Menu

 

logoidea

Eυθύμης  Μαραμής

Eυθύμης Μαραμής

"Ελεύθερος επαγγελματίας και λάτρης της οικονομίας της αγοράς. Πιστεύω στην ατομική ευθύνη και θεωρώ τον κολεκτιβισμό ως τον μεγαλύτερο εχθρό της ελευθερίας. Μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας γράφοντας όσο πιό κατανοητά γίνεται πως τα κράτη οι εξισώσεις και οι συλλογικότητες τους, κρατάνε σε ομηρία την ατομική αυθεντικότητα, στρεβλώνουν την αξία και οδηγούν σε ηθική η/και οικονομική χρεοκοπία."

Συνέπεια και ηθική στην αυτοκρατορία του χρέους. Toυ Ευθύμη Μαραμή

 Ρίχνοντας μια ματιά στο taxis, διαπιστώνει κάποιος πως ο ΟΣΕ χρωστά στην εφορία περίπου τρία δισεκατομμύρια ευρώ. Ανάλογα υψηλή θέση στον πίνακα των μεγαλύτερων οφειλετών κατέχει και η Ολυμπιακή Αεροπορία, με χρωστούμενα περί τα 800 εκατομμύρια ευρώ. Υποψιάζομαι δε, πως τα χρέη του αερομεταφορέα προέρχονται από τη λαμπρή εποχή της μεταπολίτευσης, όταν και η Ολυμπιακή πέρασε από τα χέρια του βάρβαρου καπιταλιστή Ωνάση, στη λαϊκή κυριαρχία (τη λαμπρή εποχή του "εθνάρχη" όταν άρχισε η "κοινωνικοποίηση"). Ο ΟΣΕ πάντως εισπράττει ΦΠΑ από τα εισιτήρια, αλλά κατά πως φαίνεται, δεν τον αποδίδει. Αυτό καταδεικνύει πως το δημόσιο δεν πληρώνει φόρους. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, βρίσκεται σε πλάνη θεωρώντας πως το κράτος πληρώνει τον εαυτό του.

Κατά καιρούς γίνεται κουβέντα για τους φόρους των δημοσίων υπαλλήλων. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι στην κατηγορία των fixed εισοδημάτων τα οποία περιλαμβάνουν και την φορολογία εισοδήματος. Αυτό συμβαίνει διότι, όπως απεδείχθη, η εργασία στο δημόσιο είναι μόνιμη και πάγια. Σε περίπτωση πυρηνικής καταστροφής, γνωρίζουμε πλέον ποιοι ακόμα θα επιβιώσουν (πέραν των κατσαρίδων).

Οι δημόσιοι υπάλληλοι, συνεπώς, πληρώνουν μόνον ΦΠΑ στην καταναλωτική αγορά και καλό είναι να σταματήσει ο μύθος του φόρου εισοδήματος. Ανάλογου τύπου είναι και οι "εισφορές" των κρατικών υπαλλήλων στα ασφαλιστικά τους ταμεία, τα οποία πληρώνονται (και αυτά) από τους κανονικούς φορολογούμενους. Πρόκειται για λογιστικές σημειώσεις, βαφτισμένες από το κράτος ως "κρατήσεις" στους αυθαίρετα ορισμένους μισθούς. Σχετικά με τα "οικονομικά" που παρακάμπτουν τη ζήτηση και λειτουργούν μόνο με αυθαίρετη καταναγκαστική προσφορά μπορείτε να διαβάσετε την αυτοκαταστροφική φύση του σοσιαλισμού.

Άσχημα νέα περιμένουν και αυτούς που θεωρούν πως οι συνταξιούχοι κινούν την αγορά με τα εισοδήματα τους και συντηρούν τους άνεργους. Δυστυχώς τα ταμεία είναι χρεοκοπημένα χωρίς αποθεματικά. Ούτε και υπάρχει άγιος Βασίλης ώστε να μοιράζει παράδες στις αντιπαραγωγικές ομάδες της χώρας ώστε αυτές να "τονώσει την ζήτηση". Οι αντιπαραγωγικές ομάδες, είτε είναι συνταξιούχοι απόμαχοι του ιδιωτικού τομέα, είτε πρόωρα και μη, συνταξιοδοτημένοι, ή, εν ενεργεία δημόσιοι υπάλληλοι, πληρώνονται από τους φόρους. Ως εκ τούτου, καλό είναι να αποδοθεί ορθά, πως τις αντιπαραγωγικές ομάδες και τους άνεργους, τους συντηρεί ο παραγωγικός κόσμος. Σε περίπτωση που δεν αντέχει το βάρος ο παραγωγικός κόσμος, το κράτος χρεοκοπεί.

Φαίνεται όμως πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Τα mainstream νεοκεϋνσιανά η, νέο-φιλελεύθερα, (το ίδιο είναι) οικονομικά, βασίζονται στο χρέος. Η νέα εποχή οικονομικών των μαζικών πιστωτικών επεκτάσεων, των "ποσοτικών" χαλαρώσεων, της κατάργησης του τόκου καταθέσεων και της τιμωρίας της αποταμίευσης, πέραν από τις οικονομικές συνέπειες που βιώνει ο πλανήτης, δημιουργούν πλέον νέα ήθη στο σύγχρονο κόσμο. Για τη σημασία της αποταμίευσης και το ρόλο των τραπεζών, μπορείτε να διαβάσετε το "χρόνος, χρήμα, πίστωση και επένδυση".

Ο παγκόσμιος πολιτισμός του χρέους, επαναπροσδιορίζει τον όρο της συνέπειας. Ο συνεπής, στο σύγχρονο οικονομικό κόσμο, είναι αυτός που χρωστά, διότι εξυπηρετεί τον κεντρικό σχεδιασμό και ταιριάζει στα μοντέλα των μηχανικών οικονομολόγων. Αυτός που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ως συνεπή (ο καλοπληρωτής, ο συντηρητικός, ο υπολογιστής που αποφεύγει τον τραπεζικό δανεισμό) είναι αυτός ο οποίος καλείται να αποπληρώσει τα χρέη του νέο-συνεπή. Τα ήθη που ξεπροβάλουν από την νέα γενιά των οικονομικών θεωριών του Κέυνς, δημιουργούν νέο αξιακό κώδικα.

Διότι, για όσους δεν το γνωρίζουν, η συναλλακτική αγορά είναι το περιβάλλον που αναπτύχθηκε ο όποιος ειρηνικός ανθρώπινος πολιτισμός. Τα πολιτισμικά δεδομένα του σύγχρονου κόσμου, βρίσκονται στην υπηρεσία του νέο-συνεπή. Είναι ξεκάθαρη η εικόνα, πως όποιος δημιουργεί χρέος, θα διασώζεται με τον ένα ή άλλο τρόπο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα ήθη που σφυρηλατούνται στην αυτοκρατορία του χρέους.

Η οικονομική επιστήμη του χρέους λοιπόν, μας βεβαιώνει πως "βγαίνουν" τα οικονομικά μιας χώρας, η οποία έχει περισσότερους συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους, παρά εργαζόμενους στην παραγωγική οικονομία. Και όχι απλά είναι περισσότεροι, αλλά αμείβονται και διπλάσια. Μας βεβαιώνει πως τα κόκκινα δάνεια είναι βιώσιμα.

Και τέλος μας βεβαιώνει πως ακόμα περισσότερο χρέος, μέσω ποσοτικών χαλαρώσεων και πιστωτικών επεκτάσεων θα διορθώσει τις οικονομίες του πλανήτη.

Ίδωμεν...

Το άθρο δημοσιεύτηκε και στο capital.gr

Η αυτοκαταστροφική φύση του σοσιαλισμού. Του Ευθύμη Μαραμή

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον, την κόντρα που έχει ξεσπάσει για την αξιολόγηση στο "δημόσιο", ανάμεσα σε ιδεολογικά συγγενείς πολιτικούς, διαφορετικών σοσιαλιστικών κομμάτων. Θεωρώ πως έτσι όπως παρουσιάζεται το θέμα προκαλεί μια στείρα και άνευ ιδιαίτερης σημασίας διαμάχη. Απλά γεμίζει τις ώρες στα τηλεοπτικά παράθυρα και τις στήλες σε εφημερίδες και sites, αναλώνοντας άσκοπα πολύτιμο χρόνο. Αν επικεντρώσουμε όμως στην ουσία της αντιπαράθεσης, θα διαπιστώσουμε πως a priori δεν πρόκειται να αξιολογηθεί ποτέ ικανοποιητικά ο κρατικός υπάλληλος.
 
Γίνεται μεγάλος λόγος για την σημασία της ταυτοποίησης των  πτυχιούχων, ώστε αυτό να αποτελέσει το ικανοποιητικότερο κριτήριο αξιολόγησης ικανοτήτων. Επι της ουσίας δεν διαφωνώ, διότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος. Οι επιλογές που έχει ένα σοσιαλιστικό σύστημα ώστε να αξιολογήσει εν γένει την ανθρώπινη δράση, είναι ελάχιστες έως μηδαμινές. 
 
Οι "δημόσιοι" υπάλληλοι, εργάζονται σε περιβάλλον μονοπωλιακό, έχοντας "κεκτημένα δικαιώματα" και αμείβονται με χρήματα απαλλοτριωμένα δια νόμου (φορολογία). Ο πραγματικός κόσμος, ο κόσμος της αγοράς, της οποίας μέρος είναι το κράτος (και όχι το αντίστροφο) δεν έχει ουσιαστικά δικαίωμα να αξιολογήσει τους υπαλλήλους του κράτους, που υποτίθεται ότι εργάζονται ώστε να τον εξυπηρετούν. Εδώ φτάνουμε στο πρώτο αδιέξοδο του Ελληνικού σοσιαλιστικού συστήματος, το οποίο δεν διαθέτει την πληροφορία  διαμόρφωσης της αξίας, όταν η αγορά δεν είναι ελεύθερη. Πιο συγκεκριμένα, η διαμόρφωση  της αξίας σε μία ελεύθερη αγορά, προϋποθέτει την ελεύθερη αξιολόγηση των συντελεστών της μέσω ενός συστήματος. Το σύστημα αυτό είναι οι τιμές.
 
Το 1920 ο Ludwig Mises ξεκίνησε το debate με τους σοσιαλιστές εκδίδοντας το βιβλίο του  "Economic Calculation in the Socialist Commonwealth." Προκάλεσε αναταραχή η οποία κράτησε 10 χρόνια μέχρι να καταλάβουν οι κομισάριοι την σημασία των ελεύθερα διαμορφούμενων τιμών. Ο μεγάλος Αυστριακός οικονομολόγος, εξηγούσε πως οι τιμές, είναι το σύστημα αξιολόγησης ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΑΚΩΝ αγαθών και των πρώτων υλών τους π.χ. της διακύμανση χρηστικότητας - ενδιαφέροντος - ποιότητας - επάρκειας ανάμεσα στο ατσάλι και στον χαλκό. 
 
Χωρίς την τιμή, είναι αδύνατον να αναγνωριστεί πιο αγαθό, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί και με ποιόν τρόπο. Όταν μια αγορά δεν είναι ελεύθερη , απλά δεν έχει την πληροφορία των τιμών και ως εκ τούτου του κέρδους. (Κέρδος φυσικά, είναι η παραγωγή περεταίρω πλούτου). Ο Mises υποστήριξε πως το σύστημα του σοσιαλισμού θα αυτοκαταστραφεί χωρίς την διαμόρφωση των τιμών μέσω της ελεύθερης αγοράς. Οι σοσιαλιστές επι δέκα χρόνια έλεγαν ανοησίες, όμως τελικά διαπίστωσαν πως κάποιο σύστημα τιμών, είναι απαραίτητο. 
 
Οικονομολόγοι όπως οι Oskar Lange και Abba Lerner θεώρησαν πως μπορούν να καθορίσουν το κόστος των κεφαλαιακών παραγόντων, απο το τελικό αποτέλεσμα της καταναλωτικής αγοράς, (του τελικού προϊόντος) ώστε να έχουν την πληροφορία κάποιου συστήματος τιμών για να λειτουργήσει η παραγωγή. (Ο συνηθισμένος ανάποδος δρόμος ήταν ανέκαθεν δημοφιλής ανάμεσα στους σοσιαλιστές). Δυστυχώς για αυτούς, ήταν η σειρά του Hayek να τους περιλάβει. Ο νεαρός εκείνη την εποχή μαθητής του Mises, υποστήριξε σε πραγματείες του (prices and production and other works) πως  οι τιμές δεν είναι κάτι σταθερό, ούτε και μπορεί να υπάρξει γενικός δείκτης τιμών. Έχουν άμεση σχέση με τις ανθρώπινες επιθυμίες, τις καιρικές συνθήκες, την εισαγωγή χρήματος στην αγορά, την επιλογή χρόνου, τις άπειρες έκτακτες καταστάσεις. H στρέβλωση ως εκ τούτου των τιμών, είναι εξίσου καταστροφική, σύμφωνα με τον Hayek.
 
Παράδειγμα της απλότητας και της σημασίας, της πληροφορίας των τιμών σε μια ελεύθερη αγορά: Ο σίδηρος αν αυξηθεί η τιμή του, ο κατασκευαστής π.χ. μεταλλικών εξαρτημάτων,  δεν χρειάζεται να μάθει για ποιόν απο τους αναρίθμητους πιθανούς λόγους συνέβη αυτό. Η τιμή του δίνει την πληροφορία για να αποταμιεύσει περισσότερα αγαθά, αν θέλει να αποκτήσει την ίδια ποσότητα σιδήρου, η να στραφεί σε άλλες επιλογές μετάλλων, εκτιμώντας τις υπάρχουσες συνθήκες που τον εξυπηρετούν καλύτερα. 
 
Διαχωρίζοντας τις τιμές της καταναλωτικής αγοράς, απο την διαδικασία μέσω της οποίας δημιουργούνται οι τιμές της αγοράς, με σκοπό να τιμολογηθεί, η και να καθοριστεί η κεφαλαιακή παραγωγή, απλά βλέπεις τον κόσμο ανάποδα. Προσπαθώντας ο κεντρικός σχεδιαστής να κοστολογήσει τα κεφάλαια, μέσω των προϊόντων τους, παραπλανά, στρεβλώνει την παραγωγική διαδικασία ληστεύει τους ανθρώπους, τους μετατρέπει σε σκλάβους και ανόητους. Δυστυχώς, ως τα 1940, οι περισσότεροι mainstream οικονομολόγοι, είχαν πιστέψει πως ο σοσιαλισμός θα επικρατήσει. Έτσι έδωσαν κατευθύνσεις για τον ρεβιζιονιστικό σοσιαλισμό του μερικού ελέγχου των τιμών, των αναδιανομών και των επιδοτήσεων που ακολούθησε η δύση.
 
Επιστρέφοντας στο θέμα μας, βλέπουμε την εξέλιξη της μονοπωλιακής και ανελεύθερης διαμόρφωσης τιμών και αξιών στον "δημόσιο" τομέα. Τα κεφάλαια που διαχειρίζεται το κράτος δεν παρέχουν ούτε διαθέτουν  την οικονομική πληροφορία, διότι είναι μονοπωλιακά και ανελεύθερα. Κοστολογούν ανάποδα, βάσει των αποτελεσμάτων των αναγκών τους και όχι της πραγματικότητας της αγοράς. Δεν υπόκεινται σε πραγματική αξιολόγηση μέσω της διαδικασίας της ελεύθερης επιλογής των καταναλωτών και του ανταγωνισμού. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, κρίνοντας από την οργή του κόσμου προς κάθε "δημόσιο" φορέα και επιχείρηση, μάλλον θα είχαν εκκαθαριστεί ήδη όλοι οι κρατικοί συντελεστές κεφαλαίων. 
 
Πιο συγκεκριμένα και με παράδειγμα, πρόσφατα αποκαλύφθηκε πως σε νοσοκομείο της Αθήνας, πωλούνταν υλικά κόστους 5 ευρώ, προς 500 ευρώ. Πρακτικά δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο σε ελεύθερη επιχείρηση. Υπάρχει βεβαίως και η περίπτωση της διαφθοράς, αλλά η διαμόρφωση των τιμών συντελεστών κεφαλαίων στο "δημόσιο", όταν αυτοί δεν λειτουργούν σε ανταγωνιστικό περιβάλλον, είναι δεδομένο πως στρεβλώνουν με κάθε πιθανό τρόπο τις τιμές, καθώς μολύνουν με φαινόμενα ντόμινο και την ιδιωτική αγορά. Παρέχουν στην οικονομία λάθος πληροφορίες τιμών. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που συνεργάζονται με τις προβληματικές κρατικές, αναδιανέμουν την στρέβλωση σε κάθε κλάδο επιχειρήσεων που δραστηριοποιείται πέριξ αυτών των συναλλαγών. 
 
 
Όσον αφορά τους εργαζόμενους, ισχύει το ίδιο και με τα κεφάλαια, τα οποία καθορίζουν τα πάντα στην παραγωγική διαδικασία. Η ικανότητα ενός εκάστου, γνωρίζουμε όλοι όσοι εργαζόμαστε στην αγορά, πως κρίνεται από την ίδια την αγορά. Ένα πτυχίο per se, δεν εγγυάται τίποτα περισσότερο παρά ίσως μια αρχική προτίμηση από την εργοδοσία. Η ικανότητα θα αξιολογηθεί στην πράξη αν συνεισφέρουμε στην απόδοση της επιχείρησης. 
 
Δεν δύναται λοιπόν να αξιολογηθεί κανένας ο οποίος δεν εργάζεται σε ανταγωνιστικό περιβάλλον ελεύθερης αγοράς. Όσο καλές προθέσεις και να έχει ο εργαζόμενος, το περιβάλλον στο οποίο εργάζεται, δεν διαθέτει τρόπο αξιολόγησης, αλλά κυρίως δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά για τις ικανότητές του (εργαζόμενου). Είναι "κεκτημένο", μονοπωλιακό, με ειδικά προνόμια και εξασφαλισμένο μισθό, άρα εγγενώς εχθρικό προς την αγορά και το δικό της μοντέλο λειτουργίας.  Το σύστημα αυτό του Ελληνικού σοσιαλισμού, επιπρόσθετα, επιδοτείται, δυστυχώς, από τις Βρυξέλλες με αποτέλεσμα να μεταφέρει την διεστραμμένη του μονοπωλιακή φύση, προκαλώντας χρεοκοπία και στον εκτός "δημοσίου" πραγματικό κόσμο. 
 
Θα τολμήσω να προβλέψω, ακολουθώντας την Αυστριακή μεθοδολογία, πως το Ελληνικό σοσιαλιστικό σύστημα  θα αυτοκαταστραφεί, διότι ενώ έχει επι της ουσίας εκδηλώσει σημαντικές συνέπειες της ασθένειάς του, δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να θεραπευτεί (όπως συμβαίνει με κάθε παράσιτο). Δυστυχώς, είναι μοιραίο να καταστραφεί μαζί του και το σώμα στο οποίο "φιλοξενείται". 
 
* O κ. Μαραμής Ευθύμης, έχει διατελέσει επιχειρηματίας μεταποίησης μετάλλου, τουριστικών υπηρεσιών ενώ τώρα ασχολείται με επενδύσεις. Είναι ανεξάρτητος αναλυτής της Αυστριακής σχολής οικονομικών και κοινωνικής οργάνωσης
 
Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο capital.gr

Ποιος φοβάται την αυστριακή σχολή;

Toυ Ευθύμη Μαραμή.
 
 
Ομιλία του Γιώργου Αρχόντα στο Ισντιτούτο Διπλωματίας και Διεθνών Εξελίξεων στις 26 Ιανουαρίου 2012:
 
Τα χαρακτηριστικά που διέπουν την  αυστριακή οικονομική σχολή  είναι τα εξής:...
 
α) Προγραμματική ταπεινότητα
β) Θεμελίωση στις ανθρωπιστικές σπουδές
γ) Εξήγηση, διαπίστωση τάσεων - όχι ακριβείς προβλέψεις
δ) Κριτική στην έπαρση – εντοπισμός των συνεπειών της ε) Υπεράσπιση της ελευθερίας
 
Ποιους δεν συμφέρει;
1)Οικονομολόγους – μηχανικούς
2)Δίκτυα προσοδοθηρίας
 
Ι. Εκπρόσωποι Ιδρυτής της αυστριακής σχολής υπήρξε ο  Carl Menger (1840 – 1921) ο οποίος γράφει στην Κριτική στην Γερμανική Ιστορικιστική Σχολή Principles of Economics 1871 ότι η σκόπιμη δράση έχει καθολικούς νόμους (πραξεολογία), για την  Υποκειμενική θεωρία της αξίας και για την  Απρόθετη εξέλιξη θεσμών (χρήμα, ήθη). Πρώτο κύμα αποτελούνταν απο τους Eugen Böhm-Bawerk (1851 – 1914), Friedrich Wieser (1851 – 1926) και Methodenstreit, οι οποίοι  ανέπτυξαν την κριτική της θεωρίας της εκμετάλλευσης – εργασιακής θεωρίας της αξίας του Μαρξ. Κατά το δεύτερο κύμα οι Ludwig von Mises (1881 – 1973) και Friedrich Hayek (1899 – 1992) ανέπτυξαν τη  διαμάχη περί σοσιαλιστικού υπολογισμού (socialist calculation debate). Στο τρίτο κύμα ανήκουν οι: Murray Rothbard, Israel Kirzner, Ludwig Lachmann, James Buchanan, Vernon Smith, Almen Alchian, Ronald Coase, Douglass North Και οι σύγχρονοι εκπρόσωποι του ρεύματος είναι οι: Peter Boettke, Steven Horwitz, Roger Koppl, Jack Birner, Roger Koppl, Lorenzo Infantino
 
Βασικές Ιδέες: Μεθοδολογικός Ατομισμός: Η μελέτη του οικονομικού φαινομένου ξεκινά από τα άτομα. Αφορά τις αποφάσεις τους και τις συνέπειες αυτών. Τα άτομα αποφασίζουν και όχι η «κοινωνία».
 
Κατά του επιστημονισμού Ι: Στο οικονομικό φαινόμενο δεν αρμόζει η μεθοδολογία των φυσικών επιστημών. «Δεδομένα» είναι οι πεποιθήσεις και οι σκέψεις των ανθρώπων: εξήγηση μέσω κατανόησης. Μεγάλη περιπλοκότητα: αφαίρεση.
 
Κατά του επιστημονισμού ΙΙ: Απρόθετες συνέπειες: ό,τι ισχύει στο μοντέλο, δεν ισχύει κατ’ ανάγκη και στην πραγματικότητα. Παραδείγματα- Κριτική της μακροοικονομίας- Αποτύπωμα Pareto- Ετερογένεια κεφαλαίου- Μη ουδετερότητα χρήματος.
 
Κατά του επιστημονισμού ΙΙΙ: Στόχος η εξήγηση των βασικών αρχών, η ανακάλυψη τάσεων, όχι η ακριβής πρόβλεψη. Δριμεία και διαρκής κριτική στον ορθολογιστικό κονστρουκτιβισμό.
 
Μεθοδολογικός Υποκειμενισμός: Η οικονομική αξία και το κόστος δεν είναι εγγενή στα πράγματα, αλλά καθορίζονται από τα άτομα και τις συνθήκες.
 
Οριακή ωφελιμότητα, οι τιμές ως ενδείκτης: Οι ελεύθερα διαμορφούμενες τιμές συμπυκνώνουν την οικονομική πληροφορία και την καθιστούν διαθέσιμη στα άτομα. Οι Αυστριακοί και ιδιαίτερα ο Hayek βλέπουν την αγορά ως επικοινωνιακό μηχανισμό.
 
Ο ανταγωνισμός ως  ευρετικός μηχανισμός. Η αξία της ελευθερίας έγκειται στη δυνατότητα ανταγωνισμού στην πράξη πολλών διαφορετικών λύσεων. Βελτίωση προϊόντων και πρακτικών μέσω δοκιμών και λαθών στο χαμηλότερο επίπεδο
 
Η ιδιοκτησία είναι αναγκαία: Η ιδιοκτησία είναι προϋπόθεση της ελεύθερα διαμορφούμενης τιμής. Η τιμή είναι προϋπόθεση της αγοράς. Η αγορά είναι ο μηχανισμός του συντονισμού των οικονομικών σχεδίων.
 
Κατά του κεντρικού σχεδιασμού: Ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας είναι ανέφικτος γιατί η αναγκαία προς τούτο πληροφορία δεν είναι διαθέσιμη. Τα δεδομένα είναι υποκειμενικά, διασπαρμένα, ατελή. Νέα δεδομένα προκύπτουν διαρκώς μέσω του ανταγωνισμού και της ανατροφοδότησης. Το λάθος είναι πάντα δυνατό.
 
Ακούσιες συνέπειες: Οι δράσεις έχουν ακούσιες συνέπειες – καλές και κακές.
Καλές: αυθόρμητη τάξη Κακές: καταστροφή των προϋποθέσεών της. Οι θεσμοί παίζουν καθοριστικό ρόλο. Η μοιραία έπαρση: Η παρέμβαση στην αγορά έχει σχεδόν πάντα αρνητικό αποτέλεσμα. Πληθωρισμός, διατίμηση κατώτατος μισθός, ρυθμίσεις ενοικίου.
 
Θεωρία οικονομικών κύκλων: Εξήγηση μηχανισμού δημιουργίας κρίσεων. Τεχνητά φτηνό χρήμα – διαστροφή οικονομικών ενδεικτών – κακή κατανομή κεφαλαίου – τεχνητή ενίσχυση ανάπτυξης, απασχόλησης, ευημερίας – ανάγκη για ακόμα πιο φτηνό χρήμα – κρίση.
 
Αγορές vs Επιχ. Κλάδων Ι: Οι Αυστριακοί είναι υπέρ των αγορών γιατί έτσι επιτυγχάνεται η καλύτερη αξιοποίηση της κατεσπαρμένης στην κοινωνία γνώσης και συνεπώς ο αποτελεσματικότερος συντονισμός των επιμέρους σχεδίων των ανθρώπων.
 
Αγορές vs Επιχ. Κλάδων ΙΙ: Οι Αυστριακοί δεν υποστηρίζουν το άναρχο laissez-faire. Η νομοκρατία είναι αναγκαία συνθήκη της ελεύθερης αγοράς και εγγύηση της μη παρέμβασης προσοδοθηρικών δικτύων στη λειτουργία της.
 
Αγορές vs Επιχ. Κλάδων ΙΙΙ: Οι Αυστριακοί είναι εναντίον της τεχνητής ενίσχυσης κλάδων της οικονομίας (επιχειρηματικών, τραπεζικών, συνδικάτων, ομάδων πίεσης) που καταστρέφει τη συντονιστική λειτουργία της αγοράς.
 
Αγορές vs Επιχ. Κλάδων ΙV: Η ελληνική κρίση και η κρίση του 2008 δεν είναι αποτέλεσμα εφαρμογής των θεωριών της Αυστριακής Οικονομικής Σχολής! Ακριβώς το αντίθετο: είναι το αποτέλεσμα της διαστροφής των οικονομικών σημάτων μέσα από την παρέμβαση του κράτους στην αγορά.
 
Στρατηγικοί Στόχοι: Διάδοση της αυστριακής απόδειξης της αδυναμίας κεντρικού (σοσιαλιστικού) σχεδιασμού της οικονομίας. Διάδοση της αυστριακής κριτικής στους νεοκλασσικούς, τον Κεϋνσιανισμό και τη Σχολή του Σικάγο. Κατάδειξη της διαφοράς μεταξύ ελεύθερης αγοράς εν νομοκρατία και «καπιταλισμού» εν γένει. Το μεγάλο ερώτημα: Είναι όντως θεμιτή μια θεσμική διαρρύθμιση που θα αποτρέπει τη διαπλοκή κράτους και προσοδοθηρικών ομάδων;
 

Eνέσεις ρευστότητας για τις ελίτ. Φόροι και πληθωρισμός για τους υπόλοιπους.

Του Ευθύμη  Μαραμή.
 
Παρατηρώντας τον δήθεν αποπληθωρισμό - τον οποίο φοβούνται όπως ο διάολος το λιβάνι όλοι οι λάτρεις του χρέους - αναπτύσσεται μια δυναμική η οποία ζητά απο την Ε.Κ.Τ. να παρέμβει (ξανά) με ενέσεις ρευστότητας χάρτινου χρήματος. Τα στατιστικά στοιχεία βεβαίως που παρουσιάζουν αποπληθωρισμό, δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, αφού οι τιμές βασικών ειδών στην Ελλάδα αυξάνονται καθώς οι μισθοί πέσαν στα τάρταρα και μαζί η αγοραστική δύναμη των πολιτών. 
 
Η Αυστριακή σχολή οικονομικής σκέψης έχει πολύ εύστοχα διαχωρίσει την διαδικασία εκτύπωσης χρήματος σε "πληθωρισμό χρήματος" κι σε "πληθωρισμό των τιμών" (Von Mises "On the manipulation of money and credit"). Στην πρώτη περίπτωση οι άμεσα ευνοημένοι του φρέσκου χρήματος είναι αυτοί που το παραλαμβάνουν πρώτοι (τράπεζες, κυβερνήσεις και οι ψευδο-ελίτ των προνομιούχων που κινούνται κοντά στον τραπεζικό-κρατικό κύκλο). Στην δεύτερη περίπτωση όσο η πρώτη κατηγορία κυκλοφορεί το χρήμα και ωφελείται, προκύπτει μείωση της αγοραστικής δύναμης σταδιακά, όσων παραλαμβάνουν το πληθωριστικό χρήμα και έτσι προκύπτει ο πληθωρισμός των τιμών. 
 
Ο πληθωρισμός είναι μια κανονική ληστεία, η οποία κρύβεται καλά πίσω απο τα ανυπόστατα και γελοία στατιστικά των econometrics, τα οποία εξυπηρετούν τις κυβερνήσεις και τις νομισματικές αρχές που τα χρησιμοποιούν για να παραπλανούν τους πολίτες. Η πραγματικότητα βρίσκεται έξω στην αγορά και στο καλάθι της νοικοκυράς. Η πιστωτική επέκταση, οι ενέσεις ρευστότητας και ο δανεισμός του κράτους, όσο αυτό δεν μεταρρυθμίζεται, είναι ο σίγουρος δρόμος για την εξαθλίωση των Ελλήνων. Οι προνομιούχες καταχρεωμένες ελιτ και το κράτος, είναι αυτοί που ευνοούνται, όσο ο λεβιάθαν και το τραπεζικό του σύστημα μανιπουλάρουν το παραστατικό χρήμα.
Παρατηρώντας την κρίση, μέσα από την αυστριακή οικονομική θεωρία.
 
Ο μέσος mainstream οικονομολόγος η μαθητής οικονομικής σχολής, θεωρεί την φορολογία ως αποπληθωριστική. Στην πραγματικότητα η φορολογία είναι τρόπος αποπληρωμής του πληθωρισμού ο οποίος είναι χρέος της πιστωτικής επέκτασης. Χρέος που προκαλεί η κεντρική τράπεζα με το μονοπώλιο χρήματος που της παρέχουν τα κράτη με αντάλλαγμα την αποδοχή μόνο του επίσημου νομίσματος της τράπεζας για την πληρωμή των φόρων και των υπόλοιπων χρεών. (Murray Rothbard "The mystery of banking")
 
Επιπροσθέτως στην περίπτωση της Ελλάδας τα τελευταία τρία χρόνια έχουμε καθίζηση στην αγορά ακινήτων, ενοικίων, βιομηχανικών προϊόντων, πρώτων υλών κατασκευών-μεταποίησης κλπ, αλλά τα αγαθά τα οποία αποτελούν τον βασικό πληθωριστικό δείκτη, (το περιβόητο καλάθι της νοικοκυράς) παρουσιάζουν αύξηση τιμών ως και 15%, δηλαδή ακυρώνουν στην πράξη τον δήθεν αποπληθωρισμό που παρουσιάζουν τα στατιστικά.
 
Αυτό επίσης καταρρίπτει και την Κεϋνσιανή αντίληψη πως η έλλειψη "συνολικής ζήτησης" ευθύνεται για τις οικονομική ύφεση, αφού τα καταναλωτικά αγαθά, αυτά που αποτελούν την συνολική ζήτηση δηλαδή, είναι αυτά που πλήττονται τελευταία και όχι πρώτα. Οι μόνες δυνάμεις της αγοράς οι οποίες μπορούν και αυξάνουν τιμές εν μέσω ύφεσης είναι συγκεκριμένες και αφορούν στο λιανεμπόριο βασικών ειδών διατροφής, στον μόνο τομέα δηλαδή που υπάρχει η μεγαλύτερη ζήτηση.
 
Τα κεφαλαιακά αγαθά (βιομηχανία, κατασκευές, πρώτες ύλες) είναι αυτά που πλήττονται άμεσα ενώ το λιανεμπόριο βασικών αγαθών θα πληγεί στο τέλος.
 
Τέλος οι αμέσως επόμενες δυνάμεις της "αγοράς" που αυξάνουν τιμές, είναι το κράτος και οι κολλεκτίβες του (ΔΕΚΟ υπηρεσίες κλπ). Αποδεικνύεται λοιπόν πως η αύξηση των δημοσίων εσόδων όχι απλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως "δυνάμεις προσφοράς" αλλά οδηγούν την οικονομία στην καταστροφή λόγω κατεύθυνσης της ρευστότητας απο τον παραγωγικό κόσμο στον αντιπαραγωγικό .Όταν δεν υπάρχουν δανεικά για να χρηματοδοτούν το μοντέλο "δημόσιας" ανάπτυξης είναι πλέον εμφανές τι συμβαίνει. Θα μπορούσε να πει κάποιος πως αυτό οφείλεται στο ότι το κράτος αποπληρώνει και τα χρέη του και δεν μπορεί να κυκλοφορήσει το απαλλοτριωμένο απο την αγορά χρήμα. Σωστά. Αλλά αυτό είναι επίσης αποτέλεσμα που προήλθε απο την πολιτική των δημοσίων δαπανών και επενδύσεων ως δυνάμεων προσφοράς στην οικονομία. 
 
Η πιστωτική επέκταση έχει εγγενές χαρακτηριστικό την δημιουργία χρέους και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συνεχιστεί. Είναι η κύρια αιτία των οικονομικών boom και busts καθώς στρεβλώνει την αγορά, την οικονομική πληροφορία προς τις επιχειρήσεις, τα ανθρώπινα ήθη και τις τάσεις ως προς την αντιμετώπιση της πραγματικής οικονομίας της αγοράς.
 
Οι αρλούμπες του κευνσιανισμού VS, της αυστριακής φιλελεύθερης σκέψης.
 
Έγραφε την Τετάρτη 12 Μαΐου, 2010 ο Ganesh Rathnam:
 
"Οι Ελληνικές κυβερνήσεις θα αυξήσουν τους φόρους, σε συνδυασμό με τα μέτρα λιτότητας για την μείωση των ελλειμμάτων. Η αύξηση των φόρων θα επηρεάσει την είσπραξη των εσόδων αρνητικά με δύο τρόπους. Οι υψηλότεροι φόροι θα μειώσουν την οικονομική ανάπτυξη και επομένως θα οδηγήσουν σε μείωση των φορολογικών εσόδων. Επιπρόσθετα, οι υψηλοί φόροι, θα οδηγήσουν περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις σε αφανισμό. Ως εκ τούτου, μακροπρόθεσμα, οι αρνητικές συνέπειες της αύξησης των φόρων θα υπερβαίνουν κατά πολύ την αρχική πρόθεση για αύξηση των εσόδων."
 
Σε αυτήν την περίπτωση διαπιστώνουμε την πλήρη επιβεβαίωση της θεωρίας της "απώτερης συνέπειας" του Φρειδερίκου Μπαστιά σύμφωνα με την οποία στην οικονομική σφαίρα πάντα υπάρχουν κάποια πρόσωπα και κάποιες καταστάσεις που δεν φαίνονται άμεσα με την λήψη κάποιων μέτρων. Αυτές οι καταστάσεις είναι που πάντα καθορίζουν το αποτέλεσμα που αρχικά δεν προβλέφτηκε. Βλέπουμε λοιπόν πως στον πρώτο μήνα του 2014 η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την αύξηση των εσόδων πάνω στα πτώματα 1,4 εκατομμυρίου ανέργων και 350.000 ελευθέρων επαγγελματιών κυριολεκτικά κατεστραμμένων. Το 2014 δεν πρόκειται να υπάρξει καμία περίπτωση είσπραξης, (το παραδέχεται και η κυβέρνηση). Τα χειρότερα φυσικά έρχονται. 
 
Kαι συνεχίζει ο Rathram 12/5/2010
 
"Ο πληθωρισμός που προκύπτει για τη διάσωση αναποτελεσματικών ή υπερτιμημένων παραληπτών των πόρων, όπως η κυβέρνηση και τα εργατικά συνδικάτα, αδειάζει την δεξαμενή των πραγματικών αποταμιεύσεων των παραγωγών πλούτου. Σε αντίθεση με τις τραπεζικές πιστώσεις, οι οποίες παραμένουν σε κυκλοφορία (που λανθασμένα πιστεύεται ότι είναι παραγωγικές, σύμφωνα με την κεϋνσιανή θεωρία του πολλαπλασιαστή), οι πραγματικές αποταμιεύσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο μία φορά. Οι ευνοημένοι του Bailout υπερισχύουν των παραγωγών πλούτου καθώς απορροφάν τις αποταμιεύσεις ματαιώνοντας τις πιθανές επενδύσεις και σταδιακά εξαντλώντας και την υπάρχουσα παραγωγή. Αν δεν υπάρχουν αρκετά πραγματικές αποταμιεύσεις για να καλύψουν τα έξοδα συντήρησης και αποσβέσεων των επιχειρήσεων, τότε η αξία των αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται, ο πραγματικός πλούτος της κοινωνίας, θα αρχίσει να μειώνεται."
 
Σε αυτήν την περίπτωση αποδεικνύεται πως η Αυστριακή σχολή οικονομικής σκέψης επιβεβαιώνεται με δραματικά ωμό τρόπο έναντι των Κεϋνσιανών ηλιθιοτήτων περι πιστώσεων και πιστωτικών επεκτάσεων με μηδενικά επιτόκια. Σταδιακά το αχόρταγο Ελληνικό κράτος, απαλλοτριώνοντας τις αποταμιεύσεις των Ελλήνων για να συντηρήσει τον Λεβιάθαν του "δημοσίου" και για να αποπληρώσει τα δάνεια της εγκληματικής Κεϋνσιανής πρακτικής που τροφοδότησε με αεροχρήμα ολόκληρη την Ευρώπη μέσω της Ο.Ν.Ε. οδηγεί σε εξόντωση την παραγωγική τάξη της χώρας και τους αποταμιευτές.
 
Ο Ganesh Rathnam είναι οικονομικός σύμβουλος, συνεργάτης του  www. mises.org
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr