  Μ΄ ενδιαφέρουν οι θετικές επιστήμες και ιδιαίτερα η αστροφυσική . Θα ήθελα να υπάρχει γύρω μου ένας  πιο "αρμονικός"κόσμος και γι΄αυτό ασχολούμαι με την αρχαία ελληνική γραμματεία,το γραμμικό σχέδιο και τη μουσική. Μ΄ αρέσει  να βλέπω τη ζωή  με διαφορετικό μάτι  . Τον ελεύθερό  χρόνο μου ασχολούμαι με το διάβασμα,τη γυμναστική και τις πολεμικές τέχνες. Γράφω  κείμενα γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να  εκφραστώ. 

Ποιος φταίει για όλα;

Του Μάριου Μπρούσκου-Στυλιανόπουλου

Το ερώτημα ‘’ποιός φταίει’’ ταλανίζει όλο καί περισσότερους Έλληνες, οι οποίοι μέσα στη δίνη των προβλημάτων, των αντιμαχόμενων απόψεων και του βομβαρδισμού που δέχονται από τις δημοσιογραφικές και πολιτικές σκοπιμότητες αδυνατούν να διαμορφώσουν μία έγκυρη γνώμη.
Φταίει το πελατειακό κράτος, το μνημόνιο, τα διεθνή συμφέροντα που εποφθαλμιούν τα πλεονεκτήματα του τόπου, η τουρκοκρατία, ο απόηχος της δικτατορίας,ορισμένοι πολιτικοί,ο καπιταλισμός, εμείς οι ίδιοι; Συνήθως,η αλήθεια κρύβεται κάπου στη μέση. Θεωρητικά όλοι θα πρέπει να ευθύνονται σε κάποιον βαθμό, ωστόσο αυτό που θα πρέπει να αποκρυσταλλωθεί είναι το ποιός ευθύνεται περισσότερο και τι συνιστά τη ρίζα του κακού. Αν δεν εντοπιστεί αυτή η ρίζα, καθίσταται μάταιη η αναζήτηση λύσεων μιας και αυτή θα προσκρούει αδιαλείπτως στην αδιαλλαξία όλων εκείνων που αποβλέπουν στην αποποίηση των ευθυνών τους.
Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως κάτι το ξεχωριστό ή ως κάτι που εντοπίζεται μόνο στη φύση του ελληνικού λαού. Αυτό το επισημαίνω διότι γενικά επικρατεί η άποψη ότι η διχόνοια είναι  στα γονίδια των Ελλήνων καί ως εκ τούτου είναι ανέφικτο να υπερνικηθεί. Αυτά είναι ανυπόστατες θεωρίες που αγγίζουν τα όρια της αμπελοφιλοσοφίας και ως σκοπό έχουν την απόδοση αφηρημένων χαρακτηριστικών στα προβλήματά μας, αποστασιοποίηση από την κοινωνική συνευθύνη  καί τελικά την αδυναμία ευρέσεως τελεσφόρων λύσεων σε όλα αυτά που μας βασανίζουν. Είναι σχεδόν αναντίλεκτο το ότι καί εκείνοι που θεωρούν ότι κυριαρχούνται από διχονοιακά  ορμέμφυτα, θα ήθελαν πολύ να εκτραπούν από την τροχιά της καταδίκης τους. Συνεπώς, αν κατανοήσουμε ότι τα προβλήματα της χώρας μας είναι κοινά και στους υπόλοιπους λαούς και ακολουθήσουμε τις στρατηγικές που εφήρμοσαν και  εκείνοι για να τα επιλύσουν, είναι πιθανό να βρεθούμε ενώπιον ενός μαγευτικού αποτελέσματος.
Εκτιμώ ότι αφετηρία της νεοελληνικής παθογένειας είναι ο κομματισμός. Καί με τον όρο αυτό εννοώ την κομματικοποιημένη πολιτική, η οποία αποβλέπει αποκλειστικώς στην εξυπηρέτηση συμφερόντων συγκεκριμένων μειοψηφιών προκειμένου να συντηρηθεί ες αίδιον στην εξουσία.Η πολιτική στην Ελλάδα δεν στοχεύει στην ορθολογική διαχείριση της κοινωνίας μέσω της οποίας θα εξασφαλιστεί καί η δική της μακροζωία. Αντιθέτως, έχει ως μοναδικό στόχο την εκμετάλλευση της κοινωνίας προς ίδιο όφελος και  ως συμμάχους για την επίτευξη του στόχου αυτού έχει τόσο τον ανέγνωμο όχλο όσο καί τον ίδιο της τον εαυτό. Φυσικά, ο κομματισμός αυτός είναι ένα όψιμο φαινόμενο που προέρχεται από την πτώση της δικτατορίας καί υστεροχρόνως, συντηρώντας μεταπολεμικά και εμφυλιακά κατάλοιπα.
Συγκεκριμένα, μετά την πτώση της δικτατορίας και  τις πολιτικές ζυμώσεις που ακολούθησαν έως ότου εγκαθιδρυθεί η δημοκρατία, η χώρα ήταν φορέας ιδεολογικών αντικρούσεων, κοινωνικών διελκυστίνδων και  γενικότερα πολωμένος. Αυτή η πόλωση δεν εξομαλύνθηκε καθόλου διότι πολύ απλά οι μετέπειτα γενιές ιδιοποιήθηκαν τους αγώνες των προηγουμένων, δεν διδάχθηκαν το παραμικρό και επανέλαβαν σφάλματα με μεγάλη ευλάβεια. Θεώρησαν ότι οποιοσδήποτε εκτροχιασμός από τη συνήθεια θα απέβαινε μοιραίος.Η περίοδος από το ’80 και μετά αποδείχθηκε καθοριστική για τη διαμόρφωση των καταστάσεων και ο αντίλαλός της ηχεί ακόμη μέχρι σήμερα για να μας υπενθυμίζει τα ολέθρια σφάλματα που διαπράχθηκαν.
Η πρωταρχική ευθύνη αποδίδεται στις κυβερνήσεις και η μετέπειτα αναπαραγωγή της σε όλον το λαό. Ειδικότερα, οι κυβερνήσεις συνήψαν εξωτερικό δανεισμό προκειμένου να ικανοποιήσουν τις λαίμαργες φιλοδοξίες τους, μοίρασαν αφειδώς χρήματα στον κόσμο και γενικώς τον κακόμαθαν. Το χρήμα είναι το καλύτερο αφροδισιακό. Είναι ιδιαίτερα γλυκό, ιδίως όταν αποκτάται αμοχθί. Συνεπώς, με δεδομένη τη χαμηλή παιδεία, θα ήταν ζήτημα χρόνου να προκληθεί γενικός παροξυσμός. Καί όπως έγινε. Μεγάλο μέρος των Ελλήνων θυσίασε την αξιοπρέπειά του καί εξύψωσε το πολιτικό σύστημα σαν ζωοδότη του.Οι ατομικοί στόχοι, η δημιουργικότητα, ο αλτρουισμός, τα εθνικά ιδανικά, το ήθος και  η κοινωνική συνευθύνη αποτέλεσαν τα εξιλαστήρια θύματα στα οποία θεμελιώθηκε το μεταπολευτικό πολιτικό έκτρωμα. Σαν καρκίνος εισχώρησε σε κάθε κοινωνικό κύτταρο και μόλυνε ανεπανόρθωτα κάθε ψήγμα ηθικής αντιστάσεως και  φιλοτίμου. Οι άνθρωποι πίστεψαν ότι μέσω του χρήματος μπορούν να υπερτερούν των νόμων καί των συμπολιτών τους. Έγιναν αλαζόνες, αναίσθητοι, προκλητικοί, έκνομοι και αυθάδεις. Έχασαν κάθε μέτρο. Φυσικά, η δύναμη που τους προσέφερε το δανεικό χρήμα ενισχύθηκε μέσω της ασκήσεως εξουσίας και  αυτό πραγματώθηκε μέσω των αλόγιστων διορισμών στο δημόσιο. Το υπερμέγεθες  δημόσιο της αυθαιρεσίας αποτέλεσε το επιστέγασμα του κοινωνικού εκμαυλισμού και της εξαχρειώσεως. Βέβαια, διαδραμάτισε και  την ασπίδα προστασίας του ίδιου του σηψαιμικού κατεστημένου.
Το αλληλοενισχυόμενο αμάλγαμα κράτους και κηφήνων καλλιέργησε μία καταστροφική νοοτροπία, η οποία απαξίωσε όλους τους θεσμούς, διέλυσε την επαγγελματική δεοντολογία, αδρανοποίησε τη λογική και  εκθείασε την ανάλγητη εκμετάλλευση του συνανθρώπου ως προτέρημα καί ένδειξη ευφυίας.Όλοι οι φυγόπονοι καί οι υστερόβουλοι κηρύχθηκαν ‘’αέθλιοι’’ καί όλοι οι υπόλοιποι βλάκες. Τη σκυτάλη μετά παρέλαβε αποκλειστικά ο λαός. Ο λαός, ο οποίος σήμερα αποποιείται κάθε ευθύνης και  μέμφεται το μνημόνιο, τις τράπεζες, το διεθνές σύστημα καί τους τοκογλύφους ότι τον τάιζαν και τώρα του στερούν ακόμη και το ψωμί, δεν έχει συνειδητοποιήσει το βάρος της ευθύνης που κουβαλά. Θα ήταν μείζον σφάλμα να υποτιμήσουμε τη νοημοσύνη του λαού και  να επαναπαυθούμε στην επικρατούσα άποψη του ‘’δεν ήξερε’’ διότι αν πράξουμε κάτι τέτοιο, πρακτικά τον θεωρούμε ανίκανο να αποφασίσει για το μέλλον του οπότε και  εμμέσως ακυρώνουμε τη λειτουργία της δημοκρατίας.
Ο λαός ήξερε, ξέρει και θα ξέρει. Τώρα υποφέρει και  μαζί του υποφέρουν και  όλοι εκείνοι που δεν ευθύνονται. Φοιτητές που επιθυμούν να σπουδάσουν και  κάποιες συντεχνίες τους στερούν το δικαίωμα. Επιχειρηματίες που χρεοκοπούν διότι αδυνατούν να ανταγωνιστούν όλους τους υπόλοιπους που παρανομούν διαρκώς και εξαπατούν τους καταναλωτές και φοροδιαφεύγουν. Απλοί πολίτες, μισθοσυντήρητοι και καταπονημένοι, που πληρώνουν επαχθείς φόρους διότι κάποιοι άλλοι θησαύρισαν εγκληματώντας. Επιστήμονες που είναι άνεργοι διότι τη θέση τους κατέχουν ‘’κομματόσκυλα’’ που ανελίχθηκαν λόγω της κομματικής ‘’πεολειχίας’’. Η Ελλάδα πληρώνει την ‘’σιωπηλή’’ συμφωνία των πολιτικών της με τους ψηφοφόρους τους.
Και το μείζον ερώτημα συνοψίζεται στο ‘’μπορεί να αλλάξει κάτι’’; Ακόμη και   αν μηδενιστεί το χρέος μας, η χώρα θα ανακάμψει ή θα επανέλθει σε παρόμοια κατάσταση; Η απάντηση είναι μάλλον δυσοίωνη. Η διάβρωση που έχει επέλθει είναι τόσο αβυσσαλέα και πολυεπίπεδη καί δεν μπορεί να αντιστραφεί μέσω της εξαλείψεως του χρέους. Δεν είναι εκπεφρασμένη σε όρους ευρώ, αλλά σε όρους νοοτροπίας. Για να αρχίσει να αχνοφαίνεται κάποια ελπίδα, αφενός το κράτος θα πρέπει να αλλάξει μορφή, δηλαδή να υπηρετεί αποκλειστικά την κοινωνία και  να είναι αμείλικτο απέναντι σε κάθε παραβάτη του και αφετέρου να διοικείται από άμεμπτους τεχνοκράτες που θα διεκπεραιώνουν τα καθήκοντά τους ανεμπόδιστα και αγνοώντας οποιοδήποτε πολιτικό κόστος. Και ο λαός; Αυτός τι θα κάνει; Παιδεία καί αυτοκριτική. Δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο.
 

Η ανεργία δεν οφείλεται μόνο στην κρίση.

Του Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου.
 
Η ανεργία είναι ένα από τα μείζονα κοινωνικά φαινόμενα της χώρας μας,οι προεκτάσεις της οποίας είναι εφιαλτικές καί εγγυώνται ένα ζοφερό μέλλον.Προκειμένου να ανασχεθεί , μακροπρόθεσμα  θα πρέπει να συντελεστούν ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις. Προκειμένου να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να διερευνηθούν τα αίτιά της, η βαθύτερη ρίζα της.
 
Πολλοί θα σπεύσουν να ισχυριστούν,καί ίσως δικαιολογημένα, ότι η ανεργία οφείλεται στην οικονομική κρίση. Εν μέρει, έχουν δίκιο. Η οικονομική κρίση είναι η αναγκαία συνθήκη προκλήσεως ανεργίας.Όμως, δεν είναι πάντα καί η ικανή. Η περίπτωση της Ελλάδος εντάσσεται στη δεύτερη περίπτωση καί αυτό διότι ακόμη καί αν υπήρχε οικονομική ανάπτυξη, εκείνη δε θα ήταν ικανή να θρέψει όλους αυτούς τους πτυχιούχους. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι ο ρυθμός παραγωγής πτυχιούχων, οι οποίοι αναζητούν εργασία στον τομέα τους, είναι σημαντικά μεγαλύτερος από το ρυθμό με τον οποίο αυξάνεται η ζήτηση εργασίας. Επομένως, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, θα προκύψει ένα ‘’κενό’’. Ένα πλεόνασμα πτυχιούχων που δε μπορούν να απασχοληθούν. Δεδομένης της μη διασυνδέσεως των πανεπιστημίων με την αγορά, κάποιες παρωχημένες  ειδικότητες θα παραμείνουν ανεκμετάλλευτες. 
 
Μία άλλη μεταβλητή ,που διατηρεί την τρέχουσα ανεργία σε υψηλά επίπεδα, είναι ο εξευτελιστικά χαμηλός βασικός μισθός. Είναι τόσο χαμηλός, που δεν επαρκεί για να χρηματοδοτηθούν οι βασικές ανάγκες των ανθρώπων. Επομένως, επιδρά ως αντικίνητρο στην εύρεση εργασίας. Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να επισημανθεί πως ο χαμηλός αγοραίος μισθός δεν αντανακλά αποκλειστικά την δυσμενή οικονομική συγκυρία. Πολλοί επιχειρηματίες επιλέγουν να πληρώνουν πενιχρούς μισθούς προφασιζόμενοι την οικονομική κρίση,ενώ κάποιοι άλλοι προβαίνουν σε αμισθί δοκιμαστικές προσλήψεις διαρκείας ενός μηνός,εν συνεχεία απολύουν  καί επαναλαμβάνουν την ίδια διαδικασία με σκοπό να ελαχιστοποιήσουν το κόστος τους. Επομένως, πολλοί νέοι επαφίενται στον πατρικό ‘’οβολό’’ καί αρνούνται κατηγορηματικά να εργαστούν υπό εξαθλιωτικές συνθήκες.
 
Βάσει των προαναφερθέντων, η αεργία καί η ανεργία είναι επιπτώσεις όχι μόνο της χαμηλής συναθροιστικής ζητήσεως,της υψηλής φορολογίας των επιχειρήσεων  καί της ευρύτερης δυσπραγίας,αλλά καί του δυσλειτουργικού εκπαιδευτικού συστήματος καί του συμπεπιεσμένου βασικού μισθού. Προκειμένου να αμβλυνθούν σε έναν λελογισμένο μακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα, θα πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις τόσο στο εκπαιδευτικό σύστημα, όσο καί στην αγορά.
 
Ειδικότερα, θα πρέπει να καταργηθούν οι κομματικές παρατάξεις με σκοπό να τερματιστεί η εκχυδαϊσμένη κομματική εκδούλευση των φοιτητών.Την κατάργηση αυτή θα πρέπει να διαδεχθεί η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στις πανεπιστημιακές σχολές, ώστε οι φοιτητές να αποκτήσουν καί πρακτική γνώση της αγοράς, να γίνουν ανταγωνιστικοί καί να μην αναλώνονται μόνο στην απόκτηση άχρηστων καί παρωχημένων γνώσεων. Επίσης, με τον τρόπο αυτό,θα αποκτήσουν καλύτερη κατάρτιση καί ενδεχομένως να εξασφαλίσουν θέση εργασίας προτού αποφοιτήσουν. Παραλλήλως, η είσοδος σε κάποια σχολή θα πρέπει να αποδεσμευτεί από τις πανελλήνιες εξετάσεις.Καθένας θα πρέπει να είναι ελεύθερος να σπουδάσει αυτό που επιθυμεί δίνοντας προαγωγικές εξετάσεις στη σχολή της αρεσκείας του.Είναι αναρίθμητοι οι κατά τύχη σπουδαστές καί απόφοιτοι,οι οποίοι εγκλωβίστηκαν σε έναν εκπαιδευτικό κυκεώνα που δεν επέλεξαν. Επιπροσθέτως, θα πρέπει να αναβαθμιστεί το επίπεδο σπουδών σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.Το πανεπιστήμιο πρέπει να μετασχηματιστεί σε έναν δυναμικό πόλο παραγωγής εφαρμοσμένης γνώσεως υιοθετόντας τα διεθνή εκπαιδευτικά πρότυπα  καί σε θεμελιώδη μοχλό λειτουργίας της αγοράς.
 
Σε επίπεδο αγοράς, είναι κρίσιμης σημασίας να συρρικνωθεί η φορολογία καί να εκχωρηθούν θελκτικά κίνητρα αναλήψεως επενδύσεων. Όσο η φοροολογία παραμένει δυσβάσταχτη, οι επιχειρήσεις δεν πρόκειται να προβούν σε προσλήψεις.Επίσης, θα πρέπει να μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές προκειμένου να αυξηθούν οι μισθοί, η πραγματική κατανάλωση καί να ενισχυθεί η κυκλοφορία πραγματικών χρηματικών διαθεσίμων.Ακόμη, θα πρέπει να περισταλεί δραστικά η επιρροή του συνδικαλισμού καί κυρίως να καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας.Όσο υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι επιχειρήσεις θα συμμορφώνονται με έναν κατώτατο επιτρεπτό μισθό καί συνεπώς όσοι διαθέτουν προσόντα καί εμπειρία δε θα μπορούν να διαπραγματευθούν έναν υψηλότερο.Συνεπώς, αποστερείται από την κοινωνία μία ποσότητα ευημερίας καί αίρεται η διαπραγματευτική ικανότητα των εργαζομένων.Το κράτος στρεβλώνει την αγορά εργασίας καί τελικά δυσχεραίνει τους εργαζομένους καί μακροπρόθεσμα την ίδια την οικονομία.
 
Ολοκληρώνοντας, η ανεργία καί η αεργία είναι πολύπλοκα φαινόμενα, τα οποία δε μπορούν να επιλυθούν βραχυπρόθεσμα.Οι προαναφερθείσες προτάσεις είναι ενδεικτικές καί υπογραμμίζουν πως η διευθέτηση ενός κοινωνικού ζητήματος είναι υπόθεση εφαρμογής συνδυασμένων καί όχι μεμονωμένων στρατηγικών.

Φτωχός από δούλος

Του Μάριου Μπρούσκου Στυλιανόπουλου.

 

1.Σχετικά με την τρέχουσα πολιτική καί οικονομική κατάσταση εν Ελλάδι,έχω να καταθέσω τα ακόλουθα:Είναι αναμφίλεκτο το γεγονός ότι βιώνουμε μία πρωτοφανή κρίση θεσμών καί αξιών,η κοινωνία μας είναι πομπός χαμηλής ενεργείας καί βρισκόμαστε μπροστά σε κρίσιμα διλήμματα.Η εκρυθμία είναι κλιμακούμενη,η οικονομία είναι ακόμη ασταθής καί το πολιτικό σκηνικό ιδιαίτερα εύφλεκτο.

Στο στόχαστρο βρίσκεται ο ανωφερής δρόμος του Μνημονίου,ο οποίος απαιτεί όλο καί περισσότερες θυσίες,όλο καί επαχθέστερα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητος.Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι το Μνημόνιο δεν είναι ο υπαίτιος της χαλεπότητος που αντιμετωπίζουμε,αλλά το αναμενόμενο επακόλουθο συσσωρευμένων παρελθουσών επιλογών,οι οποίες αποδείχθηκαν εσφαλμένες.Καί αυτό είναι το πλέον κρίσιμο,μιάς καί οι πολιτικές επιλογές του λαού απέβλεπαν στη θρέψη του λαίμαργου τέρατος του ατομισμού,της φυγοπονίας,του ακάματου βραχυπρόθεσμου πλουτισμού καί στην εκτόνωση πλασματικών απωθημένων.Φυσικά,οι διάφοροι ''ψευτοηγέτες'' υπηρέτησαν με ζήλο αυτές τις επιλογές καί επιδόθηκαν σε μίαν ανίερη λεηλασία του εθνικού πλούτου.Ο λαός όμως συνέχισε να τους επιβραβεύει καί για αυτό καί άλλωστε ουδέποτε αναζήτησε έναν έντιμο καί αιναρέτη ηγέτη,πολιτικώς άμεμπτο καί ηθικώς αμόλυντο.Αντιθέτως,ο ελληνικός λαός συνέχισε να κλέβει,να αθεσμοπραγεί,να μεταθέτει είς τρίτους τις ευθύνες των πράξεών του καί να είναι αναίσθητος από κάθε άποψη.Κατόρθωσε δε,με εξωφρενική ελαφρότητα,να εξανδραποδίσει την έννοια του Έθνους,να απεμπολήσει τις ρίζες του καί να ταυτιστεί με το μηδενισμό.

Αρωγός σε αυτή τη διαδικασία χρημάτισε η Αριστερά,η οποία με το πρόσχημα του δήθεν ανθρωπισμού αποδόμησε την ελληνική κοινωνία,προπαγάνδισε το λαό κατά της δημιουργικότητος καί του παραγωγικού κεφαλαίου εγκαθιστώντας συμπλέγματα κατωτερότητος καί μεμψιμοιρίας,παραχάραξε την Ελληνική Ιστορία καί κυριολεκτικά υποθήκευσε αγώνες χιλιετιών στην τράπεζα της ισότητος καί της υποβαθμίσεως.Η Δεξιά,από την άλλη,απέτυχε παταγωδώς να διαφεντεύσει κοινωνικές κατακτήσεις εθνικού πυρήνος,οι οποίες πραγματώθηκαν με αίμα καί μόχθο.Εγκατέλειψε το Έθνος στην πιό κρίσιμη καμπή της Ιστορίας του,μία καμπή που ενδεχομένως να είναι καί ολέθρια.Δεν έδωσε λύσεις αλλά χρησιμοποίησε την προθήκη του πατριωτισμού για να προωθήσει καί εκείνη κρατικοδίαιτα συμφέροντα καί αποστεωμένες ιδεολογίες.Μέσα από την πολωμένη ιδεολογική παλίρροια αναδύθηκε εντελώς ανάελπτα μία νέα παράταξη,η Χρυσή Αυγή,η οποία εκκολάφθηκε από τα άγματα της διασπάσεως της Δεξιάς.Αρχικά, φάνηκε να υπηρετεί σθεναρά τα πατριωτικά ιδεώδη καί να είναι διατεθειμένη να αγωνιστεί για ένα καλύτερο αύριο.Ωστόσο,η παράταξη αυτή δεν είναι είς θέση να δώσει λύσεις.Απέδειξε κραυγαλέα ότι υπηρετεί το σωβινισμό καί όχι τον καθάριο εθνισμό,μετέρχεται τη βία καί όχι την πολιτική ορθότητα,διευρύνει το λαϊκό διχασμό καί υπηρετεί τον εθνικοσοσιαλισμό.Η ελληνική κοινωνία οφείλει να αποκηρύξει αυτό το κίνημα που εκπροσωπείται από βανδάλους ψευτοδημεγέρτες καί προβάλλοντας τη λαθρομετανάστευση ως το μοναδικό πρόβλημα (το οποίο σαφώς καί πρέπει να διεκπεραιωθεί άμεσα καί να εξαρθρωθεί από τη ρίζα του) επιχειρεί να αλιεύσει από τα πενόμενα κοινωνικά στρώματα.Είναι σπουδαίας σημασίας να αντιληφθούμε ότι για αυτή την αιανή καί σκοτεινή πραγματικότητα φέρουμε σημαντικό μερίδιο ευθύνης.

Επομένως,δεν είναι δυνατό να προσβλέπουμε πως η κατάσταση θα μεταβληθεί από τη Βουλή ή τους Ευρωπαίους εταίρους.Η κατάσταση μπορεί να μεταβληθεί ριζικά αν τροποποιήσουμε αυτοβούλως το φάσμα της νοοτροπίας μας καί πάψουμε να υποσκελίζουμε το συνάνθρωπό μας για να φθάσουμε μερικά μέτρα παραπέρα σε λιγότερο χρόνο.Αναγνωρίζω πως είναι δυσχερές να μεταβάλλουμε μίαν άκαμπτη νοοτροπία,ωστόσο πρέπει να προσπαθήσουμε,ακόμη καί αν χρειαστεί να φτύσουμε αίμα.Απαιτούνται επώδυνες θυσίες,συλλογική συνείδηση,ανάληψη των ευθυνών καί μία εκ νέου θεώρηση του κοινωνικοοικονομικού γίγνεσθαι.

 2.Γενικά είμαι κατά των συνωμοσιολογικών θεωριών.Η αλήθεια είναι πως μερικές φορές εξάπτουν τη φαντασία,ωστόσο τις περισσότερες φορές εξυπηρετούν τον κορεσμό της ανθρώπινης περιέργειας καί της τάσεως που έχουμε να δελεαζόμαστε από εναλλακτικές καί εξωπραγματικές προσεγγίσεις.Εγώ όμως ρωτώ το εξής:Έστω ότι υπάρχουν τα σενάρια συνωμοσίας που επιδιώκουν την καταστροφή καί την υποδούλωση της χώρας μας,τα οποία φυσικά τα απορρίπτω.Εσείς που εξακολουθείτε να παραμένετε πιστοί οπαδοί στη Χρυσή Αυγή,μολονότι έχει διαπράξει πληθώρα αντιδημοκρατικών ενεργειών,οι οποίες τις περισσότερες φορές συνοδεύονται από ωμή βία καί απαξίωση της ανθρώπινης ζωής,δε σκεφτήκατε το πιό απλό.Καί δεν είναι άλλο από την πιθανότητα η Χρυσή Αυγή να εξυπηρετεί το ίδιο το σύστημα.Υποθέτουμε πως υπάρχουν οι οικονομικοί δυνάστες,οι Εβραίοι που θέλουν να μας εξαλείψουν,τα συμφέροντα της παγκοσμιοποιήσεως,οι εξωγηίνοι καί πολλοί άλλοι.

Ο άριστος τρόπος για να εφαρμοσθούν οι αρνητικές επιπτώσεις είναι η παραδοχή πως οι ισχυροί ευθύνονται για την οικονομική εξαχρείωση του λαού.Καί εκεί που ο όχλος είναι εγκαταλελειμμένος στην απόλυτη ένδεια,απαίδευτος καί διαμαρτυρόμενος για το κύμα των λαθρομεταναστών,της πενίας καί της πολιτικής ασυδοσίας,επιθυμεί να επαναστατήσει,να πάψει να είναι οσφυοκάμπτης.Δεν έχει το σθένος όμως.Η οργή είναι έντονη,αλλά ποτέ αρκετή.Λείπει ο σκαπανέας.Ο πρωτεργάτης.Το σύστημα προκειμένου να στρέψει αλλού την προσοχή του λαού καί σε μία ύστατη αλλά δεξιότεχνη απόπειρα να κατευνάσει την οργή,''πετά'' στην αρένα του αναβρασμού τη Χρυσή Αυγή.Αμόρφωτους ανθρώπους,ώς επί το πλείστον,για να μπορούν να προσεγγίσουν τα μεσαία στρώματα καί με εμφάνιση που παραπέμπει σε στρατιώτες ώστε να εμπνεύσουν την ασφάλεια καί την πειθαρχία.Ο αινόθρυπτος λαός τσιπμά το δόλωμα.Η Χρυσή Αυγή παριστάνει το''Μεσσία'' που θα διασώσει την Ελλάδα από τον όλεθρο.Στην ουσία όμως δεν τη διασώζει,απλά εκτονώνει προσωρινά το θυμό της,καταστέλλει τη συλλογική οργή με σκοπό να αφήσει κενό χώρο,ώστε να προωθηθούν οι υπόλοιπες σκοπιμότητες τις οποίες αποδέχονται οι συνωμοσιολόγοι.

Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος για να κρατήσεις κάποιον φτωχό καί δούλο;Απλά τον ταϊζεις.Τον συντηρείς στη ζωή διαιωνίζοντας τη δυστυχία του.Αξίζει να αναλογιστείτε καί αυτή την οπτική.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr