Menu

 

logoidea

Eυθύμης  Μαραμής

Eυθύμης Μαραμής

"Ελεύθερος επαγγελματίας και λάτρης της οικονομίας της αγοράς. Πιστεύω στην ατομική ευθύνη και θεωρώ τον κολεκτιβισμό ως τον μεγαλύτερο εχθρό της ελευθερίας. Μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας γράφοντας όσο πιό κατανοητά γίνεται πως τα κράτη οι εξισώσεις και οι συλλογικότητες τους, κρατάνε σε ομηρία την ατομική αυθεντικότητα, στρεβλώνουν την αξία και οδηγούν σε ηθική η/και οικονομική χρεοκοπία."

Μία απαράδεκτη συμβουλή προς τους Έλληνες και η πραγματικά φιλελεύθερη πρόταση.

Του Ευθύμη Μαραμή.
 
 
"Το καλοκαίρι του 2012, ο Roger Bootle κέρδισε το βραβείο "Lord Wolfson" για την καλύτερη συμβουλή προς μια χώρα η οποία, ως υποθετικό σενάριο, θα αποχωρούσε απο την Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση ( μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η συμβουλή αυτή απευθυνόταν στην Ελλάδα ) . Μια πιο κρατικιστική , αντι - φιλελεύθερη πολιτική δύσκολα θα μπορούσε προτείνει ο εν λόγω κύριος και είναι λυπηρή η νοοτροπία των κριτών της επιτροπής που επέλεξε ο Λόρδος Wolfson . Η συμβουλή του ήταν διαμετρικά αντίθετη με εκείνη του Δρ Philipp Bagus , του οποίου η φιλελεύθερη , διάφανη και προσανατολισμένη στην ελεύθερη αγορά πρόταση, απορρίφθηκε υπέρ της προτροπής του κ. Bootle για ένα μυστικό σχέδιο επιβολής  μέτρων που θα εξυπηρετούν μόνο την κυβέρνηση και το κράτος.
 
Η κρατικίστικη συμβουλή του Bootle οφείλεται στην σύγχυσή του και στην άγνοια βασικών οικονομικών καθώς αντιλαμβάνεται τα συμπτώματα ως αιτίες (όπου αιτίες, το κράτος) . Δεν προσφέρει καμία εξήγηση για την προέλευση του δυσβάσταχτου  χρέους της Ελλάδας , του δομικού υψηλού κόστους στην χώρα και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας , πέρα από την τυπική κεϋνσιανή αντίληψη της ανεπαρκούς συνολικής ζήτησης στην αγορά. Μόλις καταπίνεται, αυτή η απατηλή άποψη , η συνταγή που ακολουθείται είναι γνωστή , δηλαδή , να υποτιμηθεί το νόμισμα για την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας έναντι των ξένων αγορών , πράγμα το οποίο θα αυξήσει την συνολική ζήτηση και θα βοηθήσει στην μείωση της ανεργίας . Α! και οι Έλληνες μπορούν να μην αποπληρώσουν το εξωτερικό χρέος τους , αφού η ιστορία δείχνει ότι αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Αλήθεια; Φυσικά όχι!
 
 Παρά τις επαναλαμβανόμενες βραβεύσεις και τις συστάσεις του, η απαράδεκτη πρόταση του κ. Bootle μπορεί να συνοψιστεί σε μια φράση: "Με πλήρη μυστικότητα και χωρίς προηγούμενη συζήτηση , να επαναπροσδιοριστεί το σύνολο των ελληνικών τραπεζικών λογαριασμών απο ευρώ σε δραχμές και να υποτιμηθεί η δραχμή. Αυτό ήταν ! Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να περικοπούν οι δημόσιες δαπάνες . Μάλλον το αντίθετο , επειδή οι δημόσιες δαπάνες δεσπόζουν ως δυνάμεις προσφοράς στην Κεϋνσιανή αντίληψη της συνολικής ζήτησης, δεν πρέπει να μειωθούν. Επιπροσθέτως το απόρρητο και η μυστικότητα  είναι απαραίτητα για να εφαρμοστεί το σχέδιο του κ. Bootle. Αν οι Έλληνες πάρουν χαμπάρι τι επρόκειτο να συμβεί , θα λάβουν μέτρα για να προστατεύσουν τις περιουσίες τους , όπως η μεταφορά των τραπεζικών καταθέσεων τους σε ευρώ, σε τράπεζες π.χ. στη Γερμανία. Ο κ. Bootle αναφέρεται σε μια τέτοια εξέλιξη ως μια κρίση! Αλλά κρίση για ποιον; Μα για το κράτος, την κυβέρνηση φυσικά! Το συμφέρον του πολίτη είναι η προστασία του από την απώλεια των καταθέσεών του. Το σχέδιο του κ. Bootle δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ληστεία εις βάρος των Ελλήνων μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα.
 
-Δώστε στους Έλληνες ένα καλύτερο νόμισμα - Ο στόχος της νομισματικής μεταρρύθμισης
 
Η νομισματική μεταρρύθμιση είναι απαραίτητη, μην τρέφετε καμία αυταπάτη για αυτό. Θα πρέπει να αντικατασταθεί ένα κακό νόμισμα με ένα καλύτερο . Αλλά ο κ. Bootle  και οι κεϋνσιανοί κρατιστές συνάδελφοι του  βλέπουν τον κόσμο ανάποδα . Στον κόσμο τους, της συνολικής ζήτησης , ένα ασθενέστερο νόμισμα είναι πάντα προτιμότερο από ένα ισχυρότερο , γιατί ένα αδύναμο νόμισμα καθιστά υποτίθεται ένα έθνος πιο ανταγωνιστικό στις διεθνείς αγορές . Αλλά αυτό είναι καθαρή απάτη. Ένα αδύναμο νόμισμα, όχι μόνο καθιστά τις αναγκαίες εισαγωγές πιο ακριβές , όχι μόνο μειώνει το βιοτικό επίπεδο, αλλά αποτελεί και ξεπούλημα των δομών και των πόρων του έθνους σε κάθε ξένο.
 
Όπως έχει επισημανθεί στο βιβλίο " Αξία στην απαξίωση; " και όπως ο James Miller επισημαίνει στο βιβλίο " Mark Carney του Zero - Sum Game », η υποτίμηση του νομίσματος είναι απλώς μια μεταφορά πλούτου από το σύνολο των πολιτών ενός έθνους σε πολιτικά ευνοημένες βιομηχανίες και επαγγελματικές ομάδες , συνήθως εξαγωγικές. Δεν είναι τίποτα διαφορετικό από το  να δίνεις μια επιδότηση σε οποιοδήποτε εγχώριο παραγωγό . Η επιδότηση αυτή καταβάλλεται από όλους τους πολίτες της χώρας , όχι από τους ξένους που αγοράζουν τα επιδοτούμενα προϊόντα . Παίρνουν ένα όφελος κοψοχρονιά και δημιουργούνται ανισότητες . Επιπρόσθετα , η υποτίμηση δεν κάνει ένα έθνος πιο ανταγωνιστικό . Δεν κάνει τίποτα για να τονώσει την εγχώρια αποταμίευση ή την επένδυση εξωτερικών κεφαλαίων , η οποία οδηγεί στην αύξηση της χρήσης των κεφαλαίων ανά κάτοικο (capital per capita) , τη μοναδική πηγή αύξησης της παραγωγικότητας των εργαζομένων και την μόνη πηγή αύξησης των πραγματικών μισθών . Η Υποτίμηση υποκρύπτει την επαχθή καταστροφή πλούτου ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρατικής παρέμβασης και κρύβει το πραγματικό κόστος του χρεοκοπημένου κράτους πρόνοιας , το οποίο βασίζεται στην επιβολή υψηλών φόρων για τη χρηματοδότηση της  κατανάλωσης εις βάρος της μελλοντικής ευημερίας. Αυτά που δαπανά το κράτος χάνονται από την αποταμίευση και δεν μπορούν να επενδυθούν, άσχετα από το  πόσο φθηνό είναι το νόμισμα.
 
Σε αντίθεση με όσα λέει ο κ. Bootle ότι "η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας είναι άσχετη με το στόχο της μείωσης  του χρέους" η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να μειώσει το χρέος χωρίς να γίνει πιο ανταγωνιστική . Μπορεί κάλλιστα να είναι αδύνατο για την Ελλάδα να πληρώσει όλα τα χρέη της , αλλά αυτό δείχνει απλώς τη δεινή πραγματικότητα της σημερινής πολιτικής. Δεν κάνει τίποτα για να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα . Η αύξηση του χρέους πρέπει να σταματήσει ! Πρέπει να σταματήσει τώρα !
 
Ο κ. Bootle παρεξηγεί εντελώς την αιτία κρίσης χρέους της ευρωζώνης , όταν αποτυγχάνει να δει ότι τα δάνεια της ΕΚΤ σε ευρώ που κρατούν σε αιχμαλωσία τις εθνικές τράπεζες (τις τράπεζες των χωρών), με άχρηστα κρατικά ομόλογα ως εγγύηση, είναι ο τρόπος με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση επιδοτεί και διατηρεί τις αποτυχημένες οικονομικές πολιτικές των κυβερνήσεων. Εφ 'όσον η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να πάρει απεριόριστα δάνεια σε ευρώ από την ΕΚΤ, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μεταρρυθμίσει την οικονομία της χώρας και δεν θα υπάρχει τέλος στην κρίση χρέους. (σ.σ. το χρέος της Ελλάδας έχει ανέλθει από το 129% του ΑΕΠ στο 176% του ΑΕΠ από το 2009 ως το 2013).
 
Δηλαδή ο κ. Bootle προτείνει ένα χειρότερο νόμισμα, μια υποτιμημένη  δραχμή, ως αντικαταστάτη ενός κακού νομίσματος, του ευρώ. Και αν οι Έλληνες αντισταθούν ολοκληρωτικά στην  κλοπή μέσω της υποτίμησης, τότε η κυβέρνηση θα πρέπει να εγκλωβίσει τον πλούτο τους στο εσωτερικό, ώστε να το λεηλατήσει αργότερα, με τη χρήση ελέγχων διακίνησης κεφαλαίων ώστε να σταματήσει τις μεταφορές ευρώ σε ασφαλέστερες  ξένες τράπεζες. Το γεγονός ότι η ελεύθερη κυκλοφορία  κεφαλαίων ήταν ένας από τους πυλώνες του ευρωπαϊκού εγχειρήματος προφανώς πρέπει να θυσιαστεί προς όφελος του κράτους και εις βάρος των κατοίκων της χώρας. Στην πραγματικότητα, ο κ. Bootle παραδέχεται ότι οι έλεγχοι διακίνησης κεφαλαίου είναι παράνομοι σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία της ΕΕ, αλλά τους συνιστά. Όλοι οι τύραννοι και οι δικτάτορες λατρεύουν τις κρίσεις μιας και είναι η μεγάλη τους ευκαιρία να καταπατήσουν τους νόμους.
 
-Πραγματικά Φιλελεύθερες εναλλακτικές λύσεις
 
Ο Δρ Philipp Bagus του Πανεπιστημίου Χουάν Κάρλος της Μαδρίτης, προτείνει μια πραγματική φιλελεύθερη λύση.  Θα πρέπει να προϋπάρξει  μια μακρά περίοδος δημόσιας συζήτησης ως προς τις εναλλακτικές λύσεις για την έξοδο από το ευρώ, το οποίο θα δώσει αρκετό χρόνο στους Έλληνες να μετακινήσουν την περιουσία τους μακριά από τους άπληστα χέρια των κυβερνήσεων τους, σε περίπτωση που αποφασίσουν να το πράξουν. Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ κρίση θα μπορούσε να λυθεί με αυτόν τον τρόπο καθώς οι ελληνικές τράπεζες θα έκλειναν και η ελληνική κυβέρνηση θα προχωρούσε σε στάση πληρωμών λόγω έλλειψης κεφαλαίων . Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να καταργήσει τους νόμους , που απαιτούν σήμερα από τους Έλληνες πολίτες να συναλλάσσονται σε ένα μόνο νόμισμα - αυτό που ορίζει το κράτος. Ταυτοχρόνως θα μπορούσε να επαναφέρει τη δραχμή ως ένα ισχυρό νόμισμα, που υποστηρίζεται από το χρυσό. Στη συνέχεια, τα "καλά" χρήματα θα διώξουν τα "κακά", καθώς οι άνθρωποι θα επιλέξουν ελεύθερα ποιο νόμισμα τους συμφέρει να χρησιμοποιήσουν. Θα επιλέξουν αυτό που είναι πιο εμπορεύσιμο. Ένα στοιχείο αυτής της εμπορευσιμότητας θα ήταν το να διατηρήσει ο πολίτης την αγοραστική του δύναμη.
 
Φυσικά, ο κ. Bootle επιθυμεί το αντίθετο, δηλαδή, ένα συνεχώς υποτιμημένο νόμισμα  που στερεί από τους κατόχους του την αγοραστική τους δύναμη. Είναι λογικό οι Έλληνες να αντισταθούν σε αυτό.  Ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να προβεί σε ελέγχους διακίνησης  κεφαλαίων. Θα πρέπει να θυμόμαστε πάντως πως η ουσία της αυτοδιάθεσης, της αυτοδιοίκησης και της δημοκρατίας, έννοιες που αποτελούν τον θρίαμβο της μεταπολεμικής Ευρώπης, ήταν η απελευθέρωση του ατόμου από την φασιστική τυραννία και, στη συνέχεια, από την κομμουνιστική τυραννία, οι οποίες είχαν ως κύριο μέσο επιβολής τον έλεγχο της οικονομίας.
 
Το μέλλον της Ευρώπης θα προκύψει από την κρίση χρέους της ευρωζώνης. Ο κ. Bootle επιθυμεί τον κρατικό έλεγχο στο νόμισμα και στην διακίνηση κεφαλαίων ως μέσο για να στηρίχτεί το διεφθαρμένο και χρεοκοπημένο κράτος πρόνοιας. Ο Δρ Bagus επιθυμεί ένα βήμα πίσω από αυτή την ατυχή παρεκτροπή, η οποία προκλήθηκε από την δημιουργία του ευρώ. Αντί να επιτείνει τα λάθη του ευρώ με ακόμη μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση, η εναλλακτική λύση είναι η σταθεροποίηση των νομισμάτων σε χρυσό. Αυτό θα αναγκάσει τα έθνη να συμμετάσχουν σε πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες προκειμένου να καθορίσουν το πεδίο της κρατικής δραστηριότητας και παρέμβασης. Θα τελειώσει την κρυφή αναδιανομή  πλούτου μέσω της νομισματικής επέκτασης του ευρώ. Σαφώς, θα αναγκάσει κάθε έθνος να ζει με τα δικά του μέσα. Υπάρχει κάτι λάθος σε αυτό;
 
 

Ελληνικός κοινοτισμός και φιλελευθερισμός.

Tου Νίκου Γεωργιόπουλου .
 
Όταν απελευθερώθηκε το έθνος και δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος υπήρξε ένα πολιτικό κενό. Τί θα κυβερνούσε αυτόν τον πληθυσμό; Η οργάνωση των Ελλήνων στα χρόνια της τουρκοκρατίας ήταν βασισμένη στον κοινοτισμό. Κάθε χωριό ήταν και μια κοινότητα με ευρύτατες αρμοδιότητες όσον αφορά τις λειτουργίες της. Οι αρμοδιότητές της ήταν από τα δημόσια έργα μέχρι την συλλογή φόρων αφού το φορολογικό υποκείμενο στην Τουρκοκρατία ήταν η κοινότητα και όχι ο ιδιώτης. 
 
Ο Ιωάννης Πανταζόπουλος ένας από τους σοβαρότερους μελετητές της κοινοτιστικής Ελλάδας έχει φέρει στο φως στοιχεία για το πώς οι αποκεντρωμένες κοινότητες εφάρμοζαν κοινωνική πολιτική χωρίς ένα κεντρικό κοινωνικό κράτος. Στη Μοσχόπολη ήδη από τον 18ο αιώνα λειτουργεί τυπογραφείο όπως επίσης και ο θεσμός των υποτροφιών στους φτωχούς μαθητές. Ο θεσμός των υποτροφιών συγκεκριμένα γνωρίζει μεγάλη ακμή. Στις Κυδωνίες οι πλούσιοι Αϊβαλιώτες παρέχουν υποτροφίες στους επιμελείς φτωχούς μαθητές. Το ίδιο και στην Μελενίκου οπού υπάρχει φροντίδα για τους πτωχούς, σχολεία και υποτροφίες. Και όλα αυτά χωρίς κανένα κεντρικό κράτος, απλά με ιδιωτικές χορηγίες. Μην φανταστείτε επίσης μακροσκελή συντάγματα και νομολογίες. Ο καταστατικός χάρτης της Μελενίκου είχε 30 άρθρα όλα και όλα εκ των οποίων τα 3 ρύθμιζαν τις κοινοτικές υποτροφίες. 
 
Η ιδεολογία των κοινοτήτων μελετήθηκε πολύ σοβαρά από τον Κωνσταντίνο Καραβίδα ο οποίος είδε τις κοινότητες υπό ένα αντικαπιταλιστικό κοινωνιστικό πρίσμα. Για τον Καραβίδα η κοινότητα και η οικονομία της μικροϊδιοκτησίας που την στήριζε ερχόταν σε αντίθεση με τον βιομηχανικό καπιταλισμό της μεγάλης κλίμακας που τότε σάρωνε την Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Ο Καραβίδας επίσης εμφορείται από οργανικιστικά πρότυπα της κοινωνικής ενότητας ως χαρακτηριστικού των κοινοτήτων που έρχεται από το παρελθόν των αρχαίων ελληνικών πόλεων. 
Παρόλο που θέλουμε να λέμε πως η Δύση βασίστηκε πολύ στην αρχαία Ελλάδα, η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική. Η αρχαία Αθήνα δεν ήταν μια κοινωνία ατόμων άλλα μια κοινωνία πολιτών. Ο πολίτης δεν οριζόταν στην ατομικότητά του άλλα στο πώς συνείσφερε στην πόλη, εξ ου και που η ιδιωτεία ήταν ύβρις στην αρχαία Αθήνα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η θεσμική κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων δεν ήταν αναγκαία. Είναι ειρωνικό πως αυτήν την οργανιστική θεώρηση την εξέφρασε και ο Μέτερνιχ όταν είπε πως τα δικαιώματα ενυπάρχουν και πως η συνταγματική τους κατοχύρωση δεν προσφέρει τίποτα.
 
Η Τζέφερσονική αντίληψη της δημοκρατίας στην οποία ο μικροαστός καλλιεργητής είναι η βάση της θέσμισης του κράτους θυμίζει κάπως τον Καραβίδα. Αλλα ο Καραβίδας δεν ξεφεύγει από το οργανικισμό και τον κολλεκτιβισμό εν τέλει ακυρώνοντας ό,τι φιλελεύθερο μπορούσε να έχει ο κοινοτισμός. Ύστερες αναγνώσεις του έργου του ειδικά από τον Ρένο Αποστολίδη βλέπουν ακόμα και αναρχικά στοιχεία στον κοινοτισμό. 
Ο Νικόλαος Μοσχοβάκης, ένας άλλος μελετητής του ελληνικού κοινοτισμού μπαίνει σε πολύ βαθιά νερά. Ο Μοσχοβάκης τονίζει τις ομοιότητες του ελληνικού κοινοτισμού με τον Αγγλικό κοινοτισμό ως δυο μορφές οργάνωσης που ξεκινούν από την ενορία και επεκτείνονται εν συνεχεία στην συγκρότηση της πόλης. Η ενορία είναι ένα σημείο μηδέν, μια αρχή από την οποία δημιουργούνται οι σχέσεις που εν συνεχεία περνάνε στην πόλη. Ο ίδιος ο Μοσχοβάκης δεν θα ξεφύγει από τα οργανικιστικά του πιστεύω με το να θεωρεί την ενότητα της κοινότητας πρωταρχικό στοιχείο ύπαρξής της αλλά και συγκρότησής της. Το άτομο υπάρχει γιατί υπάρχει ως σχέση με την κοινότητα σε μια κοινωνία σχέσεων. Κάτι που θα επαναλάβει ο Γιανναράς πολύ αργότερα όταν ο ίδιος θα αντιπαραβάλλει την societas της Δύσεως με την ελληνική κοινοτική παράδοση. Η διαφορά που εντοπίζει ο Μοσχοβάκης μεταξύ ελληνικού και αγγλικού κοινοτισμού είναι η από τα κάτω θέσμιση του πρώτου από ένα κοινό μικροϊδιοκτητών και μικροαστών, κάτι με το οποίο συμφωνεί και ο Καραβίδας. 
 
Ο Ίων Δραγούμης είναι μια πολύ ώριμη μορφή του ελληνικού κοινοτισμού και κάνει μια πρωτότυπη σύνδεση του κοινοτισμού με τον μοντέρνο καπιταλισμό. Στο κοινοτιστικό του πρόταγμα ο Δραγούμης εμπλουτίζει τις κοινότητες με ένα ευρύ πρόγραμμα οικονομικού φιλελευθερισμού. Εν τάχει αναφέρω κάποια οικονομικά φιλελεύθερα μέτρα που προτείνει όπως την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων, τον ενιαίο φορολογικό συντελεστή, την απομάκρυνση του κράτους από τις θεσμικές αρμοδιότητες των κοινοτήτων, την μείωση των δημοσίων υπάλληλων, την μείωση του αριθμού των βουλευτών όπως και άλλα μέτρα. Ο Δραγούμης στο πολιτικό του πρόγραμμα εκφράζει έναν προωθημένο για την εποχή του οικονομικό φιλελευθερισμό. Καταφέρεται ενάντια στις επιδοτήσεις και στην επιχειρηματικότητα του κράτους. Για τον Δραγούμη το κράτος πρέπει να περιοριστεί στις δημόσιες υποδομές, την ασφάλεια και την εκπαίδευση. Οι κοινότητες για τον Δραγούμη υπάρχουν για να παράγεται πολιτισμός που είναι το ελληνικό πεπρωμένο. Ο μη αιματολογικός του εθνικισμός στα προ του 1914 έτη φεύγει από τον μεγαλοϊδεατισμό σε αντίθεση με την πολιτική τακτική  του Βενιζέλου. Ο Δραγούμης συνιστά την δημιουργία ενός κράτους καπιταλιστικού με τις αυτοδιοικούμενες κοινότητες να έχουν ανεξάρτητη φορολογία. Αθεράπευτος δημοτικιστής και υπέρμαχος της λαϊκότητας, ο Δραγούμης οραματίζεται μάλλον κάτι κοντά στην Τζακσονική αμερικανική δημοκρατία. 
 
Γιατί όμως διαλύθηκαν οι κοινότητες; Ήδη στην Ε’ Εθνοσυνέλευση ο καταστατικός χάρτης της χώρας θεσμοθετεί την παράλληλη ύπαρξη μιας μοναρχίας υπό τον Όθωνα μαζί με τις κοινότητες οι οποίες συνυπάρχουν αυτόνομες μεν άλλα εντός του εθνικού κράτους. Η αντιβασιλεία όμως με το διάταγμα του 1833 διαλύει την τοπική αυτονομία των κοινοτήτων και δημιουργεί ένα κράτος στα πρότυπα των συγκεντρωτικών ευρωπαϊκών κρατών κόντρα στις αγγλοαμερικανικές προσλαμβάνουσες στις οποίες ήταν θεσμικά πιο κοντά ο ελληνικός κοινοτισμός. Η συγκεντροποίηση του κράτους είχε άμεσο αποτέλεσμα την έκρηξη της διαφθοράς και του ρουσφετιού καθώς και την ατονία των α-κρατικών θεσμών που είχαν οι κοινότητες. 
 
Η τραγωδία του κοινοτισμού ακόμα και σήμερα οφείλεται στο γεγονός πως τον μελέτησαν κατά βάση αριστεροί και ορθόδοξοι με τους μεν να υπερθεματίζουν στο αυτοοργανωτικό πνεύμα της κοινότητας και με τους δε να τονίζουν τα μυστικιστικά οργανικιστικά στοιχεία της θέσμισης της κοινότητας. Επίσης η δυτικόφιλη – εκσυγχρονιστική ελίτ της Ελλάδας σπούδασε στην ηπειρωτική Ευρώπη κατά κύριο λόγο και όχι στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Για αυτούς ο εκσυγχρονισμός ταυτίστηκε και συνεχίζει να ταυτίζεται με το συγκεντρωτικό κράτος. Μέχρι σήμερα οι ελίτ ταυτίζονται σχεδόν με την σοσιαλδημοκρατία την οποία πουλάνε και για φιλελευθερισμό. Είναι αλήθεια πως ο κοινοτισμός στις παραμονές της απελευθέρωσης εξέφραζε τα πολύ συντηρητικά στοιχεία του πληθυσμού.
 
Όμως αν εξετάσουμε την ιστορία της Ελβετίας και του Αμερικανικού Νότου, τα πιο συντηρητικά στοιχεία ήταν αυτά που αντιστάθηκαν στην κρατική συγκέντρωση. Επιπρόσθετα η Ελλάδα είχε να επιλέξει μεταξύ μιας συντηρητικής αλλά αποκεντρωμένης κοινοτικής εξουσίας και αυταρχικών ηγετών όπως ο Καποδίστριας ή ο Όθωνας. Όμως ο ελληνικός κοινοτισμός, όπως έδειξε ο Δραγούμης, μπορεί να συνυπάρξει με την φιλελεύθερη οικονομική σκέψη. Αλλά η ιστορία έδειξε πως η Ελλάδα άφησε τον Δραγούμη για χάρη του κρατιστή Ελευθερίου Βενιζέλου. 
 
Σήμερα μια φιλελεύθερη ανάγνωση του κοινοτισμού σε νεωτερικά πλαίσια είναι αναγκαία. Η αποκέντρωση της τοπικής αυτοδιοίκησης, η αυτονομία της έναντι του κεντρικού κράτους και η χαμηλή φορολογία είναι νέα κοινωνικά ζητούμενα. Αλλά και μικρότερα ζητούμενα είναι πάλι επίκαιρα. Δεν μένει πάρα να διαβάσουμε το πολιτικό πρόγραμμα του Δραγούμη που ήδη από το 1908 ζητούσε την καύση των σκουπιδιών και όχι το θάψιμο τους σε ΧΥΤΑ. Ο Ραγκούσης βεβαία αντί για Δραγούμη μάλλον διάβαζε Μάο Τσε Τουνγκ.
 

Ψύλλοι, κράτος και λοιπά παράσιτα.

 Tου Ευθύμη Μαραμή.
 
Το κράτος με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο αποδεικνύει πως η καταπολέμηση της σπατάλης του θα επιτευχθεί (κατά την άποψη και πρακτική του) με την αύξηση της φορολογίας. Την στιγμή που το Ελληνικό κράτος κατατάσσεται σε αξιολογήσεις ως ανάλογο κρατών τύπου Ζιμπάμπουε, μπορούμε να διαπιστώσουμε πως, ως οργανισμός, το Ελληνικό κράτος αποτελεί ένα χείριστο παράσιτο ως προς τον ξενιστή της Ελληνικής κοινωνίας. Οι παρασιτικοί οργανισμοί δεν διαθέτουν την αντίληψη εκείνη η οποία είναι προαπαιτούμενη ώστε να γίνει κατανοητό πως ο ξενιστής θα αποβιώσει και μαζί του μοιραία θα αποδημήσει εις κύριον και το παράσιτο το ίδιο. 
 
Το πρόβλημα λοιπόν πρέπει να αντιμετωπιστεί απο τον ξενιστή, ο οποίος οφείλει να σχηματίσει τους μηχανισμούς άμυνας, αντιμετώπισης και απομόνωσης του παρασιτικού οργανισμού. Ένα άλογο πάντα προσπαθεί με την ουρά του να απομακρύνει τις αλογόμυγες, ένα σκυλί ξύνεται στην προσπάθεια του να απαλλαγεί απο τους ψύλλους και αυτό συμβαίνει ενστικτωδώς διότι τα τετράποδα αντιλαμβάνονται τα παράσιτα ως εχθρό. Η διαφορά μας με τα τετράποδα είναι η ανεπτυγμένη μας αντίληψη, η οποία δυστυχώς είναι ένας μηχανισμός ο οποίος μπορεί να στραφεί εναντίον μας. 
 
Απαραίτητη προϋπόθεση για την εκρίζωση του παράσιτου απο πάνω μας είναι να αποτιναχτεί η επίπλαστη αντίληψη η οποία επιτάσσει πως είμαστε υποχρεωμένοι να ψοφήσουμε παρέα με το βακτήριο. Να αποκρυπτογραφήσουμε την ασφυξία που επιβάλει στα πνευμόνια μας η κρατική φυματίωση και να την αντιμετωπίσουμε ως τέτοια. Να αποδεσμεύσουμε το δυνατότερο όπλο μας, αυτό που μας διαχωρίζει απο τα βόδια και να σταματήσουμε να το στρέφουμε εναντίον μας. Αυτό που θα χρειαστεί για να επιβιώσουμε είναι η στοιχειώδης κατανόηση πως το κράτος είναι ένας παρασιτικός οργανισμός, ξένος και ειδεχθής. Τρέφεται διανοητικά απο την δική μας φαιά ουσία χειραγωγώντας την και σωματικά απο τον ιδρώτα μας αρχικά και σε ακραίες περιπτώσεις, όπως η παρούσα συγκυρία, με τις σάρκες, το αίμα και τα κόκαλα μας. Αυτή η συγκυρία είναι η πλέον κατάλληλη ώστε να αφυπνιστούμε και να διαχωρίσουμε την ζωή μας απο το κράτος. 
 
Ένα κρατικίστικο-σοσιαλιστικό περιβάλλον είναι νομοτελειακά εκκολαπτήριο διαφθοράς, αδικίας, αναλγησίας και στρεβλώσεων. Ο κεντρικός σχεδιασμός, οι επιδοτήσεις, οι ιδιαίτερες σχέσεις των κρατικών υπαλλήλων με την εξουσία, τα επιδόματα κλπ, αποτελούν ένα ισχυρό κίνητρο για τον οποιονδήποτε ώστε να αποσπάσει προνόμια, οφέλη και κέρδη εις βάρος των φορολογούμενων. Οι "δημόσιοι" υπάλληλοι που ασκούν παράλληλα επαγγέλματα, δεν είναι "κορόιδα" ώστε να μην τσιμπάνε έξτρα εισοδήματα. Οι αφισοκολλητές θέλουν κι αυτοί το μερίδιό τους, οι "κολλητοί" θα ζητήσουν ένα μαϊμού επίδομα, οι εργολάβοι φίλοι του δήμαρχου θα αναλάβουν τα "δημόσια" έργα με το αζημίωτο κ.ο.κ.
 
Το κράτος δεν εξαγνίζεται με καλές προθέσεις και ευχολόγια. Δεν υπάρχουν άγιοι σε αυτόν τον κόσμο όσο και να μας διαβεβαιώνουν περί του αντιθέτου τα παλαιολιθικά κομματικά περιττώματα του πολιτικού μας συστήματος. Δεν είναι θέμα πολιτικών προσώπων η ανασύνταξη της χώρας.
 
Το ζητούμενο είναι οι ελεύθεροι και ανένταχτοι πολίτες, να συντρίψουν τον κρατισμό-σοσιαλισμό από όπου κι αν προέρχεται. Η ώρα μας είναι τώρα.
 

Γυρίζουν την πλάτη στο κράτος πρόνοιας οι Σουηδοί.

Του Ευθύμη Μαραμή.
 
By Per Bylund Μ
 Όπως επισημάνθηκε στο Reason.com(http://bit.ly/1hFv7bB), η Yahoo News(http://yhoo.it/1ebsa2I) ανέφερε πρόσφατα ότι οι Σουηδοί γυρίζουν όλο και περισσότερο την πλάτη τους στο παγκοσμίας εμβέλειας ουτοπικό κράτος πρόνοιάς τους. Αν και ελάχιστα γνωστό, το κράτος πρόνοιας της Σουηδίας "λειτούργησε" στις αρχές της δεκαετίας του '70 χάρη στη ηθελημένη διατήρηση των καπιταλιστικών θεσμών και στη διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής του με βραδύτερο ρυθμό από την συνολική οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Αυτό άλλαξε στη δεκαετία του 1970, πράγμα που κατέστησε αναγκαίες αρκετές υποτιμήσεις του νομίσματος σε λίγα μόνο χρόνια με σκοπό να "ενισχυθουν" οι εξαγωγές και στη συνέχεια οδήγησε σε μια σχετικά χαμένη δεκαετία στη δεκαετία του '80.
 
Το κράτος πρόνοιας κατέρρευσε τελικά κάτω από τα οικονομικά προβλήματα που προκάλεσε αυτό που καλύτερα μπορεί να χαρακτηριστεί ως οικονομική ύφεση στις αρχές της δεκαετίας του '90. Η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση παραιτήθηκε, η κυβέρνηση έχασε τον έλεγχο (στο βαθμό που είχε ποτέ κάποιο), και οι πολιτικοί από όλα τα κόμματα επέβαλαν από κοινού αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία (χωρίς ελλείμματα) και συνεχείς περικοπές στις γενναιόδωρες κοινωνικές παροχές του κράτους. Την ίδια στιγμή, οι δυνάμεις της ψευδο-αγοράς είχαν επανεισαχθεί μέσω των συστημάτων κουπονιών του Friedman, η ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη δεν ήταν πλέον απαγορευμένη, και το κρατικό μονοπώλιο στα φάρμακα ιδιωτικοποιήθηκε. Ακόμη και το σιδηροδρομικό δίκτυο της Σουηδίας λειτουργεί πλέον σε μεγάλο βαθμό από ιδιωτικές εταιρείες.
 
Επίσης, από το 2006 η Σουηδία έχει εφαρμόσει κάποιες σχετικά εκτεταμένες (για τα δεδομένα της Σουηδίας, τουλάχιστον) φορολογικές περικοπές.
 
Φυσικά, τα μέτρα αυτά επιβλήθηκαν λόγω της μεγάλης κρίσης που ξεκίνησε περίπου το 1992 - το κράτος δεν περιορίζει ποτέ τις εξουσίες του οικειοθελώς, εκτός κι αν δεν έχει καμία απολύτως εναλλακτική. Το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας εξακολουθεί να είναι αρκετά γενναιόδωρο με σχεδόν «δωρεάν» υγειονομική περίθαλψη και πλήρως χρηματοδοτούμενη από τους φορολογούμενους εκπαίδευση από το νηπιαγωγείο μέχρι τα πανεπιστημιακά πτυχία και διδακτορικά. Αυτό είναι, όπως οι "Αυστριακοί" γνωρίζουμε εδώ και αρκετό καιρό, μη-βιώσιμο και έχει αντίκτυπο στην Σουηδική οικονομία, καθώς και στα ήθη της χώρας.
 
Ενώ η Σουηδία έχει "πέσει" τον τελευταίο καιρό από τη θέση #1 στην παγκόσμια κατάταξη φορολογικού συντελεστή στη θέση #4, οι δημόσιες δαπάνες εξακολουθούν να ανέρχονται σε πάνω από το ήμισυ του ΑΕΠ της χώρας. Το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, μη συμπεριλαμβανομένων των συντάξεων και άλλων υποχρεώσεων, έχει μειωθεί κατά την διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών. Είκοσι χρόνια μεταρρυθμίσεων και απαγκίστρωσης από το εκτεταμένο κράτος πρόνοιας και το σοσιαλιστικό πείραμα, εξηγούν τη σχετικά ισχυρή οικονομική θέση της Σουηδίας στην παρούσα οικονομική κρίση. Όμως απομένουν να γίνουν ακόμη πολλά.
 
Όπως επισημαίνεται στο άρθρο του Yahoo News, οι Σουηδοί έχουν απηυδήσει με το περίφημο δημόσιο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης (το οποίο είναι πολύ δαπανηρό, ιδιαίτερα ποιοτικό, κυρίως όμως απρόσιτο) και με μεγάλη χαρά (και σε μεγάλους αριθμούς) επωφελούνται από τις λύσεις που προσφέρει η αγοράς που διατίθενται πλέον λόγω της πρόσφατης μεταρρύθμισης (ιδιωτικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης-ασφάλισης). Το γεγονός αυτό είναι ένα ακόμη εμπειρικό στοιχείο που δείχνει τόσο ότι ο σοσιαλισμός, ακόμη και ο «περιορισμένος» όπως υπό τη μορφή του κράτους πρόνοιας, είναι καταστροφικός - όσο και ότι εάν δοθεί στον απλό κόσμο το δικαίωμα της επιλογής (και όχι μέσω της ψήφου ή των εκλογών), καταλήγει να προτιμά την ελεύθερη αγορά.
 
Πηγή
 
http://bastiat.mises.org/2014/01/turning-their-backs-on-swedens-welfare-state/
 

 

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr