Menu

 

logoidea

Ανδρέας Ζαμπούκας

Ανδρέας Ζαμπούκας

"Γεννήθηκα στην Καρδίτσα το 1969. Mεγάλωσα στην «Άγρια Δύση» της θεσσαλικής επαρχίας. Σπούδασα κλασική φιλολογία και ζω στην Αθήνα. Πιστεύω στον "δυνατό" άνθρωπο, στο ανήσυχο άτομο και στον συνειδητοποιημένο πολίτη, αν και βλέπω ξεκάθαρα τις σύγχρονες δημοκρατίες εγκλωβισμένες σε ένα ελεγχόμενο σύστημα εξουσιών. Μη έχοντας  άλλη επιλογή,«φαντασιώνομαι» κοινωνίες συμμετοχικότητας όπου οι πολίτες θα είναι αυτεξούσια μέλη και θα αποφασίζουν καθημερινά για την τύχη τους. "

Oι πάπιες του «Εθνικού Κήπου». Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Απόντες από την χθεσινή ψηφοφορία της Βουλής για το Σύμφωνο Συμβίωσης των ομοφύλων ήταν οι:  (ΝΔ) Δημήτρης Σταμάτης, Βασίλης Κικίλιας, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, Σοφία Βούλτεψη, Αδωνις Γεωργιάδης, Μάριος Σαλμάς, Κώστας Καραγκούνης, Γιάννης Ανδριανός, Γιώργος Στύλιος, Γεωργία Μαρτίνου, Βαγγέλης Μπασιάκος, Γιώργος Κοντογιώργος, Κώστας Τζαβάρας, Λευτέρης Αυγενάκης, Κώστας Καραμανλής, Κώστας Γκιουλέκας, Σταύρος Καλαφάτης, Ελένη Ράπτη, Θόδωρος Καράογλου, Κώστας Τσιάρας, Αντώνης Σαμαράς, Κώστας Κατσαφάδος, Γιάννης Τραγάκης, Κώστας Καραμανλής (Σερρών) , Κώστας Σκρέκας, Χρήστος Σταϊκούρας, Γιάννης Αντωνιάδης. (ΑΝΕΛ) Πάνος Καμμένος, (ΠΑΣΟΚ) Φώφη Γεννηματά (!) (ΣΥΡΙΖΑ) Ι. Δραγασάκης, πολλοί βουλευτές του ΚΚΕ μεταξύ αυτών και ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας, η Αλέκα Παπαρήγα, η Λιάνα Κανέλλη κ.ά.

Στην πολιτική υπάρχουν πολλές ευκαιρίες να φανούν οι προθέσεις και ο χαρακτήρας των πολιτικών. Υπάρχουν θέματα ουσίας, στρατηγικής, μεγάλων αποφάσεων αλλά και ιδιαίτερα ζητήματα, καίρια και κοινωνικά ευαίσθητα για να καταλάβεις με ποιους έχεις να κάνεις. Το Σύμφωνο Συμβίωσης μπορεί να μην είναι το φλέγον θέμα που θα κρίνει την Οικονομία ή την αναγέννηση του παρηκμασμένου πολιτικού συστήματος. Είναι όμως, καθοριστικό για να αξιολογήσει κανείς  κατά πόσο  οι βουλευτές κατανοούν τον νομικό πολιτισμό και τις κοινωνικές αναγκαιότητες που καλείται να υπηρετήσει.

Αλλά το δίδαγμα από την χθεσινή βραδιά, είναι ακόμα πιο ηθικό. 51 βουλευτές απουσίαζαν! Επέλεξαν δηλαδή να μην πάρουν θέση και να εκτεθούν στους ψηφοφόρους τους. Τουλάχιστον, αυτοί που ψήφισαν κατά του Συμφώνου, είχαν την «γενναιότητα» να επιλέξουν  την έντιμη στάση απέναντι στο συντηρητικό τους κοινό. Είπαν όχι, είτε επειδή και οι ίδιοι διακατέχονται από φοβικά σύνδρομα  είτε επειδή είναι συνεπείς  με το συγκεκριμένο «πελατειακό δίκτυο» από το οποίο εκλέγονται.

Οι άλλοι όμως; Οι απόντες; Θεωρούν ότι δεν οφείλουν να εμπλακούν σε ένα κοινωνικό θέμα που δημιουργεί έριδες στο εκλογικό σώμα, υπολογίζουν την επικείμενη «οργή» της Εκκλησίας, δεν θέλουν να κατηγορηθούν από κανένα στρατόπεδο και προστατεύονται από μελλοντικές αιτιάσεις.

Μεταξύ αυτών, υπήρξαν δύο πρώην πρωθυπουργοί (Καραμανλής, Σαμαράς) και ένας διεκδικητής  της ηγεσίας ενός κόμματος εξουσίας (Μεϊμαράκης) που θα ήθελε να γίνει ηγέτης της χώρας. Αν λοιπόν, αυτοί οι τρεις άνθρωποι δείχνουν τόσο απροκάλυπτα την πολιτική τους δειλία, τι πρέπει να περιμένει κανείς από τους υπόλοιπους; Δεν είναι σαφέστατο το κοντράστ ηθικής των αντιπάλων, στην περίπτωση της ΝΔ; Από τη μία ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν φοβάται να εκτεθεί στο εκκλησιαστικό «ποίμνιο» εν όψει του δεύτερου γύρου και από την άλλη ο έτερος υποψήφιος Μειμαράκης λουφάζει επειδή δειλιάζει  να εκφέρει άποψη!

Είναι προκλητικά αμοραλιστική  η στάση όλων αυτών των ανθρώπων που στεγάζονται κάτω από μηχανισμούς  χειραγώγησης της κοινωνίας, για να εξυπηρετήσουν την μανία τους για εξουσία. Στην πράξη, γίνεται αυτοσκοπός η παραμονή στο πολιτικό σύστημα, με πρόθυμη διάθεση υποταγής στα δίκτυα. Δεν φαίνεται να έχουν την παραμικρή διάθεση να αλλάξουν κάτι στη χώρα, να προσαρμοστούν στις ανάγκες των εξελίξεων, να πάρουν τις μεγάλες αποφάσεις όπου χρειαστεί.

Το Σύμφωνο Συμβίωσης δεν είναι απλά ένα περιστασιακό πυροτέχνημα, όπως θέλουν κάποιοι να το υποβαθμίζουν. Είναι σημαντικό τεστ αξιολόγησης της τόλμης που έχει ένας πολιτικός για να συνειδητοποιεί την πραγματικότητα που τον περιβάλλει. Είναι κριτήριο πολιτικής στάσης – και περισσότερο για τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης- που ξεκαθαρίζει τις προθέσεις του καθενός για το  μέλλον. Γιατί ο συντηρητισμός και η δειλία είναι «κουσούρια» που τα κουβαλάς πάντα μέσα σου και δεν αλλάζουν σύμφωνα με τις περιστάσεις.

Η χώρα και του Κοινοβούλιο έχουν ανάγκη από πιο γενναίους ανθρώπους, έντιμους και διαθέσιμους να κατευθύνουν οι ίδιοι την κοινή γνώμη και τους ψηφοφόρους τους. Όχι να σέρνονται πίσω από τα  συμπλέγματα  της κοινωνίας, για λίγες ψήφους παραπάνω. 

Υπόθεση ντροπής, υπόθεση Ρίχτερ.Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Mια φίλη φιλόλογος, μου ανέφερε ένα παλιό περιστατικό με μαθήτρια της Ά Λυκείου, στο μάθημα της Ιστορίας. Λίγο πριν αρχίσουν οι εξετάσεις του Ιουνίου, της είπε κατάμουτρα: « Αμάν πια, κυρία, τόσα μαθήματα έχουμε κάνει για τον Πελοποννησιακό πόλεμο και δεν έχω καταλάβει ακόμα ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί… Αυτός ο Θουκυδίδης είναι τελείως ξενέρωτος!».

Πράγματι, αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα με τον Θουκυδίδη. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Δεν υπάρχουν «ήρωες», μύθοι, θρύλοι και εθνοτικά σύνδρομα. Γιατί ο Θουκυδίδης θεωρείται ο πατέρας του πολιτικού ρεαλισμού, της κυρίαρχης σχολής σκέψης στις διεθνείς σχέσεις και τις στρατηγικές σπουδές. Απαλλαγμένος από όλα τα συμπλέγματα που η εθνική ιστορία δημιουργεί στις επόμενες γενιές για να τις κρατήσει ομογενοποιημένες. Και σημειωτέον, ο Θουκυδίδης είναι ένας διάσημος Έλληνας, από αυτούς για τους οποίους η νεοελληνική μας συνείδηση είναι πάντα «υπερήφανη», χωρίς να ξέρει όμως, γιατί!

Η υπόθεση του Γερμανού Καθηγητή Ρίχτερ που εκδικάζεται σήμερα, στο Ρέθυμνο, βασίζεται στον αντιρατσιστικό νόμο (διώκεται βάσει του άρθρου ΙΙ του νόμου 4285/2014), σε ό,τι αφορά το σκέλος του για το πνευματικό έργο. Ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Ρεθύμνου άσκησε τη δίωξη εκτιμώντας ότι οι επίμαχες αναφορές στο βιβλίο του με τίτλο «Η κατάληψη της νήσου Κρήτης» συνιστούν «άρνηση εγκλημάτων του ναζισμού σε βάρος του κρητικού λαού με εξυβριστικό περιεχόμενο».

Προσέξτε τώρα για ποιον μιλάμε: Ο Καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Μάννχαϊμ έχει αφιερώσει όλη του την επιστημονική δράση στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Έχει εκδώσει μαζί με τον Καθηγητή Αρχαιολογίας στην Χαϊδελβέργη Reinhard Stupperich 67 τόμους στην σειρά «Πηλεύς», με θέμα την ελληνική ιστορία και αρχαιολογία. Στον τόμο 12 του Πηλέως εκδίδεται η διδακτορική διατριβή του Μάγιερ για τα Καλάβρυτα, το έργο που έδωσε τις οριστικές απαντήσεις στο ζήτημα αυτό. Στον τόμο 8 της ίδιας σειράς δημοσιεύονται τα πρακτικά ημερίδας στο Μπαντ Μπολ με τον τίτλο «Συμφιλίωση χωρίς αλήθεια; Γερμανικά εγκλήματα πολέμου στην Ελλάδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου» σε επιμέλεια Stupperich και Richter. Tέλος, για τις «εξαίρετες πράξεις του στη δημόσια σφαίρα που αυξάνουν το διεθνές γόητρο της Ελλάδας» έχει τιμηθεί με το παράσημο του Φοίνικα από τον πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.

Το 2014 το Πανεπιστήμιο Κρήτης, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης, αποφασίζει να απονείμει στον Ρίχτερ, επίτιμο διδακτορικό δίπλωμα για την επιστημονική του δράση, σε σχέση με την ελληνική ιστορία. Αυτή είναι και η αφορμή να παραπεμφθεί στην σημερινή δίκη. Έτσι, για άλλη μία φορά, ξεκινάει ένα τρελό σήριαλ διχασμού μεταξύ «πατριωτών» και «προοδευτικών» για το περιεχόμενο του ιστορικού κειμένου του Ρίχτερ. Μία κλασική αντιπαράθεση «αιωνίων» αντιπάλων που μάχονται λυσσαλέα στη διεκδίκηση του παρελθόντος. Κάτι σαν πόλεμος πάνω από το πτώμα της Ιστορίας που το διεκδικούν δύο στρατοί από άλλον κόσμο και διαφορετικό πολιτισμό.

Σε κάθε περίπτωση, η μνήμη είναι το μεγάλο πρόβλημα της συλλογική μας αντίληψης. Είναι στην πραγματικότητα, το παραισθησιογόνο που μας δημιουργεί όλες τις εθνικές φαντασιώσεις και δεν μας αφήνει να καθαρίσουμε τη συνείδησή μας. Κι από την άλλη, είναι κι αυτή η ταυτότητα που παραμένει πάντα ένας «διανοητικά ανεπαρκής δούλος», καταδικασμένος να φέρει στους ώμους του, το σπουδαίο και ηρωικό παρελθόν μας. Γιατί ποτέ δεν την αμφισβητήσαμε. Γιατί δεν ανοίξαμε μια μεγάλη συζήτηση, όπως έκαναν οι Γερμανοί και άλλοι λαοί, στη δική τους περίπτωση, να βρούμε τι είναι ο σύγχρονος Έλληνας και ποια είναι η πραγματική του θέση μέσα στον κόσμο.

Είναι τόσο κωμικοτραγικό να εξελίσσεται μία «ιεροεξεταστική» δίκη, η οποία προκλήθηκε από την ανεπάρκεια ενός υποκριτικού αντιρατσιστικού νόμου. Επειδή δηλαδή, εμφανίζεται ξαφνικά, ένας «εθνοπατέρας» στρατιωτικός κι ένας «Κρητίκαρος» εισαγγελέας να δικάσουν την Ιστορία. Κι από πίσω τους, ορδές «προθύμων» πολιτών και πολιτικών που σπεύδουν να διεκδικήσουν εθνικά εύσημα από το «λιντσάρισμα» ενός επιστήμονα. Πόσα ταπεινά ένστικτα μαζεμένα στο δίχτυ της προσποίησης και της σοβινιστικής υστερίας!

Σ΄ αυτό τον κόσμο της πόλωσης που μας έφτιαξε το «εθνικό» σχολείο και συνέχισαν τα «πατριωτικά» ή τα «προοδευτικά» μίντια, χωράνε άνετα η Ρεπούση, ο Άνθιμος, ο Φίλης, ο Παραγιουδάκης και ένα σωρό άλλοι απρόσκλητοι μονοσήμαντοι «ερμηνευτές» της Ιστορίας. Δεν χωράει όμως, ο ορθολογισμός, η καθαρή σκέψη, η μαρτυρία, η επιστημονική έρευνα και η ανεκτικότητα στο πνευματικό έργο των ανένταχτων και ελεύθερων ανθρώπων.

Το καλύτερο, όμως, που έχω ακούσει, ως τώρα, για την Ιστορία, είναι από τον Χρόνη Μίσσιο: «Και την ιστορία την πουτάνα έτσι τη γράφουνε, και οι αστοί και οι κομμουνιστές: οριζόντια, ισόπεδη. Μιλάνε για λαούς, μιλάνε για μάζες, κανένας απ’ αυτούς δεν μπόρεσε ποτέ να νιώσει την ένταση. Το πάθος, την κορύφωση και την πτώση κόσμων ολόκληρων, σ’ ένα μοναχά εικοσιτετράωρο από τη ζωή του επαναστάτη. Ξέρουν γράμματα, διαβάζουν, γράφουν, και δεν κατάλαβαν ποτέ πως ο κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος, είναι μια ολόκληρη ιστορία. Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξανακαταχτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, να γράφει πια την Ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και για μάζες, αλλά για τον Παύλο, για τη Ρηνιώ, για την Ελένη, για τον μαστρο-Στέφανο, τότε μοναχά οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η Ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή, τι θα πει η φράση «εκατό χιλιάδες νεκροί» ή «βασανίζεται ένας άνθρωπος σε κάποια ασφάλεια». Τότε οι άνθρωποι θα ξέρουν τι θα πει φυλακή, τι σημαίνουν τα πολιτικά λάθη».

Η βαρβαρότητα του ελληνικού κράτους. Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Ενας υπέροχος και κυρίως ελεύθερος άνθρωπος έφυγε από τη ζωή. Τόσο έπρεπε να ζήσει, τόσο έζησε. Ο Μηνάς Χατζησάββας πέθανε ενώ ακόμα είχε να προσφέρει πολλά στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Επιθυμία του ήταν να έχει μια πολιτική κηδεία και να αποτεφρωθεί. Οπως δικαιούται ο κάθε πολίτης που ζει και δημιουργεί σε μια συνταγματική Δημοκρατία με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και στις ελευθερίες του ατόμου. Κι όμως, ο Μηνάς Χατζησάββας θα «ταξιδέψει» αναγκαστικά στο εξωτερικό για να αποτεφρωθεί μετά την πολιτική κηδεία... Ο συνάδελφός του ηθοποιός Γιώργος Κοτανίδης κοινοποίησε την τελευταία επιθυμία του και αναφέρει: «Η κηδεία του θα είναι πολιτική όπως επιθυμούσε ο ίδιος και θα γίνει την Τετάρτη στις 12.00 στο Α’ Νεκροταφείο. Σύμφωνα με την επιθυμία του θα ακολουθήσει αποτέφρωση του νεκρού που θα γίνει εκτός Ελλάδας, λόγω βαρβαρότητας της ελληνικής πολιτείας που αρνείται να επιτρέψει την καύση των νεκρών...».

Αναρωτιέμαι, πραγματικά, μέχρι πού μπορεί να φτάσει το θράσος αυτών των ανθρώπων που συντηρούν αυτό το πανίσχυρο φασιστικό δίκτυο της αυθαιρεσίας. Aναρωτιέμαι για άλλη μια φορά, με ποιο δικαίωμα επιτρέπουμε σε μια ευνομούμενη πολιτεία να συντηρεί ένα παράλληλο «εθιμικό φέουδο» μέσα στο συνταγματικό της κράτος. Από πού κι ως πού η Εκκλησία ασκεί τέτοια επιρροή σε θεσμούς και διοικήσεις, ώστε να μην μπορούν ακόμα οι πολίτες να διαχειριστούν το ίδιο τους το σώμα και μετά θάνατον;

Χάρη σε μια τροποποίηση της νομοθεσίας που έγινε πέρυσι, τα αποτεφρωτήρια δεν ανήκουν πλέον χωρικά στα νεκροταφεία. Ελα όμως που το δικαίωμα ίδρυσης αποτεφρωτηρίου νεκρών εξακολουθούν να έχουν μόνο οι δήμοι! Οι οποίοι δεν μπορούν να αντισταθούν επαρκώς στις αντιδράσεις της Εκκλησίας και ακραίων θρησκευτικών κύκλων. Και ο πλησιέστερος διαθέσιμος χώρος βρίσκεται στη Σόφια της Βουλγαρίας και είναι ιδιωτικός.

Ας μη γελιόμαστε. Εχουμε να κάνουμε με εμπόριο ψυχών και θανάτου. Πρόκειται για μια τεράστια βιομηχανία που δεν θέλει να χάσει ούτε έναν δήμο της χώρας. Ούτε μια περιοχή στην επικράτεια. Γιατί πολύ απλά γνωρίζει ότι θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και θα σπάσουν χρυσοφόρα δίκτυα, με απώλειες εκατομμυρίων ευρώ.

Σε κάθε τέτοια όμως περίπτωση εκείνο που με τρομάζει είναι η στάση της πολιτείας και ειδικά των δημάρχων. Μα ούτε ένας δεν κατάφερε μέχρι τώρα να κερδίσει τη μάχη; Ούτε καν ο Μπουτάρης που ο ίδιος μετέφερε τη γυναίκα του στη Βουλγαρία;

Είναι ντροπή για μια Δημοκρατία να παραδίδεται στη δικτατορία «ομάδων ειδικών συμφερόντων». Είναι χρέος των δημάρχων και των τοπικών κοινωνιών να απαιτήσουν και σ' αυτό αλλά και σε άλλα πολλά  ζητήματα, μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις από τους πολίτες τους. Είναι χρέος και κάποιων φωτισμένων ανθρώπων της Εκκλησίας να αποστασιοποιηθούν από τον αξιακό αμοραλισμό της, μήπως και περισώσουν κάτι από τον αναχρονισμό της. 

protagon.gr

Επτά εκατομμύρια Έλληνες δεν δουλεύουν! Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Δημοκρατία με επτά εκατομμύρια Έλληνες πολίτες που δεν δουλεύουν δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν μπορεί επίσης να υπάρξει πολιτισμός, κοινωνία δικαίου και ασφαλώς  οικονομία ανάπτυξης και συσσώρευσης πλούτου. Όταν δύο στους τρεις πολίτες δεν συμμετέχουν στην παραγωγική βάση μιας χώρας, από φύση και θέση, αδιαφορούν για την πολιτισμική της εξέλιξη.

Οι συνταξιούχοι είναι πάντα έρμαια των υποσχέσεων κάθε προεκλογικής εξαγγελίας και δέσμιοι  των αναγκών τους έναντι των εξαρτημένων μελών της υπόλοιπης οικογένειας. Οι άνεργοι  διακατέχονται από ένστικτα εκδίκησης για τους προνομιούχους του συστήματος οι οποίοι απολαμβάνουν την ασφάλεια που οι ίδιοι στερήθηκαν από τους εργοδότες τους. Τέλος, οι νέοι που παραμένουν ανενεργοί γίνονται ευάλωτοι σε  κενές ιδεολογίες, με αποτέλεσμα να οδηγούνται στον μηδενισμό και στην απαξίωση της πραγματικότητας.

Αν προσθέσει κανείς την πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων που δεν συμμετέχουν σε καμία παραγωγική δράση, τους κρατικοδίαιτους αγρότες και μεγάλες ομάδες αστικών επαγγελμάτων που παραμένουν ανενεργοί λόγω συνθηκών, καταλήγουμε πως ένας στους δέκα Έλληνες συμμετέχει άμεσα στο ΑΕΠ της ελληνικής οικονομίας και κατ’ επέκταση, αναλαμβάνει την ευθύνη της συμμετοχής του στα κοινά.

Είναι πλέον ολοφάνερο ότι αυτή η χώρα δεν μπορεί να έχει παραπάνω από μερικές δεκαετίες ζωής, αν δεν συνδέσει  την οικονομία με την δημοκρατία και τον πολιτισμό της. Άβουλα μέλη μιας παραπαίουσας κοινωνίας δεν μπορούν ούτε να διαθέτουν πολιτική συνείδηση ούτε και να δημιουργήσουν επιτεύγματα. Κοινωνία με εξαρτημένους πολίτες δεν μπορεί να έχει δημοκρατία. Γιατί δημοκρατία με δούλους δεν υπήρξε ποτέ.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS
arriton2
© 2013, arriton.gr