Menu

 

logoidea

Eυθύμης  Μαραμής

Eυθύμης Μαραμής

"Ελεύθερος επαγγελματίας και λάτρης της οικονομίας της αγοράς. Πιστεύω στην ατομική ευθύνη και θεωρώ τον κολεκτιβισμό ως τον μεγαλύτερο εχθρό της ελευθερίας. Μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας γράφοντας όσο πιό κατανοητά γίνεται πως τα κράτη οι εξισώσεις και οι συλλογικότητες τους, κρατάνε σε ομηρία την ατομική αυθεντικότητα, στρεβλώνουν την αξία και οδηγούν σε ηθική η/και οικονομική χρεοκοπία."

Σταλινικός "φιλελευθερισμός".

Tου Ευθύμη Μαραμή.
 
 
Η μοναδική αγορά στην Ελλάδα η οποία ρίχνει τις τιμές, είναι αυτή που καταδιώκεται με μανία απο το κράτος. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες σε χιλιάδες προϊόντα και υπηρεσίες έχουν ρίξει τις τιμές και ως "επιβράβευση" εισπράττουν σταλινικό μένος από την κυβέρνηση, φορολογία από το πρώτο ευρώ, προκαταβολή υποτιθέμενων εσόδων και εξόντωση από τον ΟΑΕΕ.
 
Η αγορά ακινήτων σε πραγματική πτώση έως και 70% στα ενοίκια, φορολογείται με πλαστές "αξίες" του 2007 και απειλείται με απαλλοτριώσεις για ανύπαρκτα έσοδα. 
 
Το κράτος εξακολουθεί να διατηρεί κλειστά επαγγέλματα, πριμοδοτεί ακόμα τους περιβόητους "τρίτους" επιδοτεί συντεχνίες, αυξάνει συνεχώς τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, τους φόρους και το κόστος των "δημοσίων υπηρεσιών".
 
Για τους γνώστες της οικονομίας της αγοράς αυτό που συμβαίνει είναι το εξής. Η πραγματική αγορά παλεύει να ρίξει και ρίχνει τις τιμές και το κράτος παλεύει να τις αυξήσει και να εξοντώσει όποια αγορά απέμεινε. Πρόκειται για καραμπινάτο κομμουνισμό-σοσιαλισμό με στόχο την απαλλοτρίωση της αγοράς, της ιδιοκτησίας, της εργασίας και τέλος της ίδιας της ελευθερίας. Όλα αυτά αποκαλούνται στην χώρα, ως "επέλαση του νεοφιλελευθερισμού" κάνοντας τα κόκκαλα του Friedrich Hayek να τρίζουν και τα μουστάκια του Στάλιν να γελάνε. 
 
Παρακολουθούμε έκπληκτοι αυτές τις μέρες το θέμα με τις αποδείξεις των σούπερ μάρκετ και των βενζινάδικων και διαπιστώνουμε το μέγεθος του πολυδιάστατου ταλέντου του ΥΠΟΙΚ Γιάννη Στουρνάρα. Ο κύριος Στουρνάρας στην βουλή έχει δηλώσει πως έχει επιρροές από τον οικονομολόγο Κέϋνς τον Λένιν και τον Μάρξ. Στο θέμα λοιπόν των αποδείξεων αποδεικνύεται άνθρωπος των λόγων και όχι των πράξεων. Η πρακτική "τόνωσης της ζήτησης"  είναι καθαρά Κεϋνσιανής έμπνευσης και ο ΥΠΟΙΚ ουσιαστικά ζητά να πάμε στα μπουζούκια και σε εστιατόρια-bar ώστε να  δεχτεί ως "απαλλακτικό" στοιχείο τις αποδείξεις των συγκεκριμένων επιχειρήσεων. Κατόπιν σαφώς επηρεασμένος
από τον Λένιν, "κλειδώνει" την επιτυχία του μέτρου επιβάλλοντας πρόστιμα και κατασχέσεις σε όσους δεν του παραδώσουν αποδείξεις πως είναι πιστοί στην εφαρμογή των ευφυών "οικονομικών" του πρακτικών.
 
Ο παραλογισμός δεν σταματά εκεί. Η κυβέρνηση αποδεικνύεται ανίκανη και άβουλη στην άρση των εκατοντάδων περιορισμών που κρατούν ασφυκτικά κλειστή την Ελληνική αγορά. Οι συντεχνίες απειλούν με απεργίες, κλείσιμο δρόμων και γενική αναταραχή, έτσι και αρθούν τα προνόμια τους. Το πελατειακό σύστημα αντιστέκεται σθεναρά και η κυβέρνηση αποτελούμενη από παλαιάς κοπής προσωπικό, δεν φαίνεται να γνωρίζει άλλο τρόπο διακυβέρνησης πέρα από την ψηφοθηρία μέσω παροχών και προνομίων στα σοβιέτ της δύστυχης χώρας μας. 
 
Όταν αντιληφθούν όλοι οι φωστήρες που κυβερνάνε τον τόπο, πως οι αντοχές των ανένταχτων πολιτών τελείωσαν, πως δεν μπορεί να διατηρείται εσαεί εμπορικό πλεόνασμα μέσω ανελέητης φορολογίας και διατήρησης του πελατειακού κράτους, θα είναι πλέον πολύ αργά για την χώρα.
 

Ο φαύλος κύκλος της φορολογίας.

Του Ευθύμη Μαραμή.
 
"Το δαιδαλώδες φορολογικό, Ελληνικό σύστημα με τις εκατοντάδες παραμέτρους οι οποίες πλήττουν συντριπτικά τους ιδιώτες, δεν ανακαλύφθηκε σήμερα. Μέσα σε αυτό το σύστημα, όσοι γνωρίζουν την Ελληνική αγορά, γνωρίζουν επίσης πως είναι αδύνατο να επιβιώσει μια μικρομεσαία επιχείρηση ανέκαθεν. Η φοροδιαφυγή ήταν είναι και θα είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης της οποιασδήποτε μικρομεσαίας επιχείρησης και όσοι λένε το αντίθετο είναι απλά άσχετοι. 
 
Επιπροσθέτως, κάποιοι που θέλουν να αποκαλούνται φιλελεύθεροι και θεωρούν ως "νόμο της αγοράς" την φορολογία και δη μια φορολογία ανάλογη του Ελληνικού κράτους, θα πρέπει να ανοίξουν κάποιο βιβλίο ώστε πριν μας αμολήσουν τις "φιλελεύθερες" αρλούμπες τους οι οποίες διατείνονται πως "όποιος δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στην αγορά, ας κλείσει", να ενημερωθούν πως η κρατική παρέμβαση σε κάθε ΜΑ κάθε φιλελεύθερο βιβλίο οικονομικών, θεωρείται ως εμπόδιο και όχι ως φυσικό σώμα της αγοράς. Επίσης, οι φεντεραλιστές Ευρωπαϊστές "φιλελεύθεροι" που παριστάνουν τους συνεπείς γνώστες της οικονομίας , μπορούν να απευθυνθούν και στην αγαπημένη τους τρόικα και να ρωτήσουν πόσους περιορισμούς και περίεργους φόρους έχει η Ελληνική "αγορά". ακόμα και ο Θεός τους Τόμσεν έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά με τους φόρους υπερ τρίτων τετάρτων και τριακοστών έκτων, στην Ελληνική οικονομία.
 
Βέβαια μπορούν να απευθυνθούν και στον αγαπημένο τους ΥΠΟΙΚ Γιάννη Στουρνάρα, ώστε να μάθουν πως οι Έλληνες υπο-φορολογούνται. Θα βρούνε και άρθρα υποστήριξης γραμμένα από δημοσιογραφικούς ταγούς του "φιλελευθερισμού"  οι οποίοι επιβεβαιώνουν τον κύριο Στουρνάρα με άρθρα τους σε καθεστωτικά έντυπα- ευαγγέλια και υποστηρίζουν τις διασώσεις τραπεζών ως άκρως φιλελεύθερα μέτρα. Υποστηρίζουν επίσης πως τα ακίνητα στην Ελλάδα δεν φορολογούνται όταν όλοι γνωρίζουν πως τα δημοτικά τέλη περιλαμβάνουν και τέλη ακίνητης περιουσίας. Σε όσα κράτη φορολογούνται τα ακίνητα δε, αυτό συμβαίνει από τους τοπικούς δήμους οι οποίοι δεν επιχορηγούνται από τα κράτη και εισπράττουν τέλη και απο τα εκκλησιαστικά και απο τα κρατικά ακίνητα. Στην Ελλάδα πληρώνουν τέλη μόνο οι ιδιώτες στους δήμους και οι δήμοι επιχορηγούνται από το κράτος.
 
Τα κράτη έχουν πολλούς και διάφορους τρόπους φορολογίας. Πέραν της φορολογίας εισοδήματος, η καθημερινότητά μας είναι μια ασταμάτητη και διαρκής φορολογήσιμη διαδικασία. Ειδικοί φόροι σε αλκοόλ και καπνό, ειδικοί φόροι στα καύσιμα. Ειδικοί φόροι στην κινητή τηλεφωνία, τέλη κυκλοφορίας, ειδικοί φόροι πολυτελείας, φόρος επιτηδεύματος, φόροι υπέρ τρίτων όπως προανέφερα και φυσικά ο γνωστός και μη εξαιρετέος Φ.Π.Α.
 
 
Καθίστε τώρα και σκεφτείτε πόσο ευχαριστημένοι είσαστε από το Ελληνικό κράτος και τις υπηρεσίες του και σχηματίστε ουρές ώστε να συνεχίσετε να τροφοδοτείτε τον Λεβιάθαν.
 

Οι επτά πληγές του παραστατικού χρήματος.

Tου Ευθύμη Μαραμή.
 
Το τραγικό με την ανάλυση που ακολουθεί απο τον Philipp Bagus είναι πως οι περισσότερες απο τις συνέπειες που περιγράφει ως αποτέλεσμα των πρακτικών του παραστατικού χρήματος (fiat money) που επικράτησαν μέτα τον Β.Π.Π. συμβαίνουν ήδη στην Ελλάδα με τον χειρότερο τρόπο. Η Αυστριακή σχολή οικονομικών, έχει προβλέψει την καταστροφή που θα προκληθεί απο τις Κεϋνσιανές εγκληματικές πολιτικές τόνωσης της ζήτησης και πιστωτικής επέκτασης. Η Ελλάδα αποτελεί κυριολεκτικά μια πλήρη επιβεβαίωση των Χαγυεκ, Μίζες, Ρόθμπαρντ, ως προς τον όλεθρο που προκαλεί ο σοσιαλισμός. Η Αυστριακή σχολή οικονομικών αποτελεί μια πραγματική λύτρωση για οποιονδήποτε Έλληνα μικρομεσαίο καπιταλιστή, καθώς θα μπορέσει να βάλει σε τάξη την αντίληψη για την ελευθέρα αγορά.
 
Μετάφραση: Ευθύμης Μαραμής
 
"Ένα σύστημα χάρτινου χρήματος περιέχει τους σπόρους της δικής της καταστροφής του. Ο πειρασμός για το μονοπωλιακό παραγωγό χρήματος για την αύξηση της προσφοράς χρήματος είναι σχεδόν ακαταμάχητος. Σε ένα τέτοιο σύστημα, με συνεχώς αυξανόμενη προσφορά χρήματος και, κατά συνέπεια, συνεχώς αυξανόμενες τιμές, δεν έχει και πολύ νόημα να αποταμιεύσετε σε μετρητά για να αγοράσετε περιουσιακά στοιχεία αργότερα.Μια καλύτερη στρατηγική, δεδομένης αυτής της κατάστασης, είναι να πάτε σε χρέος για την αγορά περιουσιακών στοιχείων και να ξεπληρώσετε τα χρέη αργότερα με ένα υποτιμημένο νόμισμα. Επιπλέον, είναι λογικό να αγοράσεις περιουσιακά στοιχεία που μπορεί αργότερα να ενεχυριάσεις ως εξασφαλίσεις για τη λήψη περαιτέρω τραπεζικών δανείων. Ένα σύστημα χάρτινου χρήματος οδηγεί σε υπερβολικό χρέος.
 
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους παίκτες που μπορούν να αναμένουν ότι θα διασωθούν (bail out) με φρεσκοτυπωμένα χρήματα, όπως οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι τράπεζες, και οι κυβερνήσεις.
 
Είμαστε τώρα σε μια κατάσταση που μοιάζει με ένα αδιέξοδο για το σύστημα χάρτινου χρήματος. Μετά τον τελευταίο κύκλο, οι κυβερνήσεις διέσωσαν και καθάρισαν τις κακές επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα και αύξησαν τις δημόσιες δαπάνες για το welfare state. Ελλείμματα και χρέη έχουν εκτιναχθεί στα ύψη. Οι κεντρικές τράπεζες τύπωσαν χρήμα για να αγοράσουν δημόσιο χρέος (ή να αποδεχτούν ως εγγύηση των δανείων στο τραπεζικό σύστημα) σε πρωτοφανή ποσά. Τα επιτόκια μειώθηκαν κοντά στο μηδέν. Τα ελλείμματα παραμένουν μεγάλα. Καμία ουσιαστική πραγματική ανάπτυξη δεν διαφαίνεται. Ταυτόχρονα, τα τραπεζικά συστήματα και άλλοι χρηματοπιστωτικοί παίκτες κάθονται σε μεγάλους σωρούς δημόσιου χρέους. Μια δημόσια χρεοκοπία θα προκαλέσει αμέσως την πτώχευση του τραπεζικού τομέα. Η αύξηση των επιτοκίων σε πιο ρεαλιστικά επίπεδα ή πώληση των περιουσιακών στοιχείων που αγοράσθηκαν από την κεντρική τράπεζα θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη φερεγγυότητα του τραπεζικού τομέα, τις υπερχρεωμένες επιχειρήσεις, και την κυβέρνηση.Μοιάζει πως ακόμη και η επιβράδυνση της εκτύπωσης χρήματος (που σήμερα ονομάζεται "QE tapering») θα μπορούσε να προκαλέσει ένα φαύλο κύκλο χρεοκοπίας. Η δραστική μείωση των δημόσιων δαπανών και των ελλειμμάτων δεν φαίνονται πολύ πιθανά σενάρια, δεδομένων των αντικινήτρων για τους πολιτικούς στις δημοκρατίες.
 
Έτσι, θα είναι εκτύπωση χρήματος μια σταθερά, με τα επιτόκια κοντά στο μηδέν έως ότου οι άνθρωποι χάσουν την εμπιστοσύνη τους στο χάρτινο χρήμα ; Μπορεί να διατηρηθεί το σύστημα του χάρτινου χρήματος ή θα έχουμε αναγκαστικά ένα υπερπληθωρισμό αργά ή γρήγορα;
 
Υπάρχουν τουλάχιστον επτά πιθανότητες:
 
1. Inflate . Οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες μπορούν απλά να προχωρήσουν στον δρόμο του πληθωρισμού και να εκτυπώσουν όλα τα χρήματα που απαιτούνται για να διασωθεί το τραπεζικό σύστημα, οι κυβερνήσεις, και άλλοι υπερχρεωμένοι παράγοντες. Αυτό θα αυξήσει περαιτέρω τον ηθικό κίνδυνο. Αυτή η επιλογή οδηγεί τελικά σε υπερπληθωρισμό, . Οι οφειλέτες κερδίζουν, οι αποταμιευτές χάνουν. Ο πλούτος του χάρτινου χρήματος που οι άνθρωποι έχουν αποταμιεύσει κατά τη διάρκεια ζωής τους δεν θα είναι σε θέση να εξασφαλίσει ένα τόσο υψηλό βιοτικό επίπεδο, όπως είχαν οραματιστεί.
 
2. Default on Entitlements. Οι κυβερνήσεις μπορούν να βελτιώσουν την οικονομική τους θέση, απλά μην τηρώντας τις υποσχέσεις τους. Οι κυβερνήσεις μπορούν, για παράδειγμα, να μειώσουν δραστικά τις δημόσιες συντάξεις, την κοινωνική ασφάλιση και τα επιδόματα ανεργίας ώστε να εξαλείψουν τα ελλείμματα και να πληρώσουν τα συσσωρευμένα χρέη. Πολλά δικαιώματα, που οι άνθρωποι είχαν αρχικά υπολογίσει πως θα τους αποδοθούν, θα αποδειχθούν πλάνη.
 
3. Repudiate Debt. Οι κυβερνήσεις μπορούν επίσης να αποκηρύξουν τα χρέη τους . Αυτό οδηγεί σε απώλειες για τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές εταιρείες που έχουν επενδύσει τις αποταμιεύσεις των πελατών τους σε κρατικά ομόλογα. Οι άνθρωποι βλέπουν την αξία των αμοιβαίων κεφαλαίων τους, τα επενδυτικά κεφάλαια και την ασφάλιση να βυθίζονται αποκαλύπτοντας έτσι τις ήδη υπαρκτές απώλειες. Η προεπιλογή της κυβέρνησης θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Ο φαύλος κύκλος πτώχευσης των υπερχρεωμένων θα είναι ένας οικονομικός Αρμαγεδδών. Ως εκ τούτου, οι πολιτικοί μέχρι τώρα έχουν κάνει τα πάντα για να αποτρέψουν αυτήν την επιλογή.
 
4. Financial Repression. Ένας άλλος τρόπος για να βγούμε από την παγίδα του χρέους είναι η οικονομική καταστολή . Η χρηματοοικονομική καταστολή είναι ένας τρόπος διοχέτευσης περισσότερων κονδυλίων για την κυβέρνηση διευκολύνοντας έτσι τη δημόσια εκκαθάριση του χρέους. Η Οικονομική καταστολή μπορεί να προκύψει από νομοθεσία που καθιστά λιγότερο ελκυστικές τις εναλλακτικές επενδύσεις, ή πιο άμεσα σε ρύθμιση που ωθεί τους επενδυτές να αγοράσουν κρατικά ομόλογα. Μαζί με την πραγματική ανάπτυξη και τις περικοπές δαπανών, η χρηματοοικονομική καταστολή μπορεί να λειτουργήσει για να μειώσει ουσιαστικά τα φορτία του δημόσιου χρέους.
 
5. Pay Off Debt. Το πρόβλημα της υπερχρέωσης μπορεί επίσης να λυθεί μέσω φορολογικών μέτρων. Ο στόχος είναι η εξάλειψη των κυβερνητικών χρεών και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μέσω της φορολογίας. Με τη μείωση της υπερχρέωσης, η ανάγκη για την κεντρική τράπεζα να κρατήσει το επιτόκιο χαμηλά και να συνεχίσει την εκτύπωση χρήματος ανακουφίζεται. Το νόμισμα θα μπορούσε να τεθεί σε υγιέστερη βάση και πάλι. Προς το σκοπό αυτό, η κυβέρνηση απαλλοτριώνει πλούτο σε μαζική κλίμακα για να ξεπληρώσει τα χρέη της κυβέρνησης.Η κυβέρνηση αυξάνει απλώς τους υφιστάμενους συντελεστές φόρων ή μπορεί να επιβάλει άμεση δήμευση και απαλλοτρίωση πλούτου. Χρησιμοποιεί αυτές τις εισπράξεις για να πληρώσει τα χρέη της και να ανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες. Πράγματι, το ΔΝΤ πρότεινε πρόσφατα ένα one-time 10 τοις εκατό φόρο επί της περιουσίας στην Ευρώπη, προκειμένου να μειωθούν τα υψηλά επίπεδα δημόσιου χρέους. Μεγάλες περικοπές κλίμακας των δαπανών θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή των χρεών. Μετά το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ κατάφεραν να μειώσουν την αναλογία του χρέους προς το ΑΕΠ από το 130 τοις εκατό το 1946 έως 80 τοις εκατό το 1952. Ωστόσο, φαίνεται απίθανο ότι μια τέτοια μείωση του χρέους μέσω περικοπών των δαπανών θα μπορούσε να λειτουργήσει και πάλι. Αυτή τη φορά οι ΗΠΑ δεν στέκονται στο τέλος ενός κερδισμένου πολέμου. Οι κρατικές δαπάνες μειώθηκαν στο μισό από 118 δισεκατομμύρια δολάρια το 1945 σε 58 δισεκατομμύρια δολάρια το 1947 , κυρίως μέσω περικοπών στις στρατιωτικές δαπάνες. Παρόμοιες περικοπές δαπανών σήμερα δεν φαίνεται πιθανό να συμβούν, χωρίς να προκύψει μεγάλη πολιτική αντίδραση καθώς θα χρεοκοπήσουν υπερχρεωμένοι παράγοντες που χρηματοδοτούνται από τις στρατιωτικές δαπάνες των κυβερνήσεων.
 
6.Currency Reform. Υπάρχει η δυνατότητα μιας μεταρρύθμισης στο νόμισμα, συμπεριλαμβανομένης της (μερικής) αθέτησης για το δημόσιο χρέος. Η επιλογή αυτή είναι επίσης πολύ ελκυστική, αν κάποιος θέλει να εξαλείψει την υπερχρέωση, χωρίς να ασκεί ισχυρό πληθωρισμό των τιμών. Είναι σαν να πατήσουν το κουμπί reset και να συνεχίσουν το καθεστώς του χάρτινου χρήματος. Μια τέτοια μεταρρύθμιση εργάστηκε στη Γερμανία μετά το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο (μετά τον τελευταίο πόλεμο η χρηματοοικονομική καταστολή δεν ήταν επιλογή), όταν το παλιό χαρτονόμισμα, το Reichsmark, αντικαταστάθηκε από ένα νέο χαρτονόμισμα, το γερμανικό μάρκο. Σε αυτή την περίπτωση, οι αποταμιευτές οι οποίοι κατέχουν μεγάλες ποσότητες του παλιού νομίσματος θα χάσουν τις αποταμιεύσεις τους, αλλά τα φορτία του χρέους για πολλούς ανθρώπους θα μειωθούν.
 
7. Bail-in . Θα μπορούσε να υπάρξει ένα bail-in .Σε ένα bail-in, όπως συνέβη στην Κύπρο, πιστωτές (αποταμιευτές) μετατρέπονται σε μετόχους των τραπεζών. Τα τραπεζικά χρέη μειώνονται και αυξάνεται του μετοχικό κεφάλαιο. Η προσφορά χρήματος μειώνεται. Ένα bail-in ανακεφαλαιοποιεί το τραπεζικό σύστημα, και εξαλείφει τις επισφάλειες (bad depts.) ταυτόχρονα. To ενεργητικό (μετοχικό κεφάλαιο) μπορεί να αυξηθεί τόσο πολύ, ώστε μια μερική αθέτηση των κρατικών ομολόγων δεν θα απειλήσει τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος. Οι αποταμιευτές θα υποστούν ζημίες. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι που επένδυσαν σε ασφάλειες ζωής που με τη σειρά τους αγόρασαν τραπεζικές υποχρεώσεις ή κρατικά ομόλογα θα υποστούν απώλειες. Ως αποτέλεσμα, η υπερχρέωση της τράπεζες και της κυβέρνησης μειώνεται.
 
Οποιαδήποτε από τις επτά επιλογές, ή συνδυασμούς δύο ή περισσότερων επιλογών, μπορεί να βρίσκονται μπροστά μας. Σε κάθε περίπτωση θα αποκαλυφθεί η ζημιά που θα υποστείτε και θα σταματήσει η ψευδαίσθηση πλούτου . Βασικά, οι φορολογούμενοι, οι αποταμιευτές, οι χρήστες του νομίσματος τελούν υπό εκμετάλλευση ώστε να μειωθούν τα χρέη και να τεθεί το νόμισμα σε μια πιο σταθερή βάση. Ένας φόρος περιουσίας, μια νομισματική μεταρρύθμιση ή ένα bail-in δεν είναι πολύ δημοφιλείς επιλογές πολιτικής, γιατί κάνουν τις απώλειες βάναυσα εμφανείς αμέσως.Η πρώτη επιλογή του πληθωρισμού είναι πολύ πιο δημοφιλής με τις κυβερνήσεις να κρύβουν το κόστος της διάσωσης των υπερχρεωμένων παραγόντων. Ωστόσο, υπάρχει ο κίνδυνος ότι ο πληθωρισμός σε κάποιο σημείο ξεφεύγει από τον έλεγχο. Και ο μονοπωλιακός παραγωγός χρήματα δεν θέλει να χάσει το προνόμιο του από μια νομισματική κατάρρευση. Πριν φτάσουν στο σημείο ενός ξέφρενου πληθωρισμού, οι κυβερνήσεις θα αναλογίζονται ολοένα και περισσότερο τις άλλες επιλογές, όπως αυτές οι εναλλακτικές λύσεις θα μπορούσαν να επιτρέψουν την επαναφορά του συστήματος.
 
Ο Philipp Bagus είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Universidad Rey Juan Carlos. Είναι συνεργάτης μελετητής του Ludwig von Mises Institute
 
How the Paper Money Experiment Will End
mises.org
 

Το φάντασμα του Χίτλερ στην παγκόσμια οικονομία.

Tου Ευθύμη Μαραμή (μετάφραση από Chris Rossini)
 
"Ο Hjalmar Schacht ήταν ο άνθρωπος των οικονομικών του Χίτλερ. Σύμφωνα με τη Wikipedia , ο Schacht: "έγινε υποστηρικτής του Αδόλφου Χίτλερ και του Ναζιστικού Κόμματος, και υπηρέτησε στην κυβέρνηση του Χίτλερ ως πρόεδρος της Reichsbank και Υπουργός Οικονομικών. Ως εκ τούτου, o Schacht έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εφαρμογή των πολιτικών του Χίτλερ. "
Όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη με τον Χίτλερ. Αλλά τι συνέβη με τον Schacht;
Στις 9 Ιούν, 1947 ο Henry Hazlitt έγραψε στο Newsweek :
"Ο Ναζισμός νικήθηκε στον πόλεμο. Ο Hjalmar Schacht είναι στη φυλακή."
Ο Χίτλερ ήταν νεκρός, και o οικονομικός του "μάγος" στη φυλακή.
Αλλά τι θα γινόταν με τις οικονομικές πρακτικές που οι δύο θα εφάρμοζαν από κοινού; Τι τους συνέβη;
Ο Hazlitt συνεχίζει:
"Αλλά ο Schacht και οι επιζώντες σύντροφοι του θα πρέπει να αισθάνονται μια παρηγοριά, μια δικαίωση. Πρακτικά η ιδεολογία του Schacht έχει κατακτήσει την Ευρώπη. Το σύστημα ελέγχου των τιμών, του ελέγχου μισθών, του ελέγχου κέρδους, του ελέγχου τόκων, του συναλλαγματικού ελέγχου, ο έλεγχος του εξωτερικού εμπορίου, των μεριδίων διμερών συμβάσεων, οι προτεραιότητες, οι χορηγήσεις, οι ποσοστώσεις με ειδική άδεια που απαιτούνται όλο και περισσότερο, και με τον τεράστιο πληθωρισμό κρυμμένο με την βοήθεια όλων αυτών των ανωτέρω μηχανισμών - έχουμε ξεκάθαρα την επικράτηση των ιδεών του Schacht. Και αυτό είναι το οικονομικό σύστημα που σχεδόν κάθε χώρα στην Ευρώπη έχει πλέον υιοθετήσει."
Έτσι, αποδεικνύεται πως οι ιδέες δεν πεθαίνουν, ούτε περιορίζονται σε ένα κελί. Κάθε μία από αυτές τις ιδέες, αγκαλιάστηκαν, όχι μόνο από την Ευρώπη, αλλά και από τις ΗΠΑ εξίσου.
Η εξωτερική πολιτική και οι φιλοδοξίες του Χίτλερ μπορεί να ηττήθηκαν στον πόλεμο. Ωστόσο, το ίδιο δεν συνέβη και με την οικονομική του πολιτική . Οι ιδέες του αγκαλιάστηκαν και εφαρμόστηκαν από τους νικητές του πολέμου.
Περισσότερο από κάθε άλλο σύστημα ιδεών, ο φασισμός θα πρέπει να είναι το νούμερο 1 στην Libertarian λίστα προτεραιότητας, ώστε αυτός να απομυθοποιηθεί και να αντιμετωπιστεί. Οι κυβερνητικές ελίτ γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν ισχύ στο πλαίσιο ενός κομμουνιστικού συστήματος. Ωστόσο, πιστεύουν ότι ο φασισμός αποτελεί το "χρυσό δισκοπότηρο" τους.
Τι είναι ο φασισμός;
Ο Lew Rockwell εξηγεί:
Ο φασισμός είναι ένα σύστημα διακυβέρνησης όπου ο ιδιωτικός τομέας μετατρέπεται σε καρτέλ, ο κεντρικός σχεδιασμός καθορίζει την οικονομία και επιδοτεί την παραγωγή, ενισχύει το αστυνομικό κράτος, αρνείται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις ελευθερίες των ατόμων, και καθιστά το κράτος ως τον απόλυτο κυρίαρχο στην κοινωνία.
Μήπως αυτό ακούγεται σαν την Αμερική σήμερα; Χρειάζεται να το ρωτήσω κιόλας;
Συμμετέχουμε όλοι στον αγώνα κατά του φασισμού. Οπλιστείτε διανοητικά και διαλεκτικά. Διαθέτετε τα εργαλεία; Αν όχι αποκτήστε τα.
 
 
 
 
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr