Menu

 

logoidea

Ανδρέας Ζαμπούκας

Ανδρέας Ζαμπούκας

"Γεννήθηκα στην Καρδίτσα το 1969. Mεγάλωσα στην «Άγρια Δύση» της θεσσαλικής επαρχίας. Σπούδασα κλασική φιλολογία και ζω στην Αθήνα. Πιστεύω στον "δυνατό" άνθρωπο, στο ανήσυχο άτομο και στον συνειδητοποιημένο πολίτη, αν και βλέπω ξεκάθαρα τις σύγχρονες δημοκρατίες εγκλωβισμένες σε ένα ελεγχόμενο σύστημα εξουσιών. Μη έχοντας  άλλη επιλογή,«φαντασιώνομαι» κοινωνίες συμμετοχικότητας όπου οι πολίτες θα είναι αυτεξούσια μέλη και θα αποφασίζουν καθημερινά για την τύχη τους. "

Το προφίλ του ηττημένου πολιτικού. Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Τελικά, ποιο προφίλ βολεύει καλύτερα στην πολιτική; Του νικητή ή του ηττημένου; Πώς εξασφαλίζεις μια καριέρα ευδόκιμη, χρήσιμη και, πάνω απ΄ όλα, «αποδοτική»; Εξαρτάται τι θέλεις να πετύχεις στη ζωή σου. Εξαρτάται και ποιος είσαι, τέλος πάντων, ο ίδιος, τι κουβαλάς μέσα σου και, το πιο σημαντικό, πόσο έχεις ανάγκη την εξουσία για να υπάρχεις.

Σε κάθε περίπτωση, οι εποχές άλλαξαν. Είναι και τα κανάλια που δίνουν μια άλλη διάσταση στα πράγματα και διαφοροποιούν την εικόνα από άλλες εποχές. Για σκέψου, τι πιθανότητες είχες να κάνεις πολιτική καριέρα στη δεκαετία του ΄70, αν δεν αναλάμβανες δράση για να παρουσιάσεις ένα έργο. Στην περιφέρειά σου, στην πόλη σου, στην αρμοδιότητα που σου ανέθετε το κόμμα. Κάπου θα τα έβρισκες με τους εργολάβους, κάπου με απευθείας αναθέσεις, αλλά κάτι θα προσέφερες. Μια μαρμάρινη πινακίδα με το όνομά σου θα την έβαζες. Ακόμα, με τη βιομηχανία του ρουσφετιού που θα έστηνες. «Νίκη» θα ήταν για το πολιτικό σου γραφείο, αφού θα βόλευες κόσμο να «αρμέγει» κι αυτός την αγελάδα του Δημοσίου.

Τώρα όμως, στη μιντιακή και, ειδικά, στη μνημονιακή εποχή, όλα αυτά είναι παρωχημένες ανώφελες πολυτέλειες. Δεν χρειάζονται. Απλά, παίρνεις σβάρνα τα κανάλια και «κλαις». Πονάς, κουβαλάς τον σταυρό του μαρτυρίου, αντιστέκεσαι, βαρυγκωμάς με τον πολύπαθο λαό σου και αναδεικνύεσαι μαρτυρικός εκπρόσωπος των ψηφοφόρων σου. Και πού καταλήγεις; Ότι θέλεις να πάρεις την εξουσία, να γίνεις βουλευτής, υπουργός, αλλά όχι για να κυβερνήσεις. Στην πραγματικότητα, δεν έχεις καμία διάθεση να αξιοποιήσεις τη θέση σου για ρήξεις, μεταρρυθμίσεις ή οτιδήποτε άλλο θα αλλάξει τον κόσμο. Χρησιμοποιείς τις λέξεις, τις φτιάχνεις αφίσες, τις λες και τις ξαναλές στα πρωινάδικα, αλλά έτσι και σε ρωτήσουν τι εννοείς, επικαλείσαι τις ασυναρτησίες σου.

Ωραίο κόλπο, δεν λέω, αλλά αρχίζει να γίνεται αντιληπτό. Είναι μαγκιά να είσαι ο ηττημένος των δανειστών, των συμφερόντων, της γραφειοκρατίας, του καπιταλισμού, των κακών δημοσιογράφων, της Αριστεράς ακόμα, αλλά αρχίζει και γίνεται μελό. Είναι καλή η τακτική να το παίζεις σχολιαστής και διαμαρτυρόμενος, αλλά όταν έρθει η ώρα των αποφάσεων θα πρέπει -κάπως- να παρουσιάσεις λύσεις, ισοδύναμα, τρόπους, σχέδια, αποτελέσματα. Γιατί, αν είναι να ξαναρχίσεις το κλάμα, αγκαλιά με τον Αυτιά και τον Παπαδάκη, εμείς μπορεί να συγκινηθούμε, αλλά κάποιοι άλλοι θα αρχίσουν να ρίχνουν σφαλιάρες.

Δεν είναι έτσι; Έχουμε ήδη μια γεύση από τους πολιτικούς αρχηγούς και δεν αφορά μόνο τους «οσιομάρτυρες» του ΣΥΡΙΖΑ που «αναγκάστηκαν» να υπογράψουν το μνημόνιο. Και οι άλλοι, όταν τους ρωτάς, τα ίδια λένε. Ούτε Δημόσιο σκοπεύουν να πειράξουν, ούτε ισοδύναμα στους φόρους δίνουν ούτε και αποκαλύπτουν μικρές «επαναστάσεις», αναγκαίες για τη διάσωση της χώρας. Ενθουσιάζονται με τις λέξεις, αλλά θλίβονται πάντα με το περιεχόμενό τους.

Μην το συζητάμε, λοιπόν. Ετοιμαστείτε να ζήσουμε νέες περιπέτειες «αγωνιστών» που φέρουν βαρέως την ήττα της απάθειας και της νοσηρότητας. Είναι, άλλωστε, «ασύμφορο» να είσαι στις μέρες μας, με τους νικητές. Γιατί η νίκη σημαίνει γενναιότητα, δημιουργία, παραγωγικότητα και εξέλιξη. Έννοιες καταστροφικές για τη σάπια πολιτική που μοιράζει ρόλους «μοιρολογίστρας» σε παλιούς και νέους «χριστιανούς» που ετοιμάζονται να πέσουν στα λιοντάρια για τον «λαό» τους.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών. protagon.gr

Λάθος άνθρωποι σε λάθος θέσεις. Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Οι βάσεις βγήκαν και όπως κάθε χρόνο έχουμε τα γνωστά πανηγύρια σε πρωτοσέλιδα και στα οικογενειακά τραπέζια. Αν μπαίναμε στον κόπο να περιγράψουμε το κλίμα της ημέρας, θα αισθανόμασταν έναν πνιγμό από εντυπώσεις και συναισθήματα. Ελάχιστη όμως λογική διάθεση και ένταξη του γεγονότος μέσα στην πραγματικότητα που μας περιβάλλει.
 
Γενικότερα, ο θεσμός των πανελλαδικών εξετάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, τείνει να γίνει αναχρονιστικός. Επιμένουμε ακόμα στον ενθουσιασμό μας ότι είναι αδιάβλητος αλλά δεν μας απασχολεί που δεν είναι αξιοκρατικός!
 
Αποφεύγουμε να κατανοήσουμε πως στα πανεπιστήμια δεν μπαίνουν οι ικανότεροι αλλά μάλλον οι πιο επιμελείς στην τεχνική αφομοίωση δεδομένων. Ότι δεν εισάγονται πάντα οι «εξυπνότεροι» -τι σημαίνει άλλωστε έξυπνος άνθρωπος;- αλλά οι πιο προσαρμοστικοί σ' ένα σύστημα ανταποδοτικότητας γνώσεων και πληροφοριών.
 
Αρκεί μια ολιγόλεπτη κουβέντα με έναν πανεπιστημιακό για να σου δώσει την εικόνα του πρωτοετούς φοιτητή που υποδέχεται στο πανεπιστήμιο. Άκρως απογοητευτική για πάρα πολλούς. Στη γλώσσα, στην επαγωγική σκέψη, στη διάκριση δεδομένων, στην κριτική επεξεργασία των γνώσεων και σε πολλά άλλα που θα έπρεπε να αποτελούν βασικά κριτήρια για την ένταξή του στην ακαδημαϊκή κοινότητα.
 
Εκτός από αυτό, ο μαζικός τρόπος που καλούνται οι μαθητές να συμπληρώσουν το μηχανογραφικό και να επιλέξουν τις σχολές τους είναι ανασταλτικός για τη μελλοντική τους πορεία. Ελάχιστοι εισάγονται στη σχολή της πρώτης προτίμησης και πολύ λίγοι στη δεύτερη, τρίτη ή τέταρτη. Και είναι πολύ φυσικό να συμβαίνει αυτό, δεδομένης της προσφοράς και ζήτησης που το σύστημα καλείται να ικανοποιήσει για 100.000 νέους ανθρώπους, οι οποίοι επιθυμούν διακαώς να εισαχθούν στην ανώτατη εκπαίδευση. Άρα, λοιπόν, τα έδρανα των σχολών γεμίζουν από φοιτητές οι οποίοι απλώς «βολεύονται» με την εισαγωγή τους και την οικογενειακή επιβράβευση έναντι  του κοινωνικού περιβάλλοντος.
 
Το ζήτημα, βέβαια, είναι να μην φτάναμε ως εκεί. Να μην εξακολουθούσαμε να στηρίζουμε έναν θεσμό αυτονομημένο από το πολιτισμικό και οικονομικό περιβάλλον της κοινωνίας μας. Γιατί είναι πλέον φανερό ότι η χώρα δεν έχει καμία ανάγκη από αστικά επαγγέλματα που εκτινάσσουν ακόμα περισσότερο την ανεργία. Είναι ξεκάθαρο πια ότι τα φουσκωμένα μυαλά των παιδιών, που σπρώχνονται προς μια παρωχημένη κοινωνική κατάκτηση, θα τους οδηγήσουν στο περιθώριο της δημιουργικότητας και της απαξίωσης.
 
Και οπωσδήποτε, αυτή η φαύλη αλυσίδα θα γεννήσει ακόμα μεγαλύτερα περιθωριακά κοινωνικά στρώματα, επιζήμια κατ' επέκταση για τη δημοκρατία, η οποία δεν μπορεί να σταθεί μόνο με 2,5 εκ. ενεργούς οικονομικά πολίτες.
 
Τι να γίνει; Να σπουδάζουν όλοι αλλά όχι με πανελλήνιες. Να αυτονομηθούν τα πανεπιστήμια και να επιλέγουν τα ίδια τους φοιτητές τους με εξετάσεις και τα δικά τους αυστηρά κριτήρια. Παράλληλα, να στηριχθεί η τεχνική εκπαίδευση ώστε να συνδυαστεί με τη θεωρητική μόρφωση του νέου ανθρώπου σε πραγματικές συνθήκες και συνδεδεμένη με τον πολιτισμό και την οικονομία του τόπου του. Γιατί, άραγε, οι αγροτικές περιοχές της χώρας δεν μπορούν να έχουν τα δικά τους αγροτικά σχολεία, τα οποία εκτός από την τεχνική εκπαίδευση θα μαθαίνουν στα παιδιά σωστή γλώσσα και την ιστορία του τόπου τους;
 
Οι θεσμοί μιας κοινωνίας οφείλουν να λειτουργούν παράλληλα με τις ανάγκες της και όχι με τις πελατειακές σκοπιμότητες του πολιτικού συστήματος. Ζούμε σε μια χώρα όπου οι κάτοικοί της αλλοτριώνονται συνεχώς από τη διάσταση μεταξύ θεωρίας και πράξης. Όπου οι περισσότεροι δεν αγαπούν ούτε τη δουλειά ούτε το αντικείμενο της δημιουργίας τους. Αυτό κάποτε θα πρέπει να μας απασχολήσει και ίσως να μας εξηγήσει γιατί η οικονομία και η δημοκρατία μας πάνε από το κακό στο χειρότερο…
το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτα στο protagon.gr

Πως να καταστρέψεις έναν Έλληνα σε πέντε στάδια.

Ο δρόμος που πήραμε δεν έχει επιστροφή. Νομοτέλεια είναι πια να πληρώσουμε. Δεν γίνεται να μην μας κοστίσει ακριβά η καταστροφή μας. Ακόμα και αν στις επόμενες μέρες έχουμε μια πρόσκαιρη ανάταση με πιθανή συμφωνία, τίποτα δεν μπορεί να εγγυηθεί την εφαρμογή της.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι ούτε ο Λαφαζάνης ούτε οι διάφοροι υπουργοί που θα αντισταθούν στο νέο μνημόνιο. Το πρόβλημα είναι ο κόσμος που θα τους στηρίξει. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που για τον έναν ή τον άλλο λόγο, κλείστηκαν μέσα στα «τείχη» χωρίς να ακούσουν «ήχο κτιστών».

Δεν κάνω τον διαχωρισμό που επιβλήθηκε στους ανθρώπους του «ναι» και του «όχι». Είναι κατασκευασμένος και υποκριτικός. Οργίζομαι για όλους αυτούς που κατέστρεψαν τον μέσο Έλληνα στα χρόνια και στις δεκαετίες  που πέρασαν.

Σε πέντε στάδια, τον πέταξαν στην αποθήκη της απομόνωσης, χτίζοντας τείχη γύρω του που ποτέ δεν κατάλαβε.

Πρώτο στάδιο. Σχολείο. Τα πάντα στηρίχτηκαν στο τερατούργημα της ελληνοχριστιανικής κυρίαρχης ιδεολογίας που χρησιμοποίησε τον μεσσιανισμό και την προγονοπληξία για να ξεριζώσει την ευθύνη από την ψυχή μας. Δεν υπάρχει καμία σχέση του αρχαίου κόσμου με τον χριστιανικό! Η υποκριτική εκπαιδευτική διαδικασία δημιούργησε τον αμέτοχο, αδιάφορο και μηδενιστή Έλληνα.

Δεύτερο στάδιο. Εκκλησία. Από όλη την Ευρώπη, μόνο εμείς συνεχίζουμε ακόμα να στρέφουμε το βλέμμα στον φονταμενταλισμό. Μόνο εμείς δεν προχωρήσαμε στον διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας και μόνο εμείς  αναγορεύουμε τις «πατρογονικές» μας αρχές πάνω από τις πολιτικές και πολιτισμικές μας αξίες! Η μεταβίβαση της ευθύνης στον θεό τη στέρησε από τον εαυτό μας.

Τρίτο στάδιο. Το πολιτικό σύστημα. Τα δίκτυα, οι συναλλαγές, ο συγκεντρωτισμός, η πολιτική απραξία για τον πολύ κόσμο και  η «δικτατορία» μιας ιδιότυπης βαλκανικής ολιγαρχίας μας πέταξαν έξω από τις αποφάσεις. Εκχωρήσαμε τη διαχείριση της ζωής μας στους άλλους και γίναμε μια ανεύθυνη μάζα που κινητοποιείται με ενθουσιασμό αλλά ανεύθυνα, για λίγο διάστημα, πριν και μετά τις εκλογές.

Τέταρτο στάδιο. Η υποκουλτούρα και τα μίντια. Δεν αναπτύξαμε ποτέ αστική πολιτιστική συνείδηση. Κουβαλήσαμε τα χωριά μας στην Αθήνα και προτάξαμε τον επαρχιωτισμό ως ιδεολογία. Αυτό πέρασε στην ψυχαγωγία, στον τρόπο ζωής, στις κοινωνικές μας συναλλαγές, στην πολιτική ιδεολογία. Ο λαϊκισμός και το κιτς υιοθετήθηκαν ως υποκατάστατα της αισθητικής και της τέχνης. Τα ιδιωτικά κανάλια έβαλαν στη ζωή μας τις ζωές των άλλων και κατάργησαν τις δικές μας. Η υποκουλτούρα έδιωξε την ευθύνη της προσπάθειας από μέσα μας ως στάσης ζωής.

Πέμπτο στάδιο. Η μικροκαπιταλιστική οικονομία. Μας έβαλαν στον καπιταλισμό χωρίς να μας τον εξηγήσουν. Και πάλι, μας πήγαν από το χωριό στην πόλη, να οργώσουμε τις πλατείες. Γίνεται καπιταλιστική οικονομία χωρίς δομές παραγωγικότητας και αστικής δημοκρατίας; Ο νεοπλουτισμός και η άγνοια των υποχρεώσεων δημιούργησαν έναν φανταστικό κόσμο ανευθυνότητας που δεν μπορούσε να διαρκέσει για πολύ.

Αυτός ο Έλληνας δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα στον δυτικό κόσμο. Η απομόνωση, η εσωστρέφεια, η πλάνη, η άγνοια, οι φαντασιώσεις, η αναζήτηση των συνθημάτων τον καθιστούν ανίκανο να συνεννοηθεί με τους άλλους.

Γι' αυτό και δεν μπορεί να εφαρμόσει ούτε μέτρα, ούτε αποφάσεις, ούτε και συμφωνίες. Όταν μάλιστα διοικείται από ανθρώπους που αποθεώνουν τον χαρακτήρα-πρότυπο, που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Δεν ελπίζω πλέον σε κάτι. Μόνο στο  σοκ που αναγκαστικά  θα το υποστούμε οι πάντες. Και αυτοί που χρειάζονται «μάθημα» και οι υπόλοιποι που βρεθήκαμε στην ίδια αίθουσα μαζί τους. Τα ίδια ακριβά και δυσβάστακτα «δίδακτρα» θα πληρώσουμε όλοι.

Δημοσιεύτηκε πρώτα στο protagon.gr

Μέχρι πού θα φτάσει η Ζωή; Toυ Ανδρέα Ζαμπούκα,

Η πολιτική ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Ο χρόνος τελειώνει και όλοι πρέπει να προετοιμαζόμαστε για συναρπαστικές εξελίξεις. Δραματοποιημένες, αρκούντως πολωτικές και οπωσδήποτε οριακές. Εάν επέλθει συμφωνία με τους εταίρους θα συνοδεύεται από νέα μέτρα. Τα νέα μέτρα όμως θα είναι δυσάρεστα. Και όπως είναι γνωστό, σε κανέναν δεν αρέσουν τα δυσάρεστα. Ειδικά σε όσους συνήθισαν να λειτουργούν με την ψυχολογία του εφήμερου και της υποσχετικής «απαλλαγής» για το μέλλον.

Ετοιμάζονται λοιπόν οι σεσημασμένοι «λαϊκοί ηγέτες» να προτάξουν τα στήθη τους απέναντι σε οτιδήποτε προκαλέσει δυσαρέσκεια στην κοινωνία. Και είναι σίγουρο ότι θα βρεθούν πολλοί που δεν θα χάσουν την ευκαιρία να διεκδικήσουν μια θέση στην πινακοθήκη των «ηρώων».

Ποιος όμως θα είναι ο νέος μπροστάρης, η νέα δυναμική φυσιογνωμία που θα εξάψει το λαϊκό μένος εναντίον των «καταπιεστών»; Θα ήθελε ο Πάνος Καμμένος, ίσως ο Λαφαζάνης κι άλλοι πολλοί. Δεν μπορούν όμως. Είναι πολύ λίγοι και έχουν αναστολές. Δεν είναι «ολοκληρωμένοι χαρακτήρες» μέσα στην περίπλοκη αφήγηση του νεοελληνικού δράματος. Πέρα από κάθε συναγωνισμό, η «σύγχρονη», η εθνολαική «αριστερά», η προσαρμοσμένη στα δεδομένα των Βαλκανίων βρήκε τον μεγάλο ηγέτη της, στο πρόσωπο της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Η Ζωή ετοιμάζεται. Στη χθεσινή συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας κατηγόρησε την κυβέρνηση και προσωπικά τον Γ. Δραγασάκη για αναξιοπιστία και καταστρατήγηση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Εν τω μεταξύ, μαζί της συντάχθηκε η Πολιτική Γραμματεία, προαναγγέλλοντας πρωτοβουλίες για την ενημέρωση του λαού!

Το βέβαιο είναι ότι ο Τσίπρας έχει εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα που έπρεπε να τα περιμένει αν η διανοητική του επάρκεια τού το επέτρεπε. Επίσης, αν είχε την απαραίτητη ηγετική προνοητικότητα δεν θα ανέθετε στη Ζωή την προεδρία της Βουλής, κατοχυρώνοντας μόνο ότι δεν θα του δημιουργούσε προβλήματα ως υπουργός. Αντί λοιπόν, να λάβει τα μέτρα του περιμένοντας σκηνικό ρήξης, αυτός εξέθρεψε την ανεξέλεγκτη κατάσταση εντός και εκτός Κοινοβουλίου. Εκτός βέβαια και αν, κατά βάθος, ονειρεύεται και ο ίδιος τη διέξοδο στο απρόβλεπτο…

Η Ζωή προετοιμάζεται. Θα είναι ο επόμενος ηγέτης της Αριστεράς. Και θα είναι και το μοιραίο πρόσωπο (σύμπτωμα περισσότερο αλλά μοιραίο…) που θα την οδηγήσει σε χάος. Μέσα στην παραζάλη και στην έξαψη της «επανάστασης», θα δημιουργήσει μια ακραία πραγματικότητα, εις βάρος τής οποιασδήποτε ιδεολογικής εντιμότητας υπήρχε ως τώρα. Γιατί μου είναι λίγο δύσκολο να παρακολουθήσω μια εντελώς ακατάσχετη αντιευρωπαϊκή τάση που θα έχει μέσα της τους ΑΝΕΛ, τη Χρυσή Αυγή και τις ακραίες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Το μίγμα είναι εκρηκτικό και απολύτως επικίνδυνο και για τη χώρα.

Το ερώτημα όμως εδώ είναι αν το πλήθος θα ανταποκριθεί. Αν δηλαδή πιστέψει και σε νέους «προστάτες». Γιατί υπάρχει ένα μικρό ενδεχόμενο να δεχτεί ότι κι αν ο Αλέξης δεν μπόρεσε, η Ζωή είναι η νέα «Μπουμπουλίνα» και θα τα καταφέρει. Αν υπολογίσει κανείς την απέχθεια που αισθάνεται για Σαμαρά και Βενιζέλο, η πιθανότητα είναι υπαρκτή.

Βέβαια, οποιαδήποτε ανατροπή του υφιστάμενου σκηνικού θα ξεβολέψει πολλούς, οι οποίοι θα κληθούν να αποφασίσουν με κλειστές τράπεζες και ΑΤΜ. Και όλοι γνωρίζουμε πως οι «επαναστάσεις» στην Ελλάδα είναι περισσότερο ένας ιδιότυπος λεκτικός ακτιβισμός εκ του ασφαλούς. Σπανίως δηλαδή βλέπεις πεινασμένο ή απλήρωτο να επαναστατεί.

Παρ' όλα αυτά όμως, η Ζωή δεν πρόκειται να κάνει πίσω. Ζει το όραμά της και είναι αποφασισμένη για όλα. Διακατέχεται από εκείνον τον «μονήρη» οίστρο του ανθρώπου που ονειρεύεται να επιβάλει τον δικό του κόσμο σε όλες τις εκφάνσεις της πραγματικότητας. Είναι απολύτως βέβαιη ότι όσοι δεν την καταλαβαίνουν έχουν πρόβλημα και γρήγορα θα το αισθανθούν… Κι αν δεν μπορέσουν μόνοι τους, θα τους δείξει τον δρόμο αυτή!

Σε κάθε περίπτωση, μάλλον ήρθε η ώρα να συγκρουστούν οι δύο κόσμοι της κοινωνίας μας. Η Δύση με την Ανατολή. Κάποτε θα έπρεπε να γίνει κι αυτό. Ίσως είναι μια επικίνδυνη αναμέτρηση, αλλά καλή ευκαιρία να κοιτάξουμε κατάματα στον καθρέφτη…

Το κείμενι δημοσιεύτηκε πρώτα στο protagon.gr

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr