Menu

 

logoidea

Γιώργος Μπιλλίνης

Γιώργος Μπιλλίνης

Γεννήθηκα στην Αθήνα το  1961.Η καθημερινότητα μου μοιραζόταν ανάμεσα στο Παλαιό Φάληρο, του οποίου ήμουν δημότης, και στη Νέας Σμύρνη, στην οποία βρισκόταν το σχολείο μου και ο αγαπημένος Πανιώνιος.Ο ορθολογισμός και η αγάπη της δημιουργίας με οδήγησαν στα σκαλοπάτια του ΕΜΠ, στο οποίο σπούδασα τελικά Αρχιτέκτονας μηχανικός. Απασχολούμαι επί 25 χρόνια στο χώρο που μου αρέσει, τη κατασκευή. Αρχικά σαν φυσικό πρόσωπο, αργότερα μέσα από τις τάξεις μιας ΑΤΕ.Σταδιακά απέκτησα μια έντονη διάθεση ενασχόλησης  με τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής οικονομίας . Η αγωνία μου να εισφέρω στην ουσιαστική στροφή της χώρας στο δρόμο  της σοβαρής προσπάθειας και του ορθού λόγου, με εξώθησε στις ατραπούς της αρθρογραφίας και της πολιτικής.Οραματίζομαι τους συμπολίτες μου πολίτες και όχι πελάτες. Σκεπτόμενους παραγωγούς και όχι κουτοπόνηρους συνωμοσιολογούντες προσοδοθήρες. Ελπίδα και προσδοκία μου να επικρατήσουν κάποτε στη δύσμοιρη Ελλάδα, έστω με 200 χρόνια υστέρησης, οι ιδέες του διαφωτισμού και της ελευθερίας.

Κι όμως,η καταπολέμηση της ανεργίας είναι ανέξοδη.Toυ Γιώργου Μπιλλίνη

Η ανεργία είναι αναμφισβήτητα η χειρότερη μορφή περιθωριοποίησης και κοινωνικού αποκλεισμού. Ο άνεργος ωθείται στο περιθώριο, αντιμετωπίζει το φάσμα της ανέχειας, είναι μια κινούμενη ωρολογιακή βόμβα, με ιδιαίτερη έφεση στην ανάπτυξη αντικοινωνικών συμπεριφορών.

Στην Ελλάδα του 2014 η επίσημα καταγεγραμμένη ανεργία κινείται στα επίπεδα του 27-27,5%. Στη πραγματικότητα το ποσοστό είναι πολύ υψηλότερο. Εάν δε συμπεριληφθούν οι υποαπασχολούμενοι ή μη απασχολούμενοι ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματίες, το μέγεθος αυξάνει δραματικά.

Ιδιαίτερο πρόβλημα αδυναμίας ένταξης στη παραγωγική διαδικασία αντιμετωπίζει η νεολαία. Εκεί το ποσοστό ανεργίας ίσως να υπερβαίνει και το 60%. Επίσης μεγάλο πρόβλημα «επανένταξης» αντιμετωπίζουν και οι ηλικίες 45-55, όταν πρώην εργαζόμενοι απολυθούν και επιχειρήσουν να ξαναβρούν εργασία.

Η ανεργία ποτέ δεν ήταν αμελητέα στη χώρα μας. Ανέκαθεν αφορούσε ένα ποσοστό 7-8% του ενεργού εργατικού δυναμικού, το οποίο όμως στη πλειοψηφία του βρισκόταν σε καθεστώς επιλεκτικής ανεργίας. Είχε δηλαδή εισοδήματα εξασφαλισμένα από άλλες πηγές και συνεπώς τη πολυτέλεια να περιμένει να επιλέξει είδος εργασίας. Και συνήθως, εάν αυτή δεν ήταν ξεκούραστη και αποδοτική, την απέφευγε.

Στην Ελλάδα της χρεοκοπίας και της ύφεσης όμως το σύνηθες ποσοστό υπερτριπλασιάστηκε. Σήμερα κάπου 1,5 εκατομμύριο συμπολίτες μας αδρανούν και αρκετοί ακόμη υποαπασχολούνται. Η ανεργία αυτή δεν είναι κυκλική, αλλά διαρθρωτική. Γι αυτό και η αντιμετώπιση της μπορεί να γίνει αποκλειστικά με τη διενέργεια παραγωγικών επενδύσεων, οι οποίες θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας στη πραγματική οικονομία.

Για να φτιαχτούν θέσεις εργασίας όμως, κάποιοι πρέπει να τις δημιουργήσουν. Και αυτοί είναι οι δυνητικοί εργοδότες. Για να υπάρχουν εργοδότες, πρέπει το θεσμικό πλαίσιο να είναι φιλικό, ώστε να τους διευκολύνει να επιχειρήσουν και να τους ωθεί να αναλάβουν κινδύνους. Το ισχύον πλαίσιο αντιθέτως απωθεί και αποθαρρύνει το επιχειρείν:

Το επενδυτικό περιβάλλον είναι απολύτως αρνητικό. Αρχικά απουσιάζει η σταθερότητα. Ο υποψήφιος επενδυτής δεν είναι σε θέση να κάνει προγραμματισμό απόσβεσης των επενδυθησόμενων κεφαλαίων. Οι νόμοι αλλάζουν καθημερινά και ουδείς είναι σε θέση να προγραμματίσει, αφού δεν γνωρίζει τι θα ξημερώσει αύριο και για πόσο ακόμη θα ισχύουν οι διατάξεις του σήμερα. Και όπως είναι γνωστό η ανασφάλεια φοβίζει και αποθαρρύνει.

Ακριβώς τα ίδια ισχύουν και για το φορολογικό περιβάλλον. Κάθε χρόνο και ανάλογα με τις εισπρακτικές ανάγκες της συγκυρίας, το κράτος μεταβάλλει τη φορολογική νομοθεσία και τους φορολογικούς συντελεστές. Επιβάλλει συνεχώς πρόσθετες επιβαρύνσεις, έκτακτες εισφορές, αναδρομικές φορολογίες, τροποποιεί διατάξεις για αφορολόγητα αποθεματικά και συντελεστές απόσβεσης, επιβάλλει, αυξομοιώνει ή αίρει κατά το δοκούν, φορολογία επί των διανεμομένων κερδών. Και όπως είναι γνωστό η διαρκής αμφιβολία φοβίζει και αποθαρρύνει.

Ακολουθεί ο παράγων «γραφειοκρατία, αδιαφάνεια, διαφθορά και δημόσια διοίκηση». Η υποδοχή ενός επενδυτικού σχεδίου από τη διοίκηση και τους χιλιάδες αρμόδιους φορείς της είναι συνήθως εχθρική. Ο επενδυτής αντιμετωπίζεται ως εν δυνάμει απατεώνας και κλέφτης. Οι ασάφειες της νομοθεσίας  επιτρέπουν στους λειτουργούς του κράτους να εκβιάζουν τους υποψήφιους επενδυτές, να απαιτούν χρήματα έναντι αντιπαροχής της φυσιολογικής εξυπηρέτησης που θα ετύγχαναν. Οι δεκάδες αδειοδοτήσεις, που χρειάζεται μια νέα επιχείρηση, ακολουθούν τα αργόσυρτα βήματα του ελληνικού δημοσίου και, εάν και όταν χορηγηθούν, έχουν εξουθενώσει χρονικά και οικονομικά τους υποψήφιους επιχειρηματίες.

Η εργατική νομοθεσία, παρά τις μεταβολές που συντελέστηκαν τα χρόνια του μνημονίου υπό τη πίεση των δανειστών, παραμένει ετεροβαρής. Στο σύνολο της είναι προσανατολισμένη στην απόλυτη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή που ο εργοδότης, που αποφασίζει να προσλάβει, επωμίζεται σειρά δεσμεύσεων, πολλές από τις οποίες επώδυνες.

Σε μια εποχή που η δημιουργία θέσεων εργασίας είναι ζήτημα επιβίωσης για τη χώρα, το κράτος λογικά θα έπρεπε να επιβραβεύει εκείνους που τις δημιουργούν. Αντιθέτως, τους τιμωρεί.

Τους τιμωρεί με τους περιορισμούς στις απολύσεις. Όταν προσλαμβάνει κάποιος προσωπικό, δεν υπάρχουν περιορισμοί. Προσλαμβάνει όσους χρειάζεται. Όταν όμως πρέπει να απολύσει, είτε επειδή δεν τους χρειάζεται πιά, είτε διότι δεν είναι σε θέση να τους μισθοδοτεί, τότε υπάρχουν θεσπισμένοι περιορισμοί. Επομένως κάθε δυνητικός εργοδότης το σκέπτεται πολύ προτού προσλάβει, διότι, όταν το κάνει, αισθάνεται πως παίρνει τον εργαζόμενο του «προίκα».

Τους τιμωρεί με το ετεροβαρές νομοθετικό εργατικό πλαίσιο, το οποίο με τις υπερβολικά προστατευτικές διατάξεις του εξωθεί τους εργαζομένους σε δικαστικές διεκδικήσεις διαφόρων μορφών, υπαρκτές ή ανύπαρκτες. Κατά τις οποίες συνήθως δικαιώνονται.

(Θυμάμαι ένα προσωπικό περιστατικό πρίν είκοσι και πλέον χρόνια. Επιχειρούσα τότε ως εργολήπτης-κατασκευαστής. Συγγενείς μου ζήτησαν να δώσω δουλειά σε ένα χωριανό τους, που ήλθε για πρώτη φορά από το νησί στην Αθήνα και υποσχέθηκαν να του εξασφαλίσουν εργασία. Πράγματι τον προσέλαβα και του ανέθεσα μια απλούστατη εργασία διαμορφώσεων και διαστρώσεων υποβάσεων πεζοδρομίων με θραυστό υλικό 3 Α. Μετά από δύο εβδομάδες διαπίστωσα ότι του ήταν αδύνατο να εκτελέσει και αυτή ακόμη την απλή εργασία ανειδίκευτου εργάτη. Επί πλέον με την αργοπορία του δημιουργούσε αρνητικό κλίμα και στο υπόλοιπο συνεργείο εργαζομένων. Τον απέλυσα λοιπόν, αφού προηγουμένως τον εξόφλησα και του επικόλλησα τα δέκα οικοδομικά ένσημα που εδικαιούτο για τις αντίστοιχες εργάσιμες ημέρες.

Μήνες αργότερα μου επιδόθηκε από το οικείο υποκατάστημα ΙΚΑ της έδρας μου δήλωση καταγγελίας του συγκεκριμένου ατόμου, σύμφωνα με την οποία είχε εργαστεί πενήντα ημέρες, ενώ εγώ τον ασφάλισα μόνο για τις δέκα εξ αυτών.

Προσήλθα στο υποκατάστημα, ενώπιον της αρμόδιας επιτροπής κρίσης, κατέθεσα τα πραγματικά περιστατικά, το ημερολόγιο του έργου και μαζί μου κατέθεσαν ως μάρτυρες και άλλοι συνάδελφοι του, που επιβεβαίωσαν τα λεγόμενα μου.

Η επιτροπή δικαίωσε, ως είθισται, τον «εργαζόμενο» άνευ περαιτέρω εξηγήσεων και μου καταλόγισε ποσό 220.000 δραχμών έναντι μη επικολληθέντων ενσήμων ασφάλισης για τις υπόλοιπες σαράντα ημέρες (που ισχυρίστηκε και δέχτηκαν ότι δούλεψε) και άλλα τόσα ως πρόστιμο. Όταν τον συνάντησα εκτός της αίθουσας και εκνευρισμένος τον ρώτησα γιατί συμπεριφέρθηκε κατ’ αυτό τον τρόπο, η απάντηση του ήταν αφοπλιστική: «Πήγα να θεωρήσω το βιβλιάριο υγείας και μου είπαν ότι χρειάζονταν τουλάχιστον πενήντα ημέρες εργασίας εντός του έτους με τα ανάλογα ένσημα. Ο υπάλληλος μου σύστησε να κάνω καταγγελία και να διεκδικήσω τη διαφορά, για να έχω ασφάλιση» !!! )

Τους τιμωρεί τέλος με τις υψηλά καθορισμένες αποζημιώσεις. Αυτές μειώθηκαν βέβαια με τις τελευταίες ρυθμίσεις, αλλά συνεχίζουν να παραμένουν αδικαιολόγητα υψηλές. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η αποζημίωση του απολυόμενου έχει την έννοια του προσωρινού βοηθήματος, ώστε να μη βρεθεί αιφνιδίως χωρίς καθόλου εισόδημα. Στη χώρα μας η αποζημίωση έχει καταστεί ένα είδος ιδιωτικού εφ’άπαξ. Αναλόγως του χρόνου προϋπηρεσίας μπορεί να ξεπεράσει και τους μισθούς ενός έτους. Αντί να επιβραβεύεται ο εργοδότης που κράτησε πολλά χρόνια τον υπάλληλο, τιμωρείται γι αυτό.

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα υπερρυθμισμένο νομοθετικό πλαίσιο, που κάθε άλλο παρά προτρέπει τους πολίτες να γίνουν εργοδότες. Η πλειονότητα αρνείται να αναλάβει τόσους κινδύνους και τόσες δεσμεύσεις και προτιμά να απασχοληθεί με υπαλληλική σχέση σε άλλους εργοδότες.

Τώρα λοιπόν που το χρεοκοπημένο κράτος μας αδυνατεί να συνεχίσει να παριστάνει τον εθνικό εργοδότη, ελάχιστοι ιδιώτες είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν αυτό το ρόλο. Ακόμη λιγότεροι εκείνοι που αψηφούν το αντιεπενδυτικό περιβάλλον και αποφασίζουν να «κάνουν δουλειές». Υπό τις παρούσες συνθήκες υπάρχει ένδεια υποψηφίων επενδυτών-εργοδοτών. Αυτή είναι η γενεσιουργός αιτία της ανεργίας και συνάμα το μεγάλο πρόβλημα της οικονομίας.

Ο μόνος τρόπος για να αντιστραφεί η τάση είναι η άρση των αντικινήτρων και της υπερρύθμισης. Πράγμα ανέξοδο, που απαιτεί πολιτική βούληση και μόνο. Είναι επιτακτική εθνική ανάγκη να συμβεί αυτό. Διαφορετικά δεν πρόκειται να δούμε ανάκαμψη της οικονομίας, ούτε απορροφητικότητα ανέργων σε υγιείς θέσεις εργασίας. Με ό,τι και τα δύο συνεπάγονται…για το μέλλον.

Το κειμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο marketnews.gr

Το αύριο... με τον ΣΥΡΙΖΑ. Toυ Γιώργου Μπιλλίνη

Συχνά προβληματιζόμαστε με τη πολυγλωσσία του σύριζα. Άλλα κελεύουν οι προεδρικοί, άλλα η Αριστερή Πλατφόρμα, άλλα οι εκπρόσωποι των πρώην συνιστωσών. Διαφορετικές θέσεις διατυπώνονται από το κο Στρατούλη ή το κο Γλέζο, διαφορετικές από το κο Δραγασάκη ή το κο Σταθάκη. Σε ποιες άραγε να δώσει βάση κανείς; Ακόμη και ο πρόεδρος του κόμματος μιλά αμφίσημα και ανάλογα με το ακροατήριο του φορά διαφορετικό κάθε φορά πουκάμισο.

Στη προσπάθεια μου να «ανακαλύψω» τις θέσεις του έπραξα το αυτονόητο. Μελέτησα την Ευρωχάρτα του κόμματος, το εκλογικό μανιφέστο με το οποίο κατέρχεται στις ευρωεκλογές. Πρόκειται για θέσεις διατυπωμένες εγγράφως, που περιβάλλονται με την εγκυρότητα που τους προσδίδει η έγκριση τους από το σώμα της Κεντρικής Επιτροπής. Ουσιαστικά αποτελούν τον οδικό χάρτη του σύριζα τόσο για την ευρωπαϊκή πορεία, όσο και για την εσωτερική διακυβέρνηση, όταν κληθεί από τους πολίτες να αναλάβει τις τύχες της χώρας.

 Δέχομαι λοιπόν αξιωματικά ότι οι θέσεις του κόμματος, όπως παρατίθενται, αναπτύσσονται και επεξηγούνται στην Ευρωχάρτα, είναι οι πλέον έγκυρες και «επίσημες» και, ασχέτως των λεκτικών ακροβατισμών εκάστου των στελεχών, είναι εκείνες τις οποίες οφείλουμε να λάβουμε υπόψη, να κρίνουμε και να σχολιάσουμε, αφού απηχούν τη βούληση του σώματος της Κ.Ε.

Ιδού μερικές από τις θέσεις που περιλαμβάνονται στο κείμενο

1. «Θα επιβληθεί έλεγχος στη διακίνηση κεφαλαίων»:

Τι «υπόσχεται» εδώ ο σύριζα; Ότι θα εμποδίσει την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων εντός της χώρας (και προτείνει η θέση να υιοθετηθεί από την ΕΕ και την ευρωζώνη), προκειμένου να «διευκολυνθεί» η πολιτική του . Μα η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων αποτελεί ένα από τα βάθρα της ευρωπαϊκής και ευρωζωνικής αντίληψης. Μαζί με την ακώλυτη μετακίνηση ανθρώπων, εμπορευμάτων και ιδεών συνιστούν τα βασικότερα προτάγματα της και αποτελούν τη πεμπτουσία του «είναι» της. Η υιοθέτηση αυτής της θέσης σε επίπεδο ΕΕ αυτομάτως θα αναιρούσε τη φύση και την ουσία της Ένωσης και βεβαίως δεν έχει καμία τύχη να γίνει αποδεκτή ως πρόταση.

Σε επίπεδο χώρας η εφαρμογή περιορισμών στη κίνηση κεφαλαίων είναι δυνατή μόνο υπό εξαιρετικά ιδιάζουσες συνθήκες, προσωρινά και μόνο με τη σύμφωνη γνώμη της ΕΚΤ και του Eurogroup. Πχ για λόγους προστασίας της καταθετικής βάσης του τραπεζικού συστήματος (περίπτωση Κύπρου μετά την εφαρμογή του bail in). Σε κάθε άλλη περίπτωση δεν είναι δυνατή εντός των πλαισίων ΕΕ και ευρωζώνης. Οπότε μπορούμε να εικάσουμε ότι εμμονή στην εφαρμογή της συνεπάγεται ασυμβατότητα με το ευρωπαϊκό καθεστώς και αποπομπή της χώρας από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Και βεβαίως επιστροφή σε εθνική νομισματική μονάδα. Εμμέσως λοιπόν και συγκαλυμμένα ο σύριζα φαίνεται να προκρίνει τη δραχμή ως απάντηση στο διαχρονικό ερώτημα «ευρώ ή δραχμή».

Κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να εξαγγέλλονται από ένα εν δυνάμει κυβερνητικό κόμμα με περισσή ευκολία θέσεις και πολιτικές που μόνο στο άκουσμα τους η αντίδραση των θιγομένων (πχ καταθετών, επενδυτών στο ΧΑΑ και τους ελληνικούς τίτλους κλπ) μπορεί να χρεοκοπήσει τη χώρα και τις τράπεζες σε μία ημέρα.

      2. «Θα φορολογηθούν τα κέρδη των επιχειρήσεων, οι μεγάλες περιουσίες, τα υψηλά εισοδήματα και η πολυτελής διαβίωση»:

Άλλη μία ιδιαζόντως προβληματική θέση. Κατ’ αρχήν, έτσι όπως είναι διατυπωμένη, αφήνει να εννοηθεί ότι τα κέρδη των επιχειρήσεων, οι μεγάλες περιουσίες, τα υψηλά εισοδήματα και η πολυτελής διαβίωση δεν φορολογούνται. Προφανώς εννοεί ότι δεν φορολογούνται επαρκώς κατά την αντίληψη της ΚΕ του σύριζα. Και η θέση αυτή είναι συμβατή με παλαιότερες τοποθετήσεις των κων Δραγασάκη και Σταθάκη, οι οποίοι επανειλημμένως είχαν διατυπώσει την άποψη ότι τα φορολογικά έσοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ελλάδα είναι χαμηλά και πρέπει να αυξηθούν από το 36-37% στο 43-46%.

Τι επιφυλάσσει δηλαδή στους φορολογουμένους πολίτες το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Πολύ μεγαλύτερο φορολογικό βάρος, ύψους 6-10 μονάδων του ΑΕΠ. Που μεταφράζεται σε συλλογή ετησίως εσόδων 11-18 δίς ευρώ περισσοτέρων από τα σημερινά. Και αυτό τη στιγμή που η οικονομία, οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι αδυνατούν ήδη να αντεπεξέλθουν στη φορολογική λαίλαπα της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, οι επιχειρήσεις κλείνουν κατά χιλιάδες, τα ληξιπρόθεσμα χρέη αυξάνονται ιλιγγιωδώς και ο αριθμός των νεόπτωχων από τις φοροεπιδρομές γιγαντώνεται.

Αν σκεφτούμε ότι συγκριτικά το ετήσιο έσοδο από την επιβολή του τέως ΕΕΤΑ, νύν ΕΝΦΙΑ, δεν ξεπερνά τα 3 δίς και τα έσοδα από τα τέλη κυκλοφορίας το 1,4 δίς, ας αναλογιστούμε τι σημαίνει επιπλέον αφαίμαξη 11-18 δίς ετησίως για τη κοινωνία. Προφανώς σημαίνει αύξηση του ΦΠΑ κατά πολλές μονάδες και αύξηση των φορολογικών συντελεστών φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων σε επίπεδα άνω του 50% μεσοσταθμικά.

Εκεί στη Κουμουνδούρου, αφού πρώτα υποδέχτηκαν το παλαιό ΠΑΣΟΚ, ακολούθως υιοθέτησαν και τη θέση του πρώην προέδρου του. Έτσι πιστεύουν ως νέοι ΓΑΠ ότι υπάρχει άφθονο χρήμα στην αγορά και σε αυτούς απομένει απλά ο τρόπος συλλογής του. Τι κι αν οι επιχειρήσεις στενάζουν από την υψηλή φορολογία και ζητούν ελαφρύνσεις; Τι κι αν μετακομίζουν κατά χιλιάδες σε γειτονικές χώρες σε αναζήτηση καλύτερης τύχης; Τι κι αν η χώρα χρειάζεται ασμένως και αγωνιωδώς την εισροή πακτωλού επενδυτικών κεφαλαίων, που θα επενδυθούν στη πραγματική οικονομία, θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και θα ελαφρύνουν την ανεργία; Ο σύριζα σε όλα αυτά απαντά με προθέσεις δυσμενοποίησης του επενδυτικού και φορολογικού περιβάλλοντος. Και θέτει φραγμό σε κάθε, έστω λανθάνουσα, δυνητική επενδυτική διάθεση.

Στοχεύει επίσης, σε μια κορύφωση της υφιστάμενης στρέβλωσης, να τιμωρήσει έτι περαιτέρω όσους πέτυχαν κατά το παρελθόν να δημιουργήσουν πλούτο και να τον παγιοποιήσουν ή να τον επενδύσουν. Δεν περιορίζεται στη πρόθεση επιβολής υψηλότερων φορολογικών συντελεστών, μα και στην ακόμη μεγαλύτερη απαλλοτρίωση ήδη φορολογημένου πλούτου. Μέχρι την ολοκληρωτική δήμευση του. Στο σημείο αυτό η επήρεια από τα τέκνα του επιλέκτου στελέχους του κου Βούτση (ληστείες τραπεζών = απαλλοτρίωση καταθέσεων) είναι σαφής.

    3. «Δεσμευόμαστε να ακυρώσουμε τις προωθούμενες ιδιωτικοποιήσεις και να επανακτήσουμε σε όφελος του δημοσίου συμφέροντος τις ήδη ιδιωτικοποιηθείσες επιχειρήσεις»:

Και στο σημείο αυτό έχουμε μια επανάληψη της τακτικής του Γ. Παπανδρέου, η κυβέρνηση του οποίου θα … επαναγόραζε τον ΟΛΠ. Μια οικονομία καθημαγμένη, χωρίς ίχνος διαθέσιμων πόρων, που ακόμη έχει ανάγκη για να επιβιώνει τις δόσεις τις δανειακής σύμβασης, θα κληθεί να εξεύρει τα απαραίτητα κεφάλαια για την επαναγορά του ΟΠΑΠ, του ΔΕΣΦΑ, του ΟΛΠ (;), του Ελληνικού και όποιων άλλων επιχειρήσεων-τέως κρατικών μονοπωλίων κρίνουν οι υπεύθυνοι του σύριζα ότι αποτελούν στρατηγικής σημασίας τομείς της οικονομίας.

Πού θα βρεθούν τα χρήματα; Τι θα συμβεί με το προσωπικό που προσλήφθηκε από τους νέους ιδιοκτήτες; Θα θεωρηθούν ΔΥ και θα μονιμοποιηθούν; Έχει σκεφθεί κανείς το καθεστώς στο οποίο θα μεταπέσουν οι διακρατικές θέσεις με τη Κίνα (ΟΛΠ) και το Αζερμπαϊτζάν (ΔΕΣΦΑ); Είναι επίσης ευνόητο ότι η δημοσιοποίηση παρόμοιων προθέσεων αποθαρρύνει οιονδήποτε εχέφρονα ξένο επενδυτή και τον απομακρύνει από τη συμμετοχή του σε διαγωνισμούς του ΤΑΙΠΕΔ για εξαγορά ελληνικών παγίων.

Διαβάζοντας τις παραπάνω εξαγγελθείσες θέσεις του σύριζα και αρκετές ακόμη αναρωτήθηκα εάν η ΚΕ του αποτελείται από άτομα απολύτως άσχετα με την οικονομία και τις αγορές (παρά την ύπαρξη αμέτρητων καθηγητών οικονομίας στις τάξεις της) ή πρόκειται απλά για μια κάστα ιδεοληπτικών, που μοναδικό τους μέλημα είναι η εφαρμογή των «ιδεών» τους.

Δεν είναι δυνατόν να μη καταλαβαίνουν τις συνέπειες των όσων εκφράζουν. Δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνονται ότι με τις εξαγγελίες τους ωθούν τους αποταμιευτές σε μαζικές αποσύρσεις κεφαλαίων και σε τραπεζικό bankrun. Δεν μπορεί να μη βλέπουν ότι απομακρύνουν τους υποψήφιους επενδυτές ακόμη περισσότερο από όσο το κάνει η συγκυβέρνηση. Δεν μπορεί να πιστεύουν πραγματικά ότι η κυβέρνηση τους θα είναι σε θέση να εισπράξει 11-18 δίς περισσότερους φόρους.

Φεύ. Καταλήγω ότι πρόκειται για ιδεοληπτικούς. Που δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει η στάση και τα αντανακλαστικά των συντελεστών της αγοράς. Δεν καταλαβαίνουν και δεν συμμερίζονται τη λειτουργία της. Μάλλον προσβλέπουν μόνο στα λεφτά μας (!) για να στήσουν μια οικονομία στηριγμένη αποκλειστικά σε δημόσιες επενδύσεις (;) και να μας μετατρέψουν όλους σε κρατικούς υπαλλήλους των 300 ευρώ.

Κι εγώ ο αφελής απορούσα όταν άκουγα το κο Στρατούλη να δηλώνει πως μια κυβέρνηση σύριζα θα πάρει από τις τράπεζες τις καταθέσεις για να κάνει επενδύσεις. Και αναρωτιόμουν πώς γίνεται να μην κατανοεί ότι οι καταθέσεις των αποταμιευτών είναι οι χορηγήσεις των δανειοληπτών, κάτι στοιχειώδες και ευνόητο ακόμη και για πρωτοετή φοιτητή. Κι όμως, δεν πρέπει να το καταννοούν … ούτε αυτό.

δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο marketnews.gr

Άβυσσος η ψυχή του κρατιστή. Toυ Γιώργου Μπιλλίνη.

Πέρυσι το Φεβρουάριο, ο πρωθυπουργός συγκάλεσε στο Μαξίμου σύσκεψη με τους εκπροσώπους των δέκα σημαντικότερων βιομηχανιών της χώρας. Θέλησε να ακούσει από πρώτο χέρι τις απόψεις της βιομηχανίας για τη κατάσταση της οικονομίας και την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική. Επιδίωξη του επίσης ήταν η άσκηση έμμεσης πίεσης για τη διενέργεια επενδύσεων.

Στη σύσκεψη εκείνη το τόνο έδωσε ο Πατριάρχης της ελληνικής βιομηχανίας, ο κος Νίκος Στασινόπουλος. Είναι ο βασικός μέτοχος του μεγαλύτερου εξαγωγικού ομίλου της χώρας, της Βιοχάλκο, μιας εταιρείας συμμετοχών, που διαθέτει πάνω από εβδομήντα θυγατρικές επιχειρήσεις. Αντικείμενο της είναι η επεξεργασία, μεταποίηση και παραγωγή προϊόντων του συνόλου σχεδόν των βασικών μετάλλων.

Η Ελβάλ, η ναυαρχίδα του ομίλου, είναι η μεγαλύτερη ελληνική καθετοποιημένη επιχείρηση παραγωγής προϊόντων αλουμινίου και μία από τις μεγαλύτερες της Ευρώπης. Η Χαλκόρ παράγει προϊόντα χαλκού και η θυγατρική της Ελληνικά Καλώδια είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση παραγωγής καλωδίων. Ομοίως η Σιδενόρ είναι η μεγαλύτερη παραγωγός προϊόντων σιδήρου της χώρας. Τα Σωληνουργεία Κορίνθου, μία από τις θυγατρικές της, παράγουν σωλήνες διεθνών προδιαγραφών, που χρησιμοποιούνται στους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Ο κος Στασινόπουλος εξήγησε στο πρωθυπουργό ότι δεν βρίσκεται εκεί για να ζητήσει μέτρα προστασίας των επιχειρήσεων του, ούτε ευνοϊκή αντιμετώπιση έναντι του ανταγωνισμού. Απλά ζήτησε από το κο Σαμαρά να άρει η κυβέρνηση τα αντικίνητρα, που σκοτώνουν τον όμιλο του και τη βαριά βιομηχανία της χώρας γενικότερα.

«Δύο είναι τα βασικά προβλήματα των επιχειρήσεων μου. Το ύψος των επιτοκίων δανεισμού και το κόστος της ενέργειας. Το εργατικό κόστος πρακτικά μας αφήνει αδιάφορους, αφού συμμετέχει στο κόστος του τελικού προϊόντος με ποσοστό περί το 10%. Το κόστος της ενέργειας αντιθέτως είναι ζωτικής σημασίας για μας, αφού αποτελεί πάνω από το 50% του τελικού κόστους.

Δυστυχώς κε πρωθυπουργέ η πατρίδα μου τιμολογεί το ηλεκτρικό ρεύμα προς τη βιομηχανία σε πολύ υψηλότερες τιμές, από εκείνες που αντιμετωπίζει ο ανταγωνισμός. Η μεγάλη αύξηση του Ειδικού φόρου κατανάλωσης, που επέβαλε η κυβέρνηση σας, εκτόξευσε τη τιμή έως και 50% υψηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ομοίως η τιμή με την οποία διατίθεται στους μεγάλους βιομηχανικούς καταναλωτές το φυσικό αέριο είναι κατά 40-50% μεγαλύτερη από εκείνη που πληρώνει ο ανταγωνισμός. Εάν δεν φροντίσετε άμεσα να αρθούν αυτές οι υπερβολικές επιβαρύνσεις, φοβάμαι ότι σύντομα δεν θα υπάρχει δυνατότητα παραγωγής και θα κλείσουμε.

Στο χώρο μας ο ανταγωνισμός είναι πολύ σκληρός. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε ευρωπαϊκά και παγκόσμια μεγαθήρια. Δουλεύουμε με πολύ χαμηλά ποσοστά μικτού κέρδους, της τάξης του 7-8%. Το αυξημένο ενεργειακό κόστος μας καθιστά μη ανταγωνιστικούς ή προβληματικούς. Διότι, εάν μέν διατηρήσουμε το μικτό ποσοστό κέρδους στα επίπεδα αυτά, καθιστάμεθα ακριβότεροι και συνεπώς βγαίνουμε από τις αγορές. Εάν πάλι ευθυγραμμιστούμε με τις τελικές τιμές πώλησης των ανταγωνιστών μας, τότε είναι σαν να δουλεύουμε με μηδενικό ή αρνητικό μικτό κέρδος. Οπότε  γινόμαστε μη βιώσιμοι.

Το δεύτερο σοβαρό πρόβλημα που μας απασχολεί κε πρωθυπουργέ είναι το κόστος του χρήματος. Οι ανταγωνιστές μας έχουν τη δυνατότητα να δανείζονται με χαμηλά επιτόκια της τάξης του 2-3%, είτε από τα πιστωτικά ιδρύματα, είτε μέσω ομολογιακών εκδόσεων. Δυστυχώς ο κίνδυνος της χώρας εγκατάστασης μας τιμολογείται πανάκριβα από τις αγορές, με αποτέλεσμα να πληρώνουμε επιτόκια γύρω και πάνω από το 7%. Αντιλαμβάνεσθε ότι, εάν δεν απομακρυνθεί ο κίνδυνος χώρας, το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με μεταφορά της έδρας μας στο εξωτερικό».

Τους ένδεκα μήνες που ακολούθησαν η κυβέρνηση αδιαφόρησε στις εκκλήσεις του κου Στασινόπουλου. Ακολούθησε τη πεπατημένη. Η Βιοχάλκο είναι ήδη μια Βελγική επιχείρηση, που διαθέτει θυγατρικές στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία και άλλες χώρες και διαπραγματεύεται στο Euronext των Βρυξελλών. Το μέλλον όμως των παραγωγικών της μονάδων στην Ελλάδα διαγράφεται θολό.

Πρίν ενάμισυ χρόνο ήταν η Ελληνική Χαλυβουργία των αδελφών Μάνεση που απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τις πρώτες ειδήσεις των τηλεοπτικών δελτίων. Η βιομηχανία διαθέτει δύο εργοστάσια παραγωγής σιδηρουργικών προϊόντων, ένα στο Βόλο κι ένα στον Ασπρόπυργο Αττικής. Ο μεγάλος περιορισμός των πωλήσεων την ανάγκασε να ζητήσει από τους εργαζομένους της περιορισμό του χρόνου εργασίας και μειωμένες αποδοχές, ώστε να αποφύγει να προβεί σε απολύσεις. Οι μονάδες δούλευαν στο 20% της παραγωγικής τους δυνατότητας, ελλείψει πελατειακής βάσης. Η αντίδραση του ΠΑΜΕ στην Αττική οδήγησε σε κλείσιμο το εργοστάσιο του Ασπροπύργου.

Σήμερα έφθασε η ώρα να δημοσιοποιήσει το πρόβλημα της η τρίτη μεγάλη σιδηρουργική βιομηχανία, η Χαλυβουργική των Αγγελόπουλων. Η βιομηχανία θέτει τους 200 εργαζομένους της στη παραγωγή σε διαθεσιμότητα και θα τους αμείβει με το 50% των αποδοχών τους για έξι εβδομάδες. Εάν στο διάστημα αυτό η κυβέρνηση συνεχίσει να σφυρίζει αδιάφορα και να μη μειώνει το κόστος της ενέργειας, η Χαλυβουργική θα ξαναβάλει λουκέτο. Δεν είναι ηλίθιοι ο Κων/νος Αγγελόπουλος και τα παιδιά του να χρηματοδοτούν με τα κέρδη των ναυτιλιακών τους επιχειρήσεων το τρύπιο πυθάρι της σιδηρουργίας.

Οι συσσωρευμένες ζημίες των τριών μεγάλων ελληνικών χαλυβουργιών - Σιδενόρ, Χαλυβουργική, Ελληνική Χαλυβουργία - την πενταετία 2009 - 2013 έχουν ξεπεράσει τo αστρονομικό ποσό των 700.000.000 ευρώ . Ο βιομηχανικός ιστός της χώρας καταρρέει ως απόρροια της μειωμένης ζήτησης αλλά και της αδιαφορίας της Πολιτείας στις εκκλήσεις των εταιρειών να μειωθεί το ενεργειακό κόστος, το οποίο λόγω της έκτακτης κατάστασης της χώρας από το 2010 και μετά έχει εκτιναχθεί μέσα από τους ειδικούς φόρους και τα «χαράτσια».

Λόγω της πτώσης της οικοδομής, αλλά και των δημοσίων έργων, αφού περικόπτεται συνέχεια το ΠΔΕ, η ζήτηση στην Ελλάδα για χαλυβουργικά προϊόντα το 2013 έπεσε κάτω από τους 300.000 τόνους, επέστρεψε δηλαδή στα επίπεδα της δεκαετίας του 1950, όταν ύστερα από αλλεπάλληλες τεράστιες επενδύσεις η παραγωγική ικανότητα των ελληνικών χαλυβουργιών προσεγγίζει τα 4.000.000 τόνους !  Παραπάνω από το 2% της παγκόσμιας παραγωγικής ικανότητας !

Οι ελληνικές χαλυβουργίες διαβλέποντας την ύφεση στράφηκαν από πολύ νωρίς στις εξαγωγές, εκμεταλλευόμενες το υψηλό capacity που διέθεταν, αλλά και το ποιοτικό προϊόν. Το 2010 τα χαλυβουργικά προϊόντα ήσαν μαζί με τα προϊόντα αλουμινίου τα πρώτα σε αξία εξαγώγιμα αγαθά - έφθασαν τα 850.000.000 ευρώ -, αλλά η φορολογική καταιγίδα που ακολούθησε και επιβάρυνε τις τιμές του ρεύματος και του φυσικού αερίου κατέστησε τις εξαγωγές ζημιογόνες, αφού για να βρουν θέση τα ελληνικά προϊόντα στις διεθνείς αγορές έπρεπε να πωλούνται κάτω του κόστους.

Με κόστος 60-70 ευρώ ανά μεγαβατώρα δεν μπορούσαν οι εγχώριοι σιδεράδες να ανταγωνιστούν τους ξένους συναδέλφους τους, όχι μόνο από την Κίνα, αλλά και από την Ευρώπη, όπου η μέση τιμή του ρεύματος κινείται στα 35 ευρώ η μεγαβατώρα. Αντίστοιχα και στις τιμές του φυσικού αερίου είμαστε πρωταθλητές ακρίβειας μεταξύ των «28» της ΕΕ με 47 ευρώ τη μεγαβατώρα έναντι 30-35 που είναι η μέση τιμή στην ΕΕ.

Τα εργοστάσια όμως έπρεπε να λειτουργούν, γι αυτό και επελέγη η συνέχιση των «εξαγωγών ανάγκης» με την ελπίδα να ανακάμψει σύντομα η εγχώρια ζήτηση και να βελτιωθούν τα περιθώρια μικτού κέρδους. Παράλληλα η Πολιτεία είχε δώσει υποσχέσεις σε συνεργασία με τη διοίκηση της ΔΕΗ και τη ΡΑΕ για επανεξέταση των χρεώσεων του ρεύματος.

Τίποτε από τα παραπάνω δεν συνέβη και οι χαλυβουργίες υποχρεώθηκαν να διακόψουν και τις ζημιογόνες εξαγωγές. To εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο, ύστερα από την απεργία διαρκείας εννέα μηνών, λειτούργησε μόνο δύο μήνες και από τότε βρίσκεται σε καθεστώς ψυχρής εφεδρείας.

Ο όρος «ψυχρή εφεδρεία» σημαίνει ότι το χαλυβουργείο, όπου λιώνει το σκραπ για να παραχθεί η μπιγέτα, έχει πάψει να λειτουργεί. Απλώς γίνονται εργασίες συντήρησης και επιδιορθώσεις, ώστε όταν κρίνει η διοίκηση να είναι σε θέση οι φούρνοι και τα ελασματουργεία να επαναλειτουργήσουν άμεσα, χωρίς να χρειαστούν πολλές ημέρες προετοιμασίας. Κατά το στάδιο της ψυχρής εφεδρείας ασκείται κυρίως εμπορική δραστηριότητα από τα αποθέματα που υπάρχουν.

Σε καθεστώς ψυχρής εφεδρείας βρισκόταν παλαιότερα και το εργοστάσιο της Χαλυβουργικής στην Ελευσίνα, το οποίο επανεκκίνησε προ ολίγων ετών για να κινδυνεύει άμεσα με επαναφορά στο προηγούμενο καθεστώς.

Ούτε όμως και στη Σιδενόρ, τη μεγαλύτερη χαλυβουργία της Ελλάδας, οι συνθήκες είναι καλύτερες. Τα εργοστάσια σε Θεσσαλονίκη και Βόλο (Sovel) λειτουργούν λίγες ημέρες την εβδομάδα, ενώ κάποιους μήνες του 2013 η μονάδα της Sovel είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα.

Οι εργαζόμενοι και στις πέντε χαλυβουργικές μονάδες της χώρας (δύο της Σιδενόρ, δύο της Ελληνικής Χαλυβουργίας και μία της Χαλυβουργικής) προσέρχονται κανονικά στην εργασία τους και πληρώνονται σύμφωνα με ελαστικά προγράμματα που καθορίζονται από συμφωνίες των διοικήσεων με τους εργαζομένους και τα οποία ανάλογα με τις συνθήκες αλλάζουν κάθε μήνα.

Βεβαίως το μοντέλο να υπολειτουργείς, διατηρώντας το προσωπικό, έστω και με ελαστικούς όρους εργασίας, έχει ημερομηνία λήξης. Η συσσώρευση ζημιών έχει πεπερασμένο ορίζοντα. Το ελληνικό κράτος με τη στάση του καταστρέφει εσκεμμένα τη παραγωγική ραχοκοκαλιά της χώρας, τα τελευταία ψήγματα βαριάς βιομηχανίας.

Ό,τι από αυτή άφησαν ζωντανό και δεν μετέτρεψαν σε κουφάρι οι κρατικίστικες πολιτικές των δεκαετιών του ’70 (Καραμανλής-Παπαληγούρας) και του ’80 (Παπανδρέου-Αρσένης), το ολοκληρώνει σήμερα το δίδυμο ενός λαϊκοδεξιού και ενός ανανήψαντος Κνίτη (Σαμαράς-Στουρνάρας).

Πόσα είναι τα χρήματα που θα χαθούν για τα κρατικά ταμεία, εάν το κόστος της παρεχόμενης ενέργειας στο σύνολο της βαριάς βιομηχανίας εξισωθεί με το μέσο ευρωπαϊκό όρο; Μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Κι όμως οι άθλιοι της πλατείας Συντάγματος δεν τα χαλαλίζουν. Προτιμούν τα χρήματα του (υποτιθέμενου) πρωτογενούς πλεονάσματος να τα διανείμουν στους πελάτες τους των ειδικών μισθολογίων, παρά να προχωρήσουν στη διάσωση του πιο δυναμικού και εξωστρεφούς τμήματος της παραγωγικής βάσης της χώρας.

Κατά τα λοιπά αναζητούμε επενδυτές για να τοποθετήσουν τα χρήματα τους στο στοίχημα της ελληνικής ανάκαμψης. Αναζητούμε κάτι που δεν θα έλθει. Κι αν έλθει, θα αποδώσει το ενωρίτερο σε 3-4 χρόνια. Αλλά εν τω μεταξύ σκοτώνουμε αυτό που ήδη έχουμε, αυτό που λειτουργεί, που είναι υγιές, ανταγωνιστικό και παραγωγικό, που απασχολεί εργαζομένους σήμερα και που συμβάλλει κατά μεγάλο ποσοστό στις εξαγωγές της χώρας και στη σμίκρυνση του εμπορικού ελλείμματος.

Χαίρε ένδοξη ελληνική βιομηχανία. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

 Άβυσσος η ψυχή του Έλληνα κρατιστή.

To κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά, στο marketnews.gr

’Πλεόνασμα’... πελατειακής αναδιανομής.Του Γιώργου Μπιλλίνη

Η χώρα μας είχε αναλάβει τη δέσμευση απέναντι στους δανειστές της να κλείσει το 2013 με πρωτογενές πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού της. Μικρό μέν, της τάξης του 0,5% του ΑΕΠ, αλλά πλεόνασμα. Και το κατάφερε (;).

Περικόπτοντας στο ελάχιστο το ΠΔΕ, επινοώντας και εφαρμόζοντας κάποιες απαράδεκτες αυθαίρετες διευθετήσεις για το περιορισμό της φαρμακευτικής δαπάνης (clow back, rebate), αφήνοντας ατιμολόγητες σωρεία οφειλών της γενικής κυβέρνησης προς τον ιδιωτικό τομέα. Και βέβαια υπερφορολογώντας ό,τι περπατάει, ό,τι πετάει, ό,τι κολυμπάει (ως άλλος ΑΒ Βασιλόπουλος).

Εδώ και τρείς μήνες ακούμε από κυβερνητικά χείλη πόσο μεγάλη έκπληξη θα αποτελέσει το ύψος του πλεονάσματος. Ξεκίνησε από 600+ εκατομμύρια, πέρασε τα 800+, ακολούθως το δίς, για να φθάσουμε στο 1,5 δίς και … βλέπουμε. Ταυτοχρόνως προβάλλεται η επιτυχία στη διαπραγμάτευση με τη τρόϊκα να μην διατεθεί το σύνολο του πλεονάσματος για την αποπληρωμή χρέους, αλλά μόνο το 30% εξ αυτού. Το υπόλοιπο 70% μας ανακοίνωσαν πως προτίθενται να το επιστρέψουν στους πολίτες ως κοινωνικό μέρισμα.

Η κυβέρνηση έχει αυτοεγκλωβιστεί απολύτως πολιτικά με τη στάση που τηρεί απέναντι στη τριμερή. Είναι πλέον θύμα των ίδιων της των επιλογών.

Στηριζόμενη στη φράση που είχε ειπωθεί στο Eurogroup «τακτοποιηθείτε εσείς δημοσιονομικά και εμφανίστε πρωτογενές πλεόνασμα και η ΕΕ θα αναλάβει να διευθετήσει το ζήτημα του χρέους σας», απέκτησε κουτοπόνηρες προσδοκίες. Έτσι διολίσθησε πρώιμα από το φθινόπωρο, από τότε που τα στοιχεία της έδειχναν πως μπορεί πράγματι να παραχθεί πλεόνασμα, σε μια αδιέξοδη και αντιπαραγωγική τακτική αυτονόμησης απέναντι στη τρόϊκα, με τη σιγουριά και τη βεβαιότητα εκείνου που προσέρχεται από θέση ισχύος σε μια διαπραγμάτευση !!! Επιχείρησε να εκβιάσει πρόωρα καταστάσεις που, υποτίθεται, θα την ευνοούσαν.

Από τότε άρχισαν να επανατίθενται προς τους δανειστές οι κόκκινες γραμμές της άρνησης των αλλαγών (είχαμε να τις δούμε από τον Ιούνιο, που αποχώρησε η ΔΗΜΑΡ από το κυβερνητικό σχήμα), να ετεροχρονίζεται εσκεμμένα το κλείσιμο ανοικτών ζητημάτων, να λαμβάνονται και να νομοθετούνται μονομερώς αποφάσεις, σε αντίθεση με τις συμφωνημένες υποχρεώσεις της χώρας. Με την έλευση του 2014, όταν το πρωτογενές πλεόνασμα «κλείδωσε», η κυβέρνηση προχώρησε ένα ακόμη βήμα παραπέρα. Ξεκίνησε μια ακατάσχετη υποσχεσιολογία  προς ευάριθμες κοινωνικές ομάδες για διανομή σε αυτές του 70% του πλεονάσματος.

Στην αρχή οι διαβεβαιώσεις  για διανομή αφορούσαν τους δικαστικούς, οι οποίοι δεν φαίνεται να πείσθηκαν ιδιαίτερα και προτίμησαν να ακολουθήσουν τη πεπατημένη, να γνωμοδοτήσουν και να επιδικάσουν οι ίδιοι απευθείας στους εαυτούς τους την επιστροφή των μισθολογικών τους περικοπών. Επόμενοι δικαιούχοι οι ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας. Ύστερα άλλες ομάδες ΔΥ, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι αγρότες, οι άγαμες θυγατέρες, οι «αδικημένοι», οι «αδύναμοι» (τα κριτήρια προσδιορισμού τους επαφίενται σε κυβερνητικές ερμηνείες εικάζω) κλπ.

Το πρωτογενές πλεόνασμα αίφνης μετατράπηκε σε «τίμιο ξύλο» ή σε «εν Κανά άρτον» που δεν τελειώνουν ποτέ. Όσο διανέμεται σε περισσότερους δικαιούχους, τόσο μεγαλώνει. Για να ικανοποιηθούν οι υποσχέσεις που έχουν δοθεί, απαιτούνται τουλάχιστον 3 δίς. Ουδείς διευκρινίζει πού θα βρεθούν αυτά τα χρήματα.

Οι λόγοι που υπαγορεύουν τη κυβερνητική συμπεριφορά είναι προφανείς. Οι εκλογικές ανάγκες των προσεχών αυτοδιοικητικών και ευρωπαϊκών εκλογών, το άγχος για τις επιδόσεις της σε αυτές, η απροθυμία ανάληψης πρόσθετου πολιτικού κόστους, ο φόβος που τη διακατέχει για διεμβολισμό της από το λαϊκίστικο δημοκοπικό λόγο της αντιπολίτευσης. Ακόμη το ρουσφετολογικό πελατειακό παρελθόν και των δύο κυβερνητικών εταίρων,  που βεβαίως ουδόλως έχει μεταβληθεί, καθώς και η απουσία ενός σχεδίου πορείας-οδικού χάρτη για το αύριο, ώστε κάθε κίνηση να εντάσσεται προσεκτικά και μελετημένα στα δεδομένα του.

Την ίδια στιγμή που μοιράζει υποσχέσεις στο εσωτερικό, η κυβέρνηση «σκληραίνει» τη στάση της απέναντι στους δανειστές. «Δεν δεχόμαστε απολύσεις ΔΥ, δεν δεχόμαστε κατάργηση του υπουργικού βέτο για μαζικές απολύσεις ΙΥ, δεν εφαρμόζουμε τις προτάσεις του ΟΟΣΑ, δεν, δεν, δεν…». Αρνείται δηλαδή να υλοποιήσει υπογεγραμμένες και ανειλημμένες δεσμεύσεις. Αρνείται να μεταρρυθμίσει τα χαλάσματα.

Η τακτική που έχει επιλέξει η κυβέρνηση είναι κοντόφθαλμη, αδιέξοδη και ατελέσφορη τόσο για την ίδια, όσο και για τη χώρα. Ας δούμε γιατί:

1. Το πρωτογενές πλεόνασμα δεν προήλθε από τη παραγωγή και φορολόγηση νέου πλούτου, μα από την υπερφορολόγηση του ήδη υπάρχοντος. Αυτό σημαίνει ότι η δεξαμενή άντλησης εσόδων είναι πεπερασμένη και σύντομα πρόκειται να στερέψει. Τρώμε τις σάρκες μας ως κοινωνία. Ουσιαστικά επαναλαμβάνεται για πολλοστή φορά μια συνεχής αναδιανομή της ίδιας πίτας. Απαιτείται η παραγωγή νέου πλούτου, από τη συνεισφορά τού οποίου και μόνο θα μπορούσε να προέλθει μια υγιής αύξηση των εσόδων. Κάτι τέτοιο όμως ούτε συμβαίνει, ούτε δρομολογούνται οι προϋποθέσεις για να συμβεί.

2. Η μεταρρυθμιστική απροθυμία να θιγεί το σπάταλο, υπερτροφικό και παρασιτικό κράτος και τα πλοκάμια του δεν δημιουργεί ευνοϊκό περιβάλλον για προσέλκυση επενδύσεων και αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας. Η υψηλή φορολόγηση, το ευμετάβλητο περιβάλλον, η διαφθορά και η γραφειοκρατία συνεχίζουν να μας συντροφεύουν και αποθαρρύνουν κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο να δοκιμάσει επιχειρηματικά στο τόπο μας. Οπότε ακυρώνεται εκ των προτέρων και η όποια ελπίδα για διεύρυνση της φορολογικής βάσης.

3. Μνημονιακή συμβατική υποχρέωση της χώρας είναι η επίτευξη ολοένα μεγαλύτερων ετήσιων πρωτογενών πλεονασμάτων του προϋπολογισμού τα επόμενα χρόνια, με κορύφωση το 4,5-5% του ΑΕΠ για το 2016. Εκεί υπολογίζεται το επίπεδο της δευτερογενούς ισοσκέλισης, ώστε η οικονομία να καταστεί αυτάρκης στην εξυπηρέτηση και του χρέους της. Από ποιες πηγές είναι δυνατόν να προέλθουν αυτά τα ποσά χωρίς δραματική αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας είναι μυστήριο.

4. Η δυσκολία εξαγωγής μεγαλύτερων πλεονασμάτων τα επόμενα χρόνια συνηγορεί υπέρ της διακράτησης και αποθεματοποίησης του συνόλου του πλεονάσματος του 2013, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως «μαξιλάρι» για τη δύσκολη τρέχουσα χρήση. Η τρόϊκα προσπαθεί να συνετίσει τη κυβέρνηση και θέτει προσκόμματα στα σενάρια περί διανομής, αλλά οι σειρήνες του λαϊκισμού υπερτερούν.

Αποκρύπτεται επιμελώς ότι οφείλονται σε αρκετές δεκάδες χιλιάδες εν αναμονή συνταξιούχους του δημοσίου (που με περισσή ευκολία η κυβέρνηση δημιουργεί από την ηλικία των 50 ετών χαρίζοντας πλασματικά χρόνια εργασίας) τόσο οι τρέχουσες καταβολές, όσο και αναδρομικά πολλών μηνών. Θα αποτελέσει συνειδητό έγκλημα κατά της χώρας και των καθημαγμένων φοροδοτικών υποζυγίων της η πρόθεση κατασπατάλησης του «πλεονάσματος» για πελατειακές ανάγκες.

5. Ο κυβερνητικός βερμπαλισμός στέλνει λανθασμένα μηνύματα στη κοινωνία. Αντί να μεταδίδεται σύνεση, λελογισμένη αισιοδοξία και ανάγκη εντατικοποίησης της προσπάθειας, μηνύματα που θα έστελνε η αποθεματοποίηση του πλεονάσματος, με τη διανομή του επικοινωνείται η αίσθηση του τερματισμού των προσπαθειών. Διότι τι άλλο σημαίνει η διανομή σήμερα αυτού που αύριο δεν θα υπάρχει; Και μάλιστα όχι ως εφάπαξ παροχή, αλλά με ενσωμάτωση στη μισθοδοσία ή στη σύνταξη πολυμελών κοινωνικών ομάδων, γεγονός που συνεπάγεται σημαντική και μόνιμη αύξηση της ετήσιας δαπάνης εφεξής.

6. Είναι και ανήθικη όμως η παραπάνω στάση. Το πρωτογενές πλεόνασμα συγκεντρώθηκε από υπερφορολόγηση του συνόλου των πολιτών, αλλά αποφασίζεται η επιλεκτική επιστροφή του σε ορισμένες μόνο πληθυσμιακές ομάδες, που συμπτωματικά αποτελούν προνομιακούς πελάτες των κυβερνητικών εταίρων και βαπτίστηκαν αυθαίρετα «αδικημένοι».

Ο απρόσοδος ιδιοκτήτης ακινήτου, που καλείται να πληρώσει «ενοίκιο» για την ιδιοκτησία του, ο άνεργος, που καταβάλλει ΦΠΑ με κάθε μικρή αγορά του, ο μισθωτός των 586 ευρώ, που πληρώνει τεράστιους φόρους κατανάλωσης με κάθε αγορά καυσίμων, ποτών ή τσιγάρων, ο εξουθενωμένος ελεύθερος επαγγελματίας, που φορολογείται επί ανύπαρκτων τεκμαρτών εισοδημάτων, μηδέποτε αποκτηθέντων, καλούνται να αποκαταστήσουν το σύνολο των προ κρίσης απολαβών ισχυρών ομάδων κρατικών υπαλλήλων. Εκείνοι δηλαδή που υπέστησαν τα μεγαλύτερα πλήγματα κατά τη τετραετή πολιτική προσαρμογής ουσιαστικά υποχρεώνονται να επωμιστούν ακόμη μεγαλύτερο βάρος, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί ή να αναιρεθεί ολοσχερώς η μικρότερη  συμμετοχή κάποιων άλλων στο κόστος της κρίσης. 

Προσωπικά ήμουν και παραμένω απαισιόδοξος για τις ικανότητες, τις προθέσεις και την αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού. Αδυνατεί να κοιτάξει πέρα από τα μυωπικά γυαλιά του υπαρξιακού πελατειακού του συμφέροντος. Ακόμη και σήμερα θέτει κόκκινες γραμμές για αποφυγή των λυτρωτικών μεταρρυθμίσεων, η τήρηση των οποίων (κόκκινων γραμμών) θα διατηρήσει την οικονομία και τη χώρα αιχμάλωτες του σαθρού παρελθόντος.

Όσο κι αν προσπαθώ, αδυνατώ να εντοπίσω οδούς διαφυγής από το τέλμα. Η κυβέρνηση επέλεξε οριστικά τον ολισθηρό εύκολο δρόμο της δημοκοπίας. Η αξιωματική αντιπολίτευση την υπερακοντίζει με κάθε ευκαιρία.  Επομένως στο άμεσο μέλλον οι πολιτικοί συσχετισμοί μόνο εχθρικότεροι μπορεί να αποδειχθούν για τις μεταρρυθμίσεις. Και ας μη λησμονούμε πως εχθρός του κακού είναι πάντοτε το … χειρότερο.

Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο marketnews.gr

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr